ตอนที่ 1

Fan Meeting

"สวัสดีครับทุกคน"!!!!!

แสง สี เสียงโชว์สุดตระการตาตากว่า 2 ชั่วโมง จากทีมนักแสดง สร้างความประทับใจให้เหล่าแฟนคลับมากมายจนกระแสการพูดถึงงานในวันนี้ติดอันดับโลก

หลายคนพกพาความสุขกลับบ้านอย่างไม่นึกเสียดายเงินที่จ่ายไป บางคนถึงขั้นร้องไห้เสียน้ำตาที่ได้มาเจอกับศิลปินที่เขารัก แม้แต่ Benefit ที่เตรียมไว้ให้แฟนคลับก็ถูกจัดขึ้นอย่างดี ทั้งพูดคุย ถ่ายภาพ มอบลายเซ็น

หากจะพูดได้ว่างานวันนี้เป็นครั้งหนึ่งในชีวิตที่ไม่นึกเสียดายกับการตัดสินใจมา

จนกระทั่งงานในวันที่ 2 จบลง ทางผู้จัดจึงต้องแจ้งข่าวด่วนให้กับเหล่าแฟนคลับได้ทราบ

"เนื่องจาก hall ที่จัดการแสดงเกิดทรุดตัวอันเนื่องมาจากปัญหาโครงสร้าง ทางทีมผู้จัดจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนสถานที่ในการจัดงาน ซึ่งอยู่ไกลออกไปในเขตชานเมืองและต้องขอเลื่อนกำหนดการจัดงานแสดงออกไปอีกสองวันเพื่อทำการเตรียมสถานที่ใหม่อีกครั้ง หากผู้ใดมีความประสงค์จะขอเงินคืนสามารถติดต่อแจ้งความประสงค์ขอ Refund ผ่านทาง e-mail ของบริษัทได้โดยตรง ทางเราจะคืนเงินให้เต็มจำนวน แต่หากแฟนคลับท่านใดยังอยากมาเจอกัน ก็ขอให้อดใจรอสักหน่อย รับรองความสนุกไม่ลดลงแน่นอน"

เพราะแรงสนับสนุนบวกกับการพูดถึงงานที่จัดขึ้นตลอดสองวันที่ผ่านมาทำให้มีเพียงส่วนน้อยที่ติดขัดเรื่องเวลาและสถานที่จำใจต้องนำบัตรออกมาขายต่อด้วยความเสียดายแต่ทุกคนต่างไม่กล่าวโทษผู้จัดงานเพราะรู้ว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัยจริง ๆ

"มึง! กูถูกโกงเงิน"

"อะไรของมึง"

"แม่งมีคนบอกจะปล่อยบัตร 6500 มันขาย 15,000แล้ว ให้กูโอนค่าบัตรครึ่งหนึ่งที่เหลือจ่ายวันงานกูเห็นว่าเป็น account คุ้นหน้าคุ้นตากันเลยโอนไป พอกูโอนมันก็บล็อกกูไปเลย"

แต่ในความโชคดี ก็มักจะมีความโชคร้ายเมื่อมิจฉาชีพแฝงตัวมาในรูปแบบแฟนคลับและกำลังสร้างความเสียหายทั้งด้านทรัพย์สินและจิตใจของคนอื่นอยู่ไม่น้อย

"โห! มึงเงินตั้งหลายพัน ละมึงเอาไง"

"ไม่รู้ว่ะ แต่กูก็อยากไปบัตร 6500 นะเกรซ"

"กูรู้ ก็ถ้ามีคนปล่อยเดี๋ยวกูช่วยดูให้แต่คงต้องรอบคอบหน่อยจะได้ไม่โดนโกง"

"เออ แต่โกรธมากเลยนะ เอาความตั้งใจของคนอื่นมาหากินแม่งเลว งานการไม่มีทำหรือไงวะถึงมาโกงคนอื่นแบบนี้ เมื่อไหร่คนพวกนี้มันจะฉิบหายกันไปให้หมดสักที ที่น่าโกรธที่สุดคือแม่งเป็นแฟนคลับเหมือนกันเนี่ยแหละ"

"เออมึงใจเย็น ๆ ลองหาทางติดต่อหรืออายัดอะไรดูอาจจะได้เงินคืน"

"เออ เดี๋ยวลองดู แต่อย่าให้กูเจอตัวจริงของมันนะมึง จับตบล้างน้ำแม่ง"

