เข้าสู่ระบบSpecial 6หลายปีต่อมาบรรยากาศยามเช้ายังคงวุ่นวายไม่ต่างไปจากทุกวัน…เนื้อเสียงเจื้อยแจ้วหลายเสียงดังต่อเนื่องไม่หยุดมากว่าชั่วโมงเข้าให้แล้ว กระทั่งฉันเดินลงมาถึงที่ชั้นล่างก็ทันได้เห็น ร่างสูงในชุดสูทเป๊ะปังตั้งแต่หัวจรดเท้า โน้มตัวลงช้อนร่างเล็กของเด็ก ๆ ขึ้นที่สองข้อแขน“วันนี้เฮียกลับไวจะพาไปดิ
จู่ ๆ เจ๊หยีที่วันนี้อยู่ในชุดอลังการยิ่งกว่าทุกวันก็ดึงเอากระดาษแผ่นหนึ่งมาวางลงบนโต๊ะ ทุกสายตาหันมอง มีเพียงแค่เฮียครามที่ผุดยิ้มกว้างมองสบตาเมียตัวเองเจ๊พริกเป็นคนแรกที่คว้ากระดาษแผ่นที่ว่าขึ้นดู และเจ๊ก็เบิกตาโตจนเจ๊อ้ายที่นั่งอยู่ข้างกันต้องรีบขยับหัวชะโงกมองตาม และเจ๊ก็ตกอยู่ในสภาวะเดียวกันค
“หนูทำผัวหลงได้ขนาดนี้ น่าจะดีใจ…” สายตากระหายหิวยังคงหลุบลงมอง พร้อมกันบั้นท้ายหนาก็หดเกร็งทุกจังหวะที่มีการเบียดอัดความแข็งกร้าวเข้าไปจนสุดทาง เพราะรู้ว่าคงจะต้องให้เขาได้ปลดปล่อยสักหนึ่งรอบฉันก็ได้แต่ยืนแข้งขาสั่นใช้แขนสองข้างโอบรอบเหนือบ่ากว้าง ยอมพยักหน้าตามใจในที่สุด
Special 5 หลายเดือนต่อมา เรากำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ที่บ้านของฉันกับเฮียยักษ์… เพื่อนทุกคนมารวมตัวกันที่นี่เนื่องในวันเกิดของหนูยิ้มหลานสาวคนโตของกลุ่มที่ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในระดับชั้นปฐมวัยหลังจากเวลาผ่านไปหลายปีนับตั้งแต่ตอนนั้นที่หลานยังเป็นเพียงเด็กน้อยตัวอ้วนป้อ
“วันนี้น้องของเจ๊สวยมาก”“เจ๊ก็เหมือนกัน”“ขอให้ความรักยืนยาวยั่งยืนตลอดไปนะซอล”“ขอบคุณนะคะ”“ยักษ์เป็นคนดีจะต้องดูแลซอลได้ดีมากแน่ ๆ”แล้วอีกฝ่ายก็กลับเสียงสั่นเครือขึ้นมาทั้งอย่างนั้น แต่ก็ได้เห็นแค่เพียงแวบเดียว เจ๊พริกพยายามเอ่ยต่อด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ“เพื่อนเจ๊จะต้องทำให้ซอลมีความสุขมากแน่นอน
Special 4หลายปีต่อมางานแต่งงาน“ตื่นเต้นไหม?”“นิดหน่อยค่ะ”“ตอนเจ๊แต่งก็ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน”“ตอนนั้นดีใจมากเลยใช่ไหมคะ?”“เหมือนฝันอะไรแบบนั้น”“หนูก็เหมือนกัน…”“เจ๊พริก เฮียยักษ์โทรมาถามว่ากดเงินสดมาให้รึยังคะ?”การสนทนาแบบเป็นส่วนตัวระหว่างฉันกับคนที่นั่งอยู่ข้างกันเป็นอันต้องสิ้น
“เอายัง ๆ”“มา!”“เริ่มที่ซอลก่อน หนึ่งนาทีจับเวลา!”“อาหารจานโปรด?”ฉันลังเลอยู่แค่อึดใจระหว่างบะหมี่ใส่เกี๊ยวปู กับ กะเพราทะเล อะไรที่เฮียชอบกินมากกว่ากัน ก่อนจะรีบตัดสินใจแล้วตอบ“บะหมี่เกี๊ยวปูค่ะ”“ส่วนสูง?”“หนึ่งร้อยแปดสิบห้าค่ะ”“กีฬาโปรด?”“ฟุตบอลค่ะ”“ทีมฟุตบอลทีมโปรด?”“แมนยูฯ ค่ะ”“รถคัน
“ปะ… ไปยัง?” ฉันร้องถามขึ้น เดินเข้าหาไอ้ยักษ์ที่ดูปกติสุขที่สุดแม้มันจะหัวร้อนอยู่ก็ตามคนอื่นหันมองหน้ากันเองแล้วออกเดินนำโดยไม่มีใครพูดอะไร ฉันเลยคล้องแขนไอ้ยักษ์เดินรั้งท้ายขบวนเพราะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไป ทั้งรามที่ไม่รู้หงุดหงิดอะไร ทั้งเจินที่บังเอิญเห็นคราบเลือดบนที่นอน กระทั่งครามเองว
CLOSE FRIEND CHAPTER 11วันต่อมา ฉันตื่นนอนในสภาพที่เรียกได้ว่าล่อแหลมสุด ๆ คงเป็นเพราะเมื่อคืนฉันเมามากอีกแล้วเลยทำอะไรไปโดยไม่ได้คำนึงถึงความเป็นเพื่อนลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวฉันเองกำลังนอนกอดก่ายรามเอาไว้ชนิดเรียกได้ว่าชิดกันไปทุกส่วนสัด ในขณะที่ตัวมันนอนเฉย ๆ ไม่ได้สัมผัสร่างกายกันแต่
ก็ไม่ได้อยากดู แต่ตามันดันเห็นเอง… MEI : พี่รามไปนอนห้องเหมยไหมคะ? คนข้าง ๆ แค่เปิดดู แต่ไม่ได้พิมพ์ตอบกลับ มันกดล็อกหน้าจอแล้วหันมองฉันที่ทำหน้าบึ้งคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว รามหัวเราะเบา ๆ มันคงจะรู้ว่าฉันเห็นอะไร แขนหนักดึงคอฉันเข้าหาตัว ก่อนจะตะโกนใส่หูแข่งกับเสียงเพลง







