CHAPTER 3

Mariing ibinagsak ni Samantha ang telepono matapos makausap ang kanyang asawa. Hinihingal siya sa galit at inis, saka biglang may naalala..

Muli siyang nagdial sa kanyang phone, saka tinawagan ang isa pang numero..

Nagring lang iyon saglit, bago tuluyang sinagot.

“Anton, magkaibigan naman tayo di ba? Noong bata pa tayo, ako lagi ang tumutulong sayo, in short, malaki ang utang na loob mo sakin?” may halo ng panunumbat at pakiusap ang kanyang tinig.

Sa kabilang linya, napatda si Anton. Parang hindi niya inaasahan ang kaibigan na magsasalita ng mga ganoong bagay. "Ha? ano namang sinasabi mo? oo naman.. magkaibigan tayo noon pa."

"Hanapin mo ang ospital kung saan naka- confine si Hera.. ngayon na. Alamin mo kung naroon din ang asawa ko!""

Mataas ang kanyang tono, na halos umagaw sa atensiyon ng mga dumaraan. Mahigpit ang hawak niya sa kanyang phone. Namumutla na ang kanyang mga kuko dahil sa diin ng kanyang pagkakakapit.

Halos isang oras ang lumipas, nakatanggap na siya ng message mula kay Anton. Naningkit ang kanyang mga mata ng mabasa iyon.

Kahit halos mahina pa ang kanyang katawan, umalis siya sa ospital kung saan siya nakaconfine at nagmamadaling nagtungo sa ospital kung saan naroon si Hera.

Dalawampung minuto lang, naroon na siya sa ospital na binanggit ng kaibigan.

Nakasuot pa siya ng hospital gown, namumutla pa ang kanyang mukha at halata pa ang pagod sa kanyang hitsura. Ni hindi man lang nasuklay ang kanyang buhok. Para siyang isang pulubing nawawala. 

Samantalang si Hera, maganda ang ayos habang nakahiga sa hospital bed. May light make up pa nga at parang nirebond ang buhok. Para bang habang "may sakit" ang kanyang kapatid, ay diretso na nagpasalon.

Hindi niya pinansin ang kanyang kapatid, mas inuna niyang puntahan si Billy, saka hinawakan ito sa braso.

"Sumama ka sa akin. Hinahanap ka ng ospital para asikasuhin ang mga papers ko!" may bahid inis ang kanyang tinig.

Wala man lang pakialam sa kanya ang sariling asawa, ni hindi man lang siya nito nilingon, "Anong ginagawa mo dito? malinaw na sayo ang sinabi ko, hindi ba? ayoko na sayo!"

"Ako ang asawa mo, may legal kang obligasyon sa akin! Kailangan mong asikasuhin ang mga papers ko!" namula sa galit si Samantha, at nanginginig ang kanyang buong katawan, mababakas iyon sa kanyang tinig, "Hipag mo si Hera, at mas nais mo pa siyang bantayan, kaysa sa akin?!"

Ngumisi si Billy, saka mag panunuyang nagsalita, "Kung hindi mo pinasama ang loob niya, wala sana siya diyan sa hospital bed ngayon."

Gumuho ang mundo ni Samantha, matapos mapagtanto na talagang walang pakialam sa kanya ang kanyang asawa. Baka nga mas okay pa dito na namatay na lang siya ng tuluyan.

Biglang nawalan ng kulay ang pagmamahal niya sa lalaki. Magpaparaya na sana siya.. subalit binigyan pa siya ng Diyos ng isa pang pagkakataon para kumapit. Ang asawa niya ang ama ng batang dinadala niya. Sa loob ng ilang taon nilang pagsasama, lahat ay ginawa niya. Lahat na obligasyon bilang asawa. Tapos ngayon, mag isa lang  siyang magtataguyod ng kanilang magiging anak? habang ang lalaking ito ay magpapakasarap kasama ang kabit nito na kanyang kapatid?

Hindi niya hahayaang lumaki ang kanyang anak na walang ama.

"Halika na, sumama ka sakin!" nanginginig ang kanyang tinig, habang sinusubukang hilahin ang lalaki, "Hindi ako makakapayag, na habang walang nag aalaga sa akin, ikaw, na asawa ko, ay narito at nag aalaga ng ibang babae!"

Biglang tumayo si Billy, at natakpan ng husto ang kanyang katawan. Madilim ang anyo nito, mapanganib ang tingin at may galit siyang sinita.

"Tumigil ka! Wag kang mag assume na may halaga ka sa akin! Matagal na akong walang pakialam sayo. Ang makita ang pagmumukha mo, ay kasuka suka para sa akin!" singhal ni Billy, saka marahas na itinulak ang babae papalayo.

Napaatras si Samantha. Parang may matinis na tunog na pumasok sa kanyang tainga, matapos niyang mapasalpok sa lamesang bakal na nasa gilid ng pinto. Ang sakit ay sumigid sa kanyang katawan. Subalit hindi siya susuko. Huminga siya ng malalim, saka matatag na tumayo.

Tumingin siya sa asawa, na parang isang nakakaawang kuting na itinapon sa kalsada, "Dekada na--" natigilan siya ng bahagya, saka huminga ng malalim at muling nagsalita, "Limang taon tayong nagsama, Billy.. limang taon. Sa loob ng mga panahong iyon.. talaga bang-- wala ka man lang naramdaman sa akin.. kahit konti?"

"Wala." Matipis, diretso at walang emosyon na tugon ng lalaki.

Isang salita lamang iyon, subalit winasak ang puso ni Samantha. Isang salitang walang kasing sakit. Walang kasing pait.

Ang tatay ni Samantha at ang ina ni Hera ay naroroon, na parang nanonood ng pelikula. Mga kunwari ay nag aalala kay Samantha, subalit ang totoo, nasisiyahan sila sa eksenang nakikita.

