บทที่ 25 จะไม่ไปไหน

"ยุ..."

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคล้อยหลับไปตอนไหน ตื่นมาอีกทีก็พบว่าตอนนี้ใกล้จะเก้าโมงเช้าแล้ว และวายุนั่งอยู่ข้างๆเขากำลังมองกรอบรูปใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะลิ้นชัก

พอถูกฉันเรียกเขาก็หันมาเลิกคิ้วใส่

"หืม?"

ฉันมองกรอบรูปใบนั้น มันเป็นรูปของเราสองคน ฉันเก็บมันไว้ในลิ้นชักแต่ตอนนี้มันขึ้นมาตั้งอยู่ด้านบน วายุคงเป็นคนทำ

"ยังเก็บไว้อยู่เหรอ"

เขาถามฉัน ฉันดันตัวขึ้นพิงหัวเตียง

"เปล่า ลืมทิ้งอ่ะ"

"อ้อ เหรอ"

วายุตวัดสายตาค้อนขวับใส่ฉัน

"ล้อเล่นน๊า หน้างอบ่อยๆเดี๋ยวแก่เร็วนะ"

ฉันยิ้มพลางจิ้มแก้มเขา

"เดี๋ยวนี้ขี้แกล้งนะฟ้า"

วายุว่าพลางจับมือฉันที่จิ้มแก้มเขาไว้

"ถ้าฉันแกล้งบ้าง อย่ามาร้องนะ"

พูดจบเขาก็กระตุกยิ้มพลางโน้มหน้ามาหาฉัน แต่ฉันรู้ทันไงเลยผละออกก่อนจะกระโดดลงจากเตียง

พรึ่บ~

"ไปอาบน้ำก่อนนะ"

ฉันพูดรัวพลางแลบลิ้นใส่วายุก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงวายุตะโกนตามมาบอกว่าหมั่นเขี้ยวฉัน น่าจับตีด้วย

ใครจะยอมให้ตีง่ายๆล่ะ ใช่ไหม หลังจากอาบน้ำทำกิจวัตรประจำวันเสร็จฉันก็ออกมาแต่งตัว วายุตะโกนเข้าไปบอกว่าเตรียมชุดไว้ให้แล้ว ฉันก็เลยออกมาใส่ชุดที่เขาเตรียมไว้

มันเป็นชุดเดรสธรรมดาๆที่ฉันมีติดตู้ไว้นั่นแหละ

แอด~

พอฉันแต่งตัวเสร็จก็เดินออกจากห้อง ฉันเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าวายุนั่งอยู่บนโซฟาเขาเหลือบมามองฉัน ฉันก็เลยจับกระโปรงยกขึ้นนิดหน่อยแล้วย่อขาเหมือนถอนสายบัว

"แต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ"

วายุยิ้มแล้วลุกเดินมาหาฉัน

"สวยมากครับคุณหนู"

เขารับมุกฉันพลางโค้งให้ ฉันหัวเราะ

"ชุดตลาดนัดเนี่ยน่ะ คุณหนู"

ฉันพูดเล่นเรื่องแบบนี้ได้ มันชินไปแล้ว

"เธอจะใส่เสื้อผ้าแบบไหน เธอก็เป็นคุณหนูของฉัน"

ฉันยิ้ม จนวายุพูดขึ้นอีกฉันนี่แทบจะข่วนเขา

"แต่ถ้าเธอไม่ใส่เสื้อผ้า ก็จะเปลี่ยนมาเป็นอิหนูของป๋า อะ โอ้ย!"

แต่ฉันเปลี่ยนเป็นหยิกแขนเขาแทน วายุร้องโอดโอยพลางถอยห่างจากฉันทันที

"มันเจ็บนะฟ้า"

"สมน้ำหน้า"

"โหดใส่ตลอด"

เขาค่อนขอดใส่ จนฉันจิกตาใส่เขา

"แล้วยอมป่ะล้ะ"

"ยอมดิ ไม่ยอมเมียให้ยอมใคร"

วายุดูอารมณ์ดี เขาถึงยอมฉันง่ายๆ เขาพูดพลางกอดคอฉันเดินไปที่ชั้นวางรองเท้าแล้วหยิบรองเท้าคู่หนึ่งมาให้

"ว่าแต่ จะไปไหนกันเหรอ"

ฉันถาม เพราะไม่รู้จริงๆว่าเขาจะพาฉันไปไหน

"ไปเที่ยว"

วายุพูดสั้นๆ

"เที่ยวเหรอ"

วายุหันมายิ้มพลางยื่นมือมาให้ฉันจับ

"ไปกัน"

ฉันวางมือบนฝ่ามือเขาแล้วเราก็กุมมือของกันและกันไว้

"อื้ม"

