08 จะไม่ทำให้ผิดหวัง

@PUB TW

"ไอก้ามึงขยับไปนั่งตรงนู้น พี่กูมาแล้ว" คีริวใช้มือดันไลก้าที่นั่งอยู่ด้านข้างทันทีที่สายตาคมเหลือบไปเห็นพี่ชายฝาแฝดที่กำลังมุ่งตรงเดินเข้ามาที่ประจำโต๊ะของเขาและเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ก่อนหน้า

"ไอเฮียยย!..." ไลก้าขึ้นเสียงใส่พี่ชายคนสนิทเมื่อถูกดันออกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เขาเกือบตกเก้าอี้หัวทิ่มทว่ากลับประคองตัวได้ทัน ใบหน้าคมคายเผยสีหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ แต่สุดท้ายไลก้าก็ยอมย้ายตัวเองลุกเดินจากที่นั่งเดิมไปนั่งอีกฝั่งแต่โดยดี

"อีกนิดเดียวมึงจะเรียกกูว่าเหี้xละ"

"ทำตัวให้เรียกเองอะ"

"ไอเด็กเวร!..." ไลก้าเล่นหูเล่นตาใส่คีริวใหญ่ทำเอาทั้งโต๊ะที่มีแค่เพื่อนพี่น้องที่สนิทกันมาแต่เด็กหัวเราะด้วยความชอบใจ

"..." คีรันหย่อนสะโพกลงด้านข้างคีริวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มือหนากวักให้พนักงานเสริฟ์จัดการเครื่องดื่มมาให้อย่างเช่นทุกวัน

"เฮียรันไปไหนมาอะ ทำไมวันนี้ถึงมาช้ากว่าเฮียริวได้ ปกติเห็นตัวติดกันตลอด"

"พี่กูจะไปไหนก็ช่างมันเถอะ จะอยากรู้ไปทำไม" คีริวเป็นคนเอ่ยตอบแทนพี่ชายอย่างรู้ใจ แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าหน้าที่การตอบคำถามในครั้งนี้ควรเป็นหน้าที่ของเขาไปโดยปริยาย

"โห่ว...ผมก็แค่ถามไหมเฮีย" เพิร์ธทำเสียงออกมาด้วยความเบื่อหน่ายกับนิสัยการตอบคำถามที่แสนกวนโอ้ยของพี่ชาย

"หึ แม่งรักกันจริงๆ" วอมเค้นเสียงพูดอย่างรู้เท่าทันในท่าทีพวกนั้น ไม่ใช่ครั้งแรกที่คีริวมักจะพูดเพื่อปกป้อง เขามักจะทำแบบนี้จนคนรอบข้างอย่างวอมรู้ทันทุกอย่างไปเสียแล้ว

"ไอเพิร์ธ...นั้นเจ๊ฝนปะ" กระทั่งเสียงของไลก้าทำให้ทั้งโต๊ะเงียบพร้อมกัน สายตาคมของชายหนุ่มทั้งหกคนบนโต๊ะต่างพากันหันไปมองตามที่ไลก้าชี้พร้อมกันเป็นตาเดียว

"เจ๊ฝน!!" เพิร์ธพูดด้วยเสียงขึงขัง ตวัดสายตาคู่คมจ้องมองพี่สาวตัวเล็กด้วยความขุ่นเคือง ก่อนที่เขาจะรีบลุกจากโต๊ะมุ่งตรงไปหาพี่สาวด้วยความรวดเร็วโดยที่ไม่ต้องคิดอะไร

"ไปไหนอะเฮีย?..." ตามด้วยร่างหนาของวอมที่ลุกยืนตามเพิร์ธหมายจะเดินออกไปอีกคน

"ห้องน้ำ" วอมตอบเสียงนิ่งแล้วเดินออกไปทันที

"กูว่าไม่ได้ไปห้องน้ำแน่ๆ" เวกัสแสยะยิ้มมองตามแผ่นหลังกว้างของพี่ชายตัวเองอย่างรู้ทัน เพียงแค่สายตาของวอมที่มองไปยังน้ำฝนก็ทำให้เขารู้ได้ในทันที

"เอวาเป็นยังไงบ้าง" คีริวอาศัยจังหวะตอนที่ทุกคนเผลอให้ความสนใจกับน้ำฝนหันมาเอ่ยถามถึงเพื่อนตัวเล็กที่คีรันหนีหายไปตามเฝ้าตามดูแลเกือบครึ่งวัน

"ดีขึ้นแล้ว กูให้อิงดาวไปนอนเป็นเพื่อน" มือหนายกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมากระดกดื่มตอบน้องชายฝาแฝดเสียงนิ่ง

"อืม...มามี๊ได้โทรหามึงหรือเปล่า"

