บทที่ 32 ขอลาออก

เช้าวันใหม่ ฉันตื่นขึ้นมาแล้วพบกับข้าวต้มที่ยังอุ่นๆอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง นั่นแสดงว่าวายุเพิ่งจะออกไป วายุเขียนโน้ตไว้ว่าเขากลับไปหาแม่แล้วจะกลับมาหาฉัน...ซึ่งไม่รู้เมื่อไหร่

เช้านี้ฉันคงแฮงก์เพราะฉันอาเจียนอีกรอบหลังตื่น ฉันเวียนหัวด้วย ฉันอาบน้ำแต่งตัวและกินข้าวต้มของวายุได้ไม่เยอะเพราะไม่ค่อยหิว ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปเรียนเหมือนปกติทุกวัน

ยอมรับว่าวันนี้อาการฉันไม่ค่อยดีเลย ฉันอยากกลับไปนอนพักมากกว่าถ้าไม่ติดว่าต้องสอบในวันนี้และฉันเพิ่งรู้ข่าวว่าวายุถูกตัดออกจากตัวนักกีฬาเพราะยัยโซเฟียมาต่อว่าฉันแต่ฉันไม่มีอารมณ์จะตอบโต้ อีกอย่างส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะฉัน

แย่จัง...

หลังจากสอบเสร็จฉันก็กลับมาที่ห้องเลย ฉันมากับลัทช์เพราะเขาแชทมาหาฉันว่าอยู่แถวนั้นพอดี

17.30 น.

พรึ่บ~

ฉันนอนไปนานเหมือนกันจนนาฬิกาปลุกดัง ถึงได้ลุกขึ้นมา ฉันตั้งปลุกไว้เพื่อจะตื่นไปทำงานน่ะ

วายุยังไม่มาเลย...

ฉันหยิบโทรศัพท์มาดูก็เห็นว่าเขาโทรเข้ามาแต่ไม่ได้รับ

"หลับอะไรขนาดนี้"

ฉันพึมพำบ่นตัวเอง ไม่คิดว่าจะหลับลึกถึงขนาดไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เลย ฉันถึงได้โทรกลับ

ตื้ดดด~

รอไม่นานปลายสายก็กดรับ ฉันกำลังจะกรอกเสียงลงไปแต่ทางนั้นพูดขึ้นก่อน

(ว่าไง?)

ฉันอ้าปากค้างพลางขมวดคิ้ว ไม่ใช่เสียงวายุ...

(อ๋อ โทรหาแฟนเหรอ)

"..."

(วายุ...)

"นีน่า"

(จำเสียงฉันได้ด้วยเหรอ)

ทำไมนีน่ารับสายเขา?

(วายุเค้าอาบน้ำอยู่น่ะ)

ทำไมถึงบอกว่าเขาอาบน้ำอยู่?

ฉันกำโทรศัพท์แน่น ในหัวมีแต่คำถามว่าทำไม!

(อ้าว เงียบ มีอะไรจะพูดมั้ยจ้ะฟ้า)

"ฉันไม่ได้จะคุยกับเธอ"

ฉันกรอกเสียงลงไป พยายามจะทำให้เสียงปกติที่สุด

(อ้อเหรอ งั้นก็รอหน่อยนะ พอดีเขาเพิ่งเข้าไปอาบน้ำน่ะ)

นีน่าพูด ฉันรู้ว่าเธอกำลังสะใจอยู่

(คิดถึงเขาเหรอไงกัน)

"ก็คงเทียบกับที่เขาคิดถึงฉันไม่ได้หรอก อุตส่าห์มาหาฉัน มาอยู่กับฉันทั้งคืน แถมบอกว่าจะมาหาฉันอีกเพราะคิดถึงฉันมาก ก่อนนี้ก็โทรมา นี่เขาอาบน้ำก็คงล้างเสนียดออกจากตัวให้สะอาดแล้วก็มาหาฉันอีก"

(...)

