หน้าที่ปกป้องเธอ

ปกติฉันไม่ชอบดื่มแอลกอฮอล์ แต่เพราะมาในสถานที่ที่เน้นมันเป็นหลัก ฉันเลยไม่ได้คิดปฏิเสธ ดื่มนะ แต่จิบเอา จิบช้าๆ ให้น้ำแข็งละลายเจือจาง เป็นคนแปลกหน้าที่สุดในแก๊งค์ แน่นอนว่าบทสนทนาของฉันไม่มี นั่งฟังพวกผู้ชายคุยกันเรื่องฟุตบอลและเม้าท์มอยผู้หญิงคนนั้นคนนี้ที่เจอในสถานที่นี้แล้วพวกเขารู้จัก

"พ่อมึงกลัวลูกตายไหม เลยต้องออกตัวปกป้อง"

พี่มังกรที่น่าจะเมาอยู่หน่อยๆ ถามพี่วินซ์ นั่งฟังมาสักพักจับจุดได้แค่ว่าพี่วินซ์ไปเหยียบตอใครนี่ล่ะ

"พ่อกูบอกว่าอำนาจคนนั้นแม่งเยอะ" พี่เดย์สมทบตาม

"กลัวไรล่ะวะ บวกแม่งไปเลย" เติมเชื้อไฟเก่งสมชื่อ เดาเอาเองว่าใครพูด

"ไอ้สัส ฟังแล้วไมเกรนจะขึ้น" พี่เก้าถอนหายใจ คนนี้ดูแล้วน่าจะรักสงบที่สุดในกลุ่มแล้ว

"กูไม่กลัว ถอยเดี๋ยวก็หาว่ากูเป็นหมา" จบด้วยพี่วินซ์ตอบด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ

ฉันนั่งเท้าคางพยักหน้าเห็นด้วยแบบมั่วซั่ว มึนหัวอยู่หน่อยๆ จากแก้วที่สามด้วยฝีมือการชงของพี่มังกร เขาหันมามองฉัน วางมือลงบนหน้าขาแล้วบีบเบาๆ เรียกให้ฉันหันสบตา

"ถ้าจะไปเข้าห้องน้ำก็บอก"

"พี่จะพาไปใช่ไหมคะ" เขาพยักหน้า "เข้าค่ะ"

นั่งอั้นฉี่มาสักพักแล้วล่ะ แต่ขี้เกียจเดินไป พี่เขาเปิดทางก็ไม่อยากรีรอ ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาก่อน ทว่าเดินไปได้นิดเดียว แผ่นหลังก็มีบางอย่างมากระทบ ฉันเอี้ยวคอกลับไปมอง สายตาปะทะกับลำคอแกร่ง ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลงดูเซ็กซี่สมชายไทย ไม่รู้นึกยังไงฉันเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้พี่มังกร คงเพราะเขาหล่อมากล่ะมั้ง หรือไม่ก็มึนเมานั่นแหละ

"ทำไม" เขาก้มหน้าลงมาถาม พ่นลมหายใจกรุ่นร้อนใส่หน้าผากของฉันให้รู้สึกตื่นตัวนิดๆ เขาวางมือลงบนสะโพกของฉันน้ำหนักมือเบาหวิวเป็นการป้องกันตัวฉันจากคนอื่น

ก็ไม่มีเหตุผลของการยิ้ม มันแค่อยากยิ้มเฉยๆ ฉันก็เลยส่ายหน้าแล้วกลับมามองทางเดิน เขาส่งฉันเข้าห้องน้ำแล้วเดินหายไปจากหน้าประตู

ครั้นทำธุระเสร็จ ในขณะที่กำลังล้างมือ พี่แพรวแฟนของพี่เดย์ก็เดินเข้ามา

"เดี๋ยวกลับโต๊ะพร้อมพี่ สองคนนั้นให้กลับโต๊ะไปแล้ว"

"ค่ะ"

ฉันยิ้มรับ ยืนรออยู่ในห้องน้ำไม่ได้ออกไปรอข้างนอก ระหว่างนี้ก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่น เมื่อชั่วโมงก่อน ฉันอัปเดตสตอรี่ว่าอยู่ที่นี่ มีคนตอบกลับเข้ามามากมาย บ้างก็แซวว่าไม่ชวน บ้างก็บอกว่าอยู่ที่นี่เหมือนกัน ไม่นานพี่แพรวก็เสร็จธุระ เราสองคนจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ คุยกันว่าจะเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ สั่งเครื่องดื่มเบาๆ สำหรับผู้หญิงมาดื่มคนละแก้ว

