LOGINShare
บทที่ 34/2 ขอโทษเรื่องอะไร
Last Updated:
2026-02-09 17:06:08ฉันสอบเสร็จแล้ว ปิดภาคเรียนแล้ว แต่วายุยังและวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะสอบเสร็จ ฉันยังไม่ได้บอกเรื่องลูก กะว่าให้เขาสอบเสร็จแล้วจะบอก ฉันอยากให้เขาเต็มที่กับการสอบที่สุดน่ะ
ตอนนี้ฉันสั่งอาหารเย็นมารอเขาไว้ที่ห้อง ฉันทำกับข้าวไม่ได้เพราะแพ้และเหม็นกลิ่นคาวของอาหารสด วายุไลน์มาบอกว่ากำลังจะกลับมา ตอนนี้รถติดมากเพราะเป็นวันศุกร์ ซึ่งก็เป็นปกติเพราะส่วนมากรถจะติดช่วงวันจันทร์กับวันศุกร์นี่แหละ ครืด~ ฉันชะงักมือที่กำลังจัดอาหารบนโต๊ะ วายุส่งไลน์มาหาฉันด้วยสติ๊กเกอร์ที่ทำหน้าเซ็งและพิมพ์ข้อความส่งมา วายุ : รถติดนาน คิดถึงเมีย ปลายฟ้า : เว่อร์ วายุ : จริงๆนะ หิวด้วย ปลายฟ้า : 555 ฉันเตรียมอาหารไว้รอแล้ว วายุ : รู้ใจ? ปลายฟ้า : ยุ วายุ : ว่า? ปลายฟ้า : ฉันมีอะไรจะบอกนายด้วย วายุ : อะไรล่ะ ปลายฟ้า : กลับมาค่อยบอก วายุ : มาให้อยากแล้วจากไป ปลายฟ้า : เดี๋ยวกลับมาก็รู้แล้ว วายุ : โอเคๆ จะไฟเขียวแล้ว แค่นี้ก่อนนะ ปลายฟ้า : ส่งสติ๊กเกอร์ ฉันส่งสติ๊กเกอร์ผู้หญิงทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคไป ก่อนจะกดปิดหน้าจอมือถือแล้วจัดอาหารต่อ สักพักใหญ่ๆเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น... ก็อก ก็อก ก็อก~ ฉันที่นั่งอยู่ขมวดคิ้ว วายุมีกุญแจก็ไขเข้ามาได้เลยนิ หรือกุญแจหาย? สวบ~ ฉันเดินไปเปิดประตูเมื่อมีเสียงเคาะตามมาอีกสองสามครั้ง แอด~ "ทำไมไม่ไขเข้า..." เสียงของฉันหายไป เมื่อสบตาเข้ากับคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง "คุณ..." "ฉันมาหาลูกชาย" คนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือแม่ของวายุ ท่านบอกว่ามาหาลูกชายท่านแหละ ฉันนิ่งพลางมองหน้าท่านอยู่แบบนั้น "ใจคอเธอจะให้ฉันยืนอยู่แบบนี้เหรอไง" "แต่ วายุไม่อยู่ค่ะ" "หนูนีน่าบอกฉันว่าเขาเพิ่งสอบเสร็จและกำลังกลับมา กะเวลาแล้วอีกไม่นานก็คงจะถึง" นีน่าอีกแล้วเหรอ! "ฉันมีเรื่องจะคุยกับลูกชายฉัน" "ก็ได้ค่ะ" ฉันพยักหน้า ความจริงฉันไม่อยากให้ท่านเกลียดไปมากกว่านี้ เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้ตัวคนเดียว ฉันสงสารลูกหากย่าของเขาจะต้องเกลียดลูกฉันด้วย ถ้าฉันทำให้ท่านยอมรับได้ ฉันก็อาจจะทำ... "เชิญค่ะ" ฉันหลีกทางให้ แม่ของวายุมองหน้าฉันก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง ท่านกวาดสายตามองรอบๆห้องก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา "เดี๋ยวฉัน...