บทที่ 10

ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาก่อนที่แสงอาทิตย์จะมาถึง เธอรู้สึกว่าอาการปวดข้อเท้าทุเลาลงมากแล้ว แต่ก็ยังไม่กล้าลงน้ำหนักเต็มที่ เธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง แม้จะเขินกับเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืน แต่การที่เขาไม่โกรธและกลับหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ ทำให้ความเขินอายนั้นถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ

เธอเปิดประตูบังกะโลออกไปรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า และค่อยๆ เดินลงบันไดอย่างช้าๆ แต่ละก้าวต้องประคองน้ำหนักตัวไว้

“คงไปดูพระอาทิตย์ขึ้นไม่ทันแน่ๆ เลย” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อมองเห็นสีส้มอ่อนๆ เริ่มแต้มขอบฟ้าแล้ว

เธอเดินไปตามทางเดินที่นำไปสู่ชายหาด เดินไปได้เพียงไม่กี่สิบก้าว ทะเลก็เริ่มเข้าใกล้ขึ้นเฉยๆ ทรายที่เคยเย็นจัดเมื่อคืนเริ่มมีความชื้นและอุ่นขึ้นเล็กน้อยจากอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้น

ปลายฟ้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ชมความงดงามของผืนน้ำที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองจากแสงแรกของวัน ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอย่างช้าๆ มันเป็นภาพที่งดงามเกินกว่าจะละสายตา

ขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับความเงียบสงบอยู่นั้น สายตาของเธอก็พลันเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่บนผืนทราย

ธีร์ ตื่นแต่เช้าขึ้นมาวิ่งออกกำลังกายตามกิจวัตรประจำวันของเขา เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมและหน้าผาก เขาไม่ได้ใส่เสื้อคลุมตัวเมื่อคืน แต่ใส่เสื้อยืดสีเข้มที่ขับให้รูปร่างดูแข็งแรงยิ่งขึ้น

ในจังหวะที่เขาวิ่งหันกลับมา เขาก็เห็นร่างบอบบางที่คุ้นเคยกำลังยืนมองทะเลอยู่แต่ไกล

“ปลายฟ้า!”

ธีร์ยิ้มกว้างทันทีที่เห็นเธอ เขาวิ่งช้าลงแล้วเปลี่ยนทิศทางไปยังจุดที่เธอยืนอยู่

“ไงครับ เป็นไงบ้าง เดินไหวแล้วเหรอ” เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ หอบเล็กน้อยจากการวิ่ง ดวงตาของเขาทอประกายด้วยความห่วงใย

ปลายฟ้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นเขา แต่ก็รู้สึกดีใจอย่างประหลาด

“คุณธีร์” เธอพึมพำ “ดีขึ้นแล้วค่ะ”

ธีร์เท้าแขนกับเข่าเล็กน้อยเพื่อพักหายใจ ก่อนจะยืดตัวขึ้นมาเต็มความสูง แล้วมองไปที่ข้อเท้าของเธอ

“ไหน ขอดูข้อเท้าหน่อยครับ” เขาย่อตัวลงเพื่อสำรวจข้อเท้าเธออีกครั้งอย่างละเอียด แล้วยิ้มอย่างโล่งอก

“ดีเลยครับ ไม่บวมแล้วแสดงว่าการประคบเมื่อคืนได้ผล” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

“แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ เรื่องที่โดนตีเมื่อคืน ผมยกโทษให้แล้ว” ปลายฟ้าหน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย เธอยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองเล็กน้อย

“โอ๊ย! คุณธีร์! อย่าพูดถึงเรื่องนั้นสิคะ”

ธีร์หัวเราะเบาๆ ด้วยเสียงที่สดใสรับกับบรรยากาศยามเช้า เขาเห็นว่ารอยยิ้มของเธอกลับมาแล้ว และความเกร็งที่เคยมีก็หายไป ธีร์เดินไปยืนข้างเธอมองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังลอยตัวสูงขึ้นเหนือขอบฟ้า

“สวยนะคะ” เธอพูดเบาๆ “พระอาทิตย์ขึ้นที่นี่”

“ครับ สวยมาก” ธีร์ตอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้มองแค่พระอาทิตย์ ปลายฟ้ามองพระอาทิตย์ขึ้นจนเต็มตาแล้วจึงหันกลับมาหาธีร์

“สวยมากๆ เลยค่ะ ดีจังที่คุณธีร์ได้มาทำงานที่นี้” เสียงหวานบอกอย่างสดใส

ธีร์ยิ้ม แล้วแตะเบาๆ ที่ข้อเท้าของเธอ “เดินต่อไหวไหมหรือจะให้ผมอุ้มกลับไปที่ห้องอาหาร?”

