LOGINShare
บทที่ 36/1 ไม่ยอมให้ใครมาส่ง
Last Updated:
2026-02-09 17:07:39หลังจากวันนั้น วายุพาฉันไปหาหมอฝากครรภ์และดูแลอย่างดี เราตกลงกันว่าจะคุยเรื่องนี้กับแม่ของฉันแต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อยเพราะแม่ฉันอยู่ต่างประเทศ เมื่อท่านรู้เรื่องนี้เราคงต้องไปพบท่าน ส่วนแม่ของเขาวายุก็ยังวนเวียนไปหาเรื่อยๆเพื่อพยายามคุยกับท่าน วายุชอบซื้อของบำรุงมาให้ฉันกิน เพื่อนของเขาทุกคนรู้บางครั้งยังฝากของบำรุงมาให้เลย
ส่วนเพื่อนของฉัน... "ของบำรุงเต็มตู้เย็นเลย" ข้าวหอมพูดเมื่อเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาวางไว้บนโต๊ะ ตอนนี้พวกนั้นมาหาฉันที่ห้อง มากันทุกคน พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็มาด้วย "บอกให้ปล่อยก็ไม่ปล่อย เห็นมั้ย ฟ้ามีนำไปแล้วเนี่ย" แล้วเขาก็บ่นใส่ลูกโซ่ เพื่อนฉันก็เลยหันไปหยิกเขา "บอกว่ารอก่อน ฉันยังไม่พร้อม" "จริงๆ ฉันก็ยังไม่พร้อมนะ" ฉันพูด มันไม่พร้อมก็จริงแต่ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดมากแบบนั้นแล้ว ทุกอย่างต้องมีทางออก วายุบอกฉันแบบนั้น "เห็นมั้ย" "ตะวัน พูดมากเดี๋ยวไล่ออกไปนอกห้อง" ลูกโซ่ค้อนขวับแฟนตัวเองเข้าให้ จนพวกฉันพากันขำ "อะไรกันอีกคู่นี้ พี่ตะวันไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้ไม่มี แต่พอแต่งกันไปเชื่อหยีเถอะ เถียงๆกันแบบนี้อ่ะ ลูกดก" "หยี!" "ฮ่าๆๆ" พวกเราหัวเราะลูกโซ่ที่ไม่มีใครเข้าข้าง ยิ่งพี่ตะวันยิ่งชอบใจใหญ่แถมเขายังบอกกับลูกโซ่อีกว่าตอนนี้ไม่มีก็ได้ แต่งเมื่อไหร่จะเอาให้ลูกดกเท่าทีมฟุตบอล ล้อจนลูกโซ่เขินอายไปตามระเบียบ "แล้วเรื่องเรียนแกเอาไง" แล้วยาหยีก็หันมาถามฉันพลางหยิบขนมเข้าปาก "ก็คงต้องดรอปก่อน" "ไม่เป็นไรเนอะ ไม่ต้องซีเรียส สมัยนี้เขาดรอปกันเยอะแยะ" "อืม ไม่คิดมากหรอก" ฉันพูด ถึงจะเผลอคิดไปบ้างแว่บๆก็เถอะ ครืด~ ฉันละสายตาจากเพื่อนที่กำลังคุยเล่นกันอยู่พลางกดเปิดไลน์ที่มีคนส่งรูปภาพมาให้ ไลน์จากนีน่าเหรอ... นีน่า : ส่งรูปภาพ นีน่า : รูปสวยป่ะเพื่อน ปลายฟ้า : อ่านแล้ว... นีน่า : มีเป็นคลิปด้วยนะ แต่ในคลิปอาจจะมันส์นิดหน่อยเนอะ ก็อย่างว่าของมันเคยๆ พอมาเจอกันอีกที่มันก็เลยสุดเหวี่ยงไปนิด ฉันเตือนนะ ถ้าไม่อยากหัวใจวายตาย ก็อย่าดูเลย นีน่า : ส่งวิดีโอ มือฉันสั่น ฉันกำโทรศัพท์แน่นมาก รูปที่นีน่าส่งมาเป็นรูปที่เธอกำลังจูบกับวายุ ฉันรู้ว่ามันถูกถ่ายเมื่อไม่นานแน่ๆเพราะชุดที่วายุใส่ เป็นชุดพนักงานของร้านกาแฟ ส่วนคลิปที่มันส่งมา ฉันเปิดดู... คลิปมันถูกถ่ายจากที่ไกลพอสมควรที่จะเห็นสองคนนั้นทั้งตัว ไม่ได้ยินเสียง ในคลิปชุดที่เขาใส่เป็นชุดเดียวกับในรูปภาพ วายุกำลังจูบกับนีน่าในท่วงท่ายืน หลังของมันแนบสนิทกับกำแพงที่ไหนสักแห่ง มันใส่เดรสสายเดี่ยวสั้นและเสื้อผ้าทั้งสองคนหลุดลุ่ย เหมือนอยู่ในที่มืดๆแต่ก็พอมีแสงไฟให้เห็น ฉันไม่รู้ว่าสองคนนั้นอยู่ที่ไหน รู้แต่ว่าวายุดูมีอารมณ์ร่วมกับมัน เขาเป็นคนจูบมัน เขากอดมันและลูบไล้มัน ดูทั้งสองคนเหมือนโหยหากันมาก ร่างสองร่างแนบชิดกันฉันน้ำตาไหลตอนที่นีน่ายกขาข้างหนึ่งขึ้นเกี่ยวเอวเขาและวายุรับมันไว้พร้อมกับลูบมือตามเรียวขาไปจนถึงขอบชุดเดรสสั้นกุด