5

ISABELA's POV 

Bumaba ang tingin niya sa hawak kong pregnancy notebook. Itatago ko sana iyon pero mabilis niyang naagaw sa akin at binklat.

“Akin na yan! Ano ka ba?! Bakit ba–”

“You’re pregnant?!”singhal niya. “Alam ba ni Enrique ito?!”

Inagaw ko sa kanya ang notebook, “Ano bang pakialam mo?! Ano naman sa iyo kung alam niya o hindi?!”

Kita ko ang takot sa mga mata niya habang paulit-ulit siyang umiiling.

“Hindi ito pwede. Sisiguruhin kong mawawala ka sa buhay namin no matter what it takes.”

Hanggang sa makauwi ako ay hindi na mawala ang pangingilabot ko dahil sa sinabi niya. Pero ano bang magagawa ko? At saka wala naman akong balak pang sumama sa gulo ng buhay nila. Hindi na niya kailangang gumawa pa ng kahit na ano dahil ako na mismo ang aalis.

Abala ako sa pagtitimpla ng tsaa nang mapansin kong may mga tao sa katapat naming bahay. Matagal na rin nung huling may magpunta doon. Ang alam ko ang caretaker lang ang palaging nanadon. Pero ngayon mukhang may mga naglilipat ng gamit.

Nilapitan ko si Mommy na nagpapahinga sa balkon.

“May bagong titira ba dyan Ma?” tanong ko habang hinahalo ang tsaa.

“Balita ko babalik daw ang anak ng dating may-ari. Isa daw sa anak nila ang titira dyan.”

Tumango ako, “Isa sa kanila? Hindi ba puro lalake ang anak nila? Sino kaya doon?”

Bigla kong naalala ang kalaro ko noon sa bahay na iyon. Si Konkon. Hindi naman talaga iyon ang totoo niyang pangalan pero iyon ang tawag ko dahil ubod siya ng Pikon. Dumadating lang sila noon dyan para magbakasyon. At mga bata pa kami nung huli nilang punta.

Dahil wala namang gawain para s aaraw na ito, akala ko mapapahinga na ako. Pero biglang tumawag si Enrique at pinatatawag ako sa mansyon nila. Panay ang singhal niya sa kabilang linya at emergency daw. 

Biglang bumagsak ang mood ko dahil sa kanya. Kung sigawan ako parang hindi niya ako asawa. Pagdating ko sa bahay nila, nasa sala siya. Nandoon ang secretary niya at napakarming papel sa lamesa sa gitna nila.

“Anong meron? Bakit mo ba ako pinapunta dito? Tanghaling tapat,” naiirita akong umupo sa tapat niya. 

“Explain this to me!” 

“Aaah!!!” Napasigaw ako nang ibato niya ang makapal na kumpol ng papel sa mukha ko.

“Bakit may records ka ng pangungulmbat ng public funds ha?! Gnayan ka na ba talaga kadersperada?! Alam ko namang uhaw ka sa pera at mataas ang ambisyon niyo ng mga magulang niyo. But really?! Nakuha mong nakawan ang taong bayan?!”

Galit na galit siya at halos lamunin ako.

Nanginginig kong dinampot ang ilang papel. Mga transaction ng pagnanakaw gamit ang pangalan niya kung saan ang mga pera ay dumidiretso sa bangko ko.

“Enrique hindi totoo ito! Hinding hindi ko ito magagawa, Quen! P-paano? Ni wala akong acces sa mga ito!” 

“Hah! Huling huli ka na nga talagang magsisinungaling ka pa! Nasa harap na natin ang mga ebidensya!”

Ilang beses akong nagpaliwanag sa kanya pero wala siyang pinakinggan. Hinawakan niya ang braso ko at kinaladkad ako palabas ng bahay.

“Hindi ako magnanakaw, Quen! Kahit kailan hindi ko kayang gawin iyan!” iyak ko. “Kung sino man ang nagsabi sa iyo niyan sigurado ako na sinisiraan lang ako non–aah!”