Agad na dinamayan ni Lucy si Samantha, saka kunwari ay may pag aalalang inalalayan, "Billy, pag usapan niyo ito, wag kang magalit kay Samantha. Kung may hindi kayo pagkakaunawaan, maaari niyo namang pag usapan sa bahay yan. Hindi man siya katulad ni Hera na maunawain, pero kailangan mo pa rin siyang paliwanagan ng maayos. Maghiwalay kayo ng walang samaan ng loob."

Nalungkot lalo si Samantha. Ang kanyang pamilya, na hinahangad na maghiwalay sila ng kanyang asawa, para sa kanyang kapatid. Napakahusay!

Narealize niya, na wala nga pala siyang kakampi.. Walang nagmamalasakit sa kanya sa silid na iyon. Isa isa niyang tiningnan ang kanyang mga "itinuturing" na kamag anak.

Umiwas ng tingin ang kanyang ama sa kanya. Hindi nito kayang salubungin ang tingin mg sariling anak. Si Lucy naman, na ina ni Hera, ay parang isang babaeng nanalo sa lotto, kasabay ang ngiti na parang inaasar pa siya, at si Hera naman ay nananatiling maganda sa higaan, na hindi masasabing pasyente.. mas mukha pa nga itong nakatambay sa hotel kaysa sa hospital.

Lahat sila’y magkakasabwat.

Ang pera ng kanyang ina ay ninakaw ng mga ito, siniraan siya at ginawang masama sa paningin ng kanyang asawa, at ngayon, nais pa nilang agawan ng tatay ang kanyang magiging anak. Talagang ang kakapal ng mga mukha!

"Managinip kayo!" sigaw niya, saka sumiklab ang kanyang dugo at sinugod si Hera na nakahiga sa hospital bed. Bago pa makapag react ang sinuman, isang malakas na sampal ang ibinigay niya sa pisngi nito.

"Ang lakas ng loob mong agawin ang asawa ko!" sigaw niya, "Bilang ate mo, kailangan kitang turuan ng leksiyong malandi ka!"

Muli sana niyang sasampalin ang kanyang kapatid, ng bigla siyang maunahan ng isang malupit na kamay. Ang malapad na palad na iyon ay dumampi sa kanyang pisngi. Napaatras siya, at tumama sa headboard ng kama.

Umugong ang kanyang pandinig. Kasabay ang isang matinding sakit sa kanyang puson. Sinapo niya ang kanyang tiyan, saka iniangat ang paningin.

Ang sarili niyang ama ang nanakit sa kanya, na sa simula pa lang ay iginagalang na niya ng husto.

"Sobra ka na!" inis na sigaw ng matanda, "lagi mong inaapi ang kapatid mo, muntik mo pa siyang patayin, at ngayon, may kapal ka pa ng mukhang sampalin siya? hindi mo ba nakikitang nakahiga siya sa kama ngayon at iniinda pa rin ang bagay na ginawa mo?!"

Hindi pa man siya nakapagsalita, biglang sumugod si Lucy sa kanya. Hinila nito ang buhok niya at marahas na isinubsob siya sa pader.

"Bata pa lang kayo, binubully mo na ang anak ko!" sigaw nito. "Halos wala ng buhay ang kawawa kong anak ng makita ko siya dito sa ospital, tapos, ito lang ang gagawin mo? Itinuring kitang anak, tapos ito lang ang igaganti mo sa akin?!"

“Lumayas ka!” dagundong ni Virgilio, ang boses ay parang kulog na yumanig sa wasak na puso ni Samantha. “Simula ngayon, wala na akong anak na nagngangalang Samantha! Itinatakwil na kita!”

Nahilam ang mga mata ni Samantha ng luha. Lantad ang pagkampi ng mga ito sa anak sa labas ng kanyang ama. Wala man lang nagtangkang kumampi sa kanya. Para siyang dinaganan ng isang malaking bato sa dibdib.

"Anong sinabi mo, Pa?" paos niyang tanong. "Ginamit mo lang ako para makuha ang gusto mo, at ngayong wala na akong silbi sayo, itatapon mo lang ako na parang basura?" Hindi ko akalaing ang pagmamahal ko sa inyo ng labis ay tutumbasan niyo ng ganito kalupit!"

"Kasalanan mo yan!" ngunit may bahid ng takot sa mga mata ni Virgilio. Kinakabahan siya sa maaaring sabihin ng kanyang anak.

"Kasalanan ko?" mapait na tanong ni Samantha sabay turo sa sarili. May dugong bumabagsak mula sa kanyang labi, "Noong akala niyong malulugi na ang pamilya nina Billy, nag isip kayo ng paraan para maligtas maikasal ang paborito niyong anak sa kanya, Kaya gumawa kayo ng paraan, para lasingin kami ni Billy, at ako ang kanyang pakasalan, hindi ang paborito mong anak!"

Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy, puno ng panunuya ang kanyang tinig.

"Pero iba kumilos ang Diyos, hindi ba? Nakabawi sa krisis ang pamilya Legazpi. Samantalang ang mayaman at mabuting asawa na nakuha ng paborito mong anak ay nalugmok sa kahirapan. Ngayon, nagkamali kayo sa mga desisyon niyo, at nais niyong bawiin ang asawa ko mula sa akin?"

Nanigas ang buong katawan ni Billy ng marinig ang sinabing iyon ni Samantha.

Bigla siyang sumugod at mahigpit na hinawakan ang braso ni Samantha na parang bakal. Hinila niya ito palapit, ang boses ay mababa ngunit puno ng panganib.

“Anong klaseng kasinungalingan ang pinagsasasabi mo ngayon? Ganyan ka na ba kadesperada?”