“ไหวค่ะ” เธอรีบตอบ พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ พลางหลบสายตา เพราะจำได้ถึงปฏิกิริยาของตัวเองเมื่อถูกอุ้ม

“คุณธีร์ยังวิ่งไม่เสร็จเลยนี่คะ เดี๋ยวฉันค่อยๆ เดินไปเองก็ได้ค่ะ”

“โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นเจอกันที่ห้องอาหารนะ” ธีร์บอกพลางยกมือขึ้นโบกให้เธอเล็กน้อยแล้วเขาก็เริ่มออกวิ่งต่อไปตามชายหาดเพื่อทำระยะให้ครบตามที่ตั้งใจไว้

ปลายฟ้าค่อยๆ เดินเลียบทางเดินเท้ากลับไปยังอาคารหลักของโรงแรม เธอเดินช้าๆ แต่รู้สึกว่าอาการปวดข้อเท้าแทบจะหายไปหมดแล้ว ความห่วงใยของธีร์เมื่อคืนนี้ช่วยได้มากกว่าที่คิด หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จอย่างเงียบๆ เธอก็รู้สึกปวดฉี่ จึงเดินเข้าไปยังห้องน้ำที่อยู่บริเวณด้านหลังห้องอาหาร

ขณะที่กำลังยืนล้างมืออยู่หน้ากระจกเงา พลันเธอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงสองคนคุยกันดังลอดเข้ามาจากด้านในสุดของห้องน้ำ เสียงนั้นฟังดูแผ่วเบา แต่ด้วยความเงียบของห้องน้ำ ทำให้มันดังชัดเจนจนปลายฟ้าต้องชะงัก

“ฉันเห็นแล้วนะ ยัยนั่นน่ะ อ่อยคุณธีร์อย่างออกนอกหน้าเลย” เสียงหนึ่งว่าขึ้นอย่างกระแทกกระทั้น

“ใครล่ะ?” อีกเสียงหนึ่งถามอย่างสนใจ

“ก็ยัยปลายฟ้าไง! ผู้หญิงที่มาพักห้องวีไอพีคนนั้นน่ะ”

ปลายฟ้าแข็งทื่ออยู่กับที่ มือที่กำลังเช็ดน้ำหยุดนิ่ง

“อ้าว แต่ฉันเห็นว่าเขาสองคนทำงานร่วมกันนี่นา คงใกล้ชิดกันหน่อยก็ไม่แปลก” เสียงที่สองพยายามแย้ง

“ใกล้ชิดอะไรกัน! ฉันเห็นนะว่าเมื่อวานคุณธีร์เดินเข้าห้องยัยนั่นไปตอนดึกๆ น่ะ มีอะไรสวยนักก็ไม่รู้ ถึงขนาดต้องไปเฝ้าถึงในห้อง” เสียงแรกเยาะเย้ยอย่างออกรส

“อุ๊ย! จริงดิ? แต่ยัยนั่นเพิ่งเข้าทำงานไม่นานนี่นา” เสียงที่สองเริ่มคล้อยตาม

“ใครจะรู้ล่ะ อาจจะได้ตำแหน่งนี้เพราะเอาตัวเข้าแลกก็ได้มั้ง เห็นเงียบๆ แบบนั้นแหละตัวดีเลย”

ปลายฟ้ากัดริมฝีปากแน่น จนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือด เธอเฝ้ารอจนกระทั่งเสียงซุบซิบนั้นเงียบหายไป และได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดปิดแสดงว่าทั้งสองคนออกไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจเดินออกมาจากห้องน้ำ

ใบหน้าของปลายฟ้าซีดเผือด เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่คนภายนอกมองว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ 'อ่อย' ผู้ชายและพยายามใช้เรือนร่างเพื่อแลกกับผลประโยชน์ ทั้งที่ความจริงที่คนอื่นไม่รู้ มันเลวร้ายยิ่งกว่านั้น

เธอไม่ได้เพิ่ง 'อ่อย' ธีร์ แต่เธอเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเขามาก่อนแล้ว ความจริงข้อนี้ย้อนกลับมากัดกินหัวใจเธออย่างรุนแรง และการที่เขาเข้าห้องเธอเมื่อคืน ก็เป็นเพียงการต่อยอดของสิ่งที่คนอื่นเข้าใจไปแล้ว

คำพูดที่ว่า 'เอาตัวเข้าแลก' มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้า เป็นสิ่งที่สกปรกและยิ่งย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นอย่างซับซ้อน

ทันใดนั้นความรู้สึกคลื่นไส้ก็ตีกลับขึ้นมาจากกระเพาะอาหาร ปลายฟ้ากุมท้องแน่น พุ่งตัวกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เธออาเจียนออกมาอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะอาหารเป็นพิษ แต่เป็นเพราะความรู้สึก รังเกียจตัวเอง ที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด

เธอเงยหน้าขึ้นมองเงาตัวเองในกระจก ดวงตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทา เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่สกปรก

ปลายฟ้าใช้เวลาในห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะล้างหน้าล้างตาเพื่อลบความอ่อนแอออกไปให้หมดจด เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก้าวออกจากห้องน้ำด้วยใบหน้าเรียบเฉย มุ่งหน้าไปยังชายหาดอีกครั้งซึ่งเป็นจุดนัดหมายสุดท้ายของการถ่ายภาพ

