เดอะแก๊งคนหล่อ

MEkaMMD : ขอโทษทีมือลั่น

คือข้อความที่พี่มังกรส่งกลับมา ฉันก็คิดอยู่ว่าผีเข้าพี่เขาหรือไง ถึงได้ส่งสติ๊กเกอร์ส่งจูบมาให้เพราะไม่มีทางที่เขาจะมานึกพิศวาสฉัน

แยกกับเขาเมื่อตอนบ่าย ฉันก็ขับรถมาสตูดิโอถ่ายโฆษณาตามตารางงานของวันนี้ พี่ลิลลี่รออยู่ก่อนแล้ว มาถึงก็จับฉันแต่งหน้าทำผมลุควัยใสให้เข้ากับผลิตภัณฑ์เซรั่มบำรุงผิวหน้า ที่เหมาะสำหรับวัยมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัย จากนั้นก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว ฉันชอบเสื้อผ้าสไตล์น่ารักแบบวันนี้ ชุดมินิเดรสแขนตุ๊กตาลายดอกทานตะวันสีเหลืองตามผลิตภัณฑ์ที่เป็นสีเหลือง

จากนั้นก็เข้ามาถ่ายทำโฆษณา ทำงานสายนี้มาสี่ปี ฉันคิดว่าตัวเองมือโปรระดับหนึ่งในการยิ้มและจัดท่าทาง งานจึงผ่านฉลุยอย่างง่ายดายและได้รับคำชมไม่ขาดปาก

"ผลิตภัณฑ์ตัวหน้า พี่ขอจองตัวเอาไว้เลยนะคะ"

ฉันรีบยิ้มและพนมมือไหว้พี่อุ้ม สาวประเภทสองตัวแทนบริษัทที่มาดูงานในวันนี้

"ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสวี"

"ทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ ใครเขี่ยทิ้งก็โง่แล้วค่ะ"

ฟังคำเยินยออยู่อีกสักพักก็แยกย้าย ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พี่ลิลลี่จัดการเรื่องเงิน ในระหว่างเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ลำพังในห้อง หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้นมา มันคือแจ้งเตือนของจิณฑ์ที่ส่งแชทมาทางไอจี อย่าสงสัยว่าทำไมฉันไม่บล็อก ฉันบล็อคจนเหนื่อยแล้วล่ะ ไม่รู้จะขยันสมัครแอคเคาน์ใหม่ทำไมนักหนา

ฉันเลือกเมินมือถือแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาจากห้องก็พบว่าพี่ลิลลี่ยืนรออยู่แล้ว

"พี่จัดการโอนเงินให้แล้วนะคะ รายละเอียดส่งทางอีเมล์เหมือนเดิมค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

"ขับรถมาเนอะ รถหรูไม่ได้มารับใช่ไหม"

"เขาไม่มาหรอกค่ะ" เพราะไม่ใช่วันนัดตามตาราง มังกรคนนั้นไม่มีทางโผล่มาให้เห็น

กลับมาถึงคอนโดมิเนียมในเวลาสามทุ่ม อย่าคิดว่าจะได้นอนอย่างสงบสุขเพราะงานที่อาจารย์เอากลับมาให้แก้ นั่งทำไปง่วงไปก็เลยเรียกคะแนนความสงสารด้วยการถ่ายภาพอัปเดตลงสตอรี่ว่าเวลาห้าทุ่มยังทำงานอยู่ ไม่นานยอดถูกใจก็เด้งเข้ามารัวๆ หนึ่งในนั้นคือพี่มังกร ไม่ทันไรก็มีข้อความแชทไลน์ของเขาส่งตามมา

MekaMMD : วันศุกร์พี่จะไปรับเวลาหนึ่งทุ่ม

ตามตารางนัดของเราอย่างนั้นสิ ครั้งนี้ฉันคงต้องพกกระเป๋าไปใบใหญ่กว่าเดิมหน่อยเพราะคงต้องได้เงินมากกว่าหนึ่งหมื่นบาทอยู่แล้ว

