บทที่ 4/2 ห้ามไม่ได้

*อพาร์ตเมนท์

"หลังจากที่ฟ้าหายไปประมาณอาทิตย์กว่าๆมันกก็ขับรถชน หมอบอกว่าหัวของมันได้รับความกระทบกระเทือนเลยทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวและความทรงจำช่วงหนึ่งอาจหายไป..."

ฉันกัดปากตัวเองอยู่อย่างนั้น ในหัวยังคงมีคำพูดของพี่ครามวนไปมาซ้ำๆถึงเรื่องที่วายุความจำเสื่อม ความทรงจำที่หายไปคือตั้งแต่ช่วงเวลาสามสี่ปีก่อนที่เขาจะเริ่มรู้จักและคบกับฉัน

นั่นหมายถึงในความทรงจำที่เหลืออยู่ของเขา...ไม่มีฉัน!

"แล้วเรื่องของเขากับนีน่าล่ะคะ?"

ฉันถามออกมามือของฉันกำแน่นเตรียมรับฟังคำตอบจากปากพี่คราม พี่ครามถอนหายใจหนักกว่าเก่าก่อนจะพูดขึ้น

"ตั้งแต่ที่มันเข้าโรงพยาบาล นีน่าเป็นคนดูแลมันทุกอย่าง พี่ไม่รู้ว่านีน่าพูดอะไรกับมันบ้างแต่มันดูเชื่อใจแล้วมันกับนีน่าก็บอกว่าคบกัน ทางบ้านของมันก็ดูสนับสนุนเพราะเห็นที่นีน่าดูแลช่วยเหลือมันดีมาตลอด"

"แต่พวกพี่ก็รู้ว่าวายุไม่ได้รักนีน่า แต่ทำไม..."

"พี่ก็รู้ แต่นั่นมันก่อนที่ไอ้ยุจะความจำเสื่อม แล้วอีกอย่าง..."

พี่ครามหยุดคำพูดไว้แล้วเหลือบมองหน้าฉัน

"พูดเถอะค่ะ"

"พวกพี่เห็นมันมีความสุข พวกพี่เห็นรอยยิ้มของมันทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันแทบเป็นบ้าให้ได้ พวกพี่เป็นเพื่อนมัน...ก็เลยอยากเห็นมันมีความสุข"

ฉันเงียบไปทันทีที่พี่ครามพูดความรู้สึกออกมา ฉันรับรู้และเข้าใจที่พวกพี่เขาไม่คิดจะเล่าอะไรเกี่ยวกับเราและปล่อยให้วายุคบกับนีน่าในที่สุด แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้วและฉันจะต้องทำให้วายุจำฉันได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

"แล้วต้องทำยังไง ต้องเริ่มจากตรงไหน..."

ฉันหลุบตาลงมองฝ่ามือตัวเองพลางพึมพำ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถพี่ครามเขาอาสามาส่งฉันที่อพาร์ตเมนท์ที่ฉันพักอยู่พร้อมกับที่เราคุยเรื่องที่ตกลงกันไว้

เหมือนอย่างที่คาดไว้ฉันเล่าเรื่องของฉันให้เขาฟังและเขาเห็นใจฉันมากฉันไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญแต่แค่น้ำตาไหลออกมาพยายามเก็บความรู้สึกเจ็บปวดไว้ ฉันไม่อยากให้เขามองด้วยความสงสารเวทนา

พี่ครามมักดีกับฉันเสมออันนี้ฉันรู้ดี

"มันไม่ง่ายเลยนะฟ้า รู้ใช่มั้ย"

พี่ครามพูดสายตาเขาทอดมองไปที่ตัวอาคารของอพาร์ตเมนท์แห่งนี้นิ่งๆ

"แต่เขาจำทุกคนได้ เขาก็ต้องจำฟ้าได้ ฟ้าเชื่ออย่างนั้น"

ฉันพูด ถึงจะรู้ว่ายากก็เถอะ ก็เขาดูต่อต้านฉันซะขนาดนั้นแต่พอภาพของเขากับนีน่าที่เอาแต่ออดอ้อนคลอเคลียเขาในผับนั่น เธอจงใจทำให้ฉันเห็นแน่ๆและฉันคิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับฉันเลย คิดดูสิว่าเพื่อนที่สนิทที่สุดอย่างนีน่าหักหลังฉัน ฉันติดต่อเธอไม่ได้ตั้งแต่ที่ฉันหายไปเธอเป็นคนเดียวที่ฉันน่าจะติดต่อได้ ฉันไว้ใจเธอมากที่สุดแต่มันไม่ใช่แบบนั้นและฉันคิดว่าเธอจงใจเพราะมันทุกช่องทางที่ปิดกั้นฉัน มันสมควรแล้วเหรอที่คนทรยศอย่างนั้นจะได้รับความสุข!

"พี่ครามทำยังไง เขาถึงจำพี่ได้คะ?"

ฉันหันไปถามพี่คราม พี่ครามละสายตาจากตัวอาคารมามองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนยอมแพ้ในความดื้อของฉัน

"พี่...ก็ไปหามันบ่อยๆ แล้วก็เอารูปหรืออะไรก็ได้ไปให้มันดู พามันไปในที่ๆเคยไปด้วยกัน เล่าเรื่องราวเก่าๆให้ฟังบ้าง อะไรทำนองเนี้ยแหละ"

มันไม่ง่ายเลยจริงๆ...

"แต่ถ้าฟ้าจะทำ...ยากหน่อยนะ เพราะมันตัวติดกับนีน่าตลอด"

ถึงปากเขาจะพูดอย่างนั้นแต่สายตาเขากลับสื่อออกมาว่าไม่เห็นด้วยกับความคิดของฉัน

แล้วไงล่ะ?ก็บอกแล้วว่าเขาเป็นของฉันและฉันไม่ให้ใคร

"ฟ้าจะเอาอย่างนั้นจริงๆเหรอ"

ในที่สุดเขาก็คิดที่จะห้ามฉัน แต่ฉันกลับตอบกลับเขาไปในแบบที่เขาไม่ต้องการ

"ฟ้ากลับมาเพื่อทวงเขาคืน"

ฉันพูดพลางยิ้มบางๆให้พี่คราม

"ขอบคุณนะคะพี่คราม"

จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถของเขาทันที พี่ครามเปิดกระจกฝั่งข้างคนขับแล้วเรียกฉันก่อนที่ฉันจะเดินจากไป

"ฟ้า..."

"..."

ฉันหันไปมองเขาแต่ไม่ได้พูดอะไร

"พี่คงห้ามไม่ได้สินะ"

"ขับรถกลับดีๆนะคะ"

ฉันยกยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในตัวอาคารทันที

ฉันมันนิสัยเสียแบบนี้แหละ เมื่อก่อนอยากได้อะไรก็ต้องได้ มีเงินท่วมหัวอยากได้อะไรก็เอาเงินฟาดเข้าไป ซื้อมาให้หมดทุกอย่างที่ต้องการ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องสำอางค์ กระเป๋า รองเท้า เสื้อผ้า หรือแม้กระทั่งเพื่อน แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรแล้วก็ยังไม่เจียม

เท่าที่มีเหลือจะใช้ยื้อวายุกลับมาได้ก็มีแค่หัวใจเท่านั้นแหละ...ลองสักตั้งจะเป็นไรไป