ตุ้บ~ มือถือหลุดจากมือฉันลงบนโต๊ะ ทุกคนในห้องหยุดเสียงพูดคุยพลางหันมาหาฉัน "เห้ย ฟ้า!" ยาหยีเป็นคนแรกที่อุทานออกมาเมื่อฉันยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วเริ่มร้องไห้ "ร้องไห้ทำไม?" "เป็นไรวะแก?" ข้าวหอมและลูกโซ่เข้ามาจับบ่าฉันพลางถามอย่างเป็นห่วง "เชี่ยแน่!" ยาหยีอุทานอีกครั้ง ฉันเดาว่าเธอน่าจะหยิบโทรศัพท์ฉันไปดู "ทำไมมันทำแบบนี้วะ" "ไหน ให้พวกฉันดูหน่อย" "ฮึก" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนทั้งน้ำตา ทุกคนทำสีหน้าเหวอและตกใจกับคลิปที่เห็น "ตัดต่อหรือเปล่า เหมือนที่พี่ทะเลาะกับโซ่" พี่ตะวันพูดขึ้น เขาพยายามจะปลอบใจฉันและให้ฉันคิดว่ามันจะเป็นเหมือนเหตุการณ์ครั้งที่เขาเคยทะเลาะกับลูกโซ่เพราะมีคลิปตัดต่อส่งมา แต่นี่มันไม่ใช่ไง... ถ้าตัดต่อแล้วเนียนเทพขนาดนี้ฉันจะกราบตีนเลย แอด~ เสียงประตูถูกเปิดออก ทำให้ทุกคนชะงัก ฉันลุกยืนขึ้นด้วยอารมณ์ของความเดือดดาล "ฟ้า ใจเย็น..." ฉันได้ยินเสียงข้าวหอมพูด เมื่อคนที่โผล่เข้ามาอย่างเหมาะเจาะคือวายุ "ฟ้า ท้องอยู่นะ" ลูกโซ่เตือนสติฉัน วายุยิ้มทักทายพวกเราก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นว่าฉันร้องไห้เขาก้าวฉับเข้ามาหาฉัน "ฟ้า เป็นไร..." เพี้ยะ~ ฉันก็ก้าวเข้าไปหาเขาพร้อมกับฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาเต็มแรง วายุหน้าหันและเซไปเพราะไม่ทันตั้งตัว "ฟ้า..." เพี้ยะ~ เขาหันมาอ้าปากจะถามฉันแต่ฉันก็ตบเขาอีก "ออกไปจากห้องฉัน" "อะไร เธอเป็นอะไรเนี่ย" วายุจับหน้าตัวเอง เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมพลางมองคนอื่นๆเหมือนต้องการคำตอบ ฉันอยากไล่เขาออกไปก่อน ฉันไม่อยากขาดสติแล้วรุนแรงเกินไปในตอนนี้ "ตบฉันทำไม ไล่ฉันทำไม" ผลัก~ "ออกไป!" แต่วายุไม่เข้าใจ เขายังยื้อและเอาแต่ถามฉัน ยิ่งเห็นสีหน้ามึนงงและแววตาไร้เดียงสาเหมือนไม่รู้อะไรเลยมันยิ่งทำให้ฉันโมโห "ออกไปให้พ้น บอกให้ออกไป!" แต่ฉันคุมอารมณ์ตัวเองได้ไม่นาน ฉันร้องไห้พลางผลักเขา วายุพยายามยื้อฉันไว้เพราะกลัวฉันล้ม พอฉันเริ่มออกแรงมากกว่าเดิมเขาก็ปล่อยให้ตัวเองเซถอยหลังไปตามแรงผลักของฉัน "ฟ้า เดี๋ยวล้ม" "ออกไปสิวะ ไป ฮึก!" พลั่ก~ ฉันทั้งทุบ ทั้งผลักเขา ตอนนี้ฉันระเบิดแล้ว ยอมรับว่าลืมที่จะสนใจอะไรเลย ไม่คิดว่าตัวเองจะล้มด้วยซ้ำ หมับ~ "ฟ้า ใจเย็นๆ" จนยาหยีเข้ามาดึงฉันไว้ เธอรวบตัวฉันไว้พร้อมกับบอกให้ฉันสงบสติอารมณ์ด้วยเสียงค่อนข้างดัง "ฟ้า ใจเย็นๆก่อนดิ!" "ฮึก ออกไป ออกไปเลย!"
Latest chapter
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
You may also like
นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย55.0K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี90.6K viewsห้ามรัก(เซตวิศวะ)
พลอยแพรวา42.0K viewsวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์69.7K viewsสาวแว่นร้อนรัก
เฮียกังฟู186 viewsเรื่องราวของเราสองคน
ปลายปากกาไร้หมึก381 viewsทาสรักเมียเด็ก
เจ้าหมูน้อย4.0K viewsสะดุดรักกับดักกามเทพ
ปิ่นปภัส222 views
