บทที่ 9/2 ฉันต้องการมัน

พอชงเสร็จฉันก็ส่งแก้วให้เพื่อนของเธอทุกคน นีน่ากระชากมันจากมือฉันตอนที่ส่งให้เธอ คงกะจะให้มันหกแต่ฉันรู้ทันเลยจับมันไว้แน่นกว่า ฉันกระตุกยิ้มเมื่อมันไม่ได้ผลพลางค่อยๆวางแก้วเหล้าลงตรงหน้าเธอแทน

"กลมกล่อมดีจังเลย ไม่เข้มไม่อ่อนกำลังดีเลย"

เอ็มดูเหมือนจะชื่นชอบฉันเอามากๆ เขาเอาแต่ชื่นชมฉันจนน่าขนลุก

"ขอบคุณนะคะ อีกแก้วนะ"

ฉันส่งแก้วให้เขาอีกครั้ง โดยเลือกที่จะไม่สนใจนีน่าที่กำลังนั่งจ้องอยู่ เธอคงกำลังหาแผนอะไรมาเล่นงานฉันนั่นแหละ

"นี่ เธอน่ะ"

ฉันกับเอ็มชะงักอีกครั้ง ฉันตวัดสายตามองเธอพลางยิ้มให้ ยิ่งเห็นท่าทีเหมือนไม่ทุกข์ร้อนของฉันนีน่าก็ยิ่งกัดฟันกรอดก่อนที่เธอจะพูดขึ้น

"ฉันได้ข่าวมาว่า...เธอเคยรวยมาก่อนเหรอ?"

เธอตีสีหน้าใส่ซื่อใส่ฉันเมื่อถามคำถามนี้และเหมือนมีคนที่อยากจะรู้เรื่องพวกนี้ของฉัน เพราะคนพวกนั้นมองมาที่ฉัน

"จริงเหรอนีน่า"

เพื่อนสาวของเธอเอ่ยถามขึ้น

"ก็ไม่รู้ดิ ถามเจ้าตัวเอา"

นีน่าพยักเพยิดมาทางฉันพลางแสยะยิ้มร้ายกาจใส่ ฉันจ้องตอบเธอ ยอมรับว่าเธอกระตุ้นฉันได้จริงเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องที่มีผลต่อความรู้สึกฉันมาก ฉันไม่ได้เสียแค่ทรัพย์สินเงินทองแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ฉันเสียคุณพ่อไปด้วย คุณแม่ของฉันถึงเลือกที่จะไม่กลับมาที่ไทยอีกเพราะท่านทำใจไม่ได้แน่ๆถ้ากลับมา

แล้วฉันก็เสียวายุให้ยัยเพื่อนชั่วนี่ด้วย!

"จริงเหรอ แล้วเธอมาทำงานแบบนี้ทำไมล่ะ?"

แล้วพวกเพื่อนๆของเธอก็คงอยู่สายเผือกเพราะทั้งสองคนรีบหันมาถามฉันทันที

"ก็เห็นว่าล้มละลายไม่ใช่เหรอ"

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบยัยนีน่าก็ตอบแทน เธอทำสีหน้าเหมือนอยากรู้ด้วยแต่แววตาของเธอแสดงออกชัดเจนว่าสะใจ

"เก่งนะ ถ้าเป็นฉันฆ่าตัวตายไปแล้ว"

เคร้ง~

ฉันปล่อยที่คีบน้ำแข็งลงกระแทกกับถังอย่างตั้งใจให้มันดัง เพื่อนของนีน่าชะงักเพราะตกใจส่วนนีน่าก็ยังคงสีหน้าแบบเดิมๆใส่ฉัน

ฉันกำลังอดทนอยู่ โชคดีที่ฉันเจอเรื่องร้ายๆมามาก ความอดทนฉันมีมากกว่าแต่ก่อนเยอะ

"ไม่เอาน่า พวกเธอพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย"

เอ็มเข้ามาช่วยปรามเพื่อนของเขาพลางเลื่อนมือลงมาโอบเอวฉันแล้วดึงเข้าไปใกล้ๆเขา

"พวกฉันก็แค่อยากรู้ว่าจริงหรือเปล่าเท่านั้นเอง ก็แค่ตอบมาไม่เห็นจะยากตรงไหน"

นีน่าพูดพลางยักไหล่แล้วกระดกเหล้าที่ฉันชงส่งให้เธอเข้าปากก่อนจะแทบสำลักออกมาเมื่อลิ้นสัมผัสกับรสของมันเพราะฉันแทบไม่ผสมอะไรมากเลยมันคงขมมากแต่ยัยนีน่าก็ฝืนกลืนลงไปแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรแทน

สมน้ำหน้า เหอะ!

"ค่ะ ก็จริง"

ฉันยิ้มเยาะเธอพลางตอบออกไปตามความจริง ในเมื่อนีน่าอยากพูดและพวกนั้นอยากรู้ฉันก็จะบอก

"ไม่ต้องตอบก็ได้นะครับฟ้า"

เอ็มหันมาห้ามฉัน เขาเป็นผู้ชายเขาไม่มาสนใจอะไรพวกนี้หรอกและเขาคงไม่อยากรู้แต่ฉันเลือกที่จะพูดให้พวกที่มันอยากรู้ฟังเอง

"มันเป็นเรื่องจริงจะปกปิดไปทำไมคะ ก็อย่างที่เพื่อนเอ็มพูดว่าก็แค่ตอบมาไม่เห็นจะยากตรงไหน"

ฉันตอบพลางยิ้มให้เขา

"แต่ว่า ฟ้าก็อยากรู้เรื่องนึงอยู่นะคะ"

"อะไรครับ?"