เดี๋ยวฟ้าไปเอาน้ำมาให้นะคะ" ฉันเปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเอง คำว่าฉันมันอาจฟังดูไม่เหมาะเมื่อพูดกับผู้ใหญ่ ท่านไม่พูดอะไร ฉันถึงได้เดินไปเทน้ำเปล่าเย็นๆใส่แก้วมาให้ท่าน "..." เราสองคนมองหน้ากัน แต่ก็แค่แว่บเดียวเพราะประตูห้องฉันถูกเปิดออกอีกครั้ง แอด~ "ฟ้า ทำไมไม่ล็อกประตู..." เสียงของวายุหายไป เขาชะงักเมื่อมองมาเห็นฉันกับแม่ของเขา "แม่ มาได้ยังไง" เขาพูด พลางเดินเร็วๆเข้ามาหา "มาทำไมครับ" "ฉันก็คิดถึงลูกชายฉัน ก็อยากจะมาดูว่าสุขสบายดีหรือเปล่า มาไม่ได้หรือยังไงล่ะ" ท่านโต้ตอบวายุ ฉันมองหน้าวายุซึ่งมีสีหน้าคิดหนัก "..." วายุมองหน้าฉันที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา "ทำไม ฉันมาเป็นก้างขวางคอพวกแกหรือไง" "..." "คนแก่อย่างฉันน่ะ แค่อยากเห็นหน้าลูกหลาน เธอจะไม่ให้ฉันได้พบลูกบ้างเลยหรือไง" ฉันอ้าปากค้าง เพราะฉันอยู่ของฉันดีๆ ท่านก็มาต่อว่าฉัน ถ้าฉันจะห้ามไม่ให้เจอกันจริงๆฉันไม่ให้ท่านเข้ามาในห้องหรอก "แม่ ฟ้าไม่ได้ห้ามอะไรสักหน่อย" "แกมันก็เห็นผู้หญิงดีกว่าแม่" "แม่..." "ฉันกินข้าวคนเดียวมาสักพักแล้วนะ รู้มั้ย" "แล้ว..." "ถ้าแกจะพูดถึงหนูนีน่าน่ะ แกเลิกกับเค้าไปแล้ว จะให้เค้าแวะเวียนมาหาฉันเหมือนตอนคบกับแกได้ยังไง คิดบ้างสิ" แต่เมื่อกี้ท่านยังพูดอยู่เลยน่ะว่ายัยนีน่าบอกท่านมาว่าวายุสอบเสร็จแล้ว นั่นก็คือได้ติดต่อกันอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วไหนจะตอนที่ท่านเข้าโรงพยาบาลยัยนั่นก็ยังมาหาอยู่เลยนิ "ฉันอยากให้ลูกมากินข้าวด้วยกันบ้าง" ท่านพูด พลางมองวายุด้วยสายตาเศร้า วายุถอนหายใจพลางเหลือบมองหน้าฉัน "ถ้าแม่อยากกินข้าวกับผม..." แล้ววายุก็พูดในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด "กินที่นี่ด้วยกันเลยดีมั้ยครับ ฟ้าเตรียมอาหารไว้พอดีเลย" "..." ฉันมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ แม่ของวายุก็ด้วย ท่านอ้าปากกำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่วายุเข้าไปโอบท่านแล้วพาเดินไปที่โต๊ะอาหาร "ไปฟ้า กินข้าวกัน" ก่อนจะเดินกลับมาจับมือฉันที่ยังงงอยู่ "แต่ว่า..." "ไม่มีอะไรหรอก เชื่อฉัน" เขาประสานมือเข้ากับมือฉันก่อนจะพาเดินไปที่โต๊ะอาหาร นี่ฉันต้องมากินข้าวกับแม่ของเขาจริงๆเหรอเนี่ย? "ไหนดูหน่อย ฟ้าเตรียมอะไรไว้บ้าง" วายุพูดพลางกระตือรือล้นจัดแจงตักข้าวให้ แล้วเปิดดูกับข้าวประมาณสามสี่อย่างบนโต๊ะ เหมือนเขากำลังพยายามทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น "โอ้โห น่ากินทั้งนั้นเลย" เขายิ้ม ฉันก็ยิ้มแหยๆให้เขาด้วย วายุไม่เคยทำท่าทีแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ฉันอาจจะยิ้มขำไปกับเขา แต่ว่ามันไม่ใช่ไง