ตอนที่ 4/1 แค่อยากแกล้ง?

ปาเจราก็ยกแก้วน้ำเยติของตัวเองขึ้นมาดูดเสียงดังปื้ด มหา’ลัยรณรงค์ลดโลกร้อนให้นิสิตพกแก้วน้ำหรือกระติกน้ำของตัวเองมาใช้กันเอง

หากซื้อน้ำชงที่นี่ก็จะไม่มีแก้วพลาสติกให้ เว้นแต่ซื้อน้ำเปล่าหรือเครื่องดื่มที่เป็นขวดพลาสติกแบบรีไซเคิลเท่านั้น ดังนั้นพวกเธอจึงพกแก้วมากันเอง

เมื่อกินอาหารเที่ยงแล้วเสร็จ ก็หันมาพูดกับเพื่อนๆ ต่อ

“ก่อนเข้าเรียน พากูไปตึกวิดวะหน่อยนะ จะเอาเสื้อไปคืน”

“ได้ๆ” จรูญตอบรับ ปาเจราไม่รู้ว่าจะคืนเสื้อได้ที่ไหน ง่ายที่สุดก็ต้องไปที่ตึกวิศวะนั่นแหละ เขาก็คงจะอยู่ที่นั่น เธออยากจะรีบๆ คืนเสื้อให้เขาเสียที ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องมีเรื่องอะไรที่ต้องมายุ่งเกี่ยวหรือเกี่ยวข้องกันอีก

ทั้งสามเดินมาหยุดที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปาเจรามองไปรอบๆ ตึกที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ป้ายหน้าตึกคณะมีสัญลักษณ์เป็นเฟืองเกียร์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ‘แล้วจะหาเขาคนนั้นเจอได้อย่างไรกันตึกก็ออกจะกว้าง’

พอดีว่าเห็นวิศวะกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากตึกพอดี เธอจึงได้เข้าไปสอบถาม

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าพี่เตชอยู่ในตึกไหมคะ” ปาเจราเอ่ยถาม วิศวะกลุ่มนี้หันมองหน้ากันแล้วถามกันว่ามีใครเห็นบ้าง ก่อนที่จะได้คำตอบว่าไม่มีใครเห็น

“ไม่เห็นนะน้อง ปกติพี่เตชไม่ค่อยเข้ามาที่ตึกบ่อยหรอกนะ” และหนึ่งในกลุ่มก็พูดขึ้น

“อย่างนั้นหนูฝากของไว้ให้เขาได้ไหมคะ?” พวกเขามองหน้ากันอีกครั้ง เหมือนกำลังจะปรึกษากันว่าเอาอย่างไรดี และใครคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้น

“งั้นเดี๋ยวพี่ลองถามก่อนนะ ว่าพี่เตชเขาอยู่ที่ไหน” หนึ่งในนั้นที่มีช่องทางติดต่อเขารีบกดสมาร์ตโฟนส่งข้อความไปหาเตช เพราะจะรับของสุ่มสี่สุ่มห้าเอาไว้ไม่ได้

จริงอยู่ที่มักจะมีสาวๆ เอาของมาฝากให้คนในแก๊งนารีรำพึงอยู่เป็นประจำจนเป็นเรื่องปกติวิสัย บางครั้งพวกเขาก็จะรับเอาไว้ให้

แต่ว่าของเหล่านั้นจะต้องได้รับการอนุญาตจากเตชแล้วเท่านั้น เป็นที่รู้กันว่า “แก๊งนารีรำพึง” มีอิทธิพลมากแค่ไหนในคณะ บางครั้งสิ่งของเหล่านั้นคนในแก๊งก็ไม่ได้รับเอาไปเองหรอก กลายเป็นมรดกตกทอดให้พวกเขาแทน

เมื่อได้รับคำตอบจากเตช เขาก็เอ่ยถามปาเจรากลับมาอีกทีว่า...

“น้องเอาอะไรมาฝากอะ พี่เตชให้ถาม”

“เอาเสื้อชอปมาคืนค่ะ”

พอได้คำตอบก็รีบส่งข้อความไปแจ้งกับเตช ทางปลายทางจึงรู้ได้ทันทีว่าคนที่เอาของมาให้ ก็คือหญิงสาวที่เขาเจอที่ตลาดวันก่อนเขายังจำแววตาดื้อรั้นท้าทายของเธอได้ และที่จำได้ดีที่สุดน่าจะเป็นสัมผัสอันนุ่มหยุ่นทั้งสองเต้าภูเขาไฟที่แนบอยู่ตรงลอนหน้าท้องซิกซ์แพ็กของเขา

ถึงเธอจะใส่เสื้อตัวโคร่งเพื่ออำพรางอย่างไร เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอน่ะซ่อนรูป พอคิดไปถึงแล้วก็อยากเอื้อมมือไปขยำขยี้แรงๆ ด้วยความมันเขี้ยวชะมัด!

