LOGINผมผลักเธอลงบนเตียงก่อนขึ้นไปคร่อม ก็อย่างที่บอก ในเมื่อเธอร่านจนถึงขนาดลงทุนทำเรื่องเลวทรามได้ขนาดนี้ งั้นผมจะสงเคราะห์ความเลวของเธอให้
“อยากได้ฉันนักใช่มั้ย งั้นเธอก็จะได้ แต่อย่าหวังว่าฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์ เพราะที่ที่เธอจะได้ไปคือนรก!” แกว่ก!!! “พี่อคิน!” ผมดึงทึ้งเสื้อผ้าจิดาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งโกรธทั้งกลั้นฤทธิ์ยาเอาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว ในขณะที่จิดาร้องลั่น ทั้งตัวพยายามปัดป่ายขัดขืนดิ้นรน มารยาชัดๆ! “พี่อคินอย่า พี่อคิน” “ห้ามทำไม! อยากได้ฉันเป็นผัวไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นคงไม่ลงทุนเอายาปลุกเซ็กส์ให้ฉันกินหรอก สารเลว!” “ยะ...ยาปลุกเซ็กส์!? ยาปลุกเซ็กส์อะไร จิดาไม่รู้เรื่อง ปล่อยจิดานะ” “ไม่!!! คืนนี้ฉันจะทำให้เธอตกนรกทั้งเป็น โทษฐานที่กล้าทำเรื่องระยำกับฉันขนาดนี้!” ผมตะคอกใส่หน้าเธอก่อนจะแก้ผ้าเธอจนหมดทุกชิ้น ผมยอมรับว่าทั้งตัวของเธอมันสวยจนอารมณ์ผมพุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม แต่ไอ้ความเลวของเธอนี่สิที่ผมแม่งรับไม่ได้จริงๆ “อื้อ! พี่อคิน ฮือๆ อย่า ปล่อยจิดา จิดาไม่ได้ทำ” เธอยังไม่หยุดขัดขืน ไม่รู้จะเล่นละครไปถึงไหน “คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะดูมีค่าขึ้นมาเหรอ ไม่ต้องพยายามหรอก เพราะค่าของเธอมันหมดไปตั้งแต่เธอทำเรื่องเลวทรามนี่แล้ว!” ผมตะคอกก่อนจะพยายามจับเธออ้าขา หลังจากเสื้อผ้าบนตัวเธอถูกผมดึงทึ้งจนหมด แต่เธอก็ยังหนีบขาเอาไว้ไม่เลิก “อ้าขา!” “อื้อ ไม่ ฮือๆ ปล่อยจิดา” “ไม่ใช่มั้ย ได้!” “กรี๊ด!!!” ผมถ่างขาเธอออกอย่างแรงด้วยมือของผมเอง ในขณะที่เธอร้องลั่น แต่คิดว่าผมจะสงสารเหรอ หึ คำตอบคือไม่! “ฮือๆ พี่อคิน อย่าทำจิดา จิดาขอร้อง จิดาไม่ได้ทำจริงๆ จิดา...” “หุบปาก! ฉันไม่อยากฟังเธอพล่ามเรื่องตอแหลอะไรอีก!” ผมชิงบอกเธอก่อนเอาขาข้างนึงสอดไว้ตรงกลางระหว่างสองขาของเธอ กันเธอหนีบมันเข้าหากันอีก ก่อนผมจะเอื้อมตัวไปหยิบถุงยางที่ลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียง จากนั้นผมก็จัดการถอดกางเกงแล้วแกะถุงยางมาสวมน้องชายผมอย่างรีบร้อน เพราะมันรอต่อไม่ไหวอีกแล้ว “ฮื่อ! พี่อคิน!” เธอเหมือนตกใจ(ไซส์)น้องชายผมจนต้องเบี่ยงหน้าหลบไปทางอื่น “จะหลบทำไม ในเมื่อเธอเองที่ร่านอยากได้คxxฉันตั้งแต่แรก!” ผมตะคอกใส่เธอครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ “ไม่ ฮือๆ จิดาเปล่า พี่อคินเข้าใจผิด” “ผิดเหรอ ใช่ ฉันเข้าใจเธอผิด ผิดที่คิดไม่ถึงว่าเธอจะร่านได้ถึงขนาดต้องทำเรื่องเลวๆ!” “โอ๊ย!” เธอร้องเพราะผมจับเข่าเธอให้อ้าออกกว้างกว่าเดิมแล้วเอาเข่าข้างนึงของผมทับขาเธอไว้ ก่อนผมจะมีโอกาสได้เห็นน้องสาวเธอเต็มๆ มันสวย สวยจนผมสะกดอารมณ์ไม่อยู่แล้ว แต่ไม่ใช่เพราะผมพิศวาสในตัวเธอหรอก แต่มันคงเป็นเพราะฤทธิ์ยา ที่ทำให้ผมจับคxxแล้วแทงรวดเดียว “กรี๊ด!!! จะ...เจ็บ เจ็บ! พี่อคิน...” จิดาร้องลั่น ร้องเหมือนจะตาย สองมือของเธอจิกผ้าปูที่นอนจนสั่นเกร็ง ยิ่งสีหน้าเธอยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันทั้งทรมานและมีน้ำตาไหลนอง แต่ผมไม่สงสารหรอก เธอทำตัวเอง! “จำไว้! นี่มันเป็นผลกรรมของเธอ!” ผมกดเสียงต่ำบอกเธอก่อนลงมือกระแทกแรงๆอย่างไม่คิดจะเล้าโลม ไอ้เลือดของเธอที่ไหลมันไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจหรอก เพราะผมรู้ว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่ และถ้ามันเป็นอุบัติเหตุหรือเหตุการณ์ไม่คาดฝันอย่างอื่น ผมคงอ่อนโยนกับเธอมากกว่านี้ แต่นี่ไม่ใช่ นี่มันเป็นฝีมือเธอ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะการกระทำเลวๆของเธอ เพราะฉะนั้นมันก็ไม่จำเป็นที่ผมต้องอ่อนโยน ตรงกันข้าม ผมจะรุนแรงกับเธอเท่าที่ผมพอใจ ถือเป็นการสั่งสอนสันดานร่านๆเลวๆของเธอ คราวหน้าคราวหลังเธอจะได้หลาบจำ ว่าอย่ามาเล่นเหี้ยๆแบบนี้กับผมอีก! “อือ พี่อคิน จิดา ฮึก จิดาเจ็บ จิดาไม่ไหวแล้ว จิดาหายใจไม่ออก จิดาเหมือนจะตาย” เธอกัดฟันบอกผมราวกับสุดแสนจะทรมาน น้ำเสียงเธอแหบพร่าสั่นสะท้านจนผมแทบฟังไม่รู้เรื่อง แต่เสียใจ ผมไม่สงสาร! “งั้นก็ตายคาคxxฉันไปละกัน!” นอกจากจะไม่หยุดกระแทกคxxแล้ว ผมยังเพิ่มความรุนแรงมากกว่าเดิม เพราะทั้งความโกรธทั้งฤทธิ์ยามันทำให้ผมไม่สามารถหยุดยั้งอารมณ์ “ฮือๆ...” ตลอดเวลาที่ผมกระแทกเข้าหา จิดาเอาแต่แนบหน้าร้องไห้กับเตียง สองมือของเธอยังจิกผ้าปูที่นอนจนมือสั่นเกร็ง ใช่ ผมรู้ว่าเธอเจ็บแทบขาดใจ แต่บอกแล้วไงว่าเธอทำตัวเอง และผมจะไม่มีวันสงสาร มีแต่จะสั่งสอนให้สมกับความเลว ผับๆๆๆๆๆ!!! “อ้ะ อื้มมม รูเธอแน่นโคตร ซี้ดดด...” ความเสียวจู่โจมผมจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ จริงอยู่ที่ก่อนหน้านี้ตอนเพิ่งเข้าไปในตัวเธอ น้องสาวเธอมันโคตรรัดผมแน่นจนเจ็บไปหมด แต่ตอนนี้เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว และนั่นทำให้ผมยิ่งหยุดความต้องการไว้ไม่อยู่ ไม่งั้นผมคงไม่เร่งแรงกระแทกให้เร็วกว่าเก่าเท่าที่จะเร็วได้ ผับๆๆๆๆๆๆๆ...!!!!! “อะ...