LOGINShare
บทที่ 35 กลัวโดนทิ้ง
Last Updated:
2026-02-09 17:06:55ฉันพูดแค่นั้นแล้วก็ไม่ไหวจริงๆ รีบลุกพรวดแล้วพุ่งเข้าห้องน้ำอย่างเร็วที่สุดเพราะไม่อย่างนั้นฉันต้องอาเจียนบนโต๊ะกินข้าวแน่ๆ
ทุเรศจริงๆเลยฟ้าเอ้ย แค่นี้แม่เขายังเกลียดแกไม่พอหรือไง! "ไหวมั้ย หาหมอเถอะอย่าดื้ออีกเลย" วายุที่ตามมาลูบหลังให้ฉันพูดขึ้น เขาชวนฉันไปหาหมอหลายรอบแล้วแต่ฉันยังไม่ยอมไป ฉันแค่กะว่าถ้าวันนี้บอกเขา เราจะไปหาหมอและฝากครรภ์ด้วยกัน "..." ฉันไม่ได้ตอบอะไร รีบกลั้วปากล้างคอหลังจากอาเจียนจนแทบหมดแรง แพ้ท้องมันทรมานนะ ฉันเริ่มเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่และเริ่มเข้าใจแม่ของเขา หากจะห่วงและไม่อยากให้ลูกของเขาต้องลำบาก สวบ~ วายุประคองฉันเดินออกมาจากห้องน้ำและแม่ของเขายืนกอดอกมองเราอยู่ "เธอน่ะ" ท่านพูดขึ้น ฉันเงยหน้าสบตากับท่านอีกครั้ง "..." "ท้องใช่มั้ย?" ฉันอึ้งไปเลยเมื่อถูกถามแบบนั้น แต่ถ้าแม่ของเขาจะรู้มันก็ไม่แปลก ท่านเคยผ่านประสบการณ์จุดนั้นมาแล้ว ย่อมรู้ดีเป็นธรรมดา "ฟ้า" วายุเรียกฉัน สีหน้าเขาดูตื่นเต้นขึ้นทันที "จริงเหรอ" "..." "ท้องจริงๆใช่มั้ย" เขาถามฉันแต่ฉันยังเงียบอยู่ ตอนแรกฉันกะจะบอกเขาก็จริง แต่ว่าตอนนี้...สายตาแม่ของเขาที่มองฉันทำให้ฉันพูดไม่ออก "ฟ้า เราจะมีลูกจริงๆเหรอ" "คือ ฟ้า..." "เรียนยังไม่จบ ปล่อยท้องได้ยังไง" ท่านถามออกมาจนฉันสะอึก "งานการก็ไม่มีทำแล้ว ลูกชายฉันทำงานคนเดียว เลี้ยงเธอก็เหนื่อยพอแล้ว จะให้เลี้ยงลูกเธอด้วยหรือไง" เชื่อมั้ยว่าฉันทนจนหมดแล้ว หมดความอดทนแล้ว ฉันพยายามเงียบและยอมเพราะไม่อยากให้ท่านเกลียดฉันมากไปกว่านี้แต่ฉันคงทำไม่ได้แล้ว ฟังจากคำพูดและดูจากแววตาก็รู้แล้วว่าท่านคิดอะไรอยู่ "แต่ลูกฟ้าก็ลูกวายุเหมือนกันนะคะ" ฉันเถียงท่าน แม่ของเขาจ้องฉัน "มั่นใจได้ยังไง" "แม่!" วายุเสียงดังขึ้น แม่ของเขาหันไปมองวายุ "แกมั่นใจได้ยังไง แกตามติดกับแม่นี่ตลอดเวลาหรือไง ผู้หญิงทำงานในที่แบบนั้นท้องขึ้นมาก็ไม่มีใครรับผิดชอบหรอก ลูกใครก็ไม่รู้" "เด็กคนนี้เป็นลูกยุ แล้วก็เป็นหลานคุณด้วย" ฉันขึ้นเสียงใส่ท่าน ดูถูกฉัน ไม่ยอมรับฉันนี่จะไม่ยอมรับลูกฉันอีก ใจร้ายเหลือเกิน "ฉันไม่โง่เหมือนลูกชายฉันนะ" ฉันน้ำตาไหล มันไหลออกมาเองแบบไม่รู้ตัว วายุโอบไหล่ฉันพลางบีบเบาๆ "แม่ครับ..." "..." "ผมมั่นใจว่าเป็นลูกผมเป็นหลานแม่ แม่อย่าคิดแบบนั้นเลย" แม่ของเขามองหน้าเราสองคน "แกมันโง่!" ท่านต่อว่าวายุก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากที่นี่ไป ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าพลางร้องไห้อย่างหนัก ฉันเครียดนะ "ฮือออ" ฟลุ่บ~ วายุกอดฉันพลางปลอบประโลม "ไม่เอา ไม่ร้องไห้นะฟ้า ฉันดีใจนะที่เรามีลูก" "ฮึก" "ร้องไห้แบบนี้ ไม่ดีต่อลูกนะ" "ฉัน ฉันพยายามแล้ว..." "ฉันรู้...แม่ฉันไม่ได้ใจร้ายหรอก เชื่อฉันสิ สักวันท่านจะยอมรับ" "ฮือ" "ฉันรู้จักแม่ดี มันอาจจะเร็วไปจนท่านตั้งตัวไม่ทัน เธอจะทำให้แม่ฉันรักเธอได้เหมือนที่ทำให้ฉันรัก เลิกร้องไห้นะ" "อึก" ฉันมองหน้าเขาพลางกลั้นสะอื้นไว้ เชื่อมั้ย แค่เพียงเห็นหน้าเขา แค่เพียงคำพูดและสัมผัสปลอบโยนจากเขา ทำให้ฉันหยุดร้องไห้ได้จริงๆ "เรามาสู้ไปด้วยกันนะ" วายุประสานฝ่ามือกับมือของฉัน เขาเช็ดน้ำตาให้ฉันพลางส่งยิ้มมาให้ "เราสามคน พ่อ แม่ ลูก" "อะ อื้ม" ฟลุ่บ~ เขาช้อนอุ้มฉันขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวจนต้องรีบกอดคอเขาไว้ "อะ อุ้มฉันทำไม ยุ" "เปล่า อุ้มลูกต่ากหากล่ะ" เขาพูดกลั้วหัวเราะ ฉันหยิกแก้มเขา "อะ โอ้ยเจ็บๆ" "เวลานี้ยังมีอารมณ์มาตลกอีก" "ไม่เอาน่า ไม่ทำคิ้วขมวดแล้วนะ" ฟลุ่บ~ เขาอุ้มฉันพาเดินไปที่โซฟาพลางนั่งลงและให้ฉันนั่งซ้อนอยู่บนหน้าขาเขา "เดี๋ยวลูกออกมาคิ้วผูกเป็นปมแย่เลยนะ" "วายุ..." ฉันหันไปมองหน้าเขา วายุเงยหน้ามองฉันที่นั่งตักเขาทำให้ใบหน้าตอนนี้อยู่สูงกว่า "ถ้าฉันท้องโต ถ้าฉันบวมขึ้น อุ้ยอ้ายขึ้น..." "ก็คงจะน่ารักดีนะ" เขายิ้ม ตอนนี้เขาดูดีใจสุดๆไปเลยล่ะ "ไม่ใช่แบบนั้นสิ ถ้าถึงตอนนั้น...นายจะทิ้งฉันมั้ย?" "หืม เอาอะไรมาพูด?" วายุขมวดคิ้ว "เธอเป็นเมียฉันนะ แล้วเธอก็ท้องลูกของฉัน ฉันจะทิ้งได้ยังไง" "ก็..." "กลัวฉันทิ้งเหรอ" เขาเอียงคอถาม "กลัวไม่ได้หรือไงล่ะ" ฉันง้างมือจะฟาดเขาแต่เขากลับรับฝ่ามือไว้พลางใช้นิ้วก้อยของเขาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของฉันไว้ "ฉันจะไม่ทิ้งเธอกับลูก ฉันสัญญา" 21.10 น. คืนนี้เรานอนกอดกัดอยู่บนเตียง วายุนอนมองฉันพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาทำให้ฉันอารมณ์ดีและลืมเรื่องแม่ของเขาไปชั่วขณะ "ฟ้า" "หืม?" ฉันขานรับเมื่อวายุเรียกชื่อฉัน เขาวางมือลงบนหน้าท้องฉัน "เธอว่าลูกเราจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง" "อืม...ไม่รู้สิ" ฉันตอบ วายุลูบฝ่ามือไปบนหน้าท้องฉันเบาๆ "นายอยากได้ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ" "ก็...เพศไหนก็ได้หมดแหละ ถ้าเป็นลูกของฉันกับเธอ" เขายิ้ม ฉันนอนตะแคงเข้าหาเขาพลางลูบแก้มเขา "แต่ถ้าฉันกำหนดได้ ฉันก็อยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชายจะได้เป็นพี่ชายที่คอยปกป้องน้องๆ..." "เดี๋ยว นี่คิดไปถึงกี่คนแล้วเนี่ย" ฉันกลั้วหัวเราะ วายุเลิ่กคิ้วพลางหัวเราะบ้าง "แต่ถ้าลูกเราเป็นผู้หญิงนะ..." วายุมองหน้าฉัน เขาเลื่อนมือมาลูบแก้มฉันบ้าง "ฉันคงต้องไว้หนวด" "หืม ทำไมล่ะ?" "ก็ลูกเราจะต้องสวยมาก ต่อไปฉันก็ต้องไว้หนวดไว้เคราให้เข้มๆแล้วก็มีปืนลูกซองติดไว้ส่องคนที่มันมาตื้อลูกเราไง" "ฮ่ะๆ นายคิดอะไรเนี่ย" ฉันหลุดหัวเราะออกมาเลย ดูวายุแสดงอาการหวงลูกสิ "ขี้หวงชะมัดเลย ฮ่ะๆ" ฉันดึงแก้มเขา วายุจับมือฉันไว้ก่อนที่เขาจะจูบหน้าผากฉัน พรึ่บ~ แล้วเขาก็เคลื่อนตัวลงไปแถวบริเวณหน้าท้องฉัน เขากอดเอวฉันจนใบหน้าซุกอยู่แถวหน้าท้องนั่น "ตัวเล็กของพ่อ" เขาจูบลงบนหน้าท้องฉันผ่านเนื้อผ้าที่ฉันใส่อยู่ ฉันหลุบตาลงมองเขา "ขอบคุณที่มาหาพ่อนะครับ" _______
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
You may also like
ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์270.6K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.3M viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี127.2K viewsเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C94.1K viewsหม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ
มาตานานา พิธุ2.7K viewsพันธะร้ายพ่ายรักภรรยาสมรส
Duangkwan1.8K viewsคุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว
เลขาท่านประธาน586 viewsไซด์ไลน์กระหายรัก
เฮียกังฟู191 views