ขำไม่ออกหรอก "ใช่มั้ยครับแม่" แม่ของเขามองวายุแบบแปลกใจนิดๆ ก่อนจะหลุบตาลงมองอาหารบนโต๊ะ "เธอทำเองเหรอ" ท่านถามฉัน "เปล่าหรอกค่ะ" "ไม่มีเสน่ห์ปลายจวัก" ท่านต่อว่า วายุที่ทิ้งตัวลงนั่งก็รีบเอ่ยขึ้น "จริงๆฟ้าทำอาหารอร่อยนะครับ แต่ฟ้าไม่ค่อยสบายเลยไม่ได้ทำเอง" "อ้อ เหรอ" "..." "ก็ยังเห็นเดินเหินได้ปกติ ทำไมทำอาหารเองไม่ไหวล่ะ" ฉันลอบถอนหายใจ "กินเถอะครับแม่" วายุชิงพูดตัดบทก่อนจะตักกับข้าวใส่จานแม่เขา แล้วหันมาตักใส่จานให้ฉัน "..." ฉันหลุบตาลงมองอาหารในจาน "อร่อยมั้ยครับแม่" แม่ของเขาตักอาหารเข้าปากอย่างจำใจ วายุถามเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันอึดอัด "ก็งั้นๆ สู้อาหารบ้านเราไม่ได้" "..." "คิดถึงฝีมือทำอาหารของแม่มั้ยลูก" ท่านถามวายุ เขากลืนข้าวลงคอก่อนจะตอบ "ไว้วันหลังผมพาฟ้าไปกินนะครับ" "..." แม่ของเขาตวัดสายตามามองฉันทันที "ว่าแต่ สอบเสร็จแล้ว ลูกว่างหรือเปล่า" "ไม่ค่อยว่างหรอกครับ กะว่าจะทำงานแบบเต็มวัน" วายุพูด ก่อนหน้านี้เขาทำแบบพาร์ทไทม์ พอมหาลัยปิดเขาก็เลยบอกว่าจะทำเต็มวันซึ่งก็จะได้เงินเพิ่ม "เหอะ" แม่ของเขาแค่หัวเราะแล้วมองฉัน เหมือนฉันเป็นตัวการที่ทำให้ลูกชายสุดที่รักของท่านต้องลำบาก แต่มันก็จริงนะ เพราะฉันเอง... "มันดีนะแม่ สนุกดีด้วย" "แน่ใจเหรอที่พูด" "ครับ" วายุยิ้ม เขาเลือกที่จะเบี่ยงประเด็นโดยการตักกับข้าวใส่จานแม่ของเขาอีก "ฟ้า" แล้วเขาก็หันมาหาฉัน ที่ยังไม่ได้แตะอาหารเลย "กินเถอะ" วายุยิ้มให้ฉันพลางลูกผมเบาๆ ฉันยิ้มตอบก่อนจะหลุบตาลงมองอาหารอีกครั้ง ฉันก็แค่ อยากจะอาเจียน... 'ตอนนี้ไม่ได้นะ' ฉันสั่งตัวเองอยู่ในใจ พยายามกลั้นมันสุดฤทธิ์ "ฟ้า..." "อุ้บ!" ฉันยกมือขึ้นปิดปากเมื่อรู้สึกว่าฝืนไม่ไหวแล้ว วายุมองหน้าฉัน "เป็นอะไรของเธอ!" แม่ของวายุติฉัน เพราะฉันกำลังทำท่าจะอาเจียนในขณะที่เรากำลังกินข้าว "ขะ ขอโทษค่ะ อุ๊บ" __________ ฝากติดตามและคอมเม้นให้ไรท์หน่อยนะคะ และฝากนิยายเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ เรื่องใหม่ๆ จะมาเร็วๆ นี้ค่า
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
You may also like
ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์270.6K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก84.9K viewsน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว523.0K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน125.0K viewsSet อีโรติก พยาบาลสาวฉ่ำสวาท
อักษรามณี742 viewsห้องลับหอนายโลม
Chorchorwa471 viewsพันธะร้ายพ่ายรักภรรยาสมรส
Duangkwan1.8K viewsเด็กหวงของพ่อเลี้ยงจอมหื่น
เฮียกังฟู689 views