อ่าาาาา” ยิ่งกระแทก ผมก็ยิ่งเสียวจนแทบระเบิด และผมทนความร้อนกับความอึดอัดในกายไม่ไหวอีกแล้ว ผับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...!!!!!!! คราวนี้ผมเร่งสุดกำลัง กระทั่งลาวาร้อนๆของผมแตกทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่งไม่ต่างกับแรงกระแทกของผมก่อนหน้านี้ “อาาาาา...!!!” ผมครางสุขสมออกมาสุดเสียง ในขณะที่จิดายังคงอยู่ในสภาพที่สุดแสนทรมาน ทั้งตัวสั่นเทิ้ม ราวกับจะตายในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า ดี! นั่นแหละดีแล้ว เธอจะได้จำ! “พะ...พอแล้วใช่มั้ย” จิดายังคงแนบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาอยู่กับที่นอน แต่ก็นะ เธอก็ยังมีกะใจฝืนความเจ็บปวดเพื่อถามผมด้วยน้ำเสียงขาดห้วง ราวกับคนจะตายแหล่ไม่ตายแหล่ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนใจไปสงสารเธอขึ้นมาหรอก ตรงกันข้าม ผมจะทำให้เธอปางตายยิ่งกว่าเดิม! “พอเหรอ ถามโง่ๆ เธอเป็นคนใช้ยานี้กับฉัน เธอก็น่าจะรู้นะ ว่าฤทธิ์ยามันไม่ได้หมดกันง่ายๆ หรือถ้าให้พูดกันตรงๆ คือคืนนี้เธอจะได้ตายอีกหลายรอบ!” ผมก้มบอกเธอเสียงต่ำอย่างเหี้ยมเกรียม ก่อนดึงคxxออกจากร่องเธอแล้วถอดถุงยางทิ้งไป จากนั้นก็หยิบอันใหม่เข้ามาใส่ ตามด้วยเสียบเข้าร่องเธออีกรอบอย่างสุดแรง และมันจะไม่จบแค่รอบนี้ผมรับรอง ก็อย่างที่บอก ว่าคืนนี้ผู้หญิงสันดานระยำคนนี้จะได้ตายอีกหลายรอบ! [ AKIN END ] . . [ JIDA PART ] Next Morning☁️. ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมความเจ็บปวดรวดร้าวทั้งตัวและใจ ภาพฝันร้ายเมื่อคืนยังไม่จางหาย ไม่สิ มันไม่ใช่ฝัน แต่เป็นความจริง ความจริงที่แสนโหดร้าย จริงอยู่ที่ฉันรักพี่อคิน อยากได้ทั้งตัวและหัวใจของเขา แต่มันไม่ใช่แบบนี้ ฉันไม่ได้ต้องการให้เขาให้ฉันด้วยความเกลียดชังและความเข้าใจผิดแบบนี้ ปึก! อยู่ๆก็มีบางอย่างลอยมาใส่หน้าฉัน “ใส่เสื้อแล้วออกไป” ตามด้วยน้ำเสียงเย็นชาของพี่อคิน ตอนนี้เขายืนอยู่ปลายเตียง ส่วนฉันทำได้แค่ขยับตัวขึ้นมานั่งด้วยความยากลำบาก มันรวดร้าวไปทั้งตัว “นิ่งอยู่ทำไม ฉันบอกให้ออกไป ฉันไม่อยากให้เตียงฉันมันติดเสนียดเลวๆจากเธอไปมากกว่านี้” “พี่อคิน...” ฉันจุกจนพูดไม่ออก แต่ยังไงฉันก็จะพยายามกัดฟันอธิบาย ยังไงฉันก็จะไม่ยอมให้พี่อคินเข้าใจฉันผิดตลอดไป “จิดาไม่ได้ทำนะ พี่อคิน ฮึก พี่อคินเชื่อจิดาเถอะ จิดารักพี่อคิน จิดาจะทำร้ายพี่ทำไม” “นั่นดิ เธอจะทำร้ายฉันทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะเธอร่านมากกว่ารัก อยากได้ฉัน อยากให้ฉันเอาจนตัวสั่นถึงขนาดไม่สนใจวิธีการ นี่ไง สมใจแล้วไม่ใช่เหรอ ทีนี้ก็ออกไปดิ ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!” พี่อคินตะคอกใส่ฉัน สายตาเย็นชาคู่นั้นเจือปนไปด้วยความเกลียดชังจนฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มันทั้งเจ็บทั้งเสียใจ เขาไม่เชื่ออะไรฉันเลย เขาทำเหมือนไม่รู้จักฉันเลย “นิ่งอยู่ทำไม บอกให้ออกไป! เอาเสื้อผ้าที่ติดเสนียดเลวๆของเธอออกไปด้วย! ไป!!!” เขาตะคอกใส่ฉันอีกครั้งจนฉันสะดุ้ง น้ำตาทะลักออกมาไม่ขาดสาย ความเจ็บทั้งกายและใจเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็จำต้องฝืนกัดฟันใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ที่พี่อคินใจดีโยนมาให้ เพราะเสื้อผ้าของฉันถูกเขาฉีกทึ้งไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ก่อนจะพยายามก้าวเท้าลงจากเตียง “โอ๊ย!” แค่ก้าวแรกก็ทำเอาเจ็บแปลบจนยืนไม่อยู่ ไม่งั้นฉันคงไม่ล้มลงกับพื้นอย่างน่าเวทนาแบบนี้ แต่พี่อคินก็ไม่แม้แต่จะชายตามามอง ความสงสารหรือความเห็นใจ ฉันสัมผัสจากเขาไม่ได้เลย มันไม่มีเลย “ฮือ ฮึก” น้ำตาฉันไหลอีกครั้ง หัวใจเหมือนถูกบีบให้ไม่มีแรงเต้น เจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว แต่ฉันก็พยายามกัดฟันลุกขึ้นด้วยตัวเองจนได้ แม้จะเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสแค่ไหนก็ตาม ก่อนจะค่อยๆก้าวไปก้มเก็บเศษเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนกลาดแล้วฝืนเดินออกมาจากห้องด้วยความรวดร้าวทรมาน ถ้าถามว่าทำไมฉันต้องพยายามแม้เจ็บปางตาย คำตอบคือถึงฉันจะนั่งรวดร้าวอยู่ตรงนั้นจนตาย พี่อคินก็คงไม่คิดจะเข้ามาช่วย หรือความจริงแล้ว เขาอาจจะกำลังรอให้ฉันตายอยู่ก็ได้ เพราะเขาเกลียดฉัน ในขณะที่ฉันก็ยังคงรักเขา เรื่องเมื่อคืนที่มันเกิดขึ้น ฉันจะไม่เสียใจเลย ถ้าต้องเสียสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตให้กับคนที่ฉันรักด้วยความรัก แต่ความจริงคือมันไม่ใช่ ความจริงคือเขาไม่รัก เขาทำเพราะฤทธิ์ยา เขาทำเพราะโกรธ เขาทำเพราะเข้าใจผิด และฉันเองก็ไม่รู้ ว่าเมื่อไหร่เขาจะเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด เชื่อว่าฉันรักเขา และฉันไม่ได้ทำร้ายเขา ไม่เคยแม้แต่จะคิด [ JIDA END ]ไม่รู้ทำไมพ่อแม่ฉันถึงมาอยู่ในห้องรับแขกพร้อมน้าอิงฟ้ากับอาเคนได้ ก็ในเมื่อแม่บอกฉันเมื่อวันก่อน ว่ากำหนดกลับมันอีกประมาณเดือนนึง ฉันก็เลย เอ่อ แปลกใจถึงขั้นตกใจอย่างที่เห็น😂“ไง ไม่เจอกันนานเลยลูกสาวแม่” แม่ทักขึ้นมายิ้มๆ พ่อเองก็ยิ้มให้ ในขณะที่ฉันยังงงอยู่เลย แต่ก็ดีใจนะ ที่ได้เจอพ่อแม่สักที“คุณลุงคุณน้า สวัสดีครับ” พี่อคินยกมือไหว้ พ่อกับแม่ก็รับไหว้ ก่อนฉันจะเดินเข้าไปหาท่านสองคนแล้วสวมกอด“คิดถึงจังเลยค่ะ” ฉันทั้งกอดทั้งหอมพ่อกับแม่ฟอดใหญ่จนเต็มปอด“แม่กับพ่อก็คิดถึง” แม่กับพ่อหอมฉันคืน ก่อนฉันจะนึกออกว่าอยากจะถามเรื่องที่พ่อกับแม่กลับก่อนกำหนด“ไหนบอกจะกลับเดือนหน้าไงคะ แล้วทำไมกลายเป็นวันนี้ได้ล่ะ” ฉันถามยิ้มๆ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่พร้อมกับหันไปหาพ่อทีหันไปหาแม่ที“กลับมารับลูกไง”“คะ!?” พอพ่อตอบแบบนั้น ฉันก็หุบยิ้มแทบไม่ทัน งงว่าพ่อพูดเล่นหรือยังไง“รับหนูเหรอ?”“จ้ะ พ่อเขาต้องไปประจำที่อเมริกาสักสองสามปี พ่อกับแม่เลยกลับมารับหนูไปอยู่ที่โน่นด้วย” แม่ตอบให้ ส่วนฉันอึ้งไปเลย ก่อนฉันจะหันไปที่พี่อคิน ถึงได้เห็นว่าเขายืนนิ่งไม่พูดอะไรทั้งนั้น แต่สีหน้าและแววต
เขาถามอีกรอบ และฉันในสภาพนี้คงนึกคำตอบอื่นไม่ออก นอกจาก“อืม” ใช่ ตอบตกลง“ขอบใจนะ รักจิดาจัง” พี่อคินยิ้มก่อนก้มลงมาหาฉันอีกนิด ฉันก็ยิ้มตอบ“จิดาก็รักพี่อคิน”“พี่รู้ครับที่รัก” พี่อคินยิ้มบอกอย่างอ่อนโยนก่อนก้มลงจูบฉันอย่างนุ่มนวล ก่อนมันจะค่อยๆหนักหน่วงร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน“อืม...” พี่อคินครางเบาๆพร้อมกับใช้ลิ้นตวัดพันเกี่ยวกับลิ้นฉัน ฉันก็ตวัดลิ้นตอบเขา เราแลกลิ้นกันไปเรื่อยๆอย่างเมามันส์ ลืมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทุกอย่าง ตอนนี้สิ่งที่คุมเกมคือความรักและความปรารถนาจุ๊บๆ จ๊วบ...เสียงจูบร้อนแรงดังคลอเคล้าไปทั่วทั้งห้อง ผสานกับเสียงครางของฉันและพี่อคิน ก่อนพี่อคินจะถอนจูบออกแล้วถอดเสื้อผ้าฉันอย่างรวดเร็ว รวมทั้งผ้าขนหนูของตัวเองด้วย ก่อนเขาจะก้มลงมาจูบฉันอย่างหนักหน่วงเหมือนเดิม ฉันเองก็กอดรัดเขาแน่นพร้อมกับจูบตอบอย่างไม่แพ้กัน “อือ พี่อคิน อืมม...” ฉันครางออกมาถี่กว่าเก่า เมื่อพี่อคินจูบปากฉันแล้วไล่จูบลงไปที่ซอกคอแล้วขบเม้มดูดดึงซุกไซ้สลับกันทั้งสองข้าง สิ่งที่เขาทำมันทำฉันเสียวสะท้านยิ่งกว่าเก่า“อือ อื้อ พี่อคิน อืมม...” ฉันทั้งครางทั้งกอดแล้วลูบไล้พี่อคิน
