บทที่ 31 โคตรคิดถึง

-วายุ-

"จะไปไหนเหรอ?"

ผมชะงักพลางหันไปทางต้นเสียง

"ดึกแล้วนะ ยุ"

ผมถอนหายใจ พลางมองร่างบางที่อยู่ในชุดนอนแบบกระโปรงสีขาว

"แล้วเธอล่ะ ทำไมไม่นอน"

ผมถามกลับ ใช่ ตอนนี้มันดึกแล้ว ดึกมาก

"นีน่านอนไม่หลับอ่ะ"

"อืม"

"แล้วยุจะไปไหนอ่ะ"

ผมกรอกตาเมื่อถูกถามซ้ำอีกรอบ งงใช่มั้ยว่าทำไมผมกับนีน่าเราอยู่บ้านเดียวกัน ตอนนี้นีน่ามาอยู่บ้านผมซึ่งมันเป็นความต้องการของแม่ผม แม่อยากให้นีน่าอยู่ดูแลท่านในขณะเดียวกันก็อยากให้ผมอยู่เหมือนกัน

ผมรู้ว่าแม่ทำแบบนี้เพราะอะไร

"เบื่อ"

ผมตอบไปตรงๆ ผมเบื่อมาก เบื่อความกดดัน เบื่อความอึดอัด เบื่อทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้และที่สำคัญ...ผมคิดถึงฟ้ามาก

เราไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว ได้คุยแค่โทรศัพท์ไม่กี่คำ อ้อ ฟ้าโทรมาหาผมด้วยแต่โทรศัพท์ผมแบตหมดในช่วงที่ผมพาแม่กลับบ้านพอดี จนตอนนนี้ฟ้าก็ยังไม่โทรหาผมเลย โทรกลับไปก็ไม่รับด้วยไงประเด็น

"อะ อื้ม นายคงเบื่อมากเลยเนอะ"

นีน่าหน้าเจื่อนลง ผมมองเธอก่อนจะเดินออกไป

"แต่นายจะไป แล้วคุณแม่ล่ะ"

เธอถามผม ผมถอนหายใจอีกรอบ

"เธอรับปากแม่ว่าจะมาอยู่ดูแล ฝากเธอด้วยแล้วกัน"

ผมพูดพลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากบ้านทันที

ก็อก ก็อก ก็อก~

ฉันงัวเงียลุกขึ้นจากโซฟาหลังจากได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน ฉันจำได้ว่ากลับมาจากทำงาน อาบน้ำแล้วก็นอนไม่หลับ เลยออกมานั่งที่โซฟา ฉันไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาดูอีกเลยหลังจากโทรหาวายุไม่ติดเพราะมันรู้สึกเฟลนิดหน่อย

ฉันเดินมึนๆไปที่หน้าประตู รู้สึกเวียนหัวแปลกๆคงเพราะฉันดื่มเหล้าไปเยอะด้วยแหละ มือของฉันจับลูกบิดประตูก่อนจะค่อยๆแง้มเปิดออก

แอด~

ฟลุ่บ~

"อ๊ะ!"

ฉันอุทานออกมาเมื่อเปิดประตูออกแล้วพบว่ามีคนโผเข้ามากอดฉัน ฉันดิ้นทันทีเพราะไม่ทันได้มองว่าเป็นใคร แค่รู้ว่าเป็นผู้ชาย...

"ปะ ปล่อย..."

"โกรธเหรอ"

แต่ฉันก็ชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยจากผู้ชายคนนี้ มือที่ผลักเขาเปลี่ยนเป็นกำอกเสื้อเขาแทน

"..."

"ฟ้า..."

ฉันเงียบและนิ่งไปเลยจนเขาเรียกชื่อฉันซ้ำๆ

"ฟ้า"

ก่อนจะดันตัวฉันออกนิดหน่อยเพื่อมองหน้าฉัน ฉันเงยหน้ามองเขาพลางเม้มปากแน่น เชื่อมั้ยว่าน้ำตาฉันไหลออกมาเลย

สวบ~

วายุดันฉันเข้าไปในห้องพลางปิดประตูก่อนจะจับต้นแขนฉันแล้วเขย่าเบาๆ

"ฟ้า อย่าเงียบแบบนี้ ฉันใจไม่ดีนะ"

เขาบอก สิ่งแรกที่ฉันทำตอนที่เริ่มมีสติคือทุบเขา

ปึ้ก~

"อะ ไอ้บ้า!"

