CHAPTER 2

'Nais na ba niyang mawala ako sa mundo?'

Limang taon silang nagsama ng kanyang asawa, at sa mga taon bang iyon, talagang matitiis siya ng lalaki sa ganoong kalagayan? Talaga bang pababayaan siya nito, at ipagpapalit sa kanyang sinungaling na half sister? Hindi man lang ba siya minahal ng lalaki kahit kailan?

Parang unti unti siyang dinudurog ng bumahang katanungang iyon sa kanyang isipan.. Parang hindi niya kayang tanggapin na doon lamang hahantong ang lahat.

Dahil na rin sa pagod at sakit ng katawan na dulot ng pagkakahila at pagkakasalya ni Billy sa kanya, unti unting ipinikit ni Samantha ang mga mata, na tila ba tatanggapin na lang niya ang kanyang kapalaran sa pagkakataong ito. Tuluyan ng nagdilim ang kanyang mga mata, at kinain na ng karimlan ang kanyang isipan.

***************

Nagising si Samantha makalipas ang dalawang araw.

Ang huli niyang naramdaman bago tuluyang mawalan ng ulirat, ay ang sigawan ng mga tao, ang mahinang tunog ng ambulansiya, at ang pag angat niya mula sa semento. Sumaya ng kaunti ang kanyang isipan, at naalala, na baka si Billy mismo ang tumawag ng ambulansiya para sa kanya, dahil nakita nito na hindi na siya makagulapay.

Unti unti niyang iminulat ang nanlalabo niyang mga mata, at unang bumungad dito ay ang puting kisame at ang liwanag ng ilaw sa itaas. Sumusuot din sa kanyang ilong ang amoy ng dis infectant. Maliwanag sa kanya, nasa ospital siya.

Mahigpit na hinawakan ng kanyang best friend na si Eris ang kanyang kamay, nanginginig ang boses sa matinding emosyon. Dala na rin ng kaba, dahil sa hindi niya pagkagising kaagad.

“Sam,  buti naman nagising ka na! Ilang araw na akong nag aalala sayo. Mabuti na lang, okay kayo ng baby mo. Thanks God!”

Kumunot ng bahagya ang noo ni Samantha, parang hindi pumasok sa kanyang isipan ang sinabi ng kanyang kaibigan, "Baby...? Anong baby?"

"Hindi mo ba alam? three months preggy ka na, my God!" nakatitig si Eris sa kanya ng naguguluhan, "pati ba cycle ng menstruation mo hindi mo na rin pinapansin? ano ka ba naman, Sam!"

Dahan dahang umupo si Samantha. Inalalayan naman siya ni Eris. Nakaramdam siya ng panginginig ng kalamnan, kaya bahagyang hinagod ng kaibigan niya ang kanyang likod.

May PCOS siya, at irregular ang kanyang mens. Minsan, magkakameron, minsan, dalawang buwang wala. Lagi niya noong iniisip na buntis siya, subalit lagi lang iyong pag aakala. At kagaya ngayon, akala niya, delayed pa rin siya, subalit bata na pala ang nasa kanyang  sinapupunan. Hindi niya akalaing ngayon pa niya iyon malalaman, kung kailan may alitan sila ng asawa niya.

Maaaring ang batang ito, ay ibinigay sa kanya, upang makamit niya ang pagmamahal ng kanyang asawa. Baka sakaling kapag nalaman ni Billy na magkakaanak na sila, bumalik ito sa kanya at ayusin ang kanilang marriage.

Agad niyang inayos ang sarili, at pilit na bumababa sa kama. Mabilis namang umalalay si Eris sa kanya, "Sam! kailangan mo pang magpahinga, ano ka ba?"

"Pumunta na ba si Billy dito? Kailangan naming magkausap. Kailangan niyang malaman na mabubuo na ang pamilya namin.." pilit niyang inaabot ang kanyang tsinelas.

Kinakabahan siya, subalit ang biyayang nasa sinapupunan niya ay hindi na makakapaghintay. Kailangang ibalita niya sa kanyang asawa ang good news na ito.

"Busy lang siya ngayon, Sam.." pagsisinungaling ni Eris, "sige na, mamaya na natin siya hanapin, magpahinga ka na muna, please.." nag iwas pa ng tingin si Eris, pilit itinatago ang guilt.

