ติดเทรนด์

วันถัดมาเพียงขับรถมาถึงมหาวิทยาลัย สายตามากมายก็ต่างจับจ้องมาตั้งแต่ฉันยังไม่ลงจากรถ ฉันเพิ่งมาตระหนักเอาตอนนี้ว่าการอยู่ในแสงบางครั้งก็ไม่เป็นผลดีนักเมื่อมีเรื่องใดเกิดขึ้น ชื่อวีนัสก็จะไปโผล่ในสื่อโซเชียลมีเดียอย่างรวดเร็ว

หลายชั่วโมงผ่านไปแล้ว #วีนัสแย่งแฟนเพื่อน ในทวิตเตอร์ก็ยังขึ้นเทรนด์ไม่หล่นตุบเสียที แต่คนที่หล่นน่าจะเป็นฉันมากกว่าเพราะพี่ลิลลี่โทรมาแต่เช้าเลยว่างานถ่ายแบบบางตัวมาขอคอนเซิลเรียบร้อย

ก็อกๆๆ เสียงเคาะกระจกทำฉันสะดุ้ง พอเห็นว่าเป็นกิ๊ฟกวักมือเรียกก็ถอนหายใจอย่างโล่งใจ นึกว่าเป็นคนที่ด่าทอมารอรุมซ้ำเติม

"ไม่ลงมาสักที ฉันตกใจหมด" กิ๊ฟจับตัวฉันหมุนสำรวจยกใหญ่ "ไม่ต้องคิดมากหรอกหน่า ในคลิปก็เห็นอยู่ว่าแกพยายามหนีมัน แล้วเขาคนนั้นก็เข้ามาช่วย"

"แสดงว่าแกไม่ได้อ่านคอมเม้นต์"

"อ่านแล้วยังไง อ่านแล้วดีต่อตัวแกไหม"

"ก็ไม่ดีไง"

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องสนใจ คนไทยลืมง่ายจะตาย พรุ่งนี้ก็มีข่าวให้เมาท์ไหมแล้วล่ะ"

แผละ! กำลังเดินขึ้นบันได จู่ๆ ก็มีแก้วน้ำชานมหล่นมาจากด้านบน ของเหลวสีชาหล่นกระจายเต็มพื้นเลอะเทอะ เลอะเผื่อแผ่มาถึงชุดนักศึกษาของฉันกับกิ๊ฟด้วย

"อุ๊ย! ขอโทษที พอดีตั้งใจให้โดนหัวน่ะ"

ฉันกับกิ๊ฟมองหน้ากันเพราะจดจำเสียงนี้ได้ดี ก่อนจะเงยขึ้นมองด้านบน เปรี้ยวยืนอยู่กับเพื่อนในสาขาที่รวมแก๊งกันขึ้นมาใหม่ มีหนึ่งในนั้นกำลังยกมือถือถ่ายคลิป ตรงนี้แหละที่ทำให้ฉันใจเย็นลงแล้วทำเพียงกำมือแน่นกัดฟัน

"อีเปรี้ยว! แน่จริงก็ลงมา" เป็นกิ๊ฟที่ออกตัว ส่วนฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาเช็ดคราบเลอะเทอะ พลิกอีกด้านเช็ดให้กิ๊ฟด้วย

"ทำไมฉันจะต้องลงไปเข้าใกล้พวกสำส่อน มากับผู้ชายอีกคน กอดกับอีกคนแล้วก็เป็นต้นเหตุให้เขาทะเลาะกัน น่าเกลียด!"

"แกสิน่าเกลียด นอนกับเขา แต่เขาดันไม่เอา ทุเรศ!"

กิ๊ฟเริ่มแรง ฉันเลยต้องรีบคว้าแขนปราม แต่เหมือนจะหยุดเพื่อนไม่อยู่แล้ว

"อีกิ๊ฟ แกอยู่กับมัน ระวังมันจะแย่งแฟนแก"

"เหอะ! ระวังผัวตัวเถอะ มันเอาแต่ร้องว่าไม่เอาแก เอาเวลาไปล่ามโซ่มันดีไหม หรือไม่ก็ไปหยอดข้าวต้มใส่ปากให้มันหน่อยก็ดี ใกล้ตายแล้วมั้ง"

"กิ๊ฟ พอแล้ว"

"ฉันเป็นกระบอกเสียงให้แกเอง ใครจะด่าฉันก็ไม่มีผลต่อชื่อเสียงอยู่แล้ว"

"แต่..."

"อ่อ.. หัดอัปเดตซะบ้างนะ ผัวแกน่ะมันวิ่งตามยัยวีนัสต้อยๆ เหมือนหมาหาเจ้าของ ยัยนี่จะเอาที่ไหนล่ะเพราะมีผู้ใหม่โปรไฟล์เลิศมาติดหนึบแล้วย่ะ"

"ก็คงไม่พ้นแย่งแฟนคนอื่นมา สันดานคนมันชอบทำแบบนั้นนี่"

ครั้งนี้ฉันตวัดสายตามองเปรี้ยวเอาเรื่อง เกลียดตัวเองตอนนี้จัง ทำไมถึงไม่เห็นศักดิ์ศรีสำคัญกว่าชื่อเสียง หากฉันเอาคืนมัน คลิปที่พวกมันถ่ายจะเอาไปเป็นหลักฐานในรายการหาญกระแสได้ไหมนะว่าฉันไม่ผิด

เอี๊ยด! แต่ยามหน้าซิ่วหน้าขวาน มักมีอะไรมาขัดเสมอ เสียงเบรครถดังอยู่ด้านหน้าตึกคณะดึงความสนใจของฉันเพราะมีรถซูเปอร์คาร์คุ้นตามาจอดเทียบ