หลังจากที่อิงจันทร์วางสายจากเพื่อนสนิท เธอก็เฝ้ามองหน้าจอช่องแชตที่ถูกบล็อกจากมิจฉาชีพยิ่งสร้างความขุ่นเคืองไม่น้อย ก่อนที่จู่ ๆ หน้าจอจะเด้ง website ปริศนาขึ้นมา ในตอนแรกอิงจันทร์เองก็ไม่ได้สนใจ มองว่าเป็น ไวรัสจากwebsiteขายของที่เคยเจอบ่อย ๆ 

ข้อความจาก web เถื่อนยังคงกะพริบอยู่อย่างต่อเนื่อง อิงจันทร์ตั้งใจจะกดปิดแต่กลับพลาดกดโดน link เข้าสู่หน้าหลักของ website นั่น ไม่นานก็ปรากฏภาพของสินค้าชนิดหนึ่งที่ถูกผลิตจากประเทศมหาอำนาจแผ่นดินใหญ่

ภาพของคนโกงผุดขึ้นในหัว ถ้าเงินไม่ได้คืนแล้วมีโอกาสแก้แค้นคนนิสัยเสียพวกนั้นก็คงดี

จิตใจด้านดำมืดเริ่มครอบงำ อิงจันทร์กดไล่ดูสรรพคุณของยาทีละชนิด จนไปสะดุดกับยาตัวหนึ่ง อาการหลังได้รับยาคือหน้ามืดและกระหายน้ำอย่างรุนแรงจนถึงขึ้นหมดสติ อย่าจะออกฤทธิ์ภายใน 1 - 2 ชั่วโมงแล้วแต่บุคคล และยาจะหมดฤทธิ์หลังจากนั้น 2 ชั่วโมงโดยที่ไม่ทิ้งสารตกค้างให้ตรวจสอบได้

อิงจันทร์ลังเลอยู่ไม่นานก่อนจะตัดสินใจกดซื้อแม้เธอจะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ใช้มันหรือเปล่า แต่เธอก็หวังว่าคนพวกนั้นควรได้รับบทเรียนบ้าง

วันงาน...

ถึงแม้จะเกิดปัญหาของการจัดงานก่อนหน้านี้แต่จำนวนผู้มาร่วมงานก็ไม่ได้ลดลงเลย บางคนมาไม่ได้แต่ก็เลือกที่จะขายต่อบัตรให้กับแฟนคลับคนอื่น ๆ มากกว่าจะเงินคืน ส่วนคนที่มาได้ ก็จัดการวางแผนการเดินทางที่สะดวกสบายที่สุดสำหรับตัวเอง

สถานที่จัดงานเป็นเครือเดียวกันกับครั้งก่อน แต่เป็น hall การแสดงที่แยกออกมาตั้งอยู่ชานเมือง และกำลังอยู่ในช่วงขยายพื้นที่ รอบ ๆ บริเวณในวันนี้จึงมีเพียงแฟนคลับที่มางานและเหล่าเจ้าหน้าที่ของงานเพียงเท่านั้น

"ขอบใจมึงมากนะเกรซหาบัตรมาให้กูจนได้"

"เออ! แล้วคนที่โกงมึงไปละ คืบหน้าไหม"

"กูคุยกับคนอื่น ๆ ก็มีคนโดนเหมือนกูนะ เขาบอกมันก็แฟนคลับเหมือนกันนี่แหละเพราะมีคนเคยเจอนางตามงาน กูเจอมันนะ จะตบให้น่วมคามือกูเลย"

"มันโกงไปขนาดนั้นมันคงไม่กล้ามาหรอกมึง"

"ก็ไม่แน่หรอก งานนี้คนเยอะ มันอาจจะคิดว่ามันมาคนก็คงไม่ทันได้เจอมัน"

เกรซ กับ อิงจันทร์ เป็นเพื่อนสนิท ที่บังเอิญมาชื่นชอบศิลปินกลุ่มเดียวกันถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะอาศัยอยู่ต่างประเทศ แต่เพราะวันนี้ถือเป็นวันสำคัญทั้งคู่จึงตัดสินใจหาซื้อบัตรเพื่อมาเจอศิลปินที่รักของเขาเป็นครั้งแรก

"อิงจันทร์!!!!"

"คะ..."