“จิดา” ถึงเขาจะมองฉันแปลกๆ หน้าตาก็ไม่ยิ้มแย้ม เสียงก็นิ่งๆ แต่แค่เขาเรียกชื่อฉัน ฉันก็ดีใจแล้ว“ค่ะ จิดาเอง” ฉันตอบเขาพร้อมรอยยิ้ม แต่เขาไม่ได้ยิ้มตอบหรอก แต่เขาลุกขึ้นนั่งช้าๆเหมือนอยากจะลงจากเตียง“โอะ โอ๊ย โอ๊ย!” ระหว่างพี่อคินทำท่าจะก้าวลงจากเตียง อยู่ๆเขาก็ร้องออกมาแล้วก็เอามือจับที่หัวเหมือนปวดมาก“พี่อคิน!” ฉันตกใจขึ้นมาอีกระลอก“พี่ปวดหัวเหรอ ปวดแผลเหรอคะ ให้หมอมาดูมั้ย เดี๋ยวจิดาเรียกให้”“มะ...ไม่ ไม่ต้อง” เขาจับมือฉันไว้ จับแน่นมาก โดยที่ไม่หันมามองหน้าฉัน ตอนนี้เขาทำแค่จับมือฉันแล้วนั่งก้มหน้านิ่งๆ หายใจแรงๆ เหมือนกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดอยู่“เอ่อ พี่อคิน พี่ดีขึ้นรึยังคะ” ฉันรอดูเขาอยู่นิ่งๆ ก่อนตัดสินใจถามออกไป เมื่อเขานั่งนิ่งด้วยอาการเดิมนานไปแล้ว“อืม” เขาพยักหน้าตอบก่อนหันมาจ้องฉันนิ่ง“หายแล้ว” ได้ยินว่าเขาหาย ฉันก็ดีใจนะ แต่ทำไมสายตาเขาไม่เป็นมิตรเลย มันทำฉันร้อนๆหนาวๆชอบกล“เอ่อ พี่หายแล้วแน่นะ”“อืม กลับบ้านเถอะ” เขาตอบนิ่งๆ“เอ่อ คา...ค่ะ กลับบ้านก็กลับบ้าน มาค่ะ จิดาช่วย” ฉันยื่นมือไปช่วยพี่อคินลงจากเตียง เขาก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ฉันเลยพาเขาไปนั่งรอฉันจัดการค่
[ AKIN PART ]“เดี๋ยวพวกมึงไปก่อนเลยนะ กูขอไปห้องน้ำหน่อย”ผมบอกไอ้แมคกับไอ้ลีโอหลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ“จะไปคนเดียวเหรอ ให้พวกกูไปเป็นเพื่อนมั้ย”“ไม่เป็นไร กูไปได้”“แต่ว่า...”“เอาน่า กูโอเค พวกมึงไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป” ผมแทรกไอ้ลีโอพูดก่อนเดินแยกออกมา ขืนไม่รีบ พวกมันคงหาเรื่องตามมาจนได้ ผมไม่อยากรบกวนพวกมันมากไปกว่านี้ แค่ผมความจำเสื่อมแล้วยังเสือกถ่อสังขารมาเรียนก็เป็นภาระพวกมันมากพออยู่แล้ว เพราะงั้นอะไรที่ผมพอจะช่วยตัวเองได้ ผมก็ควรจะทำ#~~หลังจากเข้าห้องน้ำ ผมก็เดินกลับมาทางเดิม ก่อนผมจะเหลือบไปเห็นจิดา แน่นอน ผมไม่มีทางที่จะไม่เดินเข้าไปหาเธอ “จิดา” ผมเรียกเธอเบาๆก่อนนั่งลงข้างๆ“พี่อคิน” เธอหันมาหาผม เดี๋ยวนะ แล้วทำไมสีหน้าเธอดูเครียดๆ เธอเป็นอะไรไป ผมจำได้ว่าเมื่อเช้าเธอยังดีๆอยู่เลย“เอ่อ พี่กินข้าวยัง” เหมือนเธอกำลังฝืนยิ้มให้ผมนะ“กินแล้ว เธออ่ะ ทำไมนั่งกินข้าวคนเดียว หน้าก็เครียดๆ เป็นไรรึเปล่า” ผมถามไปตามตรง แปลกใจมากที่เห็นเธอนั่งเครียดแถมยังนั่งอยู่คนเดียว เห็นปกติเธอเคยเล่าให้ผมฟังว่ามีเพื่อนสนิทอยู่คนนึง ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด หรือเธอจะทะเลาะกับเพื่อนวะ“มิ