"พี่มังกรเหรอ" ฉันพึมพำอย่างสงสัย

"ใคร คู่หมั้นแกน่ะเหรอ" กิ๊ฟเองก็สงสัย ยัยพวกข้างบนก็คงสงสัยถึงได้วิ่งลงมาดูเช่นกัน

และคนที่เฉลยก็คือคนขับที่เปิดประตูรถลงมา พี่มังกรในชุดนักศึกษาเสื้อสีขาว สวมใส่แว่นกันแดดสีดำลงมายืนข้างตัวรถ เขาโยนกุญแจรถให้พี่เดย์ที่ลงมาจากฝั่งคนนั่งแล้วเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ ก่อนที่พี่มังกรจะเดินตรงมาทางนี้ เดินมาหาฉันที่ยืนเอ๋ออยู่

"พี่โทรมา.." เขามาหยุดตรงหน้าแล้วพูด แต่ก็ต้องชะงักเพราะเห็นว่าเนื้อตัวของฉันเลอะเทอะ

"เอ่อ.. มาหาวีเหรอคะ"

"ครับ มารับ พอดีมีธุระด่วน แล้วนี่.. ใครทำ"

เขาชี้มายังเสื้อผ้าของฉัน ถามน้ำเสียงเข้มติดแข็งกร้าว ฉันกับกิ๊ฟพร้อมใจกันหันไปมองตัวต้นเหตุ ได้ทีฉันล่ะ..

"มีคนแกล้งวี บอกว่าจะโยนให้ถูกหัวด้วยซ้ำ พี่มังกร จัดการให้วีหน่อยได้ไหมคะ"

ยัยเปรี้ยวหน้าเสียทันที คงเป็นเพราะท่ายืนเท้าสะเอวดูเอาเรื่องของคู่หมั้นของฉันนั่นแหละ ชิ! เจอคนจริงหน่อยทำมาปอด

"อย่าห้าวนัก ถ้าไม่อยากดับอนาถ"

"นะ นี่ไม่ใช่ถิ่นคุณนะ..." เปรี้ยวย้อน แต่..

"รู้ได้ไง"

พี่มังกรสวนกลับเช่นกัน ได้ยินแบบนี้พาฉันสงสัยไปด้วยเลย ก็ในเมื่อไม่ใช่มหาวิทยาลัยที่เขาเรียนจะมาใช่ถิ่นของเขาได้ยังไง

แต่เขาคงคิดว่าเสียเวลาเกินไป ยื้อแย่งกระเป๋าสะพายของฉันไปถือให้

"เรียนเสร็จหรือยัง"

"สภาพนี้คงไม่มีอารมณ์เรียนแล้วค่ะ"

"ถ้างั้นกลับเลยแล้วกัน"

"แกเรียนไหมกิ๊ฟ"

"คงไม่ไหวเหมือนกัน แกไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับเอง"

ตกลงกับเพื่อนเสร็จ มือใหญ่ก็รวบจับมือฉันแล้วพาเดินออกไปจากตรงนี้ ทว่าสายตาของฉันมองจิกกัดเปรี้ยวอย่างคาดโทษ รอให้ถึงทีฉันก่อนเถอะ มันถูกเอาคืนแน่

"อ้าว! แล้วรถพี่ล่ะคะ" ทางเดินของเราไม่ใช่ที่เขาจอดรถเมื่อครู่ แต่เป็นลานจอดรถของคณะที่ฉันเรียน

"ไอ้เดย์ขับกลับไปแล้ว"

เข้าใจแล้ว เขาจะขับรถฉันนี่เอง เดินมาถึงรถฉันก็รับกระเป๋าคืน ค้นหากุญแจรถยื่นให้เขา แต่แล้วก็ต้องชะงักเพราะกระจกรถฝั่งคนขับมีรอยลิปสติกสีแดงถูกขีดเขียนเป็นคำว่า 'แรด'

"จะเกินไปแล้วนะ"

ฉันอดกลั้นไม่ไหว พุ่งเข้าใช้ข้อมือเช็ดมันออกทั้งน้ำตา นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ฉันทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้

"อย่า.."

แต่เช็ดไปเพียงนิดเดียว พี่มังกรก็คว้ามือฉันออก เขาถอดแว่นยัดใส่มือฉันแล้วถอดเสื้อนักศึกษา เหลือเพียงท่อนบนเปลือยเปล่า ใช้มันเป็นผ้าเช็ดถูรอยสีแดงนั่นออก เช็ดหมดเกลี้ยงก็เอามันมาใส่กลับตามเดิมด้วยใบหน้าบึ้งตึง

รถเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย ฉันเอาแต่นั่งมองรอยสีแดงเลอะเทอะบนเสื้อสีขาวของเขา ดูความรักชื่อเสียงของฉันสิ ทำพี่มังกรเดือดร้อนไปด้วยมันใช้ได้ที่ไหน

ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมออกจากกระเป๋าสะพาย บรรจงเช็ดมันลงบนรอยเลอะสีแดง ใบหน้าเหยเกบิดเบี้ยวร้องไห้

"วีขอโทษ ฮือ เสื้อพี่เลอะเลย" ยิ่งเช็ดฉันก็ยิ่งร้อง มือเร่งความเร็วเพราะมันไม่ออกสักที

เอี๊ยด! พี่มังกรจอดรถเข้าข้างทาง รวบจับมือของฉันให้หยุดนิ่ง เขาขึงตาดุใส่

"ช่างเสื้อมัน!"

เขาตวาดเสียงดังแล้วกดใบหน้าของฉันลงกับหน้าอก พารถเคลื่อนตัวอีกครั้ง พอได้ที่พักพิง แทนที่ฉันจะหยุดร้องไห้ กลับร้องไห้โฮกับอกอุ่นๆ หนักขึ้นไปตลอดทาง