*สวนสนุก

"นึกยังไงมาสวนสนุก"

ฉันถาม เพราะวายุพาฉันมาเที่ยวสวนสนุกแห่งหนึ่งและตอนนี้เรายืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเชียวแหละ

"ดูนู่นสิ"

วายุไม่ตอบแต่พยักเพยิดไปที่นักศึกษากลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังเดินเที่ยวกันอย่างตื่นตาตื่นใจและกันสนุกสนาน

"ดูนั่น"

แล้วเขาก็พยักหน้าไปอีกทาง ฉันก็เห็นว่าเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเดินอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่เธอจับมือพวกเขาไว้พร้อมยิ้มกว้าง

"นั่นอีก"

ฉันก็มองตามเขาอีก เห็นคู่ชายหญิงวัยหกสิบกว่าๆสองคนกำลังนั่งกินไอศกรีมแล้วพูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม

"แล้วก็นั่น"

แล้ววายุก็ชี้ไปที่กลุ่มคนอีกกลุ่มซึ่งน่าจะเพิ่งลงมาจากเครื่องเล่น มีคนหนึ่งในกลุ่มกำลังทำท่าเหมือนจะอาเจียนแล้วอีกหลายคนก็หัวเราะหยอกล้อเขา น่าจะเป็นเพื่อนกันนั่นแหละ

"สวนสนุกทำให้ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม มีความสุข..."

"..."

"ฉันก็อยากเห็นเธอมีความสุขมากๆ ฉันชอบเห็นรอยยิ้มของเธอไง"

วายุพูดพลางโยกหัวฉัน แกล้งอีกแล้ว

เดี๋ยวเอาคืนบ้าง คอยดู ?

"อยากเห็นฉันมีความสุขจริงเหรอ"

"อื้ม"

"มากๆเลยใช่มั้ย"

"อ่าห๊ะ"

"งั้น...เราเล่นเครื่องเล่นกันให้หมดทุกชิ้นเลยนะ"

ฉันยิ้ม วายุพยักหน้าคล้อยตามก่อนจะชะงัก

"เดี๋ยวนะ"

"อะไรเหรอ"

"ไม่...ไม่เล่นหมดทุกอย่างได้มั้ย"

"ทำไมอ่า"

"ก็ฉัน..."

"ไหนบอกอยากเห็นฉันมีความสุขไง เล่นทุกอย่างเลยนะ นะ"

ฉันทำตาอ้อนใส่เขา จนสุดท้ายวายุก็ยอมฉัน

"เย้ น่ารักที่สุดเลย"

ฉันจับหน้าเขาโยกไปมา แต่วายุกลับทำหน้าเหมือนคิดผิดที่พาฉันมาที่นี่ซะแล้ว

หมับ~

"ไปเถอะ ไปเล่นกันเล้ย"

แต่ฉันกลับหัวเราะแล้วคว้ามือเขาพลางดึงให้เดินไปในกลุ่มคนที่มาเที่ยวสวนสนุกกันทันที...

ตั้งแต่เช้าจรดเย็นฉันก็ลากวายุเล่นเครื่องเล่นแทบทุกชิ้นที่เล่นได้ บางอย่างก็ถูกปิดปรับปรุง รถไฟเหาะก็เหมือนกัน...

ตอนนี้ฉันกำลังยืนจับมือกับเขาอยู่บนที่สูงพอสมควร

"ขึ้นกัน"

ฉันหันไปยิ้มให้เขา วายุมองฉันก่อนจะหันไปมองเครื่องเล่นชิ้นสุดท้ายก่อนที่เราจะกลับ

มือเขาเย็นมากกก

"ยุ ฟ้าอยากขึ้นอ่ะ"

ฉันกอดแขนเขาพลางทำหน้าอ้อนๆจนวายุถอนหายใจพรืดและเขาก็ยอมฉันจนได้

เราสองคนเดินไปที่เครื่องเล่นนั่น มันเป็นกระเช้าที่ให้คนขึ้นไปนั่งดูวิวจากมุมสูง ฉันขึ้นไปนั่งบนกระเช้าส่วนวายุก็ก้าวขึ้นมาอย่างเกร็งๆ

ครืด~

พอเราสองคนขึ้นไปนั่งบนกระเช้าแล้วพนักงานผู้ดูแลก็ทำการล็อกประตูกระเช้าอย่างแน่นหนาก่อนจะปล่อยให้มันค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป

ฉันมองวายุที่นั่งก้มหน้าและดูเหมือนเขาจะหลับตาอยู่ เหงื่อหลายเม็ดผุดขึ้นบนใบหน้าเขา

"ยุ..."

ฉันเช็ดเหงื่อให้เขาพลางจับมือเขาไว้ มือเขาเย็นมากแถมตัวเขาเหมือสั่นๆด้วย

ฉันแกล้งเขาแรงไปหรือเปล่านะ...