"Si Hera..? kasama ba niya ang asawa ko?" straight niyang tanong sa kaibigan, "siya ba ang inaalagaan ni Billy? Sumagot ka!"

Hindi nakapagsalita si Eris sa kanyang tanong. Malinaw na sa kanyang isipan, na naroon nga si Billy sa piling ng kanyang half sister. Hindi kayang magkaila ni Eris sa kanya, kaya mas pinili nito na hindi siya sagutin.

Parang piniga ang kanyang puso. Napakasakit ng kanyang nararamdaman! Hindi man  direktang umamin ang kaibigan, alam niya ang katotohanan. Biglang sumikip ang kanyang paghinga. Bigla niyang naalala ang ginawa sa kanya ni Billy. Matapos siyang itapon sa kalsada, pumunta ito sa kalaguyo habang siya ay nagdurusa.

Wala man sa sarili, pinilit makalabas ni Samantha sa silid. Wala siyang direksiyon, walang konkretong mapupuntahan. Ang kanyang mga paa, ay may sariling buhay na humahakbang mag isa. Para siyang multo na lumulutang sa hangin.

Nakasalubong si Sam ng kanyang attending physician.

"Do-Dok.." mahina niyang sabi.

"Oh, bakit ka naglalakad? mahina ka pa. Kailangan mong magpahinga, para sa inyo ng dinadala mo. Wag mong piliting kumilos habang mahina pa ang katawan mo." bilin ng Doktor sa kanya, saka bahagya siyang inalalayan.

"Bu- buntis po ba talaga ako?" hindi pa rin nagsisink in sa isipan niya ang sinabi ng doktor.

"Oo, buntis ka. At medyo nasa criticall stage ka ng pagbubuntis dahil sa nangyari sayo.. mabuti na lang, may mga nakakita sayo at nadala ka agad dito bago pa mahuli ang lahat.."

"Samantha!" nagmamadaling inalalayan ni Eris ang kaibigan, "naku, pasensiya na po kayo, Dok.. medyo frustrated lang po siya ngayon.."

"Okay lang," ngumiti ang doktor kay Eris, "buweno, papuntahin niyo ang asawa niya dito para makapirma sa mga papers."

Mas lalong naguluhan si Samantha ng marinig ang huling sinabi ng doctor. 

Hinahanap ang kanyang asawa? nasaan nga ba iyon?

Umiyak si Samantha sa harapan ng doktor. Nahihiya namang nagpaalam si Eris.

"Naku doc, pasensiya na po kayo.. uuna na po kami.. dadalahin ko po siya sa silid niya. Marami pong salamat."

Inalalayan niya si Sam, na dahan dahang naglalakad pabalik sa silid.

Nang makarating sila doon, agad kinuha ni Samantha ang kanyang cellphone, saka idinial ang number ng kanyang asawa. Nag ring naman iyon kaagad.

“Billy,” pabulong niyang sabi nang sagutin nito ang tawag. “Pwede ka bang pumunta rito sa ospital? May gusto lang akong sabihin sayo...”

“Sabihin mo na ngayon,” malamig at walang pakialam ang tono ng lalaki, "Busy ako ngayon, unstable pa si Hera."

“May  mahalaga akong sasabihin sa’yo.” may halong pakiusap ang tinig niya.

“Wag mo na akong isamay sa kung ano ang iniisip mo. Kaya mo namang asikasuhin ang sarili mo," wala pa ring pakialam na tugon ni Billy.

"Ano ka ba? mahirap ang sitwasyon ko! harapin mo ako at mag usap tayo!" hindi na napigilan ni Samantha na magalit sa mga oras na iyon.

"At ano namang karapatan mong sigawan at utusan ako kung ano ang kailangan kong gawin?" mapanuyang tanong ni Billy sa kanya.

“Dahil asawa mo ako!”

“Ngayon.” lalo lamang lumamig ang tono ni Billy, "asawa mo pa ako, ngayon.. Pero saglit na lang iyon."

"Makakawala ka lang sa akin kapag namatay na ako! Kapag biyudo ka na, saka mo na lang isiping makakasama mo ng legal iyang kabit mo!" inis na sigaw ni Samantha, "Maghintay ka diyan, pupuntahan kita!"

“Maliban na lang kung patay na ako, hinding-hindi kita hihiwalayan!” mariing sagot ni Samantha, mahigpit ang kapit sa telepono. “Manatili ka riyan. Pupuntahan kita ngayon din!”