@วันศุกร์

พี่มังกรมารับฉันที่คอนโดมิเนียม ปกติเราไม่ได้ทักทายอะไรกันอยู่แล้ว อย่างวัันนี้ก็เช่นเดียวกัน พอขึ้นรถมาได้ฉันก็นั่งเงียบ ทว่าเห็นพี่เขาชำเลืองมองเสื้อผ้าของฉันมาสองครั้งแล้ว

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ฉันตัดสินใจถามเพราะก็แต่งตัวปกติด้วยเสื้อครอปสีขาวกับกางเกงยีนส์ขากระบอกสีซีด

"แค่คิดว่าแต่งตัวชิลดี"

"วีคิดว่าพี่จะขับรถวนกลับไปส่งแล้วฟาดด้วยเงินเหมือนทุกครั้ง ก็เลยขี้เกียจแต่งตัวสวย"

"เปล่า ไม่ได้คิดทำแบบนั้น"

"หมายความว่า.."

"แต่งตัวแบบนี้ก็แบบนี้ ก็ไม่ได้ขี้เหร่นักหรอก"

ขี้เหร่! เกลียดคำนี้จัง.. เบ้าหน้าฉันไม่ควรมาได้ยินอะไรแบบนี้สักนิด คนอะไรปากไม่ค่อยจะดีเอาเสียเลย ฉันลอบมองการแต่งตัวของเขาบ้าง

อือหือ! เอาตรงๆ ฉันไม่ได้สังเกตเลยเพราะความมืดภายในรถ แต่พอสนใจขึ้นมา กลิ่นน้ำหอมก็ลอยฟุ้งมาเตะจมูก พี่มังกรสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีเลือดหมู กางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าเห็นไกลๆ ว่าเป็นรองเท้าหนังหัวแหลม เครื่องประดับสร้อยนาฬิกาแหวนครบ ทรงผมยังเซ็ตมาอย่างดีด้วย ทำไมถึงใช้คำว่าหล่อได้สิ้นเปลืองขนาดนี้

"พะ พี่จะพาวีไปไหนคะ"

"ไป sss ผับ"

"ห๊า!"

เขาหันมาเลิกคิ้วหลังจากฉันร้องเสียงหลง

"ทำไม ที่นั่นพอจะมีอาหารให้กินอยู่"

"แล้วทำไมไม่บอกวีสักหน่อยล่ะคะ จะได้แต่งตัวให้ดีกว่านี้ พี่รู้ไหมว่าวีต้องรักษาภาพลักษณ์ยามอยู่ต่อหน้าผู้คนนะคะ"

"เอาไงดี ถอดเสื้อผ้าออกเลยไหม" เขายังคงเลิกคิ้วใส่ฉัน

"แล้วจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่ล่ะคะ"

"แก้ผ้าไง ภาพลักษณ์น่าจะดี"

"พี่มังกือ!"

จากเลิกคิ้ว กลับกลายเป็นขมวดคิ้วใบหน้าบึ้งตึง ภายในรถร้อนมาคุขึ้นมาฉับพลัน รู้แล้วล่ะว่าบางอย่างก็ไม่ควรเล่นโดยเฉพาะเล่นกับอำนาจของมังกร

"พี่มังกร!"

"ถ้าจิตใจไม่สกปรก ใส่ชุดไหนก็สวย"

"แล้วพี่คิดว่าวีใส่ชุดนี้สวยไหมล่ะคะ"

"ไม่!"

คุณพ่อคุณแม่เอาคู่หมั้นจากที่ไหนมาให้ฉันเนี่ย ด่าฉันว่าจิตใจสกปรกได้หน้าตาเฉย ไม่เอาได้ไหม.. ไม่อยากได้แล้ว

แต่สุดท้ายฉันก็ทำอะไรไม่ได้ ลงจากรถมายืนตีหน้าเศร้า ทำได้เพียงเติมปากเติมแป้ง ขอแค่ปากไม่ซีดความสวยก็จะยังคงอยู่ พี่มังกรเดินอ้อมมายืนข้างๆ ยื่นมือมาหา..