"..."

"โผล่หัวมาทำไม อึก"

ฟลุ่บ~

วายุหลุดยิ้มออกมก่อนจะดึงฉันไปกอดอีกครั้ง

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ"

"ไม่ต้องเลย"

"ขอโทษครับ ไม่ร้องนะคนดี"

มือหนึ่งของเขาลูบผมฉันส่วนอีกมือก็ลูบหลังฉันเป็นการปลอบประโลมไม่ให้ฉันร้องไห้ และยิ่งเขาทำแบบนี้ฉันก็ยิ่งร้องไห้

เคยเป็นไหม...มันดีใจ ตกใจ คิดถึง อยากเจอ อยากกอด และความรู้สึกอีกหลายๆอย่างมันปนเปอยู่จนฉันไม่รู้จะพูดออกมายังไงและมันไหลออกมาเป็นน้ำตาแทนเมื่อเจอหน้ากัน

"ขอโทษนะ ที่เธอโทรมาไม่ติดโทรศัพท์ฉันแบตหมด"

"..."

"ฉันโทรหาเธอ เธอไม่รับ รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงมากเลย"

"เหรอ นึกว่าจำฉันไม่ได้อีกแล้ว"

"หืม ใครจะจำไม่ได้ เมียทั้งคนนะ"

วายุดึงแก้มฉันพลางใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาให้

เชื่อไหม ว่าฉันยิ้มออกหลังจากที่ไม่ได้ยิ้มแบบนี้มาหลายวัน

"ว่าแต่ นอนแล้วเหรอ หน้างัวเงียเชียว"

เขาถามฉัน

"ดูเวลาบ้าง"

ฉันย้อนพลางดันเขาออกห่างตัวเพราะเขาเริ่มรุ่มร่าม

"แล้วทำไมเปิดประตูไวจัง"

เขาก็ยังถามต่อแถมดึงฉันไปกอดจากด้านหลังด้วย

"เผลอหลับอยู่บนโซฟา"

ฉันตอบพลางตีมือเขาที่เลื้อยไปเรื่อยๆบนตัวฉันเนี่ย

"มือบอน"

"นิดหน่อยน่า ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันคิดถึงจะตาย"

"คิดถึงฉันหรือคิดถึงอะไร"

ฉันถามพลางหยิกแขนเขา

"คิดถึงเธอ..."

เขาตอบพลางจูบผมฉัน ก่อนจะลามมาที่ต้นคอ

เหอะ ไอ้โรคจิต!

"ไม่ให้"

ฉันดิ้นออกจากอ้อมกอดเขา พลางถอยหลังห่างจากเขาไป

"ฟ้า"

"โทษฐานที่โทรไม่ติดและแม่นายออกจากโรงพยาบาลแล้วไม่บอกฉัน"

"รู้ได้ไง"

วายุขมวดคิ้วทันที ฉันอ้าปากค้างพลางกระพริบตาปริบๆ

"ฟ้า ทำไมรู้?"

"คือ..."

"ฟ้า"

เสียงเข้มขึ้นมาเลยจ้า ฉันกอดอกมองเขาก่อนจะตอบ

"ก็ฉันไปหานายมาที่โรงพยาบาลแต่นายกลับไปแล้วไง"

"ไปกับใคร?"

ฉันถอยหลังเมื่อวายุเดินเข้ามาใกล้ เขาทำหน้าเหมือนจะบีบคอฉันด้วย

"ไปกับใครมา?"

"กะ ก็..."

