ตอนที่ 2

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว

"เอม แกเป็นอะไรหรือเปล่าเห็นแปลก ๆ ตั้งแต่ในคอนเสิร์ตแล้ว"

"ไม่รู้ว่ะ รู้สึกไม่สบายตัว เหมือนเป็นไข้ "

"งั้นเรารีบกลับกันดีกว่า ไม่อยากอยู่นานด้วยกลัวเจออีพวกนั้น"

"ก็ดีเหมือนกัน เห็นมีคนพูดว่าจะตามตัวกูอยู่คงต้องไปเก็บตัวเงียบ ๆ สักพัก"

เอม นักศึกษาสาว 1 ในกลุ่มแฟนคลับที่เพิ่งเดินออกมาจากงานด้านใน และกำลังจะเตรียมตัวกดเรียกรถ taxi เพื่อเดินทางกลับบ้าน

"กูหิวน้ำ รอแป๊บนะ รถที่เรียกไว้ยังมาไม่ถึงใช่ไหม"

"เออ ๆ หิวเหมือนกัน ฝากด้วยนะเดี๋ยวกูไปนั่งรอตรงนู้น"

เอมยืนหลบมุมอยู่ตามลำพัง ปล่อยให้เพื่อนสนิทวิ่งไปซื้อน้ำที่ร้านกาแฟ อาจเป็นเพราะจากการเข้าไปด้านในงานนานหลายชั่วโมง มันจึงทำให้เธอรู้สึกคอแห้งไม่น้อยเธอพยายามคิดแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังมีบางอย่างที่ผิดปกติ

บางอย่างที่มันไม่สามารถหาคำอธิบายด้วยเหตุผลได้เลย

เอมยกมือลูกคอตัวเองเบา ๆ ในตอนนี้เพียงแค่น้ำลายยังดูเหมือนจะกลืนลงไปในลำคอได้ยากลำบาก

เสื้อยืดสีดำที่ใส่อยู่เริ่มให้ความรู้สึกไม่สบายตัวมากขึ้นทุกที อากาศที่ร้อนอยู่แล้วแต่ดูเหมือนมันกำลังร้อนมากขึ้นจนร่างกายผลิตเหงื่อออกมาจนเปียกชุ่มไปหมด

เอมยกมือปาดเหงื่อออกจากใบหน้าเล็กน้อยแล้วหันมองไปรอบ ๆ ตัว ที่ในตอนนี้แฟนคลับหลายร้อยชีวิตกำลังทยอยเดินทางกลับ บางคนรถมาถึงได้กลับออกไปแล้ว

แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังหยุดพูดคุย หยอกล้อกัน โดยไม่มีทีท่าจะกลับออกไปแต่อย่างใด

ไม่นานภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นภาพเบลอจนเอมต้องยกมือขึ้นขยี้ตาอีกหลายครั้ง ความหิวกระหายเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เหงื่อไหลพรั่งพรูยิ่งกว่าสายฝนในฤดู

ก่อนที่ภาพทั้งหมดที่เอมเห็นจะเป็นสีแดงแล้วเธอก็ล้มหมดสติไป

"เธอ เป็นอะไรหรือเปล่า ใครมียาดมบ้างคะ"

แฟนคลับพลเมืองดีที่อยู่ใกล้รีบเข้าไปดูอาการเมื่อเห็นว่ามีคนป่วย เธอพยายามทำตามขึ้นตอนปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างใจเย็น ก่อนที่ร่างของเอมจะชักกระตุกสองสามครั้ง จนพลเมืองดีสะดุ้งด้วยความตกใจ

จากที่นอนอยู่บนตักจู่ ๆ เอมก็เด้งตัวขึ้นมานั่ง ใบหน้าเกร็งกระตุกซ้ำ ๆ ตามมาด้วยเสียงกัดฟันที่ฟังแล้วแสบแก้วหู

"เธอ....โอเคหรือเปล่า ให้เราเรียกหมอไหม"

แม้จะรู้สึกตกใจกับอาการแต่ก็ยังรู้สึกเป็นห่วงกลัวว่าจะเป็นอะไรไปอีก

พลเมืองดีเอื้อมมือไปแตะไหลเอมเบา ๆ

แต่ดูเหมือนมันจะไม่ทันการณ์ความหิวกระหายที่น้ำมิใช่สิ่งที่เธอต้องการ เพราะในตอนนี้เธอต้องการมากกว่านั้น กลิ่นคาวอ่อน ๆ จากในร่างกาย เหยื่อ ตรงหน้า สร้างความหิวโหยจนยากจะอดใจไหว