ตารางงานวันนี้คือการถ่ายภาพชุดสุดท้ายของธีร์ในคอนเซ็ปต์สบายๆ ริมทะเล เมื่อถ่ายเสร็จทุกคนก็จะแยกย้ายกันกลับกรุงเทพฯ ในทันที

ธีร์กำลังยืนโพสท่าอยู่บนโขดหินเล็กๆ ริมหาด แสงแดดยามสายสาดกระทบร่างกายที่เปี่ยมไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำให้ภาพที่ออกมาดูสมบูรณ์แบบ แม้ปลายฟ้าจะพยายามทำตัวให้เป็นเพียงผู้ช่วยงาน แต่ทุกครั้งที่สายตาของธีร์หันมาสบกัน เขาก็ส่งรอยยิ้มอบอุ่นและให้กำลังใจมาให้เสมอ ซึ่งรอยยิ้มนั้นกลับยิ่งทำให้ปลายฟ้ารู้สึกผิดและรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนหลอกลวงมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อการถ่ายทำเสร็จสิ้น ทีมงานเริ่มเก็บอุปกรณ์เพื่อเตรียมเดินทางกลับ ทุกคนต่างพูดคุยอย่างสนุกสนานถึงความสำเร็จของงาน แต่ปลายฟ้ากลับพยายามหลบเลี่ยงการมีปฏิสัมพันธ์กับใคร

“คุณธีร์คะ รบกวนแจ้งพี่ทีมงานให้ด้วยนะคะว่าฉันจะขอติดรถของทีมงานฝ่ายประสานงานกลับไปเลย” ปลายฟ้าเดินเข้าไปหาธีร์ด้วยท่าทีที่ดูเหินห่างกว่าปกติ

ธีร์เลิกคิ้วขึ้นทันที เขายืนกอดอกมองเธออย่างจับผิด

“ทำไมถึงทำอย่างนั้น? รถของผมก็ว่างอยู่แล้ว เรามาด้วยกันก็ควรกลับด้วยกันสิ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่อยากรบกวน” เธอพยายามใช้เหตุผลที่ฟังดูดีที่สุด

“รบกวนอะไรกัน! ปลายฟ้า อย่าเรื่องมากเลยครับ ไปเก็บของครับ” ธีร์พูดเสียงหนักแน่น เขาไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอต่อรองอีกเลย

สุดท้ายปลายฟ้าก็จำใจต้องนั่งรถยนต์คันหรูของธีร์เพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ ในขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากรีสอร์ต ปลายฟ้าก็นั่งเงียบกริบอยู่ข้างคนขับ สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกตลอดเวลา ไม่มีการชวนคุยหรือแม้แต่รอยยิ้มเล็กๆ น้อยๆ เหมือนเมื่อเช้า

“ปลายฟ้า เป็นอะไรหรือเปล่า” ธีร์เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาหลังจากขับรถมาได้พักใหญ่

“เปล่าค่ะ” เธอตอบสั้นๆ โดยไม่หันมามอง

“อย่ามาโกหกผม” ธีร์ดุเสียงเข้ม “เมื่อเช้ายังยิ้มหัวเราะได้อยู่เลย แต่ตอนนี้คุณเงียบผิดปกติมาก มีเรื่องไม่สบายใจใช่ไหม?”

เธอส่ายหน้าเบาๆ “ฉันแค่เหนื่อยค่ะ”

ธีร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะตัดสินใจขับรถเบี่ยงเข้าจอดข้างทางในจุดที่ปลอดภัย เขาดึงเบรกมือลงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเธออย่างจริงจัง

“มองหน้าผมสิปลายฟ้า”

ปลายฟ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมหันหน้ามาสบตาเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

“บอกผมมาตรงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น” ธีร์คาดคั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น

ปลายฟ้ากัดริมฝีปากตัวเองแน่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้าในที่สุด เมื่อถูกความกดดันจากความห่วงใยของเขาเข้าครอบงำ เธอจึงระบายทุกอย่างที่อัดอั้นออกมา

“ฉัน ฉันได้ยินคนอื่นพูดถึงฉันค่ะ” เธอเริ่มสารภาพเสียงสั่นเครือ “พวกเขาบอกว่าฉันอ่อยคุณธีร์ บอกว่าฉันได้ตำแหน่งเพราะเอาตัวเข้าแลก”

ธีร์ฟังอย่างใจเย็น แม้ดวงตาจะวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่คนอื่นพูดจาแย่ๆ ถึงเธอ

“ก็ปล่อยให้พวกเขาพูดไปสิครับ เราไม่จำเป็นต้องสนใจคำพูดของคนที่ไม่รู้จักเราดีพอ”

“แต่ แต่ฉันทำไม่ได้ค่ะ!” ปลายฟ้าโพล่งออกมาเสียงดัง “เพราะสิ่งที่พวกเขาพูดถึงเมื่อคืนมันเป็นความจริง... มันเป็นเพราะฉันรู้สึกคลื่นไส้ตัวเอง”

น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็นสาย

“ฉัน ฉันรู้สึกว่าฉัน สกปรก ค่ะคุณธีร์