บทที่ 10/1 รอยสัก

-วายุ-

ผมออกมาจากโรงพยาบาลได้อาทิตย์กว่าๆแล้ว ทุกอย่างบนร่างกายผมโอเคขึ้นแผลที่หัวก็เหลือแค่รอเวลาตัดไหมเท่านั้น

กึก~

ตอนนี้ผมหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านแห่งหนึ่งภายนอกเป็นผนังสีดำถูกตกแต่งด้วยลวดลายมากมายพอเงยหน้ามองไปด้านบนก็เห็นป้ายชื่อร้านเขียนไว้ว่า'พี่ใหญ่ สักลาย'

ก็นั่นแหละ ร้านสักลาย อืม...ผมไม่ได้มาที่นี่นานเท่าไหร่แล้วนะ

ครืด~

"เห้ย!"

จู่ๆประตูหน้าร้านก็ถูกเลื่อนเปิดออก มีเสียงอุทานออกมาพร้อมกับใครบางคนยืนตาเหลือกอยู่ที่ประตู

"ตกใจหมดเลย มายืนทำ...เอ๊ะ"

ผู้ชายคนนั้นกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ชะงักไป เขาหลี่ตาลงมองหน้าผมพลางทำหน้าครุ่นคิดสักครู่จึงโพล่งออกมา

"อ้าว ไอ้ยุ ไอ้วายุใช่มั้ย?"

เขายิ้มกว้างเมื่อผมพยักหน้าให้พลางเข้ามาตบบ่าผมเหมือนคนคุ้นเคย

"เฮ้ย มึงหายไปนาน จนกูจำแทบไม่ได้"

"..."

ผมเหลือบมองมือของเขาที่ตบอยู่บนบ่าผม ผู้ชายคนนั้นชะงักก่อนจะชักมือกลับ

"จำ จำกูได้มั้ย?"

เขาทำหน้าสงสัยใส่ผม ผมมองหน้าเขานิ่งก่อนจะพูดขึ้น

"พี่ใหญ่..."

"อ้าวเฮ้ย จำได้แล้วนี่หว่า"

ผมส่ายหัวเบาๆพลางช้อนสายตามองไปที่ป้ายขนาดใหญ่หน้าร้านเขา ผู้ชายคนนั้นมองตามก่อนจะเกาหัวแกร่กแล้วยิ้มแหยๆ ที่ป้ายมันก็มีชื่อเขียนอยู่ไงประเด็น

"อะ อ่อ โอเค มึงคงจำไม่ได้เนอะ ก็ว่าอยู่ถ้าจำได้มึงต้องมาเยี่ยมเยือนกูบ้าง ตอนไอ้ครามบอกว่ามึงความจำเสื่อมกูนี่ตกใจมากเลยนะ..."

"ผม...มาสัก"

ผมพูดขึ้น พี่ใหญ่ที่กำลังพูดอ้าปากค้าง เขาพูดมากและเสียงดัง ผมเลยเลือกที่จะตัดบทเขาแล้วเดินผ่านเขาเข้ามาในร้านแทน

สวบ~

เมื่อผมเหยียบเข้ามาด้านในร้านแห่งนี้ กวาดตามองไปรอบๆร้านซึ่งทุกอย่างดูคุ้นเคยไปหมด มันเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย เหมือนผมเห็นอะไรอยู่ตรงไหนตอนนี้มันก็ยังอยู่ตรงนั้น

"รกหน่อยว่ะ ลูกค้าเยอะไม่ค่อยมีเวลาเลย"

พี่ใหญ่ที่เดินตามหลังเข้ามา เขาดึงขากางเกงยีนส์ขึ้นมาจากพื้นก่อนจะโยนมันลงตระกร้าใกล้ๆแล้วพูดอธิบายถึงสาเหตุของความรกภายในร้านนี้

ข้ออ้างมากกว่ามั้ง...