"ปากพี่ขมเหล้าหมดแล้ว เอาคอกเทลล้างปากหน่อยดีกว่า"

"เห็นด้วยค่ะ สองชั่วโมง สามแก้ววียังดื่มไม่หมดเลย กลิ่นแรงมาก"

ตรงนี้ที่ทำให้ฉันไม่ชอบดื่มเหล้า กลิ่นแรงไม่ไหวจะเคลียร์ ยืนรอเครื่องดื่ม เราสองคนจึงคุยกันไปด้วย ถึงได้รู้ว่าพี่แพรวกับพี่เดย์เป็นเพื่อนกันและเลื่อนสถานะมาเป็นแฟนได้หนึ่งปีแล้ว แว่วๆ ว่าจะแต่งงานกันเลยด้วยหลังเรียนจบ น่ารักดีจัง มันจะมีสักกี่คู่ที่เลื่อนจากเพื่อนมาเป็นแฟนได้โดยไม่กลัวสิ่งใด ไม่กลัวว่าหากเลิกราจะต้องเสียเพื่อนไปเลยหนึ่งคน

"มังกรน่ะ ปากห่ามมากนะ"

"ยังไงเหรอคะ"

กลุ่มนั้นชอบเมาท์ผู้หญิง ถึงคราวผู้หญิงเมาท์บ้างล่ะนะ

"พูดจาขวานผ่าซากต้องยกให้เลย พี่ไม่เคยโดนหรอก แต่กิ๊กเก่าเดย์เคยโดนน่ะ"

"วีก็เคยโดนนะคะ เขายียวนเก่ง"

"คิกคิก แบบนี้ล่ะชีวิตจะได้มีสีสัน" พี่แพรวหัวเราะชอบใจ แต่ฉันยู่จมูกกลับ

"ตีกันมากกว่า พูดคำว่าขี้เหร่กับวีตั้งกี่รอบแล้ว ไม่ชอบเลย.. อ๊ะ!"

ทว่าเอวของฉันมีบางอย่างมาสัมผัสอย่างจาบจ้วงแล้วกระชากให้ถอยหลัง แผ่นหลังกระทบกับบางสิ่งที่ฉันรู้เลยว่าเป็นหน้าอกของผู้ชาย ความตกใจทำให้ฉันตวัดสายตามอง สัญชาตญาณบอกให้ฉันดีดดิ้น เมื่อเห็นหน้าคนที่กระทำการอุกอาจกอดฉัน ฉันก็ยิ่งดีดดิ้นงัดตัวเองมากขึ้น

"ปล่อยนะจิณฑ์"

จิณฑ์ยิ้มที่ดูเหมือนว่าจะพึงพอใจที่เจอฉัน เขาไม่ปล่อย แถมยังก้มหน้าลงมาหวังจูบ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งบอกให้รู้ว่าเขาอยู่ในอาการมึนเมา ฉันดีดดิ้นส่งเสียงร้อง ผลักใบหน้าจิณฑ์ออกห่าง ก่อนจะหันมองพี่แพรว เธอเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วมาช่วยงัดแงะตัวฉัน

"อย่ามาลวนลามผู้หญิง"

พี่แพรวช่วยฉันสุดกำลัง กลายเป็นว่าเราสามคนยื้อยุดกัน แต่เพราะจิณฑ์เป็นผู้ชายตัวใหญ่ เขาผลักพี่แพรวจนกระเด็นออกไป แล้วกอดฉันแน่นขึ้น

"จิณฑ์! ปล่อยวี"

"ไม่ปล่อย ไม่อยากปล่อย กลับด้วยกันไหม" เขาพยายามพาฉันเดินไปด้วยกันยังทิศทางหนึ่ง ฉันออกแรงขืน น่าโมโหที่เกิดมาตัวเล็กแรงน้อยสู้เขาไม่ได้

"อย่าทำให้วีเกลียดไปมากกว่านี้" ฉันตัดสินใจตะโกนใส่หน้าเขา สองมือผลักดันหน้าอกแกร่งให้ออกห่าง