"นี่พี่เนสไงที่คุยกันในเอ็กซ์บ่อย ๆ ได้เจอตัวจริงกันแล้ว"

"อ่าว พี่เนสเหรอคะ ดีใจจังเลยได้เจอกันสักที"

แฟนคลับมากหน้าหลายตา เริ่มทยอยเข้ามาในพื้นที่เพื่อรอเวลาลงทะเบียนเข้างาน หลายคนเคยเจอกันตามงานต่าง ๆ

และก็มีอีกหลายคนที่เดินทางมาไกลเพื่องานนี้โดยเฉพาะ แต่สังคมแฟนคลับมักจะมีความสัมพันธ์ผ่านหน้าจอที่ดูเหมือนจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดูแนบแน่นไม่น้อยไปกว่าการได้เจอหน้ากัน บางคนเคยคุยกันแค่ในช่องแชตมานานหลายปี จนวันนี้ได้มาเจอกัน ก็ดูสนิทสนมไม่ต่างจากเพื่อนคนหนึ่ง

"เออ ได้ข่าวว่าโดนโกงค่าบัตร"

"ใช่ค่ะ โกรธมาก ทำแบบนี้ได้ไง แฟนคลับเหมือนกันแท้ ๆ"

"เห็นว่านางมางานนี้นะมีคนเจอ แต่นางน่าจะรู้ว่าคนหมายหัวเลยเดินหลบไปไหนไม่รู้"

"จริงเหรอคะ อิงไม่เคยเจอนางไม่รู้เลยว่านางคนไหน"

"แป๊บนะ มีคนถ่ายรูปนางไว้"

อิงจันทร์ยืนรอดูรูปมิจฉาชีพในคราบแฟนคลับอย่างใจจดใจจ่อ ในใจยังคงโกรธเคืองไม่หาย เธอไม่ได้เสียดายเงิน เพราะสำหรับเธอมันคือเรื่องเล็กน้อย แต่เพราะเธอมองว่าในเมื่อเป็นแฟนคลับเหมือนกันก็น่าจะเข้าอกเข้าใจกัน แต่กลับใช้ความเชื่อใจทำร้ายกันได้ลง

รูปถ่ายผู้หญิงผมยาวสวมเสื้อสีดำกางเกงขายาว ใบหน้าดูดี จนไม่คิดไม่ถึงว่าจะมาทำอะไรแบบนี้กับคนอื่นได้

"หน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นคนแบบนี้เลย"

"ใช่..นี่เขาก็ลงขันกันนะคนที่โดนอะ ว่าถ้าเจอจะตามไปจัดการ"

"ดีค่ะ ถ้าเจอพี่เนสบอกอิงด้วยนะคะ"

"ได้เลย"

"อ่ออันนี้เกรซค่ะพี่เนสเป็นเพื่อนสนิทอิงที่อังกฤษค่ะ"

"อ่อ...สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีค่ะพี่เนส เกรซตามกดไลก์ภาพถ่ายฝีมือพี่เนสบ่อย ๆ ชอบมากเลยค่ะ"

"ขอบคุณมากนะคะ"

ทั้งสามคนพากันไปนั่งในร้านกาแฟเพื่อรอเวลาเปิดลงทะเบียน

"เดี๋ยวอิงขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

"โอเค รออยู่ในนี้นะ ข้างนอกร้อนไม่ไหว"

อิงจันทร์เดินออกจากร้านกาแฟมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำซึ่งเปิดอยู่เพียงจุดเดียวคือบริเวณด้านข้างhall ที่จะเปิดการแสดง

ระหว่างที่เธอกำลังยืนล้างมืออยู่เธอสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินสวนเข้ามา เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็จำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คือคนในภาพที่ถูกถ่ายเอาไว้ และเป็นคนเดียวกันกับที่โกงเงินค่าบัตรของเธอไป

ในตอนนั้นเธอแทบอยากจะวิ่งเข้าไปจัดการให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอกลับหยุดคิดถึงสิ่งที่เธอตั้งใจเตรียมมา

แก้วเครื่องดื่มของโจรในคราบแฟนคลับถูกวางทิ้งไว้ที่อ่างล้างมือ โดยมีเพื่อนอีกคนยืนรออยู่ด้านนอก

อิงจันทร์ล้วงขวดแก้วใบใสที่บรรจุน้ำอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะขยับตัวเข้าไปยืนบังแก้วน้ำเอาไว้ แล้วเทน้ำแปลกปลอมนั้นลงไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ตัวการเดินออกมาพอดี

"ขอโทษนะคะ น้ำของเราหรือเปล่า"

"อ๋อ ใช่มั้งค่ะ ขอโทษทีค่ะ พอดีจะเช็ดมือไม่ทันสังเกต"

