"ความจริงที่ถูกมองข้าม"

>> 1  สัปดาห์ต่อมา

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับหยาดฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ไปกับความแหลกสลายของใครบางคนภายในเพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุด

มินตราก้าวลงจากรถแท็กซี่บริเวณด้านหน้าอาคารตึกสูงทรงทันสมัยขนาดใหญ่ใจกลางเมืองหลวง เคพี โฮลดิ้ง (KP Holding) สัญลักษณ์แห่งความสำเร็จและความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางตึกระฟ้ามากมาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดข่มความสั่นสะท้านภายในอก ดวงตาคู่สวยที่เคยสุกสว่างบัดนี้หมองคล้ำและบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัด เธอต้องใช้คอนซีลเลอร์กลบกลบร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้าหลายชั้น เพื่อไม่ให้ใครในออฟฟิศจับสังเกตได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอผ่านการร้องไห้หนักหนาสาหัสขนาดไหน ตั้งแต่วันนั้น  เขาก็ไม่เคยมาหาเธออีกเลย

ทุกอย่างรอบตัวยังคงเคลื่อนไหวไปตามจังหวะชีวิตของเมืองหลวงที่รีบเร่ง พนักงานออฟฟิศนับร้อยนับพันต่างเดินขวักไขว่ผ่านประตูสแกนบัตรอัตโนมัติ แต่งกายด้วยชุดทำงานภูมิฐาน ส่งเสียงทักทายกันตามปกติ มินตรายืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ร่างเล็กในชุดนักศึกษาพร้อมเสื้อสูทลำลองทับภายนอกดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางอาณาจักรแห่งนี้

สถานที่ที่มีเขา... ธันวา เป็นผู้กุมอำนาจสูงสุด และเป็นสถานที่ที่เธอเป็นได้เพียงแค่ "เด็กฝึกงาน" ไร้ตัวตน คนที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ในมุมมืดเสมอมา

"เฮ้อ..." 

มินตราถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชับสายสะพายกระเป๋า พยายามตั้งสติแล้วเดินตรงไปยังลิฟต์สำหรับพนักงานทั่วไป เธอรู้ดีว่าหน้าที่ของเธอในวันนี้คืออะไร แม่ของเธอยังคงนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ค่าใช้จ่าย ยานำเข้า และค่าดูแลแพทยศาสตร์ชั้นสูงยังคงต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล เงินแปดแสนบาทที่เขาเพิ่งโอนให้เมื่อสัปดาห์ก่อนคือสายป่านชีวิตของแม่ และนั่นหมายความว่า เธอไม่มีสิทธิ์พังทลาย ไม่มีสิทธิ์ลาป่วย และไม่มีสิทธิ์แพ้พ่ายต่อความเจ็บปวดในอก

"จำไว้ มินตรา... ถ้าเธอยังอยากได้เงินไปรักษาแม่ และอยากมีอนาคตในบริษัทนี้ต่อไป ลบความรู้สึกพวกนั้นทิ้งไปซะ อย่าให้ฉันได้ยินคำว่า 'รัก' จากปากเธออีก"

เสียงทุ้มต่ำอันเฉียบขาดและเยือกเย็นของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัว ราวกับมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนแผลสด ทุกคำพูด ทุกสายตาว่างเปล่าหลังกรอบแว่นแบรนด์หรูเมื่อคืนนี้ ย้ำเตือนชัดเจนว่าสถานะของเธอคืออะไร... ซื้อขาย ร่างกาย ข้อตกลง และเงินทอง ไร้ซึ่งหัวใจ ไร้ซึ่งความผูกพัน

"ติ๊ง!"