ทว่าจิณฑ์ไม่หยุดจะพาฉันไปที่ไหนสักแห่ง กระทั่งมีคนดึงแขนฉันอย่างแรง ส่วนจิณฑ์ก็มีคนกระชากคอเสื้อด้านหลังดึงออกไปเช่นกัน

"โอเคไหมวีนัส" เป็นพี่แพรวที่ดึงแขนฉัน ถามไถ่ด้วยความห่วงใย แต่ความสนใจทั้งหมดไปอยู่กับการทะเลาะวิวาทตรงหน้า พี่มังกรกำลังรัวหมัดใส่ใบหน้าของจิณฑ์ รอบข้างมีเพื่อนๆ ของเขายืนคุมเชิง

ปรี๊ด! ไม่นานเสียงนกหวีดก็ดังขึ้น ชุลมุนวุ่นวายเพราะการ์ดเข้ามาควบคุมสถานการณ์ จังหวะนี้ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก มีคนรวบมือฉันไปจับแล้วพาเดินแทรกผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด ภายในผับกว้างขวางและคนเยอะมาก ส่วนหนึ่งอาจจะไม่ได้รับรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

ปึก! รู้ตัวอีกทีฉันก็ขึ้นมานั่งบนรถและรถก็เคลื่อนตัวออกจากจุดจอดอย่างรวดเร็ว ฉันหันมองพี่มังกร สีหน้าของเขาบึ้งตึงและแดงก่ำอยู่นิดๆ

"พี่มังกร.."

เฟี้ยว! พลันเขาก็หักพวงมาลัยรถเข้าข้างทาง ความตกใจทำให้ฉันกอดลำตัวพี่มังกรหลับตาปี๋ หากจะตายก็ตายด้วยกันมันนี่ล่ะ

เอี๊ยด! แต่แล้วเสียงเบรคก็ดังขึ้นพร้อมกับรถที่หยุดลง ฉันยังไม่ทันลืมตา หัวใจยังไม่หายเต้นโครมคราม ปลายคางก็มีมือมาสอดรับให้เงยหน้าขึ้น

"ไอ้นั่นใคร" คำถามลอยมาอย่างรวดเร็ว ฉันลืมตามอง สบตาพี่มังกรในระยะใกล้ หัวใจเต้นแรงจากการตกใจครานี้สั่นสะเทือนเพราะกลิ่นเหล้าเคล้าบุหรี่ลอยมา

"แฟน?"

"มะ ไม่ใช่ ถ้ามีแฟน วีจะหมั้นกับพี่ทำไม"

"แฟนเก่า?"

"ไม่ใช่!"

เขาถอนหายใจแล้วงัดแงะแขนฉันออกจากลำตัว เป็นฝ่ายวาดแขนโอบกอดฉันกดตัวเราแนบชิดกันแทน ถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงห้วนขึ้นมาอีกนิด

"ก็พูดสักทีว่าไอ้นั่นมันใคร ไปยืนให้มันกอดทำไม"

"สาบานสิว่าพี่ดูไม่ออกว่าวีกำลังถูกฉุด ไอ้คนนั้นมันชอบวี มันตามตื้อไม่เลิก ทั้งที่วีบอกไปแล้วว่ามีพี่มังกรเป็นแฟ..."

ฉันเม้มริมฝีปากเพราะเกือบหลุดพูดสถานะที่ยังไม่ได้คุยกัน มันคือเรื่องจริงที่ฉันพูดกับจิณฑ์แบบนั้น ฉันบอกเขาว่ามีแฟนและหมั้นหมายกันแล้วเรียบร้อย แต่เขากลับไม่เชื่อ

"เหตุผลที่ยอมหมั้นง่ายๆ ถูกไหม"

"เหตุผลวีบอกพี่ไปแล้ว อันนี้มันก็แค่ผลพลอยได้"

เรื่องหมั้นบังเอิญเข้ามาพอดี ทุกอย่างมันเลยดูเหมาะเจาะไปหมดก็เท่านั้น

ฉันผละออกจากการกอดของเขา มองสำรวจพี่มังกรว่าเขาบาดเจ็บหรือไม่

"มันไม่ทันแดกหรอก"

