เสแสร้ง?...(28)

(เชอรี่เพื่อนยัยไอ เอาคลิปไอ..ฮือ..โดนข่มขืนมาให้น้าดู)ฉันหันหันขวับน้ำตาไหล เมื่อได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ เจ็บปวดใจมากที่ทำให้แม่ต้องร้องไห้เพราะฉัน

ไคใช้มืออีกข้างดึงมือฉันเข้าไปจับไว้แน่น

"ใจเย็น ๆ นะครับคุณน้า"

(ฮึก..ฮือ..น้าใจเย็นไม่ไหวแล้ว ลูกน้าโดนข่มขืนแบบนี้ น้าใจเย็นไม่ได้หรอก..ฮือ)ฉันน้ำตาไหลพราก เมื่อได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ 'แม่'ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ

"น้าครับ คนที่ข่มขืนไอ....."ยังพูดไม่ทันจบ มีเสียงแทรกในสายเข้ามา

(น้าอุ่นเป็นลม..)แล้วสายก็ถูกตัดไป ฉันคุ้นกับเสียงนั้นมาก และมั่นใจว่าเป็นเสียงของเชอรี่เพื่อนฉันเอง ฉันกัดฟัน กำหมัดแน่น ด้วยความโกรธ ก่อนที่จะสะบัดมือออกจากไค แล้วใช้หลังมือปาดน้ำตาที่แก้มลวก

"พอใจนายหรือยัง สะใจนายแล้วใช่ไหม"

"ไอ.."เขาพยายามจะเดินเข้ามาหาฉัน แต่ฉันก็ก้าวขาถอยออก

"ไม่ต้องเข้ามา..ฉัน เกลียด นาย!"ว่าจบ ฉันก็รีบคว้ากระเป๋า กุญแจรถของตัวเอง แล้วเดินออกมาจากห้องทันที

ฉันขับรถมุ่งตรงไปที่บ้าน น้ำตาก็ไหลตลอดทาง

"แม่ ไอขอโทษ อย่าเป็นอะไรนะ ไอขอโทษ พ่อศิวาอย่าให้แม่เป็นอะไรนะ ไอขอโทษ"ปากก็พร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษ ในขณะที่น้ำตาก็ไหลแทบเป็นสายธาร

"เป็นเพราะฉัน...ฉันเอง ที่ทำให้มันต้องเป็นแบบนี้ ฉันคนเดียว"ฉันได้แต่คิดโทษตัวเอง แล้วใช้มือทุบที่หน้าอกตัวเอง

จนกระทั่งขับมาถึงที่บ้าน ฉันปาดน้ำอย่างลวก ๆ แล้วลงจากรถ เดินกำหมัดแน่น เข้ามาด้านใน เห็นป้าแม่บ้าน พากันบีบนวดแม่ อีกคนเอายาดมสะบัดไปมาที่จมูกแม่ และมีเพื่อนรักฉัน นั่งอยู่ข้าง ๆ พอเชอรี่หันมาเจอฉันที่กำลังเดินตรงมา เธอก็ลุกขึ้นจากโซฟา

"ไอ แกมาแล้วเหรอ"พอฉันเดินเข้าไปใกล้ ๆ เชอรี่ ฝ่ามือฉันก็เหวี่ยงเข้าไปที่ใบหน้าเธออย่างแรง เพียะ! เชอรี่ล้มลง ทุกคนต่างหันมาด้วยความตกใจ

"โอ๊ย..ไอ"

"ออกไปจากบ้านฉัน!"ฉันกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"แกตบฉันทำไม"เชอรี่หยัดกายลุกขึ้น แล้วตวาดใส่ฉัน

"สิ่งที่แกทำไง...ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันไม่เอาแกไว้แน่ ออกไป!"

"อีไอ!"ฉันง้างมือขึ้น เชอรี่รีบหลบ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าของเธอ

"แกจำไว้นะ ว่าทำอะไรกับฉัน แล้วจะได้เห็นดีกัน"เชอรี่ พูดจบก็เดินสะบัดออกไป ฉันเอามือลง แล้วพ่นลมหายใจหนักๆ ก่อนที่จะเดินไปหาแม่ ที่ยังคงนอนหลับอยู่ ป้าแม่บ้านต่างหลีกให้ฉันเข้าไปใกล้ ๆ

"แม่ เป็นอย่างไรบ้าง"ฉันหันไปถามป้าแม่บ้านน้ำตาคลอ

"คุณอุ่นเป็นลมค่ะ"