เสียงสัญญาณลิฟต์เปิดออกตรงชั้นแผนกบริหารจัดการ มินตราก้าวเท้าออกไปพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่พยายามปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อปกปิดความอ่อนแอ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของกลุ่มเด็กฝึกงานและพี่ๆ ในแผนก

"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ปลาย พี่ฟ้า พี่ฝน" 

มินตราเอ่ยทักทายเสียงใส ยกมือไหว้รุ่นพี่ในแผนกด้วยกิริยานอบน้อมอย่างเช่นทุกวัน ต่อหน้าคนอื่นเธฮคือเด็กสาวที่มาพร้อมกับรอยยิ้มและความสดใส

พี่ปลาย รุ่นพี่สาววัยสามสิบต้นๆ ผู้รับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงดูแลเด็กฝึกงานโดยตรง หันมารับไหว้พร้อมกับยิ้มเอ็นดู 

"อรุณสวัสดิ์จ้ะน้องมิน วันนี้มาเช้าจังเลยนะเรา อาการของคุณแม่เป็นยังไงบ้างจ๊ะ? เห็นว่าช่วงก่อนหน้านี้ต้องอยู่ ICU พี่เป็นห่วงแทบแย่"

"ดีขึ้นมากแล้วค่ะพี่ปลาย ได้เปลี่ยนตัวยาใหม่ตามที่หมอแนะนำ ตอนนี้ย้ายออกมาห้องพักฟื้นปกติแล้วค่ะ ขอบคุณพี่ปลายมากๆ นะคะที่เป็นห่วง" 

มินตราตอบด้วยน้ำเสียงกตัญญูจากใจจริง ในยามที่เธอต้องเผชิญกับมรสุมชีวิต ก็มีพี่ๆ ในแผนกนี่แหละที่คอยถามไถ่และให้กำลังใจเธอเสมอ แม้พวกเขาจะไม่เคยรู้เลยว่า เงินค่ารักษาพยาบาลมหาศาลนั้นได้มาจากไหนก็ตาม

"โชคดีมากๆ เลยนะมิน สู้ๆ นะจ๊ะ มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้เลยนะ" 

พี่ฟ้า พนักงานสาวสายเม้าท์ประจำแผนกหันมาเสริม พร้อมกับวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ 

"ว่าแต่... วันนี้หน้าตามินดูซูบๆ ไปนะ นอนหลับสบายดีไหมช่วงนี้? ตาบวมๆ เหมือนคนไม่ได้นอนเลย"

มินตรารู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง เธอรีบยกมือขึ้นแตะใต้ตาเบาๆ ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน 

"อ๋อ... พอดีเมื่อคืนมินนั่งเฝ้าไข้คุณแม่อยู่เกือบทั้งคืนน่ะค่ะ แถมฝนตกหนักด้วยเลยนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่"

"อย่าหักโหมมากเกินไปล่ะ หาเวลาพักร่างกายตัวเองบ้าง กลางวันทำงาน กลางคืนต้องไปเฝ้าแม่ อายุพึ่งจะแค่นี้เอง เป็นเด็กฝึกงานแท้ๆ แต่ขยันยิ่งกว่าพวกพี่ที่เป็นพนักงานประจำเสียอีก" 

พี่ฝน สาวรุ่นพี่อีกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้ 

"เอ้อ! มิน ช่วยเอาเอกสารสรุปงบประมาณโครงการใหม่ขึ้นไปวางไว้ที่หน้าห้องท่านประธานให้พี่หน่อยได้ไหมจ๊ะ พอดีพี่ต้องรีบไปประชุมแผนกการตลาดตอนเก้าโมงเช้านี้แล้ว"

คำว่า "ห้องท่านประธาน" ทำให้หัวใจของมินตร้ากระตุกวูบ เธอชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายเกร็งอัตโนมัติ แต่อมรอยยิ้มกลบเกลื่อนเอาไว้ไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติ

"ได้ค่ะพี่ฝน เอาไปวางไว้ให้คุณหิรัญเสนอให้ใช่ไหมคะ?"

