CHAPTER 2

JAMES IÑIGO

Dalawang linggo na.

Dalawang linggo na mula nang mawala ang shipment.

At hanggang ngayon—wala pa ring putang-inang impormasyon kung sino ang traydor sa kompanya ko.

Araw-araw akong pumapasok sa opisina na ang bungad sa akin ay mga mukhang hindi ko na alam kung dapat ko pang pagkatiwalaan.

Araw-araw din akong sinisingil ng Dragon Z, hindi man direkta, pero ramdam ko ang presensya nila, parang anino na sumusunod kahit saan ako magpunta.

Tatlong beses na silang nagpadala ng “reminders.” Sa mundo naming ginagalawan, hindi reminder ‘yon—warning ‘yon. At ang susunod? Hindi ko alam kung makakaligtas pa ako.

Pagdating ko sa mansyon, dumiretso ako sa office room sa loob ng bahay. Ibinagsak ko ang mga report sa mesa—lahat puro walang kwenta.

“Damn it!”

Sinipa ko ang drawer. Tumalbog ang isang pen at gumulong sa sahig.

“Sir?”

Napatingin ako. Nasa pinto si Rose, may hawak na maliit na towel at gatas para kay Precious. Nakaponytail siya, simple lang, pero hindi ko maipaliwanag kung bakit parang gumaan ang dibdib ko kahit hindi dapat.

“Sir James? Ayos lang po ba kayo?”

Hindi ako sumagot. Hindi ko makitang harapin siya. Hindi ko kayang ipaalam sa kanya ang bigat na nakapatong sa akin ngayon.

Lumapit siya nang dahan-dahan. “Kung may kailangan po kayo, sabihin niyo lang. Huwag n’yo po ilihim sa sarili n’yo. Masama po ‘yan sa—”

“Hindi mo naiintindihan,” putol ko, mas madiin kaysa sa dapat. “Hindi ganito kasimple ang buhay ko.”

Tahimik siya bago muling nagsalita. “Hindi ko po kailangan maintindihan lahat. Pero kita ko namang pagod na pagod na kayo.”

Tumikhim ako, pilit kinakalma ang sarili. “Rose, hindi mo kailangang… alalahanin ‘to.”

“Pero inaalala ko,” sagot niya agad.

Napatingin ako. Diretso siya. Walang takot.

Ganoon din noong unang araw—pero ngayon, may iba. May lambot sa boses niya na hindi ko kayang iwasan.

“Si Precious po… nag-aalala rin,” dagdag niya. “Hindi raw po kayo nakangiti nitong mga araw.”

Hindi ko alam kung anong nangyari, pero parang tumama sa dibdib ko ang mga salitang ‘yon. At doon ako tuluyang bumigay.

Lumapit ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko alam kung ano ang hinahanap ko—kalmado ba? sagot ba? lakas ba?

“Rose…” mahina kong sabi, pero puno ng tensyon. “Alam mo bang ilang linggo na akong… halos hindi makahinga?”

Tumingala siya. “Sir…”

“Hindi ko na alam kung sino ang pagkakatiwalaan ko,” tuloy ko. “Pero ikaw lang… ikaw lang sa bahay na ‘to ang hindi nagpapabigat sa isip ko.”

Napalunok si Rose. Kita ko ang kaba sa dibdib niya, pero hindi siya umatras.

Hindi ko na napigilan.

Hinawakan ko ang magkabila niyang braso—hindi marahas, pero mahigpit, parang takot akong mawala siya sa harap ko.

“Sir—James…?” bulong niya.

At doon ko ginawa ang bagay na matagal ko nang kinukulong sa sarili ko mula nang makilala siya. 

I leaned in and kissed her. Hindi malambot.

Hindi mahinahon. Agressive—dahil sa stress, galit, pagod, at sa dami ng kinikimkim ko. Pero hindi kailanman bastos. Hindi kailanman walang respeto.

Hinintay ko kung aatras siya. Kahit isang segundo lang. Pero hindi siya gumalaw.