ฉันหลุบตามองมือของเขา จะทำตัวเป็นคู่หมั้นที่ดีใช่ไหมล่ะ ชิ! ไม่อยากจับมือกับคนปากไม่ดี ฉันเชิดหน้าหนี ให้เขารู้ว่าแง่งอน

พรึบ! แต่กลับกลายเป็นว่ามือไม่เอา พี่มังกรรวบเอวของฉันให้เข้าไปแนบชิด วางมือลงบนสะโพกมนบีบกระชับด้วยน้ำหนักมือที่ฉันต้องสะดุ้ง ฉันตวัดสายตามองเขา แต่เขาหันมองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรสักอย่างก่อนจะกลับมาสบตากัน

"วันสองวันนี้ได้คุยกับพ่อแม่บ้างไหม"

ฉันส่ายหน้า ลืมสัมผัสแนบชิดชวนหัวใจเต้นไปชั่วขณะ

"ทำไมคะ"

"หลังจบงานที่โชว์รูม เดาว่าเราคงจะถูกเรียกตัว ตอนนั้นเธอก็จะรู้เอง"

"อย่าทิ้งปริศนาธรรมสิคะ พูดเลยได้ไหม"

พี่มังกรไม่ตอบแล้วพาเราก้าวเดินไปด้วยกัน เขายังคงโอบประคองฉันไม่คลาย ทำประหนึ่งว่าเราเป็นคู่รักหวานฉ่ำ

ฉ่ำสิ! หมายถึงสาวๆ ภายในผับตั้งแต่ทางเข้าจนถึงโต๊ะที่มีคนนั่งรออยู่แล้วห้าคน เธอพวกนั้นมองพี่มังกรเสียตาฉ่ำวาว คู่หมั้นของฉันหล่อมากไง แต่ไม่คิดจะเกรงใจผู้หญิงที่เขากอดหน่อยเหรอ ลองฉันได้แต่งตัวสวยบ้างสิ พี่มังกรก็คงจะรู้สึกถึงสายตาที่มองมาเช่นกัน

"มาสาย" ผู้ชายที่นั่งริมสุดเอ่ยทัก คนนี้ดูเป็นสายละมุนเพราะเขายิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร

"ไปรับน้องมา" พี่มังกรตอบพร้อมกับดึงเก้าอี้ที่ฉันนั่งขยับเข้าไปใกล้ฝั่งซ้ายมือติดกับเขา ขวามือเป็นผู้หญิงซึ่งน่าจะเป็นแฟนกับเพื่อนของเขาอีกคน

"สวัสดีครับ พี่ชื่อวินซ์นะ เป็นเพื่อนกับไอ้มังกร"

ผู้ชายผมสีบลอนด์เทาหน้าตาหล่อเหลาแต่ดูขี้เล่นแนะนำตัว ฉันยิ้มตอบ เข้าใจสถานการณ์ดีว่าพี่มังกรคงอยากพาคู่หมั้นมาเปิดตัวกับเพื่อน

"ส่วนน้องชื่อวีนัส พวกพี่รู้จัก" ยัง.. เขายังพูดไม่เลิก

"นี่ไอ้เก้า นั่นไอ้ไฟ นั่นไอ้เดย์ ส่วนนั่นแพรว แฟนมัน"

พี่มังกรตัดบทพี่วินซ์แล้วแนะนำต่อเอง ชี้นิ้วเรียงตัวตั้งแต่ผู้ชายหน้าละมุนที่ชื่อเก้า ผู้ชายหน้าดุที่เอาแต่ยกแก้วเหล้าจิบชื่อไฟ ผู้ชายหน้านิ่งกับผู้หญิงสวยที่เกาะแขนคุยกันกระหนุงกระหนิงนั่นชื่อเดย์กับแพรว

"วีจำได้แล้วค่ะ" ฉันหันไปตอบเขา เราสบตากันชั่วขณะในความมืด ครั้งแรกเลยนะกับโมเม้นต์มานั่งปาร์ตี้กับแก๊งของแฟน..

เดี๋ยวนะ แฟน.. ฉันเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อนเพราะขัดเขินกับสถานะ สงสัยฉันคงต้องคุยกับเขาจริงจังสักหน่อยแล้วว่าตกลงเขามีแฟนอยู่แล้วหรือไม่ แล้วฉันใช่แฟนของเขาหรือเปล่าเพราะถ้าให้พูดว่าคู่หมั้นไปตลอด ก็จะดูดัดจริตไปนิด