“พี่เตชบอกว่าไม่ให้รับฝากอะ”

“คะ?”

ปาเจราได้แต่คิดว่าไอ้พี่เตช มันช่างกวนอวัยวะเบื้องล่างนัก จะมาไม้ไหนหรือเล่นสนุกอะไรกับเธอกันแน่?

“พี่เตช บอกว่าเอาไปให้เขาที่ตึกพละนะ” เขาบอกตามข้อความที่เตชส่งมา

“ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะหนูมีเรียน” ปาเจราเอ่ยเสียงห้วนขึ้นจมูกด้วยเพราะรู้สึกฉุนขาด ‘แม่งลีลาเยอะจังวะ’

“อย่างนั้นก็หลังเลิกเรียน พี่เตชบอกมาแบบนี้” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบโมโนโทน ในขณะที่คนตรงหน้ากำลังควันออกหู

“หนูไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกพี่ แล้วทำไมหนูถึงฝากของกับพวกพี่ไม่ได้เนี่ย” ปาเจรามุ่ยหน้า ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย

“เพราะพี่เตชสั่งมาแบบนี้ ขอโทษทีนะ”

“งั้นพวกหนูขอเบอร์ติดต่อเขาหน่อยได้ไหมคะ?” คราวนี้เป็นจรูญที่ถามขึ้นมาบ้าง เพราะเห็นว่าคุยกันมานานแล้วเหมือนจะไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร นี่ก็ใกล้เวลาที่จะเข้าเรียนแล้วด้วย

“พี่มีแต่ไลน์อะ”

“ไลน์ก็ได้ค่ะ” ปาเจราโพล่งคำ วินาทีนี้อะไรก็ได้ ขอให้ติดต่อเขาได้เป็นพอ พอปาเจราได้ไลน์ของเตชมาแล้ว ก็รีบส่งข้อความไปหาเขาทันที

JayP : สวัสดีค่ะ

Tech: ….

JayP : เรียนเสร็จไม่น่าจะเกินบ่ายสามนะคะ จะให้เอาเสื้อไปคืนที่ไหนคะ?

Tech : ...

“เป็นไงมึง” จรูญเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นเพื่อนหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่หน้าจอ

“กูส่งข้อความไปบอกแล้ว มันอ่านแล้วแต่มันไม่ตอบ แม่ง กวนตีนฉิบหาย” ปาเจราสบถอย่างหัวเสีย ผู้ชายที่ชอบกวนประสาทแบบนี้ ผู้หญิงไปชอบลงได้อย่างไรกัน

“ใจเย็นก่อน ฮึบไว้” จรูญทำท่าสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ให้เพื่อนทำตามเพื่อสงบสติอารมณ์ให้เย็นลง

“พี่เขาอาจจะไม่ว่างตอบก็ได้เจ” จอมนรีเอ่ยเสียงอ่อยไม่เต็มเสียงนัก แต่ก็เข้าข้างเตชสุดฤทธิ์

“ไม่ว่างตอบแต่ว่าว่างอ่านเนี่ยนะ!” ปาเจราน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“...” เพื่อนทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วก็รีบดึงแขนเพื่อนออกมาจากตึกวิศวะ ประจวบเหมาะกับที่รถรางในมหาวิทยาลัยสำหรับรับส่งนิสิตแต่ละคณะผ่านมาพอดี พวกเธอจึงใช้บริการไปยังคณะประมงทันที เพื่อให้เข้าเรียนทันบ่ายโมงครึ่ง ช่างโชคดีที่ไม่ต้องเปลืองแรงเดิน

ใช้เวลาเรียนประมานหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็แล้วเสร็จ วันนี้เธอมีเรียนแค่วิชาเดียวเท่านั้น แต่เพื่อนอีกสองคนยังมีเรียนวิชาเลือกเสรีกันต่อ ดังนั้นทั้งสามคนจึงต้องแยกย้ายกันไปทำภารกิจของตนเอง