"โทรแล้ว"

"แล้วมึงจะกลับไหม ถ้ามึงกลับกูจะได้กลับด้วย กูไม่อยากโดนมามี๊บ่นจนหูชา"

"กลับ"

"โอเค...จะได้กลับไปหาตัวแสบด้วย โทรมาบ่นคิดถึงทุกวัน" คีรันตวัดสายตาคู่คมไปมองยังภาพตรงหน้าขณะที่น้องชายกำลังคุยกับเขา ดวงตาคมเผลอสบเข้ากับร่างสวยหุ่นดีที่ยืนส่งยิ้มให้จนเขาสัมผัสได้จนเขาต้องหันมามอง

"มีอะไร" คีริวมองตามสายตาของพี่ชายที่กำลังมองไปทางนั้นด้วยทีท่าเรียบนิ่ง ก่อนที่คีรันจะเบือนหน้าหันหนีแสดงออกถึงความไม่ชอบอย่างชัดเจน

"หึ" ผิดกับคีริวที่ยกรอยยิ้มร้ายยกมุมปาก นี่นับว่าเป็นนิสัยอีกอย่างที่ฝาแฝดแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คีริวเป็นประเภทที่ไม่ว่าใครเสนอเขาก็พร้อมที่จะสนอง หากว่าคนนั้นเด็ดมากพอ ต่างกับคีรันที่ไม่ชอบการมีอะไรกับใครถ้าหากเขาไม่รู้สึกรักหรือชอบจริงๆ...

"เจอกันพรุ่งนี้..."

"ป้องกันให้ดี...กูจำได้" คำพูดติดปากของพี่ชายที่มักจะพูดกับเขาทุกครั้งจนจำขึ้นใจ คีริวพูดชิงตัดหน้าเขาก่อนที่จะหยัดตัวเดินเข้าไปทักทายเหยื่อของวันนี้

"ไอเฮียริวเร็วชิบหาย คนนี้กูเล็งอยู่ตั้งนาน โดนตัดหน้าไปเฉยเลย..."

เอี๊ยด!

รถสปอร์ตหรูคันสีขาวเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ คีรันเดินลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่งผ่านชายชุดดำมากมายของผู้เป็นพ่อที่ยืนก้มหัวเคารพนายน้อยคนโตของบ้าน

"คิดถึงจังเลยครับ..." มือหนาเลื่อนมาสวมกอดหญิงวัยกลางคนที่ยืนหันหลังทำอาหารในครัวขนาดใหญ่พร้อมกับสาวใช้อีกหลายคนที่คอยช่วยเหลือ

"ลูกชายมี๊กลับมาแล้ว แล้วน้องล่ะ...มาด้วยกันหรือเปล่า?" พะพายมาหันกลับมากอดตอบลูกชายคนโตด้วยความดีใจ เรียวปากสวยยกยิ้มอย่างเก็บไว้ไม่มิด ก่อนที่จะถามหาลูกชายอีกคนเมื่อไม่เจอเจ้าตัวที่กลับมาด้วยกัน

"แยกกันมาครับ เดี๋ยวก็คงถึง"

"ป่านนี้ยังไม่ตื่นอีกแน่ๆ ลูกคนนี้น่าตีตั้งแต่เด็กจนโตจริงๆ..."

"อย่าไปสนใจเลยครับ มามี๊ทำอะไร หอมมาตั้งแต่ไกลเลย" ความเงียบขรึม เย็นชา และแข็งกระด้างหายไปเพียงพริบตาเดียว ต่อหน้าผู้เป็นแม่แล้วคีรันจะกลายเป็นเด็กผู้ชายขี้อ้อน อ่อนโยน พูดเก่ง และเอาใจเก่งเสมอ และมีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้นที่จะได้เห็นอีกมุมของเขา...

"เราก็ปกป้องน้องตลอด คีริวถึงไม่รู้จักโตสักที ตามติดพี่ชายไปทุกที่" พะพายส่ายหัวเอ่ยอย่างรู้ทัน ถึงแม้สองพี่น้องจะแยกคอนโดกันอยู่ แต่เธอก็รู้นิสัยของลูกชายคนเล็กเป็นอย่างดี

"ว่าแล้วว่าต้องมีคนกำลังนินทาผม แล้วก็ใช่จริงๆ ด้วย...คิดถึงจังเลยค้าบ~" เสียงก้องกังวาลดังแทรกเข้ามาแต่ไกล ก่อนที่จะปรากฏเจ้าตัวที่รีบสาวเท้าหนักเดินเข้ามาออดอ้อนคลอเคลียอีกข้างของผู้เป็นแม่

"คิดถึงแต่ไม่มีใครกลับมาหามามี๊เลย"

"ผมตั้งใจว่าจะกลับอยู่แล้ว แต่มามี๊โทรมาตามก่อน" คีรันเอ่ยกับคนที่กำลังยู่หน้าแสดงท่าทีน้อยใจกับลูกชาย

"จริงหรือเปล่า..."

