LOGINShare
บทที่ 30 ไม่อยากคิดมาก
Last Updated:
2026-02-09 16:59:17เวลาผ่านไปอีกเกือบอาทิตย์ ตอนนี้เราสองคนกำลังเดินเที่ยวในตลาดคนเดินแห่งหนึ่ง และกำลังหาซื้อของกลับไปกินที่ห้องด้วย
"กินไรดีอ่ะ?" ฉันถาม วายุหยุดเดินเมื่อฉันหยุด เราเดินจับมือกันไม่ปล่อยเลยล่ะ "อืม..." เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเจอจุดหมายเขาถึงได้ดึงฉันไปที่ร้านขายข้าวแห่งหนึ่ง "กินมั้ย?" เขาย้อนกลับมาถามฉัน ฉันมองเมนูอาหารก่อนจะพยักหน้า "อื้ม" "น่ารัก" วายุยิ้มที่ฉันพูดง่ายพลางโยกหัวฉันเบาๆ "ป้าครับ เอา..." Rrrr~ วายุกำลังจะสั่งอาหารกับป้าแม่ค้าที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อโทรศัพท์เขาดังขึ้น เขาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลางขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อเห็นเบอร์บนหน้าจอ "เบอร์ที่บ้าน..." เขาหันมาพูดกับฉัน ฉันขมวดคิ้วตามก่อนจะพยักหน้าให้เขากดรับสาย "..." วายุกดรับสายแต่เขาเงียบ ฉันไม่ได้ยินว่าปลายสายพูดอะไรจนกระทั่งวายุถามออกมาเสียงดัง "อะไรนะ!" ฉันเงยหน้ามองสีหน้าที่เคร่งเครียดลงของเขาพลางบีบมือเขาเบาๆ มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ? "โอเค เดี๋ยวฉันไป" *โรงพยาบาล หลังจากนั้นฉันกับวายุรีบมาที่โรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด เพราะคนที่บ้านโทรมาบอกว่าแม่ของเขาเป็นลมล้มหัวฟาดพื้นหมดสติไป และตอนนี้วายุอยู่ในห้องพักฟื้นกับท่านส่วนฉันทำได้แค่ยืนมองประตูหน้าห้องเท่านั้น ฉันเข้าไปไม่ได้หรอก แอด~ ไม่นานวายุก็เปิดประตูออกมาหาฉัน เขาปิดประตูห้องพักฟื้นลงแล้วยืนอยู่ตรงหน้าฉัน "แม่นาย...เป็นไงบ้าง?" ฉันถามเขา วายุถอนหายใจพลางวางมือบนหัวฉัน เขายิ้มออกมาบางๆ "ไม่เป็นไรแล้ว" "อื้อ ดีที่ปลอดภัย" ฉันถอนหายใจออกมาบ้างเมื่อรับรู้ว่าท่านปลอดภัย ดีแล้ว ดีแล้วจริงๆ "แต่หมอบอกว่าคงต้องแอดมิดเพื่อดูอาการก่อนน่ะ" เขาบอกฉันและฉันพยักหน้ารับรู้ "พ่อก็ไม่อยู่" วายุพึมพำ ก่อนหน้านี้ฉันพอรู้ว่าพ่อเขาเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ "ท่าน...ยังโกรธนายอยู่มั้ย" ฉันจับมือเขาไว้ วายุหลุบตาลงมองฉัน "ไม่ต้องห่วง แม่ฉันโกรธไม่นานหรอก" วายุพูด ดูก็รู้ว่าหลอกฉัน พูดแค่เพื่อให้สบายใจ โกรธไม่นานอะไร...ผ่านมาตั้งหลายอาทิตย์แล้วนะ "แล้วนาย..." ตึก~ ฉันกับวายุหยุดคุยกันเมื่อได้ยินเสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นและมาหยุดลงใกล้ๆพวกเรา พอหันไปก็พบว่านีน่ากำลังยืนอยู่ เธอมองเราสองคนก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อยให้วายุ "คุณแม่ล่ะ" เธอถามเขา วายุพยักเพยิดไปที่ห้องด้านหลังเขา "อยู่ในห้อง" เขาพูดเสียงเรียบ "อื้ม" นีน่าพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองฉันแล้วเดินเข้าไปในห้องทันที "ฟ้า" เสียงของวายุทำให้ฉันละสายตาจากประตูมามองเขา "คือฉัน..." "มีอะไรเหรอ" "แม่อยากให้ฉันเฝ้า..." "อ้อ อื้ม" ฉันพยักหน้าหงึกหงัก วายุแสดงสีหน้ากังวลใส่ฉันอย่างเห็นได้ชัด "นายอยู่เฝ้าแม่นั่นแหละดีแล้ว" ฉันบอกเขาพลางยิ้มให้ "แล้วเธอ..." "ฉันกลับได้" ฉันตอบ เพราะต่อให้ฉันอยู่ต่อ ฉันก็คงทำได้แค่ยืนอยู่ที่หน้าประตูแบบนี้นั่นแหละ ฉันไม่ได้เป็นที่ต้องการของท่านนี่ ใช่ไหม "แต่ฉัน..." "แม่นายป่วยนะยุ ห่วงท่านเถอะ" วายุถอนหายใจ เขาหันไปมองประตูห้องพักฟื้นก่อนจะหันกลับมาหาฉันอีกครั้ง "งั้นฉันไปส่ง" เขาพูด "แต่ว่า..." "ตอนนี้มีคนอยู่กับแม่...