เขายักคิ้วแล้วปรับเบาะเอนนอนลงนิดหน่อย ก่อนจะเปิดกระจกจุดบุหรี่สูบ ฉันไม่คิดว่าพี่มังกรโมโหหรอกนะ เขายังดูชิลอยู่เลย อาจจะทำไปเพื่อปกป้องคู่หมั้นหาใช่หึงหวง

"พี่เคยได้ยินเรื่องที่วีแย่งแฟนเพื่อนไหม"

"อือ"

"พี่เชื่อหรือเปล่า"

ตรงจุดนี้เป็นริมถนนย่านชานเมือง ยามห้าทุ่มรถรามีวิ่งประปรายช่างเป็นบรรยากาศว้าเหว่ไม่น้อย ยิ่งเขาเงียบ หัวใจของฉันก็เหมือนถูกลมพัดผ่านด้วยความเร็วให้หวิวไหว ฉันเปิดกระจกลงบ้างครึ่งหนึ่ง เอียงตัวไปฝั่งประตูเหม่อมองป้ายโฆษณาเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงเสาไฟฟ้า

พี่มังกรจะเชื่อก็ไม่แปลก ทุกคนเชื่อแบบนั้นเพียงเพราะฉันเลือกที่จะเงียบ แค่เสียเพื่อนสนิทไปหนึ่งคนก็หนักหนาสาหัสแล้ว ฉันไม่อยากมานั่งแก้ตัวให้รำคาญใจ แต่สุดท้ายเรื่องมันก็ไม่จบง่ายๆ เพราะผู้ชายคนนั้น

"ไม่เชื่อ" จู่ๆ คนที่เงียบไปนานก็โพร่งขึ้น ฉันดึงสายตาจากป้ายโฆษณานั้นมามองเขา พี่มังกรจัดการบุหรี่หมดแล้ว และเขาก็จ้องมองหน้าฉันอยู่

"ทำไมล่ะคะ"

"เพราะไอ้นั่นไม่เห็นหล่อจนถึงขั้นน่าแย่ง"

"โธ่! วีก็คิดว่าพี่จะเชื่อใจว่าวีไม่ใช่คนแบบนั้น"

"ดูจากหน้าก็ไม่น่าใช่คนแบบนั้น อีกอย่างถ้าเธอคิดเอามัน คงไม่มาหมั้นกับพี่"

"แล้วพี่ล่ะ ที่มาหมั้นกับวีก็ไม่มีแฟนใช่ไหม"

"ไม่มี"

"แล้วเรา.. ใช้สถานะนั้นได้หรือเปล่า"

พี่มังกรหรี่ตา "หมายถึงแฟน"

ฉันพยักหน้า แต่ดูเหมือนจะลำบากใจไม่น้อยเพราะเขาขมวดคิ่วมุ่นชนชิด คงไม่ได้อยากให้ฉันใช้คำว่าแฟนนั่นแหละ เดจาวูมาหมั้นแล้วแต่งงานเลยจบบอจบสำหรับเรา

"อย่าใส่ใจคำถามวีเลย ขับรถไหวไหมคะ วีขับให้ได้นะ"

“ไหว” ตอบสั้นๆ แล้วกดปุ่มให้กระจกเลื่อนขึ้นทั้งสองฝั่ง ทว่าฝั่งของฉันดันมีคนโผล่หน้ามาเสียก่อน พี่มังกรจึงต้องหยุดการปิด

“เคลียร์เรียบร้อย พาคู่หมั้นของมึงกลับไปนอนอย่างสบายใจได้เลยเพื่อน” พี่วินซ์ยักคิ้วผ่านฉันไป ก่อนจะวกกลับมาส่งยิ้มให้ฉัน “ไม่ต้องกังวลเลยครับคนสวย ไอ้มังกรแบ็คดี เรื่องที่นั่นผ่านฉลุย”

ดูทรงแล้วก็น่าจะแบ็คดีกันทั้งกลุ่มนั่นแหละ ฉันอยากถามต่อนะว่าผู้ชายคนนั้นเป็นยังไงบ้าง แต่คิดว่าไม่ถามน่าจะดีที่สุดเลยส่งยิ้มให้พี่วินซ์ ยิ้มเลยไปให้พี่เก้าที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วย ส่วนคนอื่นๆ เดาว่าน่าจะจอดรถอยู่ด้านหลัง เอาไว้มีโอกาสเจอพี่แพรว ฉันจะขอบคุณเธอด้วยเช่นกัน