อิงจันทร์รีบเดินออกมาทันที

มือข้างขวากำขวดยาปริศนาเอาไว้จนแน่นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

"โกงคนอื่นดีนัก งั้นก็ไปนอนโรงพยาบาลแทนได้เข้าไปดูงานมีตก็แล้วกัน"

"ขณะนี้ได้เวลาเปิดลงทะเบียนแล้ว ขอเชิญแฟนคลับผู้ร่วมงานทุกคน มาลงทะเบียน ณ จุดลงทะเบียนด้านหน้าเพื่อเตรียมเข้างานได้เลยค่ะ"

เสียงประกาศจากผู้จัดงานดังขึ้น เหล่าแฟนคลับต่างทยอยเก็บของเตรียมตัวเข้าสู่ช่วงเวลาที่รอคอย

"สวัสดีครับ!!"

อาร์ตี้ ฟาร์ม วายุ สิงหา นาที 5 นักแสดงชื่อดังจากซีรีส์วายปรากฏตัวขึ้นบนเวทีพร้อมกับเพลงประกอบซีรีส์ที่โด่งดังไม่แพ้กับเนื้อหา เสียงกรี๊ดจากแฟนคลับกว่า 1700 ที่นั่ง ดังกระหึ่มไปทั่วทั้ง hall

แสง สี เสียง ตระการตาคุ้มค่ากับเงินที่จ่าย

บทเพลงมากมายถูกขับร้องบนเวทีการแสดง สลับสับเปลี่ยนกันไป สร้างความประทับใจให้แฟนคลับ

งานทุกอย่างราบรื่นจนกระทั่งเดินทางมาถึงช่วงสุดท้ายของงาน ก่อนที่จะปล่อยให้แฟนคลับบางส่วนกลับบ้าน เหลือเพียงแฟนคลับที่อยู่รอรับ Benefit ต่าง ๆ ตามรายละเอียดของราคาหน้าบัตรที่จำหน่าย

"เดี๋ยวจะเริ่มจาก Hi bye แถวหลังสุดก่อนนะคะ แล้วค่อย ๆ ไล่มาจนถึงแถว 5500 จะเป็นถ่ายรูป 10 ต่อ 5 แล้วก็แถวสุดท้าย 6500 จะให้ถ่ายรูป และพูดคุยกับน้องเสร็จครบทุกคน ก็จะให้เดินลงกลับไปนั่งเพื่อรอ hi bye อีกรอบนะคะ ตามนี้นะคะ"

Staff ประกาศขึ้น

เหล่าแฟนคลับต่างพากันตื่นเต้นที่จะได้ใกล้ชิดกับศิลปินที่ตัวเองรัก

และแล้วการทำกิจกรรมเดินทางมาถึงโซนของผู้ซื้อบัตร ราคา 6500 บาท ซึ่งเป็น 3 แถวสุดท้าย

"เดี๋ยวทีมงานขอให้น้อง ๆ ไปพักเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ เดี๋ยวกลับมา"

แฟนคลับต่างเข้าใจเป็นอย่างดี การต้องมายืนยิ้มโบกมือ พูดคุย หยอกล้อกับแฟนคลับนับร้อยชีวิตติดต่อกันย่อมมีความเหนื่อยล้า พวกเขาจึงทำหน้าที่เป็นแฟนคลับที่ดีโดยการนั่งรออย่างใจเย็น

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆ

จู่ ๆ ก็เกิดเสียงความวุ่นวายดังมาจากข้างนอก เสียงกรีด ร้องตะโกนคล้ายกับมีคนกำลังตกใจสุดขีดกับอะไรบางอย่าง ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูบริเวณทางเข้าด้านหน้า hall

"ช่วยด้วย.....เปิดเดี๋ยวนี้! เปิดประตูให้หน่อยค่ะ "

เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือดังมาจากข้างนอกสร้างความแตกตื่นให้กับเหล่าแฟนคลับด้านใน

เจ้าหน้าที่ที่ยืนประจำการค่อย ๆ เดินไปเปิดประตู ก่อนที่กลุ่มแฟนคลับหลายเกือบร้อยชีวิตจะวิ่งกรูเข้ามา

"เกิดอะไรขึ้นครับ"

เสียง Staff คนหนึ่งถามแฟนคลับ

"ผู้หญิงข้างนอกเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ อยู่ดี ๆ ก็ล้มลง แล้วพอลุกขึ้นมาก็ไล่กัดแฟนคลับคนอื่น"

"อะไรนะ "