"พอแม่ไปโรงพยาบาลเถอะ"ฉันพูดน้ำเสียงสั่น ๆ แล้วกำลังจะประคองแม่ลุกขึ้น แต่แม่ก็ลืมตาขึ้นมาพอดี

"ไอ.."แม่พูดเสียงแผ่วเบา แล้วพยุงตัวเองลุกขึ้น โดยมีฉันช่วยประคอง จากนั้นแม่ก็จับฉันเข้าไปกอด แล้วก็ร้องไห้

"ฮือ...เกิดเรื่องแบบนี้ ทำไมไม่..ไม่บอกแม่"แม่ฉันร้องไห้อีกแล้ว ฉันรู้สึกแย่จังที่ทำให้แม่ต้องร้องไห้แบบนี้

"แม่...อย่าร้องนะคะ ไอ..ไม่เป็นไร"ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"เพราะแม่ ...ฮือออ ที่ดูแลไอไม่ดี เพราะแม่ ทำให้ไอต้องเจอเรื่องแบบนี้"แม่อุ่นยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ฉันผละจากกอดแล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ

"ไม่..ไม่ใช่เพราะแม่..แม่อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะไอเอง"ฉันพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา อยากให้แม่เห็นว่าฉันเข้มแข็ง.

"อุ่น..ไอ"ฉันหันขวับไปที่เสียง เป็นลุงไทน์ที่กำลังเดินเข้ามา ฉันลุกขึ้นให้ลุงไทน์นั่งข้างแม่ แล้วลงไปนั่งที่พื้น ก่อนที่จะก้มลงกราบเท้าทั้งสองท่าน แล้วเงยหน้าขึ้นยกมือพนม

"ไอขอโทษที่ทำให้แม่กับลุงไทน์ต้องเสียใจ ทุกข์ใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ไอผิดเอง ไอไม่ระวังตัวเอง ไอ..."ฉันพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลแล้วกลืนน้ำลายลงคอ

"มันเกิดขึ้นนานหรือยัง"ลุงไทน์เอ่ยถาม พร้อมกับดึงแม่ไปซบที่ไหลแล้วลูบที่หลังท่านเบา ๆ

"นานแล้วค่ะ"ฉันตอบกลับแล้วก้มหน้าลง ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ของลุงไทน์

"แล้วมันเป็นใคร"ลุงไทน์ถามด้วยน้ำเสียงเข้ม ราวกับฝืนความรู้สึกที่กำลังโกรธอยู่

"ผมเองครับ.."พอสิ้นเสียง แม่กับลุงไทน์เงยหน้าขึ้นจ้องไปด้านหน้า ส่วนฉันก็หันขวับไปที่ด้านหลังทันที เห็นไคเดินเข้ามา และเขาไม่ได้มาคนเดียว ไคพาพ่อ..แม่ และพี่หมอคีย์มาด้วย

ทั้งหมดเดินเข้ามา พ่อ แม่ไค และพี่หมอคีย์นั่งลงที่โซฟาแล้วยกมือไหว้ แม่อุ่นกับลุงไทน์ ก็ยกมือรับไหว้ ส่วนไคลงมานั่งที่พื้นข้าง ๆ ฉัน แล้วก้มลงกราบเท้าแม่อุ่น กับลุงไทน์

"ผมเป็นคนข่มขืนไอครับ ผมขอโทษ"

"คุณอุ่น คุณไทน์ ฉันเองก็เสียใจ ที่ลูกชายของฉันทำเรื่องเลวทรามกับลูกสาวคุณ"พ่อแม่ไค รวมถึงพี่หมอคีย์ ยกมือขึ้นไหว้อีกรอบ

แม่กับลุงไทน์ได้แต่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"ทางเรายินดีรับผิดชอบไอครับ"พี่หมอคีย์พูดขึ้น ไคหันหลังไปมอง พ่อแม่ และพี่ชายเขาก่อนที่จะหันกลับมาที่แม่อุ่นและลุงไทน์

"ผมขอรับผิดชอบในสิ่งที่ผมทำกับไอ"ฉันหันไปมองไคเมื่อเขาพูดจบ พร้อมขมวดคิ้วจนเป็นปม ด้วยความสงสัย และกังวลว่าเขาจะทำอะไรบ้า ๆ อีกหรือเปล่า

"รับผิดชอบ?"แม่อุ่นพึมพำเบา ๆ แล้วก้มลงมองไค

.

