เข้าสู่ระบบตอนพิเศษ NC+คำขอของเขาทำให้ทั้งร่างเธอร้อนวูบ ทุกจุดที่ฝ่ามือเขาลากผ่านคล้ายว่ามีกองไฟเล็ก ๆ โหมไหม้ไปทั่วเส้นประสาท ลมหายใจของปัญทิตาสะดุด“เฮีย...” ร่างเล็กถูกอุ้มยกด้วยมือข้างเดียวก่อนจะมาทุ่มทิ้งบนเตียงนอน เกื้อกูลใช้แขนเดียวถอดเสื้อยืดที่ตนเองสวมใส่ปัญทิตาใช้ข้อศอกดันร่างตัวเองขึ้นมาจากฟูกเตี
บทส่งท้าย ก๊อก! ก๊อก!เสียงขานรับอนุญาตดังมาจากห้องนอนชั้นสองของบ้าน เกื้อกูลยังไม่เปิดประตูเข้าไปในทันที เพราะเขาต้องแน่ใจก่อนว่าหูไม่ได้ฝาด“เข้ามาเลยค่ะ” ชัดแล้วว่าได้ยินไม่ผิด เกื้อกูลจึงเปิดประตูห้องนอนของปัญทิตาเข้าไปบริเวณชั้นสองของบ้านหลังนี้ไม่ใช่ที่ที่เกื้อกูลจะถือวิสาสะขึ้นมาได้ เพราะม
บทที่ 28 พิสูจน์ตัวเองเกื้อกูลก็ยังคงดูแลเธอกับลูกเหมือนเดิม เขาไม่ได้เรียกร้องอะไรอื่นใดนอกจากการเป็นพ่อของลูกมันเหมือนกับว่าเขาก็พยายามชดใช้และไถ่บาปในสิ่งที่เคยทำกับเธออยู่“น้องนีนจะสองขวบแล้ว ข้าวปั้นยังไม่หายโกรธเฮียอีกเหรอ?” น้อยลุ้นไปกับความรักของทั้งสองคนความห่วงใยที่มองจากดาวอังคารก็รู้
“ม่ายยย แม่! แม่!” เด็กหญิงพอเจอแม่ก็ไม่เอาใครทั้งนั้น สุดท้ายปัญทิตาก็ต้องอุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบอก“พอดีรถเสี่ยเขายางแตกรอเปลี่ยนยางอยู่ เฮียก็เข้าครัวไปเคี่ยวกระดูกหมูซ้ำอีกรอบ กลัวมันจะเหนียวแล้วข้าวปั้นกินจะท้องอืด เสี่ยเขาก็แก่จับหลานไม่ทันแน่ เฮียเลยฝากลูกไว้กับแม่แทน” ปัญทิตาไม่ได้ว่าอะไรสักคำแ
เกื้อกูลคิดว่านี่คือการชดใช้ให้เขาและชดเชยให้แม่ จึงไม่คิดจะโกรธแค้นพ่อที่เคยไม่ไยดีพวกเราต่อไปอีกแต่จะให้ไปสนิทชิดเชื้อเกื้อกูลก็ทำไม่ได้ ทุกอย่างก็คงต้องใช้เวลา เมื่อคิดถึงตัวเองเขาก็เข้าใจปัญทิตาขึ้นมาคำพูดของเสี่ยกำธรไม่อาจจะเรียกความสนใจของปัญทิตาได้นาน เพราะร่างเล็กที่เธอเบ่งคลอดออกมาในห่อผ้
บทที่ 27 รับกรรม“พอได้แล้วเลิกเถียงกัน ไม่อยากจะเชื่อว่าน้องข้าวปั้นจะเพิ่งคลอดลูกมา ด่าเพื่อนพี่ซะมีสภาพเหมือนหมาตกคลองประปามาสามวันเลย”“แล้วมันไม่ขึ้นอืดเลยเหรอวะสามวัน” “มันใช่เรื่องมาล้อกันเล่นไหม ข้าวปั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน ตอนนี้อย่าเพิ่งแยกลูกยังเล็ก ไว้น้องนีนรู้เรื่องสักหน่อยค่อยมาตกลงกัน
บทที่ 4 อีกด้านของตัวตนเขา“ฮึกกก” “เฮียใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ”“ออกไป!”“เฮียพี่ว่าใจเย็นก่อน ข้าวปั้นน้องคง…”“ผมบอกให้ออกไป!!”สิ้นเสียงของเจ้านาย น้อยก็ได้แต่ส่งสายตาเห็นใจไปให้กับปัญทิตาที่นั่งก้มหน้ากำมือร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องทำงานส่วนตัวของเกื้อกูล“พะ พี่น้อย ฮึบบบ” พอพี่น้อยหย
บทที่ 3 แค่ก้าวขาผิด ชีวิตเปลี่ยน!ปัญทิตาเดิมดุม ๆ ออกมาจากห้องทำงาน เธอมองซ้ายแลขวาก็พบพี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่ก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง แต่เมื่อทุกคนเงยหน้ามาเห็นเธอก็ต่างก้มหน้าก้มตามากกว่าเดิม ปัญทิตาไม่เคยรู้ว่าทำไมพวกเขาต้องทำเช่นนั้น แต่พี่น้อยบอกว่าเด็กแผนกบัญชีไม่ควรจะไปสุงสิงกับใคร
บทที่ 2 ชีวิตที่ก้าวเข้ามาปัจจุบันปัญทิตาเรียนมหาลัยฯ ปีหนึ่ง เธออาศัยอยู่กับยายและน้องชายหนึ่งคน ปกติเธอรับจ้างเป็นเด็กเสิร์ฟตามร้านอาหารช่วงเวลาหลังเลิกเรียน แต่ช่วงสองเดือนมานี้ยายล้มป่วยจากการลื่นล้มในห้องน้ำ และบาดเจ็บเรื้อรังทำให้เดินเหินไม่สะดวก หมอบอกว่าอาจจะกลับมาเดินไม่ได้ หากยายยังดันทุ
บทที่ 1 เริ่มต้น…“ขอบคุณเฮียเกื้อมากนะคะที่ให้ปั้นทำงานที่นี่…แล้วก็เงินนี่ด้วย” ปัญทิตามองธนบัตรสีเทาปึกหนึ่งในมือด้วยหัวใจเต้นแรง เธอไม่เคยจับเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต นี่เป็นครั้งแรกและทั้งหมดก็เพราะความเมตตาของผู้ชายที่ยืนยิ้มใจดีอยู่ตรงหน้าเธอนี้“เรื่องเล็กน้อยไม่ต้องคิดมาก ข้าวปั้นมา







