4

ISABELA's POV

“Brother, this is my wife, Isabela. You can call her Isa.”

Malamig at butil butil ang pawis ko. Diyos ko, anong gagawin ko? Ang lalakeng patuloy kong pinagpapantasyahan ang mismong kapatid pala ng asawa ko!

“H-hello, Silas. Nice to meet you, a-ako nga pala si Isa.”

Magpapanggap na lang akong hindi kami magkakilala para hindi kami mahalata.

“Nice to meet you again, Isa. Asawa mo pala ang Kuya ko?” nakangisi niyang sabi.

Mabilis na nangunot ang noo ni Enrique. Lord, help! Anong klase ba naman ang lalakeng ito, napakaslow! Hindi niya man lang nagets ang gusto kong gawin!

“Magkakilala kayo?” takang tanong ni Enrique.

“A-ahh hindi, hindi! Baka naman ibang tao lang iyong tinutukoy niya. N-napkamalan mo lang siguro ako, Silas.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata pero ang lalakeng ito, tinawanan lang ako!

“No, we met sa coffee shop the other day. Napakarami nga nating… ginawa. Hindi ba?”

Kinuha niya ang kamay ko at hinalikan ang likod non. Napanganga ako habang matalim naman ang titig sa kanya ni Enrique.

“Ano naman ginawa niyo? You two seem close.” Nanliliit na ang mga mata ni Enrique na palipat lipat sa amin.

“A-ano, Quen… ano…” Hindi ko mabuo buo ang mga salitang gusto kong sabihin. Paano ko ipapaliwanag na dinala ko sa bahay namin ang kapatid niya at may nangyari sa amin? At hanggang ngayon ay hindi ko maalis sa sistema ko ang Silas na ito? Arrgghhh! 

“Nothing, brother. Natapunan lang ako ng kape ng asawa mo, tapos dinala niya ako sa bahay niya para bigyan ng bagong damit.”

Hinihimas niya ang kamay ko habang sinasabi iyon. May kung anong init at sarap na gumagapang sa katawan ko habang ginagawa niya iyon. Nakagat ko ang labi ko dahil halos mapaung*l ako sa haplos pa lang niya.

Pero mabilis na nawala iyon nang agawin ni Enrique ang kamay ko mula sa kanya.

“Dinala mo siya sa bahay niyo without even telling me?” 

“Quen, h-hindi naman kami nagtagal. Ano… pagkabihis niya umalis na rin siya. D-Di ba, Silas?” 

Tinitigan ko siya, pilit nagmamakaawa. Lalo akong kinabahan nung mas lumapad pa ang pagkakangisi niya. 

“Yeah, if you say so,” presko niyang sabi sabay alis.

Naikuyom ko ang kamao ko. Ang lalakeng iyon! Gustong gusto talaga akong ipahamak! Hinding hindi ko na talaga siya kakausapin, kailangan ko na siyang iwasan. He’s a troublemaker. Halatang halata sa mga inaasta niya.

Akala ko okay na nang umalis siya. Pero paglingon ko sa kanan ko ay Viviene. Matalim ang pagkakatitig sa kamay ni Enrique na nakahawak sa akin.

Pilit kong iniiwas ang sarili ko kay Silas buong araw. Nang makaalis na ang mga bisita ay kasama ko ang mga katulong na naglinis ng mga kalat. Kita kong pinapanood ako ni Silas habang nakatitig naman sa kanya si Enrique. 

Pero hindi ko na muna inintindi iyon dahil kakaiba ang pagod ko ngayon. Bukod sa lagi kong pagsuka tuwing umaga ay napakabilis ko na ring mapagod. Napakabigat pa naman ng trabaho kapag maraming bisita. Kaya nabibilb ako sa mga OFW at sa mga nangangamuhan sa bahay. Hindi ko alam kung paano nila kinakaya ang ang ganitong kalalang trabaho araw-araw. Lalo na iyong malalayo pa sa pamilya.

Ginayak ko na agad ang mga gamit ko para makaalis na, magtataxi na lang ako dahil ayoko nang istorbohin si Enrique. Malamang kasama na naman niya ang Viviene na iyon. 

“Uuwi ka na?”

“Ay, kambing!” Ang Mama ni Quen. Nakahalukipkip habang papalapit sa akin. “Mama, ano pong ginagawa niyo dyan? Nagulat po ako sa inyo.”

Tinignan niya ako mula ulo hanggang Paa, “Balita ko nakipaghiwalay ka na sa anak ko. Kaya huwag mo na ako tawaging Mama mula ngayon. Pagkatapos ng eleksyon sisiguruhin ko na mabilis mapaprocess ang annulment niyo.”

Huminga ako ng malalim. Huwag ko na raw siya tawaging Mama? Fine.

“Salamat kung ganon, Betty.”

Nagsalubong ang mga kilay niya at nanlaki ang mga mata, “Anong sabi mo?! Walanghiya ka, kaya mas gusto ko si Viviene kesa sa iyo! Siguruhin mong hindi malalaman ni Enrique ang tungkol dyan sa ipiangbubuntis mo. Bibigyan kita ng pera, magpakalayo-layo ka na!”

Gusto kong maiyak pero hindi ngayon, ayokong magpatalo na naman. Tapos na ako sa pagiging alila ng bruhang ito!

“Hindi na kailangan, BETTY. Aalis ako dahil wala naman akong balak na palakihin dito ang anak ko at baka magaya pa sa iyo na may sa demonyo.” Tinalikuran ko siyang nanggagalaiti sa galit. 

Bwisit na matandang iyon, limang taon akong nasa kusina lang tuwing may gathring sila. Tagaluto, tagahugas ng plato at tagalinis. Ni minsan hindi nila ako tinuring na pamilya dahil anak lang daw ako ng Mayor.

Nanalo man ako sa pang-iinis sa kanya pero panay ang punas ko ng mga luha habang naglalakad ako palabas. Bakit naman ksai napakalawak ng bakuran nila eh? Ang sama sama ng loob ko hindi na ako makahinga. Ang sikip sa dibdib. Sa kakapunas ko ng mga luha ay bumangga pa ako sa isang matigas na bahay.

Hahakbang pa sana ako paatras pero biglang may humila pa sa akin palapit.

“S-Silas?”

Sa kanya pala ako bumangga. At nakayakap siya sa akin ngayon.

“Don’t cry. Hindi maganda sa buntis ang umiiyak.”

Kumabog ng malakas ang dibdib ko sa sinabi niya, “N-Narinig mo ang usapan namin?” Hinawakan ko siya sa magkabilang braso, “Please, please don’t tell anyone about this. I’m begging you.”

Yumuko siya at tinitigan ako, “Don’t worry, I’m willing to be the stepfather.”

Dalawang araw. Ganyan katagal na akong pinepeste ng magkapatid na Silas at Enrique. Hindi ko na alam kung pano magtatago dahil sa kulit nilang pareho. 

Si Silas, kung ano-anong ginagawa para makipagkita sa akin, hindi ko maintindihan kung ano ba talagang gusto niya. Nung tanungin ko siya kung bakit niya ginagawa ang lahat ng ito at kung bakit niya ipinipilit ang sarili sa akin, ang sagot lang naman niya ay, “Because I want to.”

Maiintindihan ko pa siya kung may gusto siya sa akin. Pero pati iyon ay malabo dahil ngayon lang naman kami nagkakilala. 

Itong si Enrique naman, panay ang pangungulit tungkol sa amin ni Silas. Kung kailan pilit ko na siyang kinakalimutan, ngayon naman siya lapit ng lapit. 

Magkapatid nga talaga sila, nasa lahi nila ang pagiging makulit at mapilit.

Pero wala akong panahon para sa kanila ngayon. Kailangan kong mag-focus sa anak ko. I’m four weeks pregnant at hindi pa rin alam ni Enrique. Ang sabi noon ni Betty huwag kong sabihin para hindi maistorbo si Quen sa dadating na eleksyon. Hanggang sa makumpirma kong may relasyon sila ni Viviene.

Wala na akong balak sabihin sa kanya ang tungkol sa bata. Mas gugustuhin kong mabuhay na kaming dalawa na lang kesa mamalimos pa kami ng pagmamahal sa Ama niya. 

Nasa hospital ako at katatapos lang ng check-up sa OB. Palabas na sana ako nang may makabanggan ako.

“Isa?”

“Viviene?”