Naramdaman ko ang marahang pag-angat ng kamay niya, hindi para itulak ako—kundi para hawakan ang dibdib ko, parang sinusubukan niya akong kalmahin.

Huminto ako, humingal. Nanatili ang noo ko sa noo niya.

“Shit…” bulong ko. “I shouldn’t have done that.”

Tahimik siya, pero hindi niya tinanggal ang kamay niya sa dibdib ko.

“Sir James…” mahina niyang sabi. “Pagod lang po kayo.”

Humigpit ang hawak ko sa kanya, pero marahan kong binitawan bago pa ako mas lumalim pa.

“Rose… don’t—don’t say I’m just tired,” sabi ko. “Because that kiss… hindi pagod ang dahilan nun.”

Tumingin siya sa sahig. “Naiintindihan ko po.”

Pumikit ako saglit, pilit ibinabalik ang kontrol ko.

“I’m sorry,” bulong ko. “Hindi kita dapat idamay sa stress ko.”

Umiling siya. “Hindi n’yo po ako binastos. Nagulat lang ako, pero… hindi ko po kayo tinutulak.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong sumabog sa loob ko—hindi galit. Hindi takot.

Kundi pagnanasa na hindi ko dapat iniisip para sa isang nanny.

“Rose…” mahina kong sabi, puno ng tensyon. “Huwag mong hayaan na mahulog ako sa’yo.”

Nag-angat siya ng tingin. “Sir… bakit naman po?”

Damn. Hindi ko kayang sagutin ‘yon. Hindi ngayon. Hindi habang hinahabol pa rin ako ng Dragon Z.

“Um… babalik na po ako kay Precious,” sabi niya, medyo nanginginig ang boses.

Tumango ako. “Sige…”

Habang papalabas siya ng pinto, napahawak ako sa braso ng upuan—malakas, halos mabali.

--------

Kumukulo pa rin ang dugo ko matapos patayin ang tawag mula kay Franco. Wala pa ring lead sa nangyari. 

Sinuntok niya ang hangin, pigil ang sarili na huwag ibato ang vase sa gilid ng mesa.

"Damn it…” bulong niya, mabigat ang paghinga. Mula ulo hanggang balikat ay parang binabayo ng stress. Hindi lang ito tungkol sa negosyo—ito ay tungkol sa pamilya ko, sa kaligtasan ng aking anak, at sa sarili kong dangal.

Pagbukas ko ng pinto, ramdam pa rin ang apoy ng frustration sa dibdib ko.

At doon—sakto, parang sinadya ng tadhana—lumabas si Rose mula sa kwarto ni Precious.

Nakayuko ito habang inaayos ang laylayan ng uniform. Maamo. Tahimik. Walang kamalay-malay sa bagyong nagngangalit sa loob ko.

Pero pagtaas ng tingin ni Rose, ngumiti ito. Isang simpleng ngiti. Maliit. Magaan. Pero sapat para paluwagin ang dibdib ko kahit isang segundo lang. At doon ako tuluyang nadapa.

Biglang bumalik ang lahat—kung paano napatahimik ng dalaga ang pasaway niyang anak, kung paanong parang may sariling mundo ang dalawang iyon na hindi ko kayang pasukin. Kung paanong sa gitna ng kaguluhan, ang presensiya ni Rose ang tanging nagbibigay ng kaunting kapayapaan sa buhay namin. 

“Sir James?” mahinang tawag ni Rose, napansin ang paninigas ng panga niya. “Are you okay?”

Hindi ako sumagot.

Dahil paglapit ko, naamoy ko agad ang faint scent ng lavender lotion nito—simple, ngunit nakakabaliw sa isang lalaking ilang linggo nang puno ng galit, takot, at pagod.

At bago ko pa mapigilan ang aking sarili, hinawakan ko ang braso ni Rose—hindi marahas, pero mariin. Sapat para maramdaman ni Rose ang pwersa, ang init, ang tensyon na pinangungunahan ng emosyon ko.

“James—si… sir?” nauutal nitong tanong.

“Stop calling me ‘sir,’ Rose.” Mababa ang aking boses, paos, puno ng bigat na kanina ko pa kinikimkim.

