บทที่ 26 อยู่ด้วยกัน

ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่งที่ไหลลงมา ดีที่วายุกอดฉันอยู่ เขาถึงไม่เห็นมัน

"แค่บอกไว้เฉยๆ"

"ถึงงั้นก็เหอะ ฉันไม่ยอมให้เธอไปไหนแล้วล่ะ"

"..."

"เธอจะอยู่กับฉันตลอดไปนะฟ้า"

ฉันก็อยากอยู่กับนายตลอดไป นั่นแหละที่ฉันต้องการ ฉันไม่หวังอะไรอื่นอีกแล้ว...

วันนี้ฉันตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่ง เพราะมีเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้า กะเวลาสักประมาณ30-45นาทีในการอาบน้ำทำภารกิจส่วนตัวและทานข้าวเช้า ที่เหลือก็ทุ่มให้กับเวลาบนถนน เผื่อรถติดไว้เยอะๆเพราะเดี๋ยวจะไปเรียนไม่ทัน

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็สะพายกระเป๋าและถือหนังสือเรียนเดินออกมาด้านนอก กลิ่นอาหารหอมคละคลุ้งไปทั่ว ทำให้ฉันเดินไปที่โต๊ะอาหารโดยอัตโนมัติ

"หอมจัง"

ฉันมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะ วายุยืนอยู่พลางยิ้มให้ฉัน

"ยังอร่อยเหมือนเดิมหรือเปล่านะ"

ฉันแกล้งแซวเขา วายุยักไหล่พลางตอบ

"ไม่รู้สิ ก็ไม่ได้ทำอาหารมาสองปีกว่าแล้วเหมือนกัน"

"ทำไมล่ะ?"

ฉันถาม สงสัยจริงๆนะ สองปีกว่าเขาจะไม่ทำอาหารให้นีน่ากินบ้างเลยเหรอ?

"ไม่เคยทำให้ใครกินเลยไง"

วายุตอบพลางดึงเก้าอี้ให้ฉัน ฉันมองหน้าเขา

"นีน่าล่ะ ไม่เคย..."

ฉันเงียบเสียงลงทันทีเมื่อวายุมองหน้า เหมือนตัวเองจะพูดในสิ่งที่ไม่น่าพูดตอนนี้

"เธอคนเดียวที่ได้กิน"

วายุถอนหายใจเบาๆพลางพูดขึ้น สิทธิพิเศษของฉันสินะ น่าปลื้มใจจัง

จุ๊บ~

ฉันเขย่งขึ้นไปหอมแก้มเขา วายุเหล่ตามองฉัน เขาไม่ยิ้มทำเหมือนจะงอนแต่ฉันดูแววตาเขาออกว่ากำลังยิ้มในใจอยู่

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันพูดพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ วายุขยี้ผมฉันก่อนจะเดินไปนั่งอีกฝั่งตรงข้าม

ถึงเขาจะดูเถื่อนไปบ้าง เกเรไปบ้าง แต่วายุน่ะทำอาหารอร่อยมากๆเลยน่ะ

"อร่อยมั้ย"

วายุถามเมื่อฉันทานอาหารคำแรก ฉันเคี้ยวตุ้ยๆพลางมองหน้าเขาแล้วพยักหน้า

"อร่อยที่สุดในสามโลกกก"

"หึๆ"

วายุหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะพูดประโยคถัดไปออกมาทำให้ฉันแทบสำลัก

"แค่นี้เธอกับลูกก็ไม่อดตายเพราะมีสามีและพ่อที่ทำอาหารอร่อยที่สุดในสามโลก"

ฉันกลืนอาหารลงคอพลางดื่มน้ำตามทันที

"คิดไปซะไกลเลย"

"เป็นหัวหน้าครอบครัวก็ต้องคิดถึงอนาคตสิ"

"เพ้อ"

ฉันแกล้งว่าให้เขา แต่วายุกลับไม่สลดลงแถมย้อนฉันอีก

"บางทีมันก็อาจจะไม่ไกลมากก็ได้นะ"

"ทำไม..."

"น่าจะประมาณ เดือนหรือสองเดือนนี้"

"ห๊ะ?"

"บางที...ลูกเราอาจจะมาอยู่ในท้องเธอแล้วก็ได้นะฟ้า"

"พะ พูดอะไรน่ะ ยุ"

"ก็...เรามีอะไรกันไปถึงเดือนรึยังนะ"

"บะ บ้า หยุดคิดไปเลย ฉันกินยาคุมอยู่หรอก"

ฉันพูด วายุหน้างอลงนิดหน่อย แต่เขาก็น่าจะเข้าใจฉันแหละ เพราะพอฉันตักอาหารใส่จานให้ เขาถึงได้เงยหน้ามายิ้มให้ฉันแล้วตักอาหารใส่ปาก

ทำไมฉันจะไม่อยากสร้างครอบครัวกับเขา ทำไมฉันจะไม่อยากมีลูกกับคนที่ฉันรัก แต่แค่ตอนนี้เราสองคนไม่มีอะไรพร้อมสักอย่าง เรียนก็ยังไม่จบ เรื่องของเราก็ยังคาราคาซังอยู่แบบนี้ ให้มีลูกเกิดขึ้นมาตอนนี้ไม่ได้หรอก...