Itinulak niya ako pasalampak sa damuhan. Kaagad kong nasalo ang tiyan ko. Ang baby ko…

“Hinding hindi magsisinungaling sa akin si Viviene at hindi rin niya ugaling manira ng ibang tao.”

Mapait akong napangiti, “Ofcourse it was Viviene. Ano bang laban ko sa kanya?” bulong ko sa sarili.

Biglang may pumasok na sasakyan. Mula doon ay lumabas si Silas. Gustuhin ko mang tumayo ay hindi ko magawa.

“What’s going on here?” Madilim ang mukha niya habang papalapit sa akin, pero hindi siya pinansin ni Enrique.

“Ginagaw mo ito dahil gusto mo akong sirain!” singhal ng asawa ko sa akin, “Ginagawa mo ito para sirain ang pangalan ko para makaganti ka! Pwes sinasabi ko sa iyo, Isa. Kayang kaya kong bumangon ulit. Pero ikaw? Ni hindi mo kayang buhayin ang sarili mo. Sisiguruhin kong mahuhuli ka ng mga pulis at makukulong ka!”

Napatulala ako ng ilang segundo. Bigla kong naisip ang magiging buhay ko at ng anak ko kapag nangyari iyon. 

“Hindi, hindi pwede!” Lumuhod ako at gumapang palapit sa kanya, “Please Quen, huwag mong gawin iyon. Hindi ako pwedeng makulong, hindi pwede!” pagmamakaawa ko.

“Sana inisip mo iyan bago ka gumawa ng gulo. Wala kang kwenta, mabulok ka sa kulungan kasama ng tatay mo!”

“Walang makukulong. ” Maotoridad at puno ng kumpyansa ang pagkakasabi ni Silas. Nilapitan niya ako at binuhat ng pa-bridal style, “Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo dahil baka bumalik sa iyo lahat iyan.”

“Hah! Feeling superhero?” sarkastikong sagot niya.

Tinignan ako ni Silas, “Stay with me. Sumama ka sa akin and I assure you, no one can hurt you anymore.”

Hindi ko alam kung paano niya nagagawang pakalmahin ako. At hindi ko alam kung tama bang desisyon ito. Pero tumango ako habang humihikbi.

Lalong nagalit si Enrique.

 “Sige, magsama kayong dalawa! Bakit kita panghihinayangan kung ngayon lang kita nakasama, kahit kapatid pa kita. Pareho kayong mga walang kwenta, ano na bang maipagmamalaki mo ha? Na inampon ka ng mayaman? Patay na sila!”

Nagtiim bagang si Silas habang nakatitig sa kuya niya. Kinuha niya ang telepono at may tinawagan doon.

“Iurong niyo ang lahat ng sponsorship ko sa kampanya ni Enrique De Leon. Also, call his TV network. Gusto kong i-cancel ang lahat ng shows at TV programs na kasama siya.

Umakyat ang kilabot sa katawan ko sa sinabi niya. Bahagyang natigilan si Enrique pero mabilis din siyang bumawi at humalakhak.

“HAHAHAHA! Anong klaseng kahibangan iyan?! Nababaliw ka na ba talaga, Silas?  Ang lakas ng pantasya mo grabe. Masyado ka yatang out of touch sa reyali—”

Tumunog ang teleono niya. Nanlaki ang mga mata ni Quen at napatitig sa kapatid.

“Anong ibig mong sabihing nawala ang major sponsors ko?! Hindi pwede iyan! Ilang araw na lang botohan na! Ano?! Ipinapatawag ako ng management para icancel ang kontrata?!”

Hindi na niya pinatapos si Enrique. Tumalikod na siya at naglakad papunta sa kotse niya habang buht pa rin ako.

“P-Paano mo nagawa iyon? Sino ka ba talaga?”

Ngumiti siya, “Ang pangit ng tase mo sa lalake, Setset.”

Kaagad na nanlaki ang mga mata ko. Tinitigan ko siya ng maigi. Iisang tao lang ang tumatawag sa akin ng ganon.

“Konkon?!”