ฟลุ่บ~

ฉันลุกจากที่นั่งอีกฝั่งมานั่งลงข้างๆเขา วายุนิ่งไปเลยตั้งแต่กระเช้าเคลื่อนตัวออกมา ด้านล่างของเราเป็นสวนสนุก ฉันมองเห็นผู้คนเหลือตัวเล็กนิดเดียวเอง

"ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยนะ ฉันอยู่ตรงนี้"

ฉันกระชับฝ่ามือเขาแน่นขึ้น ฉันรู้ว่าวายุกลัวความสูงแล้วกระเช้านี่มันก็สูงมากด้วย

"..."

"ยุ โกรธเหรอ"

"ปะ เปล่า"

เขาตอบฉัน ฉันดันคางเขาให้เงยหน้าขึ้นมา เขาหลับตาจริงๆด้วย

"ลืมตาหน่อยสิ ตรงนี้สวยมากเลยนะ"

ฉันพูด วายุส่ายหน้า

"ก็รู้ว่ากลัว"

เขาพูดพลางหน้าเริ่มซีด ฉันก็อยากจะขำท่าทางของเขานะ เขาน่ะดูเป็นคนอารมณ์นักเลงไม่ค่อยกลัวใครแต่ดันกลัวความสูง

"ระหว่างความสูงกับฉัน นายกลัวอะไรมากกว่ากัน"

ฉันถาม วายุขมวดคิ้ว

"เปรียบเทียบอะไรของเธอ"

เขาเถียงฉันทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ทีอยู่ที่ห้องนี่เอาเปรียบฉันตลอด แกล้วฉันตลอด ถึงตาฉันเอาคืนบ้างทำมาหน้าซีด ชิ

"แกล้งฉันนะฟ้า"

"ตรงนี้สวยจริงๆนะยุ เห็นพระอาทิตย์กำลังจะตกด้วย"

"..."

"ลืมตามาดูพระอาทิตย์ตกกับฉันเถอะ"

"ไม่เอาหรอก"

"ไหนบอกอยากเห็นฉันมีความสุขไง แค่นี้ทำให้ไม่ได้เหรอ"

"แต่มันสูงมากนะฟ้า ฉันหัวใจวายตายไปทำยังไง"

"ไม่..."

"หรืออยากฆ่าฉัน จะได้มีใหม่ใช่มั้ยล่ะ"

"ปากดีจริงๆเล้ย"

"เห้ย ฟ้า อย่าขยับ"

ฟลุ่บ~

ฉันแกล้งโยกตัวให้กระเช้าแกว่งนิดหน่อยเพราะหมั่นไส้ปากวายุ พอฉันทำแบบนั้นเขาก็ถลาเข้ามากอดฉันไว้พลางซบหน้าลงกับไหล่ฉัน

"ฉันจะตายจริงๆแล้วนะฟ้า"

"ฮ่ะๆ ฉันไม่ปล่อยให้นายตายหรอก"

"เธอมัน..."

"ลืมตานะ"

ฉันช้อนหน้าเขาขึ้นมาวายุยังไม่ลืมตาเลย ฉันบอกให้เขาลืมตาแต่เขาก็ไม่ยอม ฉันมองหน้าเขา ฉันยิ้ม ก่อนจะโน้มหน้าเขาลงมาพร้อมกับประกบริมฝีปากลงไปบนปากเขา

"..."

"..."

ฉันจูบจนวายุคล้อยตาม เมื่อถอนจูบออกเขาก็ค่อยๆลืมตามามองหน้าฉัน ฉันจับหน้าเขาไว้ให้มองฉัน

"มองแค่ฉัน อย่ามองลงไป"

ฉันพูด วายุกลืนน้ำลาย ลมเย็นๆพัดผ่านเราสองคน ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว

"ไม่ว่าจะยังไง...ฉันจะอยู่กับนาย"

"..."

"ถ้าต่อไปข้างๆนายไม่มีฉัน"

ฉันพูดพลางเลื่อนฝ่ามือลงมาตรงแผ่นอกข้างซ้ายตรงกับหัวใจของเขา

"ฉันจะอยู่ตรงนี้..."

"ฟ้า..."

วายุพึมพำพลางประคองใบหน้าฉัน

"สำหรับฉัน ไม่ว่ายังไง นายจะอยู่ในใจฉันเหมือนเมื่อก่อน เหมือนตอนนี้"

"..."

"และจะอยู่ตลอดไป"

ฟลุ่บ~

"พูดอะไรของเธอ"

วายุดึงฉันไปกอดไว้แน่น เขาลูบผมฉันเบาๆ

"ทำอย่างกับจะไปไหน"

"ไม่ได้ไปไหน..."