หลังจากนั้นเราก็ทานอาหารไป คุยกันไป เล่นกันไปจนเลยเวลาที่ฉันตั้งไว้มาเกือบสิบนาที เราก็เลยต้องรีบมากกว่าเดิม โชคยังดีที่บนถนนรถไม่เยอะเหมือนที่คิดเท่าไหร่ แต่รถมันก็ยังติดอยู่ดีนั่นแหละ

Rrrr~

ระหว่างที่รถติด ระหว่างที่ฉันกับวายุเริ่มไม่รู้จะคุยอะไรกันแล้วเพราะเราคุยกันมาตลอดทาง โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น วายุหันมามองโทรศัพท์ในมือฉันทันที

'พี่คราม'

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นสายโทรเข้าของพี่คราม

"อะ อื้ม"

วายุกระแอมไอออกมา เขามองฉันก่อนจะหลุบตาลงมองมือถืออีกครั้ง

"มันโทรมาบ่อยมั้ย"

เขาพูดหน้านิ่ง

"ก็..."

"คงบ่อย"

วายุพูดเองเออเอง จนสายของพี่ครามตัดไป

"ครามมันเป็นคนดีนะ"

จู่ๆเขาก็พูดขึ้น

"เธอจะไม่เปลี่ยนใจใช่มั้ย"

สายตาที่วายุมองฉัน เป็นสายเชิงกลัวและเว้าวอนผสมปนเปกันอยู่ในนั้น ต่อให้ไม่ใช่สายตาแบบนั้น ฉันก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก ไม่ใช่พี่ครามไม่ดีแต่ฉันต่างหากที่ไม่ดี

"ไม่มีวันนั้นหรอก ยุ"

ฉันตอบเขา วายุยิ้มกว้างพลางลูบผมฉัน

หลังจากนั้นรถบนถนนก็ค่อยๆเคลื่อนตัวอีกครั้ง...

07.55 น.

"ตั้งใจเรียนนะครับ"

วายุพูดเมื่อจอดรถบนถนนทางเข้าคณะของฉัน พลางลูบหัวฉันเหมือนเป็นเด็กๆ ฉันสะพายกระเป๋าพลางมองเขา

"เลิกบ่ายสองใช่มั้ย จะได้มารับ"

"อื้ม"

ฉันพยักหน้า จับมือเขาลงจากหัวแล้วแอบหยิกเพราะหมั่นไส้

วายุมาส่งฉันที่มหาวิทยาลัยโดยรถของพี่เต เขาสามารถขับรถพี่เตพาฉันไปไหนต่อไหนได้เพราะรถคันนี้ติดฟิล์มคนด้านนอกไม่สามารถมองเห็นภายในรถได้

จุ๊บ~

แล้วเขาก็ขโมยหอมแก้มฉันตอนที่กำลังหันไปจับประตูรถ ฉันหันไปมองค้อนเขาพลางทุบไปทีนึง

"ยุ คนเยอะแยะนะ!"

"ไม่มีใครเห็นหรอก"

วายุยิ้มกว้าง ถึงด้านนอกจะไม่เห็นเราแต่ถึงอย่างนั้นฉันที่อยู่ด้านในมองเห็นนะ ว่ามีนักศึกษาเดินไปมาตั้งหลายกลุ่ม มันก็รู้สึกเขินๆเหมือนกันนั่นแหละ

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ"

"ขอหอมให้ชื่นใจ จะได้หายคิดถึงไง"

แปะ~

"โอ้ย เจ็บนะฟ้า"

วายุจับปากตัวเองเพราะถูกฉันตีปากเข้าให้ ก็ไม่ได้ตีแรงอะไรเลยด้วย

"สงสัยนายจะปากหวานไป มดขึ้นปากเลยเห็นมั้ย"

ฉันยิ้มเพราะเอาคืนเขาได้ วายุชี้หน้าคาดโทษฉันไว้

"เดี๋ยวเอาคืน"

เขาบอก ฉันหัวเราะพลางดึงแก้มเขา ฉันชอบดึงแก้มเขาอ่ะ

"จะรอนะคะป๋าาา"

ปึ้ง~

พูดจบฉันก็ลงจากรถปิดประตูทันทีพลางโบกมือให้เขาผ่านกระจก ฉันเองมองไม่เห็นวายุหรอกแต่รู้ว่าเขาต้องเห็นฉัน ฉันยิ้มให้เขาก่อนที่รถซึ่งจอดนิ่งจะเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ฉันมองตามก่อนจะหันหลังเดินไปตามริมถนนเส้นเล็กๆเพื่อเข้าคณะ แต่ทว่า...

เอี้ยด~

ปึ้ก~

ฉันก็เดินไปได้เพียงสองก้าว เสียงเบรกแบบกระทันหันที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระแทกของอะไรบางอย่างเรียกให้ฉันหันกลับไปมองที่เดิมทันที

"วายุ!"

_________

เอ้า!!! อะไรอีกล่ะนั่น วายุชนอะไรเข้าแล้ว? สองคนนี้ดูรักกันมาก คนรักกันมาตั้งนานนิเนอะ