"ตอนนี้ผมยังเรียนไม่จบ แต่ผมขอหมั้นไอไว้ก่อน หลังจากที่ผมเรียนจบผมจะขอไอแต่งงานทันที"ฉันหันขวับมองไคด้วยสีหน้าที่ตกใจ เขาหันมาที่ฉันแล้วยกยิ้มมุมปากบาง ๆ

"หมั้น? ไม่นะไอไม่หมั้น"ฉันแย้งขึ้นมาทันที

"ไอ.."แม่อุ่นส่งเสียงเอ็ดฉันเบา ๆ

"ทางเราเต็มใจ และยินดีที่จะรับหนูไอมาเป็นสะใภ้ของบ้านเรา"แม่ไคพูดขึ้น

"แต่...เราไม่ได้..."

"ผมรักไอครับ รักมานานแล้ว"ฉันยังพูดไม่จบประโยค แต่เหมือนกับชายหนุ่มรุ่นน้องรู้ว่าฉันจะพูดอะไรต่อ เขารีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

"แล้วทำไมถึงทำแบบนั้นกับลูกสาวน้า"แม่อุ่นเป็นคนถาม ฉันจ้องมองหน้าเขาตาเขม็ง อยากรู้ว่าเขาจะตอบกลับว่าอะไร

"ผมยอมรับว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวทรามมาก แต่เป็นเพราะผมรักไอ ผมขอโทษที่ทำเรื่องแบบนั้น"ว่าจบ ไคก็ก้มลงกราบเท้าแม่อีกครั้ง

"เหอะ"ฉันแค่นหัวเราะออกมาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น หมั่นไส้ในความเสแสร้งของเขาจริง

"แล้วทำไมถึงมีคลิป?"ที่นี้เป็นลุงไทน์ที่เอ่ยถาม 'หึ' อยากรู้ว่าจังไอ้เด็กบ้าจะตอบยังไง

"ผมผิดเอง ที่ถ่ายคลิปนั้นไว้ ผมรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ไม่คิดว่าจะมีคนขโมยคลิปนั้นออกมาปล่อย" ห๊ะ!! รู้เท่าไม่ถึงการณ์ โอ๊ยยย แก้ตัวน้ำขุ่น ๆ

"ไม่จริงค่ะ นายนี้ต้องการ..."

"ผมสัญญาว่า ผมจะหาตัวการที่ขโมยคลิปผมออกไปปล่อยให้ได้"เดี๋ยวนะ ไอ้เด็กบ้า แกนั้นแหละที่ผิด ถ้าแกไม่ถ่ายมันจะเกิดขึ้นไหม

" แม่..ไอ.."

"ส่วนต้นฉบับผมทำลายไปหมดแล้วครับ ผมจะหมั้นกับไอให้เร็วที่สุดเพื่อรักษาชื่อเสียง ของครอบครัวท่านทั้งสอง และตัวไอเองด้วย"ฉันจะพูดอะไร ไอ้เด็กบ้าก็พูดแทรกขึ้นมาตลอด

"ช่วยยกโทษให้น้องชายผมด้วยนะครับ ต่อไปนี้ผมจะไม่ให้มันทำเรื่องเลวทราม ต่ำช้าแบบนี้อีก..."พี่หมอคีย์พูดขึ้น

"เรายินดีที่จะให้ทางคุณเรียกร้องค่าสินสอดมาได้เลย เราทุ่มไม่อั้น"พ่อไคพูดขึ้น

อะไรกันเนี่ย ฉันไม่อยากหมั้น และไม่อยากแต่งงานกับไอ้เด็กบ้านี้ ถึงแม้ว่าจะรักเขาก็เถอะ

เพราะฉันไม่แน่ใจในตัวเขาเลย รักที่เขาพูดมา 'มันเป็นรักจริง ๆ ' หรือ 'รักจอมปลอม'

"เรื่องสินสอด ไม่ใช่ปัญหาหรอกค่ะ"แม่อุ่นพูดขึ้น

"แต่ฉันคงต้องถามความสมัครใจของลูกสาวฉันก่อน ว่าจะยอมหมั้นกับตาไคหรือเปล่า"ฉันรักแม่ฉันที่สุด แม่รู้ใจฉันมาก

"หรือจะรอไคเรียนจบแล้วแต่งงานทีเดียวล่ะยัยไอ"ฉันหน้าเหวอ เมื่อแม่ก้มลงมาถามฉัน

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