"จริง ๆ นะคะพี่ เขาไล่กัดคนไปทั่วเลย แล้ว...แล้วคนที่โดนกัด ก็ลุกขึ้นมา ไล่กัดคนอื่นเหมือนในหนังซอมบี้เลย พี่รีบปิดประตูเลยค่ะเดี๋ยวมันเข้ามา"

ท่าทีร้อนรนของแฟนคลับสาวคนนั้นทำให้เจ้าหน้าที่ร้อนใจ หากแต่เหตุการณ์ที่เธอเล่ามันดูไม่น่าเกิดขึ้นได้จริง นี่มันไม่ใช่ภาพยนตร์ที่เคยดูที่จู่ ๆ จะมีฝูงซอมบี้มาบุกรุกอาละวาดไล่กัดคน

"ใจเย็น ๆ นะครับ ทุกคนนั่งลงสงบสติอารมณ์ก่อน"

หลายฝ่ายผู้ดูแลต่างมาช่วยคุมสถานการณ์เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเริ่มบานปลาย

"พี่รีบปิดประตูเถอะค่ะ พวกหนูไม่ได้โกหก ถ้ามันเข้ามาในนี้เราได้ตายกันหมดแน่"

"น้อง ๆ ไปรวมตัวกับเพื่อนทางนู้นนะครับพี่ขอออกไปดูหน่อย"

"พี่อย่าไปเลยค่ะ พี่คะ"

ในฐานะผู้ดูแลความเรียบร้อยของงาน เขาคงปล่อยให้มันเกิดความวุ่นวายไม่ได้เพราะนั่นมันหมายถึงอนาคตการทำงานของเขาก็อาจจะไม่ดีนัก

'พี่คะ อย่าไปเลย'

'อย่าไปเลย พี่กลับเข้ามา'

' ข้างนอกมันมีซอมบี้จริงๆ นะคะ'

'พี่คะทำไมไม่ฟังกันเลย พี่'

เสียงของกลุ่มคนที่วิ่งหนีตายพยายามร้องเรียกกลุ่มเจ้าหน้าที่แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อเขายังมุ่งมั่นที่จะเดินออกไปดูพร้อมกับทีมติดตามอีกสามสี่คน

ด้านนอกยังมีเสียงกรีดร้องโวยวายดังสะท้อนไปทั่วไปหยุด

"พี่เอก นั่นพี่ ยืนอยู่นั่นคนหนึ่ง"

เอก หนึ่งในทีม staff หันไปตามที่รุ่นน้องบอก ก่อนจะเจอร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งยืนโงนเงนอยู่ตรงหน้า

"น้องครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

ในเวลานี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ รอบตัวไร้สายลมเคลื่อนไหว มีเพียงเสียงร้องกึกก้องที่ยังคงหาที่ไปที่มาไม่ได้

เอกค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ เป้าหมายอย่างระมัดระวัง

"เฮ้ย..ตัวอะไรวะ!"

เสียงตกใจจากทีมงานอีกฝั่งร้องขึ้นจนเอกหยุดชะงัก

"ไอ้น้องปล่อยเพื่อน ทำอะไรเนี่ย"

ภาพที่ทุกคนเห็นคือมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังกัดเข้าไปที่ท้องของผู้หญิงอีกคน จนเลือดสาดกระจายไปทั่วพื้นที่ เสียงร้องขอชีวิตค่อย ๆ เงียบลงพร้อมกับร่างผู้บาดเจ็บแน่นิ่งไป

ทีมงานรีบเข้าไปดึงตัวผู้ก่อเหตุออกมาหวังว่าจะช่วยชีวิตอีกฝ่ายได้ทัน แต่ผู้หญิงที่เขาเห็นอันมีร่างกายบอบบางกลับมีแรงมหาศาล ดิ้นหลุดจากการล็อกตัวจากชายร่างใหญ่สองคน แถมยังหันมากระโจนใส่คล้ายสุนัขที่กำลังบ้าคลั่ง

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

"พี่เอกระวัง"

"โอ๊ย.. นนท์ช่วยด้วย"

ในจังหวะที่เอก กำลังหันไปช่วยเพื่อนทั้งสองคน ก็มีอีกร่างพุ่งกระโจนเข้าใส่จนเขาล้มลง เขี้ยวสยองฝังเข้าที่ต้นคอ เอกร้องได้เพียงชั่วอึดใจเดียวก็ขาดใจตาย นอนแน่นิ่งต่อหน้าต่อตารุ่นน้อง เลือดแดงสดทะลักออกจากรอบที่ถูกกัดคล้ายท่อน้ำที่เกิดรูรั่วขนาดใหญ่