คงไม่เป็นไร" วูบหนึ่ง ทำไมฉันคิดว่าถ้าวายุคบกับนีน่าอะไรๆมันก็คงดีกว่านี้ เหมือนฉันไม่ควรอยู่ตรงนี้ เหมือนเป็นแค่ส่วนเกิน... "อื้ม ก็ได้" ฉันพยักหน้าเบาๆ วายุลูบผมฉันก่อนที่เราจะเดินออกไปจากตรงนี้ ฉันกำมือเมื่อความรู้สึกนั้นมันยังอยู่... หลังจากนั้นวายุก็ไม่ได้กลับห้องเลย ฉันไม่เจอหน้าเขาสามวันแล้ว ได้คุยกันบ้างทางโทรศัพท์แต่ก็แค่แป่บเดียวแม่เขาก็เรียกหา "ฟ้า" ฉันได้สติกลับมาหลังจากที่เหม่อไป ฉันหันไปมองพี่ครามที่เรียกฉัน "เอาอะไรเพิ่มอีกมั้ย" เขาถามฉัน วันนี้ฉันมาที่ร้านเพราะคิดว่าอาจจะมาเจอวายุ แต่ดันลืมไปว่าเขาคงลางานไปดูแลแม่เขา ฉันก็แค่คิดถึงไง... "ไม่แล้วค่ะ" ฉันส่ายหน้าเบาๆพลางคนกาแฟในแก้วตรงหน้าต่อ ฟลุ่บ~ พี่ครามถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับฉัน เขามองหน้าฉันจนฉันหยุดคนกาแฟ "มีอะไรคะ" ฉันถามเขา พี่ครามก็ยังคงมองฉัน "พี่ว่าฟ้าผอมลงหรือเปล่า" "เหรอคะ" ถ้าฉันผอมลงก็คงจะใช่ เพราะฉันกินอะไรไม่ค่อยลง นอนก็ไม่ค่อยหลับ มันคิดอะไรวุ่นวายไปหมดอยู่ในหัว "อยากเจอไอ้ยุป่ะ" พี่ครามถามฉันเหมือนรู้ใจ ฉันเงยหน้ามองเขา อยากเจอสิ อยากเจอมาก "พี่พาไปเอามั้ย" "ได้เหรอคะ" "ได้สิ โทรบอกมันก่อนล่ะ เดี๋ยวพี่ก็เลิกงานแล้ว" เขายิ้มให้ฉันก่อนจะลุกขึ้นขยี้ผมฉันเบาๆแล้วเดินหายไปหลังร้าน ฉันยิ้มออกมาพลางรีบกดโทรศัพท์โทรหาวายุทันที... แต่ฉันก็โทรไม่ติด! ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงโทรหาเขาไม่ติด แต่สุดท้ายพี่ครามก็พาฉันมาที่โรงพยาบาลเขาบอกว่าให้ฉันรออยู่ที่สวนหย่อมในโรงพยาบาลก่อนแล้วเขาจะเป็นคนไปเรียกวายุออกมาหาฉัน กึก~ ฉันหยุดยืนอยู่ตรงแปลงดอกกุหลาบขาวที่ออกดอกสวยงาม มือฉันเย็นขึ้นเพราะดีใจที่จะได้เจอวายุแล้ว ไม่เคยคิดเลยนะว่าฉันจะคิดถึงเขามากขนาดนี้ ฉันยืนรออยู่ตรงนี้ จนกระทั่ง... สวบ~ เสียงย่ำเท้ากับพื้นหญ้าดังเข้ามาใกล้ฉันจากทางด้านหลัง ฉันคิดว่าวายุมาแล้วแน่ๆถึงได้ยิ้มกว้างและหันกลับไปหาเขา "มา..." คำพูดฉันหายไปเมื่คนที่เดินเข้ามาคือพี่คราม "อ้าว พี่คราม" ฉันพึมพำพลางหวาดตามองหาวายุ แต่ฉันไม่เห็นเขาแม้แต่เงาด้วยซ้ำ "ไอ้ยุมัน...ไม่อยู่" "คะ?" ฉันถามซ้ำ ไม่อยู่แล้วไปไหน? "คือ พี่ไปที่ห้องพักคุณแม่แต่ว่าพี่เจอพยาบาล เขาบอกว่า...ท่านเพิ่งกลับไปพักฟื้นที่บ้าน" พี่ครามลูบท้ายทอยตัวเองพลางพูดบอกฉัน หัวใจฉันโหวงไปเลยเมื่อได้ฟัง แม่เขากลับบ้านแล้ว ถ้าวายุกลับมาหาฉันมันก็ดี แต่ถ้าไม่...ฉันคงไปเจอเขาที่นั่นไม่ได้ มันยิ่งยากเข้าไปอีกหรือเปล่า หมับ~ พี่ครามจับมือฉันแล้วบีบเบาๆ "ไม่ต้องคิดมากหรอกฟ้า เดี๋ยวมันก็มาหาแล้ว" "แล้วถ้าไม่..." "ไม่หรอก มันรักฟ้าจะตาย แม่มันกลับไปพักที่บ้าน คนดูแลเยอะแยะเดี๋ยวมันก็มีเวลามาหาฟ้า มันมาอยู่แล้ว" "..." ฉันยิ้มให้พี่คราม พยายามจะคิดในแง่บวกแบบที่เขาบอก "งั้นกลับกันนะ พี่ไปส่ง" "ค่ะ" พูดจบพี่ครามก็จูงมือฉันให้เดินออกไปจากตรงนี้ ฉันเดินตามเขาไปเงียบๆ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีแรงจะเดินเลย
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
You may also like
ภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น51.1K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์270.6K viewsบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์183.8K viewsท่านประธานร้อนเร่า (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น42.3K viewsหวนรักคุณหมอไร้หัวใจ
คณานางค์3.5K viewsพ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน
rossu95 viewsเมียที่คุณแสนชัง
Sun Su2.4K viewsคู่หมั้นที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan718 views