เอมกระโดดเข้ามากัดที่ลำคอของแฟนคลับคนนั้นเข้าพอดี จนเขาล้มลงท่ามกลางเสียงหวีดร้องแห่งความเจ็บปวด

ไม่นานก็มีคนเห็นเหตุการณ์และพยายามห้ามปรามแต่กลับถูกกระโจนเข้าใส่ราวกับคนไร้สติ ริมฝีปากเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดน่าสยดสยอง

กลุ่มแฟนคลับแตกฮือไร้ทิศทาง ประตูด้านข้างและด้านหน้าถูกดันกระแทกจนเปิดออก แฟนคลับหลายร้อยชีวิตวิ่งหนีเอาตัวรอด แต่ก็มีอีกหลายคนที่ไม่สามารถหนีออกไปได้ทัน

การแพร่กระจายของโรคประหลาดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่นาน พื้นที่การโดยรอบก็เต็มไปด้วยฝูงซอมบี้

คนเป็นวิ่งหนีเอาตัวรอดหาที่ซ่อนตัวจ้าละหวั่น

เศษเนื้อ หนังของมนุษย์ เลือด สาดกระจายไปทั่วบริเวณ

"เธอรีบหนีเร็วข้างนอกเกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

"อะไรมีเรื่องอะไร"

"คนบ้า คนบ้าไล่กัดคน รีบหนีเร็ว...รีบ โอ๊ย.. ช่วยด้วย!"

เพราะหวังดีกับเพื่อนแฟนคลับด้วยกัน ทำให้เธอกลายเป็นผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกฝังเขี้ยวลงบนต้นคอ

"เอม มึงทำอะไรของมึง...เป็นบ้าอะไร"

กึก กึก กึก กึก เสียงฟันกระทบกัน ปลายลิ้นยาวแลบลิ้นยาวเลียรับรสชาติแสนอร่อย

"ไอ้เอม มึงอย่าทำแบบนี้ กูกลัวนะ"

"ไอ้เอม........"

กึก กึก กึก

"เอมอย่า..."

กรี๊ดดดดดดดดด

ฉึก

เสียงคมเขี้ยวฝั่งลงบริเวณต้นคอ ร่างของผู้เคราะร้ายเกร็งกระตุกดิ้นรนหาทางรอด แต่ก็ต่อต้านได้ไม่นาน สุดท้ายเธอก็กลายเป็นอีกคนที่ถูกเลือกให้เป็นผู้ล่า!!! ลำดับต่อไป

"เอาละค่ะทุกคนเราใจเย็น ๆ ก่อน ตอนนี้ช่วยกันโทรแจ้งตำรวจนะคะ"

1 ในทีมงานหันมองจำนวนผู้รอดชีวิตก่อนจะส่งข้อความไปยังกลุ่มทีมงานที่อยู่ด้านนอกเผื่อคาดหวังว่าอาจจะหนีรอดไปได้ พร้อมกับแจ้งไป ทางผู้ดูแลศิลปินว่าอย่าเพิ่งออกจากห้องแต่งตัวและซ่อนตัวให้ดีเพราะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ทุกคนช่วยกันติดต่อตามเบอร์ฉุกเฉินและหวังว่าพวกเขาได้รอดชีวิตกลับไปหาครอบครัว ไม่กลายเป็นตัวประหลาดเหมือนคนพวกนั้น

"เธอโดนกัดมาเหรอ"

"อืมใช่ ตอนมันพุ่งเข้ามาก็เลยยกมือกันเอาไว้ แล้วก็มีคนมาช่วยไว้ แต่คนที่มาช่วย...เขา..."

"อืมไม่เป็นไรนะ เอาน้ำล้างแผลก่อนเดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้ว"

ทุกคนต่างอยู่ในอาการหวาดกลัว

คนที่เจอเหตุการณ์ด้านนอก ภาพสยองยังติดตา ในขณะเดียวกัน คนที่อยู่ด้านใน แม้ไม่รู้ว่าแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เสียงกรีดร้องกับเสียงขู่คำรามด้านนอกก็ทำเอาหวาดกลัวได้ไม่น้อย

"แจ้งตำรวจแล้วเดี๋ยวพวกเขาก็คงมา ทุกคนใจเย็น ๆ นะคะ"

ความหวังอันเลือนรางกับการรอคอยความช่วยเหลือจากใครสักคน