"ใช่จ้ะ วางไว้ที่โต๊ะคุณหิรัญได้เลย ให้เลขาหิรัญเป็นคนเสนอแฟ้มให้ ขอบใจมากนะมิน" 

พี่ฝนยิ้มอย่างโล่งอกก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำเข้มมาให้เธอ มินตรารับแฟ้มเอกสารมาถือไว้ในมือ ความหนักอึ้งของมันราวกับแบกรับความลับและอดีตอันแสนเจ็บปวดเอาไว้ เธอพยักหน้ารับคำ ก่อนจะก้าวถอยหลังเพื่อเตรียมตัวขึ้นไปชั้นบนสุด... ชั้นบริหารระดับสูง ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องทำงานประธานบริหาร เคพี โฮลดิ้ง

ชั้น 45 เป็นชั้นที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยความหรูหราโอ่อ่า ต่างจากชั้นล่างที่มีเสียงพูดคุยขวักไขว่ของพนักงาน พื้นทางเดินถูกคลุมด้วยพรมเนื้อหนานุ่มสีน้ำเงินเข้ม เสียงก้าวเดินของมินตราจึงเงียบกริบ เธอเดินตรงไปตามทางเดินยาวที่ประดับประดาด้วยรูปภาพงานศิลปะมูลค่าแพงลิบ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดขึ้นมาทีละน้อยเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย

ที่หน้าห้องทำงานประตูไม้สักบานใหญ่ สลักชื่อ "ธันวา เตชะอนันต์ "  ประธานบริหาร ตรงหน้าประตูนั้น มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ทรงหรูหราตั้งอยู่ ซึ่งเป็นที่ทำงานของ คุณหิรัญ เลขาหนุ่มใหญ่รุ่นวัยสามสิบปลายๆ ผู้มีใบหน้าเรียบเฉย หล่อเหลาเอาการ สวมสูทเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว หิรัญคือมือขวาคนสำคัญที่ได้รับความไว้วางใจจากธันวามากที่สุด เขาทำงานเด็ดขาด สุภาพ แต่สุขุมและเก็บความลับเก่งยิ่งกว่าใคร

สาเหตุที่ธันวาเลือกใช้เลขาเป็นผู้ชายทั้งหมด และไม่มีเลขาผู้หญิงอยู่หน้าห้องเลยแม้แต่คนเดียว ก็เพราะเขาตัดปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ยุ่งเหยิง ความพิศวาส หรือข่าวลือไร้สาระที่อาจจะถูกแพร่สะพัดไปทั่วบริษัท ธันวาเป็นคนรักสะอาด รังเกียจเรื่องอื้อฉาว และไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ทำงานของเขา... ยกเว้นเรื่องในที่ลับอย่างข้อตกลงลับกับเด็กฝึกงานอย่างเธอ

"สวัสดีค่ะคุณหิรัญ" 

มินตราเอ่ยทักทายเสียงเบาเมื่อเดินไปถึงหน้าโต๊ะ  ด้านของหิรัญละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมามองเด็กสาว เขายกยิ้มสุภาพตามมารยาท ดวงตาภายใต้แว่นสายตาฉายแววเห็นใจลึกๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น หิรัญคือคนเดียวในบริษัทที่รับรู้เรื่องราวความสัมพันธ์ลับๆ นี้ในฐานะผู้จัดการเรื่องการเงินและเอกสารสัญญาส่วนตัวบางอย่างตามคำสั่งของท่านประธาน

"สวัสดีครับคุณมินตรา มีเอกสารมาเสนอหรือครับ?"

"ค่ะ พี่ฝนฝากเอกสารสรุปงบประมาณโครงการใหม่มาส่งให้คุณหิรัญค่ะ" มินตราวางแฟ้มลงบนโต๊ะเบาๆ

"ขอบคุณมากครับ เดี๋ยวผมจะรีบตรวจเช็กและนำเข้าเรียนท่านประธานให้ครับ" 

หิรัญรับแฟ้มไปเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะมองหน้ามินตราอีกครั้ง 

"คุณมินตรา... โอเคไหมครับวันนี้? ดูหน้าตาไม่ค่อยสดใสเลย"

น้ำเสียงถามไถ่เบาๆ ของหิรัญเต็มไปด้วยความหวังดีแต่นอบน้อม มินตราขอบตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื้นตัน แต่เธอก็ทำได้เพียงยิ้มรับจางๆ

"มินสบายดีค่ะคุณหิรัญ ขอบคุณนะคะ"

ยังไม่ทันที่หิรัญจะเอ่ยตอบอะไร เสียงประตูด้านข้างของลิฟต์ผู้บริหารระดับสูงก็ส่งเสียงสัญญาณขึ้น

"ติ๊ง!"

