LOGINSpecial 6หลายปีต่อมาบรรยากาศยามเช้ายังคงวุ่นวายไม่ต่างไปจากทุกวัน…เนื้อเสียงเจื้อยแจ้วหลายเสียงดังต่อเนื่องไม่หยุดมากว่าชั่วโมงเข้าให้แล้ว กระทั่งฉันเดินลงมาถึงที่ชั้นล่างก็ทันได้เห็น ร่างสูงในชุดสูทเป๊ะปังตั้งแต่หัวจรดเท้า โน้มตัวลงช้อนร่างเล็กของเด็ก ๆ ขึ้นที่สองข้อแขน“วันนี้เฮียกลับไวจะพาไปดิ
จู่ ๆ เจ๊หยีที่วันนี้อยู่ในชุดอลังการยิ่งกว่าทุกวันก็ดึงเอากระดาษแผ่นหนึ่งมาวางลงบนโต๊ะ ทุกสายตาหันมอง มีเพียงแค่เฮียครามที่ผุดยิ้มกว้างมองสบตาเมียตัวเองเจ๊พริกเป็นคนแรกที่คว้ากระดาษแผ่นที่ว่าขึ้นดู และเจ๊ก็เบิกตาโตจนเจ๊อ้ายที่นั่งอยู่ข้างกันต้องรีบขยับหัวชะโงกมองตาม และเจ๊ก็ตกอยู่ในสภาวะเดียวกันค
“หนูทำผัวหลงได้ขนาดนี้ น่าจะดีใจ…” สายตากระหายหิวยังคงหลุบลงมอง พร้อมกันบั้นท้ายหนาก็หดเกร็งทุกจังหวะที่มีการเบียดอัดความแข็งกร้าวเข้าไปจนสุดทาง เพราะรู้ว่าคงจะต้องให้เขาได้ปลดปล่อยสักหนึ่งรอบฉันก็ได้แต่ยืนแข้งขาสั่นใช้แขนสองข้างโอบรอบเหนือบ่ากว้าง ยอมพยักหน้าตามใจในที่สุด
Special 5 หลายเดือนต่อมา เรากำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ที่บ้านของฉันกับเฮียยักษ์… เพื่อนทุกคนมารวมตัวกันที่นี่เนื่องในวันเกิดของหนูยิ้มหลานสาวคนโตของกลุ่มที่ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในระดับชั้นปฐมวัยหลังจากเวลาผ่านไปหลายปีนับตั้งแต่ตอนนั้นที่หลานยังเป็นเพียงเด็กน้อยตัวอ้วนป้อ
“วันนี้น้องของเจ๊สวยมาก”“เจ๊ก็เหมือนกัน”“ขอให้ความรักยืนยาวยั่งยืนตลอดไปนะซอล”“ขอบคุณนะคะ”“ยักษ์เป็นคนดีจะต้องดูแลซอลได้ดีมากแน่ ๆ”แล้วอีกฝ่ายก็กลับเสียงสั่นเครือขึ้นมาทั้งอย่างนั้น แต่ก็ได้เห็นแค่เพียงแวบเดียว เจ๊พริกพยายามเอ่ยต่อด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ“เพื่อนเจ๊จะต้องทำให้ซอลมีความสุขมากแน่นอน
Special 4หลายปีต่อมางานแต่งงาน“ตื่นเต้นไหม?”“นิดหน่อยค่ะ”“ตอนเจ๊แต่งก็ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน”“ตอนนั้นดีใจมากเลยใช่ไหมคะ?”“เหมือนฝันอะไรแบบนั้น”“หนูก็เหมือนกัน…”“เจ๊พริก เฮียยักษ์โทรมาถามว่ากดเงินสดมาให้รึยังคะ?”การสนทนาแบบเป็นส่วนตัวระหว่างฉันกับคนที่นั่งอยู่ข้างกันเป็นอันต้องสิ้น
“เฮียดูนู่น!” มันชี้นิ้วไปยังทิศทางที่ซอลกำลังเดินมา และผมก็ได้รู้ว่าทำไมเมียเพื่อนถึงออกอาการแบบนั้นจากยังอิดออดที่จะไปเปลี่ยนชุด กลับต้องรีบคว้าเสื้อขึ้นพาดบ่า ก่อนจะผละเดินจากวงสนทนาของสาว ๆ หัวคิ้วเริ่มจะกระตุกทีละนิดกับภาพที่เห็นคนตัวเล็กกำลังยืนสนทนาอยู่กับผู้ชายที่อยู่ในชุดบอลไม่ต่างจากคนอื
“เยอะเลยเหรอครับป๋า…” “โหะ! คำว่าเยอะน่าจะน้อยไป” “…” “แต่เอ็งก็ตัวสูงใหญ่ขนาดนี้ คงไม่กลัวไอ้ตัวเล็กมันหรอกใช่ไหม?” เฮียได้ฟังก็ทำได้เพียงผงกหัวรับ รอยยิ้มเริ่มเจื่อนหนักลงทุกที “ไม่กลัวอยู่แล้วครับ” “ดี!” “…”
Episode 27 ยักษ์ หลายวันต่อมา “ม้า ผมแค่เผลอหลับไปชั่วโมงเดียวเอง ตอนกลางวันแขกมีน้อยผมเลยง่วง” ‘ทำงานก็คือทำงาน ลื้อจะทำเป็นเล่นไม่ได้ ถ้าอั๊วหักเงินใครเรื่องนี้ลื้อก็ต้องโดนด้วยเหมือนกัน!’ “แต่เวลาอื่นผมขยันมากนะม้า แขกสาว ๆ งี้ชอบผมกันทุกคน”
Episode 25 หลายวันต่อมา หลังจากได้รับวันหยุดที่แน่นอนจากเฮียยักษ์ รวมถึงตัวฉันเองขอลางานกับเจ๊พริกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราสองคนก็พากันเดินทางมาบ้านของฉันตามคำเชื้อเชิญของป๋า รวมถึงแม่น้อยซึ่งเกิดอยากจะเจอแฟนของลูกสาวดูสักทีก็ด้วย ใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมงจากกรุงเทพฯ ก็ม







