LOGIN"เชี้ย!!"ไคสบถออกมาเสียงแล้วหันมามองฉันที่กำลังร้องไห้อยู่ เพียะ! ฝ่ามือฉันก็ฟาดไปที่ใบหน้าเขาอย่างจัง..จนหน้าเขาหัน
"สะใจแกหรือยัง..ฮือ.."ไคหันกลับมามองฉันก่อนที่จะลุกลงจากเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาพร้อมกับบุหรี่เดินไปที่ระเบียงหลังห้อง โดยที่ฉันนั่งมองเขาอยู่ ซึ่งพอไคเดินไปที่หลังระเบียงเขาจิ้ม ๆ ไปที่โทรศัพท์ราวกับกำลังโทรหาใครสักคน พร้อมกับจุดบุหรี่ที่อยู่ในมือ
ฉันนั่งกอดเข่าร้องไห้ สายตาจ้องมองไคไปด้วยความแค้นใจ ในขณะที่เขาพูดคุยโทรศัพท์สีหน้าเคร่งเครียด
ครืนนนน ครืนนนน โทรศัพท์ดังอีกครั้ง ฉันตกใจสะดุ้งโหย่งมือไม้สั่นไปหมด ทั้งกังวล ทั้งกลัว ว่าจะเป็นแม่ หรือคนที่บ้านโทรมาเรื่องคลิปฉันที่ว่อนทั่วเน็ต ฉันค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมาดูโดยที่มือยังสั่นอยู่ แต่พอเห็นสายที่โทรเข้ามา ก็รู้สึกโล่งไปนิดนึง เพราะสายที่โทรเข้านั้นเป็นเพื่อนของฉันอีกคน นั้นก็คือ เชอรี่ ฉันจึงกดรับสาย
"ฮะ..ฮึก โหล"
(แกผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ไคใช่ไหม)ฉันอึ้งชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดประโยคแรกของเพื่อน
"......"น้ำตาฉันยังคงไหลไม่หยุด
(ไค เห็นหรือยังแล้วไคจะเลิกกับแกใช่ไหม)ประโยคที่สองที่เพื่อนพูดมา ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีกับเพื่อนคนนี้ซะแล้ว
"อยากได้มันมากเลยใช่ไหม"ฉันแค่นเสียงพร้อมกับกัดฟันถามเข้าไปในสาย
(ไม่ใช่แบบนั้น...ฉันแค่..)
"มาเอามันไปจากฉันหน่อย..เอามันไปให้ไกล ๆ ฉันเลยนะ ถ้าแกเอามันไปได้ฉันจะเพิ่มเงินให้อีก สิบล้าน!"ว่าจบ..ฉันก็กดวางสายด้วยความโกรธ
เชอรี่เป็นเพื่อนฉันมาพอ ๆ กับเอม แต่เธอจะเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างมีความมั่นใจสูง และชอบเอาชนะทุกคนที่เกินหน้าเกินตาเธอ แม้แต่กับฉันและเอม ซึ่งเราทั้งสองก็ไม่ถือสา
เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน นิสัยของเธอที่ฉันกับเอมไม่ชอบสุด ๆ ก็คือ ชอบดูถูกคนที่ด้อยกว่าตน ฉันกับเอมเคยที่จะมีปากเสียงกับเธอหลายครั้ง
พอนึกถึงเรื่องไฟฟ์ ความจริงแล้วฉันก็ไม่ได้ตกลงรับคำท้าทันทีหรอก เพราะไม่เอาความรู้สึกใครมาล้อเล่น แต่เชอรี่ตามตื้อฉันไม่เลิก ฉันเลยเออออไปตามน้ำ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่พอมารู้ทีหลังว่าเชอรี่รู้จักกับไฟฟ์ในฐานะที่เขาจะได้เข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวเธอ และก็สารภาพกับฉันว่าเธอไม่ชอบไฟฟ์และแม่ของเธอ แถมยังสะใจที่ไฟฟ์ฆ่าตัวตาย..ซึ่งฉันก็รู้สึกโกรธเคืองเธออยู่เหมือนกัน
ไคยังคุยโทรศัพท์ สีหน้ายังคงเคร่งเครียด ท่าทางของเขาราวกับกำลังสั่งการอะไรอยู่สักอย่างในโทรศัพท์ ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งร้องไห้ ภาวนาอย่าให้แม่หรือใครในครอบครัวเห็นคลิปเลย
ครืนนนน ครืนนนนน หัวใจฉันแทบจะหยุดเต้น เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ ฉันหยิบมันขึ้นมาอย่างไวเพราะคิดว่าจะเป็นเชอรี่ที่โทรเข้ามา คราวนี้ฉันจะไม่ไว้หน้าเธออีกแล้ว แม้ว่าจะเป็นเพื่อน แต่ไม่ใช่มันเป็นเบอร์พี่กัช
"พี่กัช?"ฉันพึมพำเสียงสั่น ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเป็นสายธาร
"ฮือ..ฮือ..เขาเห็นคลิปนั้นแล้วแน่ ๆ"หัวใจฉันเต้นแรงมากแทบจะทะลุออกมาจากอกเสียให้ได้ ในหัวก็สับสนปั่นป่วนไปหมด จะรับดีหรือไม่รับดี โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด หันไปมองไคที่ระเบียง เขาก็เดินวนไปวนมาคุยโทรศัพท์ด้วยอาการเครียด ๆ ฉันสูดลมหายใจเข้า แล้วพ่นออกมาก่อนที่จะกดรับสาย
(ไอ อยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้าง พี่กำลังช่วยลบคลิปนั้นอยู่นะ)ฉันแค่กดรับยังไม่พูดอะไร เสียงพี่กัชก็ดังเข้ามาด้วยอาการที่ดูร้อนใจ
"ฮึก..ฮือ..ขะขอบคุณค่ะ"
(อย่าคิดมากนะ พี่กำลังหาทางช่วยอยู่)ฉันน้ำตาไหลพรากซาบซึ้งความมีน้ำใจของพี่กัชเอามาก ๆ
"ฮือ..ฮึก.."ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่ส่งเสียงสะอื้นเข้าไปในสาย
(บอกพี่ได้ไหม..มันเกิดขึ้นได้ยังไง.ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร)โอ๊ย..บอกตรงเลยว่าตอนนี้ฉันพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ ในหัวมีหน้าแม่ คุณป้าศศิ (พี่สาวพ่อศิวา) ลุงไทน์ น้าลูกปัด พี่พั้นซ์ แม้แต่วิญญาณพ่อ และยายที่ล่วงลับไปแล้ว ถ้าพวกท่านได้เห็นและได้รับรู้ คงจะเสียใจ ผิดหวังกับฉันมาก ๆ
"ฮือ..ฮือ..ตะ ตอนนี้ อะ ไอขอไม่พูดอะไรไหม"
(อืม ๆ พี่เข้าใจ..ไม่ต้องห่วงนะ พี่เห็นมีหลายAccount ที่มาช่วยรายงานและลบคลิปนั้น ไม่รู้ว่าเป็นใคร)พอสิ้นเสียง สายตาฉันก็หันไปที่ไคที่คงเดินคุยโทรศัพท์วนไปวนมา
"...."ฉันสูดลมหายใจเข้า ไม่ได้พูดอะไรกลับไป
(แล้วแฟนไอ...เอ่อรู้เรื่องหรือยัง)
"พี่แค่นี้ก่อนนะ...เดี๋ยวไอโทรกลับ"ฉันรีบตัดบทสนทนาเพราะเห็นไคกำลังเดินเข้ามา
"ฉันจัดการให้แล้ว"เขาเดินเข้าหยุดยืนที่ข้างเตียง แล้วจ้องมองหน้าฉัน
เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหัวเตียง แล้วคลานขึ้นมาบนเตียง...แล้วเอามือเช็ดน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุดที่ใบหน้าฉัน
"ฉันขอโทษ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วเขาเองก็เสียงใจไม่ต่างจากฉัน...หรือฉันเข้าใจผิด ความจริงไคอาจจะสะใจอยู่ก็ได้ ฉันจึงปัดมือเขาออกอย่างแรง
"ขอโทษทำไม...ในเมื่อนายก็ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก"
"......"ไคพ่นลมหายใจหนัก ๆ แล้วก้มหน้าลง
"ตอนนี้ฉันหมดเวรหมดกรรมกับนายหรือยัง"ไคเงยหน้าขึ้นหันมาจ้องมองหน้าฉัน เขาขบกรามแน่นจนเหลือบเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ลำคอ
"......"เขายังมองฉันอย่างนิ่ง ๆ
"มันไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ต้องอับอาย...แต่สิ่งที่นายทำมันลามไปถึงแม่ และครอบครัวของฉันด้วย ฮึก..ฮือ"ฉันพูดจบก็ก้มหน้าร้องโหขึ้นมา
"ฉันจัดการคลิปพวกนั้นหมดแล้ว เชื่อใจฉัน แม่เธอและครอบครัวไม่มีทางได้เห็นแน่"ไคพูดยกมือมาลูบที่ผมฉัน
"ฮึก ฮือ.."
"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นหรอกนะ...ก็แค่"ไคหยุดพูด ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วขมวดคิ้ว
"ฉันจะทำลายมันซะ"
"หมายความว่ายังมีอยู่อีกงั้นเหรอ"ไคผงกหัวรับแล้วยกมือเกาท้ายทอย
"คนที่ปล่อยแค่ดาวน์โหลดไปน่ะ ไม่ได้เอาต้นฉบับไป..."เขาเยียดยิ้มออกมาบาง ๆ ราวกับคนสำนึกผิด เพียะ! ฉันแบมือแล้วตบไปที่หน้าเขา...
ใบหน้าไคหันไปตามแรง แล้วเขาก็หันกลับมาทันทีพร้อมยกมือลูบที่แก้ม
"สองครั้งแล้วนะเว้ย..รู้ไหมมันเจ็บ"ไคตะคอกใส่ฉันมือก็ยังลูบ วน ๆ ที่ใบหน้า
"เจ็บ?"ฉันกำลังจะง้างมือขึ้นเพื่อจะซัดอีกครั้งแต่..ไคก็คว้าแขนฉันไว้ทัน
"พอเถอะนะ ผัวเจ็บ!"น้ำเสียงออดอ้อนจนน่าหมั่นไส้ อยากจะฆ่าให้ตายจริง ๆ
ฉันรู้สึกโล่งใจมากที่เอมส่งข้อความมาบอกว่า คลิปนั้นไม่มีแล้ว โดยลบออกได้ไวมาก และอีกคนคือพี่กัชก็ส่งข้อความมาเช่นกัน โชคดี ที่คนที่ปล่อยคลิปออกมาในช่วงเช้าตรู่ และยังไม่ได้มีคนเข้าไปดูมากนัก คลิปก็ถูกลบไปซะก่อน
ขณะที่ฉันกำลังแต่งตัวเพื่อจะไปที่บริษัท โดยมีไคนั่งรอฉันแต่งตัวอยู่ที่โซฟารับแขก ขานั้นเขาจัดการตัวเองเสร็จก่อนฉันอีก ราวกับว่าตัวเองเป็นคนไปทำงานซะเอง
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นฉันดูแล้วว่ามันเป็นสายแม่ ไคได้ยินเสียงโทรศัพท์ฉันก็รีบเดินเข้ามา
"มะ แม่"ฉันหันไปพูดกับเขาเสียงสั่นเทา ด้วยความกลัว ไคยิ้มกลับแล้วผงกหัวให้ฉันรับสาย
"แม่เธอไม่ทันเห็นคลิปนั้นหรอก รับเถอะ"พอสิ้นเสียง ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย
(ไอ แกโดนข่มขืนเหรอ)หัวใจแทบจะหยุดเต้น หันไปมองที่ไคดวงตาร้อนผ่าว เขาเดินเข้ามาแล้วเอาโทรศัพท์จากมือฉันไปคุยแทน
"ผมไคนะครับ น้ารู้ได้ยังไง"
(เชอรี่เพื่อนยัยไอ เอาคลิปไอ..ฮือ..โดนข่มขืนมาให้น้าดู)ฉันหันหันขวับน้ำตาไหล เมื่อได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ เจ็บปวดใจมากที่ทำให้แม่ต้องร้องไห้เพราะฉัน
🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥
งานแต่งของฉันมันค่อนข้างหรูหรามาก คือคุณนายแม่ไคทุ่มทุนสร้างมากค่ะ คงอยากได้ฉันเป็นสะใภ้มาก ใช่สิ ฉันทั้งสวย รวย เก่งและฉลาด เอ่อ..ฉลาดมั้ง ฉลาดแหละฉันมือไม้เย็นไปหมดในขณะที่แม่อุ่นพาฉันลงไปหาว่าที่สามีเด็กของฉัน พอถึงบันไดขั้นสุดท้าย ฉันก็ได้เห็นเจ้าบ่าวสุดหล่อของฉันยืนรออยู่ หัวใจฉันแทบจะละลาย เด็กน้อยฉันที่ไอ้นั้นไม่น้อย คือเขามันบอกว่าของเขาไม่น้อย เขาหล่อมากค่ะ แล้วเมื่อเขายิ้มโชว์ลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้ฉันนะ ฉันจะวูบ มันน่ารักมากแม่อุ่นส่งมือฉันให้กับไค"ฝากดูแลลูกสาวน้าด้วยนะตาไค ไม่ใช่สิ ลูกสาวแม่สินะ"แม่พูดจบแล้วหันมายิ้มให้ฉัน"ครับแม่"ไคตอบกลับแล้วจับมือฉันไปคล้องแขนแกร่งเขาก่อนที่จะพาฉันขึ้นไปบนเวทีตอนนี้เป็นพิธีฉลอง ซึ่งเรามีพิธีในช่วงเช้าไปแล้วแหละ พอไคพาฉันขึ้นมาที่บนเวที หัวใจฉันก็เต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ตื่นเต้นมาก ๆ แขกผู้มีเกียรติก็มากมายซะเหลือเกิน"ช่วยปรบมือให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยค่ะ"พิธีกรสาวเอ่ยขึ้น ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน นั้นก็คือเพื่อนของฉันเอง ฉันขอให้เธอมาเป็นพิธีกรเฉพาะกิจให้ หลังจากที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้ว จริง ๆ แล้วฉันก็เกรงใจเพื่อนนะ เพราะเพื่อ
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของไค ซึ่งแน่นอนว่าเขากำลังขับพาฉันไปที่คอนโด ระหว่างนี้เขาจับมือฉันไปหอมราวกับคนโรคจิต"จะหอมอะไรนักหนาเนี่ย"ฉันทักท้วงเพราะรู้สึกว่ามือฉันจะติดจมูกเขาไปแล้ว"ก็ผมรักพี่อ่ะ"เดี๋ยวนี้ฉันได้ยินคำว่ารักจากเขาบ่อยมาก มันชื่นชุ่มหัวใจดีจัง"แล้วทำไมไม่รักตั้งแต่ตอนแรก"ฉันแสร้งถาม"นั้นสินะ...ป่านนี้เราคงมีความสุขกันไปตั้งนานแล้ว"ไคพูดพลางยกมือลูบครางตัวเองสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"...."ฉันรู้ว่าเพราะอะไร"ความแค้น!"สุดท้ายแล้วไคก็พูดขึ้นมาเอง"...."ฉันจึงได้หันขวับไปที่เขา"พี่รู้ไหมทำไมผมถึงแค้นพี่มาก..ที่ทำให้ไอ้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย""....""ไอ้ไฟฟ์มันไม่ใช่แค่เพื่อน..มันเป็นเหมือนพี่ เหมือนน้องของผม ผมกับมันสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ ผมมีพี่คีย์เป็นพี่ชาย และมีมันนี้แหละที่ผมนับว่ามันเป็นน้องชายผมอีกคน..เพราะแบบนี้ผมถึงได้แค้นพี่ไงที่ทำให้มันต้องคิดสั้น"ไคพูดจบแล้วหันหน้ามาที่ฉันเขาคลี่ยิ้มออกมา แล้วจับมือฉันกุมไว้"จะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้..มันเองก็อ่อนแอเกินไป..อีกอย่างมันควรจะนึกถึงคนที่รักมันบ้าง..ไม่ควรที่จะนึกถึงแต่ตัวเองตัดช่องน้อยแต่พอตัว...ทำให้คนที่ยังอยู่ต้อง.
ทุกคนตามแม่ไปที่ห้องพักฟื้น..แต่น้องยังไม่ออกมาจากห้องเด็กแรกเกิดเพราะคุณหมอต้องตรวจเช็คร่างกายอีกหลายอย่าง ลุงไทน์ขอบอกขอบใจไคยกใหญ่ ที่ช่วยให้ลูกของเขาปลอดภัย รวมถึงแม่ของฉันด้วยที่ไม่ลืมขอบใจไค ท่านพูดกับไคดีกว่าเดิม ดูเป็นมิตรมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้แม่จะคอยไล่เขาและพูดจาเสียงแข็ง. ฉันคิดว่าแม่คงจะเริ่มใจอ่อนแล้วล่ะสักพักใหญ่คุณพยาบาลก็พาน้องชายฉันเข้ามาพอได้เห็น 'ออสติน'ฉันตื่นเต้นมาก ใช่แล้วน้องชายฉันชื่อ ออสติน ไคจ้องมองน้องชายด้วยแววตาที่ดูปลื้มปริม และเอ็นดู เขาดูอบอุ่นมาก เมื่อแม่ให้เขาอุ้มน้อง อาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง เขาหอมน้องชายด้วยความรักใคร่ แล้วยิ้มไม่หุบเลย ฉันกับแม่หันมายิ้มให้กันเมื่อเห็นท่าทางไคที่ดูรักเด็กมากถ้าลูกฉันยังอยู่ก็คง...เฮ้อจะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมีลูกหรอก พอมารู้อีกทีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แต่ลูกก็ไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้าที่สุด"แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอไค"ลุงไทน์เอ่ยถามไค"เอ่อ...""จริง ๆ แล้ว ไคต้องไปสอบแต่.."ฉันยังพูดไม่จบไคก็เข้าสะกิดฉัน"ตายจริง..ยังงี้ก็ไปสอบไม่ทันแล้วนะสิ""ครับ..แต่ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวค่อยไปสอบใหม่ได้"แม่ผงกหัวรับแล้
ไคจับมือฉันเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหวานที่ยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้อง พอเธอเห็นไคก็รีบปรี่เข้ามา"มาทำไม.."ไคเอ่ยน้ำเสียงแข็ง มือหนาของเขายังจับมือฉันแน่น"หวานมาหาไค"เธอพูดเสียงอ่อย ๆ ทำน่าสงสาร"ที่พูดไปวันนั้นยังไม่เข้าใจ?"ไคพูดพร้อมกับขบกรามแน่น"หวาน..""กลับไปซะ!"หวานยังพูดไม่จบประโยคไคก็ตวาดไส่เธอซะก่อน"ไค..ทำไมทำกับหวานแบบนี้..หวานรักไคนะ""แต่ฉันไม่ได้รักเธอ..เลิกยุ่งกับฉันสักที"ไคกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูรำคาญผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่น้อย"ไค.."เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา"กลับไป...อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"น้ำเสียงของไคที่พูดกับหญิงสาวช่างดูดุดันและจริงจังมาก ฉันเห็นสีหน้าหวานรู้สึกกลัวไคมาก"หวาน..กลับก็ได้"สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาไคที่ดูน่ากลัว ว่าจบหวานก็เดินออกไปโดยง่ายดาย เวลาไคมันดุ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ฉันเจอมาแล้วหลังจากหวานกลับไป และคิดว่าคงไม่มีใครมาวุ่นวาย และทำให้รำคาญใจ ไคพาฉันกลับเข้ามาในห้อง ที่พี่นัสนั่งอยู่"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"พี่นัสเอ่ยถามแล้วยกแก้วไวน์กระดกลงคอ"ครับ"ไคตอบกลับแล้วจับฉันนั่งลงข้าง ๆ เขา"แล้วเรื่องน้าอุ่น ..แม่ไอนายจะทำยังไ
ฉันขึ้นมาบนห้อง นั่งรอแม่ด้วยจิตใจที่กระวนกระวายไปหมด สงสารไคจัง ท่าทางเขาดูเสียใจมาก รู้งี้ห้ามไม่ให้เขาบอกแม่ซะก็ดี ยอมรับนะว่าฉันตกหลุมรักเขาอีกครั้งเข้าแล้ว ใจง่ายเสียจริงฉัน ก็ไคน่ารักอ่ะ ยิ่งตอนนี้เขาคำพูดคำจา ท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ฉันนั่งนึกไปก็อมยิ้มอยู่คนเดียว จนแม่เปิดประตูเข้ามา ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปประคองแม่ เพราะลุงไทน์ไม่ได้เข้ามาด้วยฉันพาแม่ไปนั่งที่โซฟา แล้วพาตัวเองไปนั่งฝั่งตรงกันข้าม."แม่ เรื่องไอกับไค.."ฉันเริ่มเปิดประเด็นก่อนทันที แต่ยังไม่ได้จะพูดอะไรแม่ก็เบรคฉันแทบหัวทิ่ม"ไม่ต้องมาพูดเลย..เกิดเรื่องขนาดนี้แกไม่คิดจะบอกแม่เลยเหรอ ยอมให้เขาทำร้ายอยู่ได้ แกโง่เกินไปไหมยัยไอ""แม่..""ยังไงฉันก็ไม่ให้แกคบกับตาไคเด็ดขาด"แม่พูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังเอามาก ๆ ไม่เคยเห็นแม่จริงจังอะไรเบอร์นี้เลย"แต่ไอรักไคนะคะแม่..""รักได้ก็ต้องเลิกรักได้ ..ลืมไปแล้วหรือไงว่าเขาทำอะไรกับแกบ้าง แม่นั่งฟังไปกัดฟันไป ไม่คิดว่าตาไคจะทำร้ายลูกฉันขนาดนี้""เรื่องที่เกิดขึ้นไอก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะแม่ ..""เฮ้อ..."แม่พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วส่ายหน้า"เรื่องทุกอย่างมันจบแล้ว..เราสองคน
ไคขับรถพาฉันมาถึงที่คอนโดของเขา พอฉันก้าวขาเข้าไปด้านใน ไคก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที และเป็นอย่างที่เขาพูด บราเซียร์ของฉันได้ถูกวางไว้อยู่บนเตียงใกล้ ๆ กับหมอน ไคนั่งลงที่บนปลายเตียงแล้วดึงฉันไปตักแกร่งของเขาฉันก็หลวมตัวมากับเขาเฉย ฉันแพ้เด็กบ้านี้อีกแล้ว ไคกอดรัดฉันแล้วเอียงคอมาหอมที่แก้มฉันทั้งซ้ายและขวา"พอแล้ว.."ฉันพูดปรามเมื่อเขายังหอมฉันไม่หยุด"จะพอได้ไง..ก็ผมคิดถึงพี่นี้ครับ"เวลาไคพูดจาสุภาพแบบนี้ มันทำให้มีผลต่อหัวใจของฉันมาก เพราะมันสั่นระริก ๆ อยู่ตลอดไม่แค่หอม ไคล้วงมือเข้าไปในสาปเสื้อแล้วบีบเค้นหน้าอกฉันด้วย ทำให้ขนฉันลุกไปทั้งตัว"ไค..อย่า"ฉันพยายามดึงมือเขาออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล มากกว่านั้นเขาได้ปลดตะขอบราเซียร์ฉันออกไปแล้ว"ผมอยากทำกับพี่ให้ผมทำนะ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงแหบเพร่าก็ที่จะยกตัวฉันลงจากตักเขาแล้วผลักฉันนอนราบลง เขายกขามาคร่อมร่างฉัน ก่อนที่จะเอามือเขามาประสานกับมือฉันทั้งสองข้าง"ผมสัญญาว่าผมจะเป็นสามี และพ่อของลูกพี่ที่ดี""ดะ เดี๋ยวนะ...ฉันยังไม่บอกเลยว่าฉันจะแต่งงานกับนาย.."ฉันพูดแย้งขึ้นทันที ในขณะที่ไคคร่อมร่างฉันอยู่"ผมว่ายังไงพี่ก็ต้องแต่งงาน..