"อย่า..อย่าเข้ามานะ"

นนท์ เด็กหนุ่มที่ตั้งใจเพียงมาทำงานพิเศษหาเงิน ในตอนนี้ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความหวาดกลัว เขาค่อย ๆ ถอยหลังช้า ๆ สายตาจับจ้องไปที่คนตรงหน้า

ดวงตาสีขาวขุ่นไร้แววตาสีดำ จ้องมองมาที่เขาอย่างหื่นกระหาย เสียงฟันกระทบเสียดสีกัน ที่ฟังแล้วรู้สึกสยอง ดังออกมามาจากริมฝีปากที่ในเวลานี้เต็มไปด้วยเลือด กลิ่นคาวคละคลุ้งลอยมาตามสายลม

ไม่นาน เด็กหนุ่มเห็นเอกที่ล้มแน่นิ่งไปค่อยๆ ลุกขึ้น ร่างๆ กายกระตุกเกร็งอย่างผิดธรรมชาติ เสียงการขยับตัวฟังดูเหมือนกระดูกกำลังจะแตกออกมาเป็นส่วน ๆ

"พี่เอก.....ช่วยผมด้วย"

ถึงแม้เขาจะรับรู้ได้ว่าเอกมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไป แต่นั่นเป็นเพียงที่พึ่งเดียวที่เขาคิดออก

"โอ๊ย.... ช่วยด้วย!"

และก็เป็นอีกครั้งที่ความไว้ใจถูกทำลายเพราะคนตรงหน้าไม่ใช่คนอีกแล้ว

กลุ่มบุคคลที่ถูกกัดต่างทยอยฟื้นขึ้นมาแต่พวกเขาไม่ใช่คนอีกต่อไป ปลายจมูกสูดดมหากลิ่นของคนบริสุทธิ์ที่ยังมีลมหายใจ

ทั้งหมดต่างวิ่งตรงไปยัง hall ที่จัดการแสดง พร้อมกับเสียงขู่ร้องคล้ายสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย

"พวกมันมาแล้วปิดประตูเร็ว"

เสียงร้องของแฟนคลับคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อเห็นซอมบี้กำลังวิ่งตรงมา

ทุกคนในนั้นต่างเห็นเหตุการณ์ด้านนอกและกำลังตกตะลึงจนขาดสติ

"ปิดเร็ว ๆ"

"เร็ว ๆ เข้าซิ มัวทำอะไรอยู่"

"เรากลัว เราไม่กล้า"

สองขาอยากจะวิ่งไปที่ประตูใจแทบขาด แต่เพราะภาพคนตายกลิ่นเลือด และความเห็นแก่ตัวทำให้ไม่มีใครกล้าที่จะลุกขึ้นมาสักคน ทุกคนต่างนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเทา ร้องไห้ดูน่าเวทนา

"เดี๋ยวก็ตายห่ากันหมดพอดี ถอย!!!"

ทุก ๆ ที่ มักจะมีฮีโร่ซ่อนตัวอยู่เสมอ

ทีมงานคนหนึ่งรีบวิ่งไปที่ประตูและรีบปิดมันลงในทันทีก่อนจะลงกลอนล็อกเพื่อความปลอดภัย

"ช่วยกันดูตรงอื่นด้วยว่ามีช่องไหนที่เข้ามาได้ล็อกให้หมด"

ทีมงานตะโกนบอก

หลายคนลุกออกไปยังจุดต่าง ๆ ก่อนจะกดล็อกได้ทันท่วงที

เสียงขู่ร้องด้านนอกดังอยู่รอบทิศทาง หลายชีวิตที่ตอนนี้กลายเป็นตัวประหลาดที่ไร้คำอธิบายและพวกเขากำลังหาทางเข้ามาด้านใน ทุกชีวิตตกอยู่ในความหวาดกลัว

"เอาละคะทุกคนใครก็ได้ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็ระหว่างนี้อยากให้ทุกคนช่วยกันโทรแจ้งตำรวจหรือกู้ภัยด้วยนะคะ"

การรับมือกับเหตุสุดวิสัยเฉพาะหน้าของทีมงานที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี อย่างน้อยมันก็ช่วยดึงสติของหลาย ๆ คนในสถานการณ์แบบนี้ให้กลับมาได้

กลุ่มผู้รอดตายต่างมองหน้ากัน แล้วพยายามทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าต้นเหตุของมันเกิดจากอะไร..กันแน่