"ฉันแค่อยู่เฉยๆ เขาก็มาหาเองไม่ต้องดิ้นเลย ดี๊ดีเนอะ"

ฉันกรอกเสียงแบบสะใจลงไปบ้าง แต่จริงๆแล้วฉันยังมีคำว่าทำไมอยู่ในหัวทุกวินาทีเลยด้วยซ้ำ

"อ้อ ยังไงก็บอกเขาแล้วกันนะว่าฉันรออยู่ รอให้เขามากอด มาจูบ..."

(หน้าด้าน!)

ติ้ด~

แล้วสายก็ถูกตัดไป ฉันปล่อยให้โทรศัพท์ล่วงลงบนหน้าตักตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา...

*Paradise Pub

"หนูฟ้า ดื่มสิจ๊ะ"

ฉันยิ้มพลางรับแก้วไวน์จากผู้ชายวัยห้าสิบกลางๆคนหนึ่งไว้ เขาบอกให้ฉันเรียกเขาว่าเสี่ย

อึก~

พร้อมกับดื่มไวน์เข้าไปเล็กน้อยพอเป็นพิธีเท่านั้น

"หนูนี่น่ารักจัง"

เขาว่าพลางตวัดแขนโอบไหล่ฉันไว้ ฉันยิ้มให้เขาพลางรินไวน์ใส่แก้วในมือเขาด้วย

"เสี่ยชอบหนูนะ"

เขาพูดต่อพลางยื่นหน้ามาใกล้ จนฉันต้องเอนหน้าหลบเท่าที่จะพอทำได้

"เอ่อ เสี่ยขา..."

เสียงของฉันหายไปเมื่อสายตาดันมองเห็นร่างสูงของวายุจากที่ไกลๆ เขายืนมองมาทางฉันพอดีและเขาเห็นแน่ๆ

"คือว่า"

ฉันดีดตัวออกห่างจากลูกค้าอย่างสุภาพ ไอ้เสี่ยนี่น่าจะเมาพอสมควรแล้ว เขาเอื้อมมือปลาหมึกมาดึงแขนฉันให้กลับไปนั่งใกล้ๆเขาแบบเดิม

"คือ ฟ้าว่า..."

ฉันเหลือบตามองหาวายุอีกครั้งก็เห็นว่าเขาหายไปจากจุดเมื่อครู่แล้ว และการที่ฉันเหม่อลอยนั่นทำให้ไอ้เสี่ยนี่ฉวยโอกาสหอมแก้มฉันฟอดใหญ่

"กรี้ดดด!"

ฉันตกใจกับเสียงกรีดร้องดังลั่นที่อยู่ในระยะใกล้ เสี่ยนั่นก็เหมือนกันเขามองไปทางต้นเสียงก่อนจะเด้งตัวออกห่างจากฉันทันที

"แก!"

ปึ้ก~

"โอ้ย!"

ฉันกำลังจะหันไปทางต้นเสียงแต่ก็ถูกกระชากผมจากทางด้านหลังให้ลุกขึ้น ฉันตกใจและเซลุกขึ้นตามแรงกระชาก

"บอกว่าไปทำงาน แต่มึงมากกอีนี่อยู่เหรอห๊ะ ไอ้แก่!"

ฉันหันไปมองผู้หญิงวัยสี่สิบปลายๆที่กระชากผมฉันด้วยความรุนแรง จากสถานการณ์แค่นี้ก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร

ทำไมฉันต้องซวยด้วย!

"ปะ ปล่อยฉันเถอะค่ะ"

ฉันพูดอย่างสุภาพ ทั้งๆที่ความจริงไม่น่าพูดแบบนี้กับคนที่มาทำร้ายร่างกายตัวเองด้วยซ้ำ

"มึงหุบปากอีตัวดี สวยมากใช่ม่ะ วันนี้แหละกูจะตบให้เสียโฉมเลย"

เธอด่าฉันก่อนจะผลักอย่างแรงแล้วง้างมือหมายจะฟาดหน้าฉันเต็มที่

หมับ~

แต่ก็มีใครบางคนรวบเอวฉันจากทางด้านหลัง เขาดึงฉันจนหลังแนบชิดกับแผ่นอกกว้างพร้อมกับใช้มืออีกข้างรับฝ่ามือที่จะฟาดลงบนหน้าฉันไว้

"ยุ..."