"จริงสิครับ ริวคิดถึงกับข้าวฝีมือมามี๊มากเลย"

จนกระทั่ง...

"เอามือออกจากแก้มของเมียป๊าเดี๋ยวนี้ไอริว" แต่แล้วร่างของสามคนที่ยืนยิ้มให้กันก็ต้องชะงักกับเสียงของคนที่เข้ามาใหม่ เสียงทุ้มตั้งใจพูดอย่างจริงจังแล้วสาวเท้าหนักเดินเข้ามาขัดขวางการอ้อนของทั้งสองคน

"เมียป๊าแต่แม่ผม"

"แม่จะไปใหญ่เท่าเมียได้ยังไง ไปๆ...ขยับออกไป แก้มนี้ป๊าเล่นได้คนเดียว ถ้าอยากจะบีบก็ไปหาเมียเป็นตัวเป็นตน...คนนี้ป๊าหวง"

"ยอมเลยครับ...คนหลงเมีย"

"เฮียรัน!...เฮียริว!..." เสียงหวานสดใสตะโกนดังมาแต่ไกล

พรึ่บ!

เท้าเล็กรีบวิ่งลงมาจากชั้นสองแล้วกระโดดสวมกอดพี่ชายทั้งสองด้วยความดีใจ ทำเอาร่างสูงที่ยืนอยู่ถึงกับเซถอยหลังไปเล็กน้อยตั้งรับแทบไม่ทัน

"ยัยแสบ...ถ้าเฮียรับไม่ทันได้ลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้นแน่ๆ" คีริวเอ่ยพูดกับน้องสาวคนเล็กของบ้านที่อายุห่างกันเกือบสี่ปี

"พรีมรู้ว่ายังไงเฮียก็รับได้ทัน คิคิ..."

"มากันครบแล้วก็ไปทานข้าวกันเนอะ มามี๊ทำกับข้าวเสร็จพอดีเลย~" ทันทีที่พะพายพูดจบ ทุกคนก็เดินเข้าไปนั่งที่ห้องอาหารกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

"ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงกันบ้างลูก" เสียงหวานของพะพายเอ่ยถามอย่างต้องการชวนคุย

"ปกติครับ ไม่มีวิชาไหนที่ดูยากเป็นพิเศษ"

"จริงเหรอ...เป็นเพราะมีคีรันอยู่ด้วยหรือเปล่า ทำให้ริวรู้สึกว่ามันไม่ยาก" ใบหน้าสวยยกยิ้มหวานถามลูกชายคนเล็ก

"พรีมว่าต้องใช่แน่ๆ เลยค่ะมามี๊ เฮียริวไม่ชอบทำการบ้าน ไม่ชอบอ่านหนังสือสอบจนโดนเฮียรันดุทุกวันแน่ๆ เลย~"

"รู้มากเกินไปแล้วนะเรา" ประโยคเสริมทัพของพรีมทำให้ทุกคนบนโต๊ะหัวเราะชอบใจ มือหนาเลื่อนไปโยกหัวน้องสาวด้วยความหมั่นไส้

กระทั่ง...

"คีรัน" เสียงเอ่ยเรียบนิ่งของคีรินทำให้ทุกคนบนโต๊ะชะงักนิ่งอย่างรู้กันเป็นอย่างดีว่าเป็นเรื่องที่ผู้เป็นพ่อกำลังจริงจัง

"ครับป๊า" ใบหน้าคมผละออกจากจานอาหารแล้วขานรับผู้เป็นพ่อที่กำลังมองหน้าเขา

"ไม่ได้ลืมเรื่องงานที่ป๊าเคยบอกใช่ไหม"

"ไม่ลืมครับ" คีริวปรายตาไปมองยังพี่ชายที่กำลังพูดคุยกับผู้เป็นพ่ออย่างจริงจัง ใบหน้าคมคายที่คล้ายกันฉายถึงความหนักใจแทนพี่ชายอย่างปกปิดไว้ไม่อยู่ รวมไปถึงพะพายและพรีมที่นั่งนิ่งมองทั้งสองอย่างไม่วางตาทว่ากลับไม่มีใครพูดขัดออกมา

"อืม...ก็ดี ป๊าจะให้นธีไปช่วยอีกแรง มีอะไรก็ปรึกษานธีไม่ก็มาปรึกษาป๊า คีรันจะไม่ทำทำให้ป๊าผิดหวังใช่ไหม"

"ครับ...ผมจะไม่ทำให้ป๊าผิดหวัง"