"ไอ้คราม"

เขาสวนขึ้นมาจนฉันเผลอเม้มปากแน่นเพราะเขาพูดถูก

"ไปกับมันไม่บอกฉันเหรอ"

เขาถามเสียงเข้ม ฉันกัดปากตัวเองก่อนจะเถียงออกไป

"ก็ฉันโทรหานายแล้วไม่ติดอ่ะ"

"..."

วายุเงียบแต่เขายังเดินเข้ามาหาฉัน ฉันถอยหลังจนหลังแนบกับประตูห้องนอนในที่สุด

วายุยกแขนทั้งสองข้างมาขังฉันไว้ตรงกลางพลางโน้มหน้ามาจ้องฉัน

"..."

ฉันจ้องตอบเขา ฉันคิดว่าฉันไม่ผิด ฉันไปกับพี่ครามก็จริง แต่ฉันไปหาเขานะและฉันก็โทรหาเขาแล้วด้วยแต่มันไม่ติดเอง

"ไม่ยอมผิดเหรอฟ้า"

"กะ ก็ฉันมีเหตุผล"

"เถียง?"

"เออ เถียง"

"ไปเจอหลายวัน แข็งข้อ?"

"ฉันเคยอ่อนให้นายเหรอ"

"ได้"

เขาพยักหน้าพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉันอีก

"อุ๊บ!"

เขาชะงักไปเมื่ออยู่ดีๆฉันก็ทำท่าเหมือนจะอาเจียนออกมา เขาเอียงคอพลางหรี่ตามอง คงคิดว่าฉันแกล้ง

"อุ๊บ"

แต่ฉันไม่ได้แกล้งไง อยู่ดีๆฉันก็อยากจะอาเจียนขึ้นมาจริงๆ คงเพราะฉันดื่มเหล้าไปเยอะแน่ๆก่อนหน้านี้มันแค่เวียนหัวไง

ฉันดันวายุให้ถอยออกไปก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วแล้วโก่งคออาเจียนออกมา

อ่อกกก~

"ฟ้า"

วายุตามมาดูอาการฉันที่โอ้กอ้ากออกมาไม่หยุด เขาช่วยลูบหลังให้ฉันแต่ก็ทำหน้าเหยใส่

"ไม่สบายเหรอ"

เขาถามเมื่อยื่นแก้วน้ำให้ ฉันบ้วนปากกลั้วคอพลางตาลายไปหมด

เป็นแบบนี้ฉันแย่แน่

ฟลุ่บ~

ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่รั้งแขนเขาไว้เพราะรู้สึกหมดแรงไปเลย วายุถึงได้อุ้มฉันขึ้นก่อนจะพาไปนอนที่เตียง

"หาหมอมั้ย"

เขานั่งลงตามพลางแตะหน้าผากฉันเหมือนต้องการจะวัดไข้

"มะ ไม่ ฉันไม่ได้เป็นไร"

"เนี่ยนะ ไม่เป็นไร"

"คงแค่ดื่มหนักไป...กับเพื่อนน่ะ"

ฉันพูดเติมประโยคหลังก่อนที่วายุจะจัดการฉันอีกรอบ เราเคยตกลงกันไว้ว่าฉันจะไม่ดื่มกับลูกค้ามากเกินไปและที่ฉันดื่มก็ดื่มกับเพื่อนจริงๆ ฉันกลัวเขาเข้าใจผิดน่ะ

"น่าตี"

เขาว่า ก่อนจะเอนตัวลงนอนข้างๆฉันพลางดึงผ้ามาห่มตัวเราทั้งคู่

"งั้นก็นอนได้แล้ว"

เขาตะแคงข้างมากอดฉัน ฉันซุกหน้าลงกับแผ่นอกเขาแล้วกอดเขาไว้แน่น

"อื้อ"

"โครตคิดถึงเธอเลย"

วายุกอดฉันแน่นขึ้นพลางจูบลงบนผมฉัน

"อื้ม"

"ไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ"

เขาถาม ฉันหลับตาลงเพราะความเหนื่อยและเพลีย

"คิดถึงนาย...ที่สุดในโลกเลย"

นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ออกจากปากฉันก่อนที่ฉันจะหลับไปจริงๆ