"จะสักอะไรเลือกลายเลยนะกูจะสักให้สวยที่สุด แต่ตอนนี้ขอเข้าห้องน้ำก่อน เจอมึงกูตื่นเต้นดีใจมาก นี่ถ้ามึงจำได้นะกูจะชวนก๊งเหล้าเลย"

"..."

ผมเหลือบมองหน้าเขา พี่ใหญ่หัวเราะแหะก่อนจะส่งกระดาษปึกหนาที่มีรูปรอยสักจำนวนมากมาให้ผมแล้วเดินหายเข้าไปที่หลังร้าน ผมหลุบตาลงมองลายสักในมือ ก่อนจะวางมันลงแล้วเดินไปหยุดที่ผนังมุมหนึ่งของห้องแทน

ที่มุมนี้มีกระดานไม้ขนาดใหญ่ภายในกรอบของกระดานมีอัลบัมรูปติดอยู่กับมันจำนวนมาก ผมเลื่อนสายตามองก่อนจะหยุดชะงักที่อัลบัมหนึ่ง

ด้านหน้าอัลบัมเป็นรูปโทนสีเก่าและเป็นรูปแผ่นอกกว้างที่ด้านซ้ายเหนืออกมีตัวอักษรที่ถูกสักอยู่ประโยคหนึ่ง

ฟึ่บ~

ผมเลื่อนมือไปพลิกอัลบัมนั้นดู ด้านในมีรูปถ่ายโทนเดียวกับหน้าอัลบัม

ฟึ่บ~

มันเป็นรูปของผมกับผู้หญิงคนหนึ่ง...

"เลือกลายได้ยังวะ"

ผมปล่อยมือจากอัลบัมรูปพลางหันไปมองพี่ใหญ่ที่ออกมาจากหลังร้าน เขามองผมก่อนจะเดินเข้ามายืนข้างๆ

"จำได้มั้ย"

เขาถามขึ้น

"..."

"เมื่อก่อนมึงไอ้ครามกับกูสนิทกันมาก เวลาว่างๆหรือเลิกเรียนพวกมึงก็ชอบมาขลุกอยู่ที่นี่ แถมให้กูสอนสักด้วยนะ"

"..."

พอผมเงียบเขาก็เลยพูดต่อพลางพยักเพยิดไปที่หน้าปกอัลบัมเดิม

"กูซาบซึ้งถึงความพยายามของมึงมากรู้ป่ะ มึงโครตทุ่มเท นั่งส่องกระจกสักประโยคนี้ด้วยตัวเอง กูเลยเอารูปมาโชว์หน้าอัลบัมเลย"

เขาพูดพลางตบบ่าผม

"แต่คำมึงกระแดะมาก I'am your...ผมเป็นของคุณ มึงสักให้แฟนมึงเป็นเซอร์ไพรส์วันเกิด เออ ว่าแต่แฟนมึง..."

"สักทับให้ที"

"ห๊ะ?"

"สักทับประโยคนั้นให้ที...พี่ใหญ่"

"แต่มึง..."

ผมไม่ฟังที่เขาพูด เดินตรงไปตรงจุดที่เขาเอาไว้สำหรับสัก ตรงนั้นมีม่านสีดำกั้นอยู่แต่ถูกเลื่อนเปิดไปด้านใดด้านหนึ่งผมไม่ได้เลื่อนปิดมันเพราะคิดว่าไม่ได้มีลูกค้าคนอื่น ผมเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ปรับนอนด้านใน

"เอาจริงเหรอมึง มึงอุตส่าห์สักเองกับมือนะเว้ย"

พี่ใหญ่เดินตามมานั่งลงข้างๆพลางถอนหายใจ

"รูปอะไรก็ได้ สักทับไปเลย"

ผมตอบเพื่อยืนยันว่าจะสักทับจริงๆพลางมองตัวเองในกระจกตรงหน้า

ผมเห็นรอยสักนั่น...แต่ไม่นานมันจะหายไป