ฉันพึมพำเมื่อเห็นว่าเป็นใคร วายุหลุบตามองฉันเขาจับข้อมือผู้หญิงคนนั้นแน่นขึ้น

"ปล่อยนะ มาจับฉันทำไมห๊ะ"

"ห้ามทำ!"

เขาพูด และผู้หญิงคนนั้นก็ตะคอกใส่

"ปกป้องมันทำไม อีกะ...อ๊ะ!"

วายุดันข้อมือผู้หญิงคนนั้นไปทางไอ้เสี่ยที่ยืนแข็งเป็นหินอยู่ก่อนที่เธอจะด่าฉันจบ เสี่ยนั่นรับภรรยาของเขาไว้ก่อนจะล้ม

"แก แกเป็นใคร มาแส่เรื่องของผัวเมียทำไมย่ะ"

"ดูแลผัวป้าให้ดี ก่อนจะมาด่าคนอื่น"

วายุพูด ดูก็รู้ว่าเขาโมโห

"กรี้ดดด ไอ้เด็กบ้านี่!"

"ถ้าผัวป้าไม่ตัณหากลับ มันไม่มาที่แบบนี้หรอก"

"แก แก..."

"ถ้าอยากตี ตีหัวผัวป้าดีกว่า!"

"ยุ..."

ฉันกระตุกแขนเขาเบาๆเพื่อห้ามเขา ก่อนที่เรื่องมันจะ...

"เกิดอะไรขึ้นคะ"

ฉันหันไปมองผู้จัดการที่วิ่งหน้าตาตื่นมาทางนี้ เธอมองฉันก่อนจะถอนหายใจ

"ฉันล่ะไม่เข้าใจ ทำไมต้องเปิดสถานที่แบบนี้ รู้มั้ยว่ามันทำลายครอบครัวคนอื่นเค้า!"

"เอ่อ ขอโทษนะคะ คุณผู้หญิง"

คุณผู้จัดการโค้งให้ผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะพูด

"พวกเราทำตามหน้าที่ ฟ้าเค้าก็ทำตามหน้าที่ เค้าก็แค่..."

"ฉันไม่สน แล้วก็ไม่เชื่อด้วยว่ามันจะจบแค่นี้ อีพวกนี้มันก็อยากได้เงิน พอเงินหนักพวกมันก็เปลี่ยนที่นั่งดริ้งไปกินกันในโรงแรมไง ฉันเห็นมาเยอะแล้ว"

"ไปฟ้า!"

เมื่อป้าคนนั้นพูดจบวายุก็ดึงข้อมือฉันให้ออกจากที่นี่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลย

"ฟ้า..."

ผู้จัดการเรียกฉัน เราหยุดและฉันหันไปหาเธอ

"มายืนยันสิว่าเธอไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น"

ฉันมองป้าคนนั้นก่อนจะพูดขึ้น

"ค่ะ ฟ้าไม่มีทางทำแบบนั้น หน้าที่ของฟ้าจบแค่ที่ผับเท่านั้น"

"ใครเค้าจะเชื่อผู้หญิงอย่างแก"

"เรื่องของป้า!"

วายุสวนกลับ ก่อนจะหันไปพูดกับผู้จัดการ

"แล้วก็เลิกสั่งฟ้าได้แล้ว"

"ปลายฟ้าเป็นพนัก..."

"ลาออก!"

"ยุ..."

"ต่อจากนาทีนี้ ปลายฟ้าลาออก!"

สวบ~

หลังจากพูดจบ เขาก็ลากฉันออกจากที่นี่ทันทีโดยไม่ฟังอะไรฉันอีกเลย

__________