Next Morning🌤...วันนี้พอฉันตื่นนอน อาบน้ำแต่งตัว แล้วลงมาข้างล่าง ฉันก็เห็นว่าพี่อคินนั่งอยู่ในห้องอาหารแล้ว แต่นั่งอยู่คนเดียว“มาแล้วเหรอ” พี่อคินเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน “เอ่อ ค่ะ แล้ว...”“พ่อกับแม่ติดธุระ เลยรีบออกไป” เหมือนเขารู้ทันเลยแฮะ ว่าฉันจะถามอะไร“นั่งสิ กินข้าวกัน เดี๋ยวจะได้ไปเรียน”“คา...ค่ะ” ฉันตอบไม่ค่อยเต็มเสียง ก่อนนั่งลง ที่ฉันรู้สึกประหม่าแบบนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ ที่เขาทำกับฉันเมื่อคืนมันทำฉันสูญเสียความมั่นใจมาจนถึงตอนนี้“เป็นอะไร ท่าทางแปลกๆ” ยังมีหน้ามาถาม นี่เขาไม่รู้ตัวเลยเหรอ???- -!!!“เปล่าค่ะ ไม่เป็นอะไร” ถึงในใจจะคิดอีกอย่าง แต่ถ้าให้พูดออกไปตรงๆก็คงไม่ดีว่ามั้ย“อืม” เขาพยักหน้ารับนิ่งๆ ไม่ถามอะไรอีก ที่เขาทำคือหันไปบอกเด็กในบ้านให้เสิร์ฟมื้อเช้า เสร็จแล้วก็ลงมือกิน แต่ฉันนี่สิ กินไม่ลง มันไม่ค่อยหิวอ่ะ เลยนั่งเอามีดเขี่ยๆไส้กรอกไปงั้น“คือยังไง” อยู่ๆพี่อคินก็ถามขึ้นมา ฉันเลยจำต้องหยุดเขี่ยแล้วเงยมองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจ“คะ?” ฉันทำหน้างงใส่เขาแบบชัดเจนมาก ฉันรู้สึกได้“ก็ที่ทำอยู่อ่ะ คืออะไร เขี่ยเล่นเป็นเด็กๆอยู่ทำไม” ที่แท้ก็เรื่องนี้“อ๋อ เอ่อคื
[ AKIN PART ]Several Days Later...!!!@PRK Hospital ก็อกๆๆ!!!เสียงเคาะประตูทำผมชะงักในสิ่งที่กำลังคิด ก่อนผมจะหันไปมองประตู จากนั้นมันก็ถูกเปิดออกด้วยผู้ชายสองคนที่เคยมาเยี่ยมผมหลายครั้งแล้วก่อนหน้านี้ พวกมันบอกว่าชื่อแมคกับลีโอ เป็นเพื่อนสนิทผม แต่ผมก็ยังนึกไม่ออกหรอก ขนาดผ่านมาหลายวันแล้ว ผมก็ยังจำอะไรไม่ได้สักอย่าง ผมพยายามนึกแล้วนึกอีก แต่ทุกครั้งสิ่งที่ได้คือปวดหัวจนแทบระเบิด และตามมาด้วยความว่างเปล่า ไม่มีความทรงจำเก่าๆอันไหนผุดขึ้นมาในหัวผมเลย และผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ ความทรงจำทั้งหมดของผมจะกลับคืนมา มันทรมานนะ กับการอยากรู้แล้วไม่รู้ อยากนึกให้ออกแต่ก็นึกไม่ออก“ไง ไอ้สัส วันนี้จำพวกกูได้ยัง” พวกมันถามแล้วเดินมายืนข้างๆเตียง แต่ผมคงทำได้อย่างเดียวคือมองพวกมันนิ่งๆแล้วส่ายหน้า ในขณะที่พวกมันทำหน้าเซ็งทันควัน“เห้อ ยังอีกเหรอวะ วัยรุ่นเซ็งเลยอ่ะ” ประโยคท้าย พวกมันทำหน้าเบื่อโลกยิ่งกว่าเดิมอีก“ก็อยากจำให้ได้ แต่มันนึกไม่ออกจริงๆ” ผมบอกพวกมันเสียงเรียบอย่างปลงไม่ค่อยตก ก็เครียดนั่นแหละเอาตรงๆ“เห้ย ไม่เอาน่า ไม่ทำหน้าอย่างนั้น ตอนนี้ยังจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ค่อย