"ก็..."

"หืม?"

"ฟ้าก็ได้ข่าวมาเหมือนกัน ว่าเพื่อนเอ็มน่ะ"

ฉันตวัดสายตามองนีน่าอย่างเจาะจงและทุกคนมองตามฉัน ฉันน่ะกล้าที่จะพูดแล้วยัยนั่นล่ะจะกล้าหรือเปล่า?

"ที่ไปเกาหลีเป็นเดือนๆ คนเขาลือกันว่า..."

นีน่ามองจ้องฉันเหมือนจะเค้นให้รู้ว่าฉันจะพูดอะไรออกมา ฉันกระตุกยิ้มก่อนจะพูดขึ้น

"ไปทำรีแพร์มา...จริงหรือเปล่าคะ?"

ฉันเอียงคอเมื่อยิงคำถามใส่เธอ ยัยนีน่าเบิกตาแทบถลนออกมาเมื่อได้ยินคำถามของฉันพลางลุกพรวดขึ้นแล้วแผดเสียงทันที

พรึ่บ~

"นี่แก!"

ฉันเงยหน้ามองเธอที่มีสีหน้าเดือดจัด พวกเพื่อนๆ ของเธอก็อุทานออกมาอย่างตกใจพลางเงยหน้ามองนีน่าเป็นตาเดียวกัน

"ฉันก็แค่ถาม...ตอบมาไม่เห็นจะยากตรงไหน ไม่ใช่เหรอคะ"

ฉันทำหน้าสงสัยแบบที่เธอทำกับฉันบ้าง

"นีน่า แกไป..."

"หุบปาก!"

นีน่าหันไปตวาดลั่นใส่เพื่อนของเธอ คนพวกนั้นก็แค่เพื่อนทั่วไปไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของนีน่ามากนักหรอก ฉันเองก็ไม่รู้...

"ถ้ามันเป็นเรื่องจริง จะปกปิดทำไมคะ..."

ซ่าาา~

"เห้ย!"

ใบหน้าทั้งหน้าของฉันเย็นวูบไปทันทีเมื่อถูกนีน่าสาดเหล้าใส่เพื่อให้ฉันหยุดพูด น้ำแข็งหลายก้อนกระแทกกับหน้าฉันจนเจ็บชาไปหมด

พรึ่บ~

เอ็มลุกพรวดขึ้นทันทีเพราะคงถูกลูกหลงบ้าง เขาร้องอย่างตกใจ

"นีน่า ทำไรวะเนี่ย"

"ก็ดูมันดิ ดูมันพูด"

นีน่าชี้หน้าใส่ฉัน เธอคงเสียหน้ามากเหมือนกันเมื่อตอนนี้ไม่ใช่แค่โต๊ะเราเท่านั้นที่วงแตก แต่โต๊ะอื่นๆก็หันมามองเราเป็นตาเดียวแล้ว

ฟลุ่บ~

ฉันปาดแอลกอฮอล์กลิ่นฉุนบนหน้าพลางลุกขึ้นยืน ฉันยิ้มให้เธอเมื่อคนอื่นไม่ได้สนใจมาที่ฉันมีแต่นีน่าเท่านั้นที่มองเหมือนจะฆ่ากันเป็นเชิงบอกว่า'ฉันชนะ'

"แกไม่ต้องเดือดขนาดนี้ก็ได้ สมัยนี้คนเขาก็ทำกันเยอะแยะ"

เอ็มพูดและถูกนีน่าสวนกลับทันควัน

"ฉันไม่ได้ทำ!"

"แค่พูดว่าไม่ได้ทำก็จบแล้วนะคะ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ให้คนอื่นมองว่าฉันเป็นนางเอกและนีน่าเป็นตัวร้าย

"ฉันก็ขอโทษคะที่ถามแบบนั้น"

"ดูดิ ฟ้าเขากลัวหมดแล้ว"

เอ็มที่ยังไงก็อยู่ข้างฉัน เขาลูบหลังฉันปลอบโยนพลางจะดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนแต่ฉันรั้งตัวไว้

"ฟ้าตัวเลอะหมดเลย คงต้องขอตัวก่อน"

"แต่..."

"ฟ้าขอตัวก่อนนะคะ ขอโทษจริงๆคะ"

พูดจบฉันก็ดันแขนของเอ็มออกห่างและหมุนตัวออกมาจากตรงนั้นทันทีโดยไม่ฟังเสียงอะไรอีก แต่ก็ยังได้ยินเสียงของนีน่าโวยวายตามมาและไม่นานพวกนั้นก็ลากนีน่ากลับไปทันที

ปัง!

ฉันหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระจกภายในห้องแต่งตัวพลางมองสภาพเละเทะของตัวเอง มือของฉันกำกระดาษทิชชู่ที่ใช้ซับเหล้าเหม็นๆออกจากใบหน้าแน่น

ทุกครั้งที่ฉันยิ้มฉันไม่เคยมีความสุขจริงๆ เลยสักครั้งและฉันต้องการวันเวลาแบบนั้นคืนมา...ฉันต้องการมัน