Namilog ang mata nito. “Ano—”

Hindi ko siya pinatapos. Hinila ko siya palapit—dahan-dahan pero walang pag-aalinlangan—hanggang dumikit ang katawan namin. 

“James… ano ginagawa mo?” bulong ni Rose, halos hindi lumalabas ang boses.

“Hindi ko alam,” sagot ko, totoo, pagod, at marupok. “Pero simula nang dumating ka… hindi ko na alam kung alin ang tama.”

Lumapit ang mukha ko sa maganda niyang mukha, marahan, hindi agresibo, humihingi pa ng pahintulot kahit hindi sinasabi.

At sa unang pagkakataon, hindi tumingin si Rose palayo.

Dahan-dahang dumampi ang labi ko sa labi niya. Mainit, mabagal, puno ng pinipigilang damdamin.

Hindi iyon halik ng isang lalaking nag-aangkin. Ito ay halik ng isang lalaking pagod, takot, at gutom sa kahit konting ginhawa. Isang lalaking matagal nang nakatali sa galit at lihim na pangamba para sa anak niya, sa kompanya, sa sarili.

Nang gumanti si Rose—maingat, parang natatakot na baka mali ang ginagawa—parang nawala ang lahat ng bigat sa balikat ko. 

Hinawakan ko ang pisngi nito, hinagod ang gilid ng panga ng dulo ng daliri. 

“Rose… kailangan kita…” bulong ko, halos pakiusap.

Hindi sinagot ni Rose, pero nang hawakan niya ang kamay ko, sapat na iyon.

Mula sa hallway, dahan-dahan ko siyang hinila—papasok sa loob ng opisina, marahan, hindi nagmamadali, parang bawat hakbang ay pinapakinggan ng puso ko. 

Pagkasara ng pinto, dumampi ulit ang mga labi namin—ngayon ay mas malalim, mas masuyong desperado. Mula sa mga halik na mabagal hanggang sa mga haplos na ingat na ingat. Naghalo ang init at emosyon sa bawat paglapit at paghila nila sa isa’t isa.

Nagtagpo ang labi namin—hindi maingat, hindi inosente, kundi halik na may halong galit, gutom, at hindi maipaliwanag na pagtagal na paghahanap.

Humawak siya sa kwelyo ko, parang kailangan niyang may masandalan. At nang humawak siya pabalik—doon ako tuluyang nawasak.

Iniangat ko siya sa baywang, inilapit sa mesa.

Hindi ko siya pinilit. Pero hindi rin siya umatras.

Pagdikit ng likod niya sa gilid ng mesa, napasinghap siya. Iyon ang tunog na tumapos sa lahat ng natitirang dahilan ko.

“Sabihin mo kung ayaw mo,” bulong ko sa leeg niya. Pero imbes na salita—

Hinila niya ako. Mas malapit. Mas mainit.

At sa isang iglap, kami ang naging sentro ng maliit na opisina—wala ang mundo sa labas, wala ang trabaho, wala ang panganib, wala ang Ledesma, wala ang Dragon Z.

Kami lang.

Hinaplos ko ang pisngi niya, dahan-dahan, parang tinatanong kung totoo ba siya. At nang tumingin siya sa akin na parang ako ang pinaka-pinagkakatiwalaang tao sa buong buhay niya—

hindi ko na napigil.

Naghalo ang mga hinga namin. Naghanap ang mga kamay. Kumapit siya sa akin na parang ako ang huling bagay na matitibayan niya.

At nang sumapo ang mga labi ko ulit sa kanya, nagbigay siya. Buong-buo. Walang alinlangan.

Nang lumipas ang oras, nang mapatong ang ulo niya sa balikat ko, habol-hininga, pagod, nanginginig, pero ligtas sa bisig ko— isang katotohanan ang hindi ko matakbuhan:

Hindi ko na siya kayang pakawalan. Kahit ilang beses ko pang sabihing dapat ko siyang iwasan.

Kahit ilang panganib pa ang nasa paligid ko.

At habang nakayakap siya sa akin, marahan, totoo— alam kong tapos na ako.