บานประตูลิฟต์บานหรูเปิดออกกว้าง ปรากฏร่างสูงโปร่งทรงอำนาจของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ธันวา ก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์ในชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้มสั่งตัดพิเศษ รูปร่างที่สมบูรณ์แบบ บุคลิกที่หยิ่งยโสและเยือกเย็นทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบขึ้นมาในทันตา เขากำลังเดินตรงมายังห้องทำงาน โดยมีแฟ้มเอกสารในมือและโทรศัพท์มือถือที่ยกขึ้นแนบหู

มินตราตัวเกร็งแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายของเธอปฏิกิริยาอัตโนมัติด้วยความประหม่าและความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับเมื่อคืนนี้ ความรู้สึกมากมายตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

เธอรีบถอยหลังไปชิดผนังทางเดิน ก้มหน้าลงต่ำ แล้วยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมที่สุดตามมารยาทของเด็กฝึกงานที่พบเจอผู้บริหารสูงสุด

"สวัสดีค่ะท่านประธาน..." 

เสียงของเธอเบาหวิวเหมือนลมพัดผ่าน ร่างสูงของธันวาเดินผ่านหน้าเธอไปอย่างเชื่องช้า... ทว่า ไร้ซึ่งความเหลียวแล  เขาไม่แม้แต่จะหยุดก้าวเดิน ไม่แม้แต่จะปัดสายตามามองเด็กสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับเอกสารในมือ และริมฝีปากขยับพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นประดุจน้ำแข็ง

"อืม... จัดการตามนั้น เรื่องสัญญาทางยุโรปให้ส่งมาให้ฉันตรวจภายในเย็นนี้"

กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ผสมโอบเพลิงอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาลอยมาแตะจมูกเธอ... กลิ่นเดียวกับที่เคยซุกไซ้ซอกคอของเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน กลิ่นเดียวกับที่อบอวลอยู่บนเตียงนอนกว้างในเพนท์เฮาส์หรู ยามที่เขากอดรัดและเคี่ยวกรำเธอจนหมดแรง

แต่ในยามนี้... ที่นี่ ในแสงสว่างของโลกความจริง เขาเดินผ่านเธอไปเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ตัวตน ไร้ความสำคัญ เป็นเพียงฝุ่นผงบนทางเดินหรูหราที่เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาแม้แต่จะก้มลงมอง

ประตูห้องทำงานประธานบานใหญ่ถูกเปิดออกและปิดลงเบาๆ ดับสิ้นทุกความหวังและความเพ้อฝันของมินตราอย่างสิ้นเชิง หิรัญมองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งเรียบ ก่อนจะหันมามองเด็กสาวที่ยืนก้มหน้านิ่ง ร่างเล็กสั่นเทาเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถแล้วก็ตาม

"คุณมินตราครับ..." หิรัญเอ่ยเสียงเบา 

"กลับลงไปทำงานที่แผนกเถอะครับ เดี๋ยวจะมีคนเห็น"

"ค่ะ... ขอบคุณค่ะคุณหิรัญ" 

มินตราบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ เธอยกมือไหว้เลขาหนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินกลับไปที่ลิฟต์พนักงานด้วยหัวใจที่บอบช้ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดี การคอยหลบๆ ซ่อนๆ การทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักกันทั้งที่เคยลึกซึ้งกันถึงเพียงนั้น... มันคือรสชาติของความจริงที่ขมขื่นที่สุด และเธอต้องกล้ำกลืนมันลงไปทุกวัน โดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องเรียนหรือเรียกร้องความสงสารจากใคร

เมื่อกลับลงมาถึงแผนกบริหารจัดการ มินตราก็พยายามปรับสีหน้าและอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นั่งลงที่โต๊ะทำงานประจำของตัวเอง หยิบเอกสารและเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมาทำทีเป็นตรวจเช็กงานอย่างขยันขันแข็ง ทั้งที่ภายในอกยังคงเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกไฟเผา