บทที่ 7/1 อย่ามาให้เห็นหน้าอีก

Rrrr~

แล้ววายุก็ผละออกไปเมื่อมีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เขามองหน้าฉันก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นพลางหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับทันทีโดยไม่ดูด้วยซ้ำว่าปลายสายเป็นใคร

"ฮะ ฮัลโหล"

ฉันยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้งในตอนที่เขาเอ่ยชื่อปลายสายที่โทรเข้ามา

"นีน่า..."

ยัยนีน่า!

"อะ อื้ม จะรีบไป รอแป่บนะ"

เขาพูดกับปลายสายโดยไม่หันมามองฉัน มือของฉันที่กุมหัวใจกำแน่นทันทีเมื่อรู้ว่าเขาจะไปหายัยนั่น รีบไปด้วยนะ แต่ว่า...ฝันไปเถอะ

"นี่เธอ..."

เมื่อวางสายยัยนีน่าแล้วเขาก็หันกลับมาเล่นงานฉันต่อ

"ฉันอยากคุยกับนาย"

"ฉันไม่ว่าง"

"แต่ถ้านายไม่คุย ฉันก็ไม่ยอมให้นายไปไหนทั้งนั้น กุญแจรถนายอยู่ที่ฉัน อย่าลืม"

"ทำไมเธอ..."

เขาทำหน้าเหมือนอยากจะด่าฉันเต็มแก่เลย แต่ฉันต้องไม่สนใจสิ

"ฉันรู้ว่ามีคนรอนายอยู่ ถ้านายไม่ยอมฉันไม่ปล่อยไปแน่ ให้คนที่รอมันรอจนรากงอกไปเลยเป็นไง"

วายุกรอกตา พลางบีบนวดขมับเบาๆ...อยู่ๆก็ปวดหัวขึ้นมาแล้วเหรอ

"เออ ก็ได้ แต่แค่แป่บเดียว...เธอทำฉันปวดหัวรู้ไว้ด้วย"

"ได้สิ แค่แป่บเดียวก็ยังดี"

ฉันยิ้มแก้มปริเมื่อเขายอมคุยกับฉัน ส่วนนึงคงเพราะเขาเห็นฉันเก็บกุญแจรถเขาใส่กระเป๋าแล้วด้วยมั้ง แล้วฉันก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเขาพูดขึ้นอีก

"เร็วๆ แฟนฉันรออยู่"

เหอะ...คำนี้มันเจ็บดีจัง!

"มีอะไรจะพูดก็พูดมา"

ฉันถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเมื่อวายุเร่งเร้าให้ฉันพูดสิ่งที่อยากคุยกับเขาทุกๆวินาที ดูเหมือนเขาจะอยากไปหายัยนีน่ามากจนฉันเริ่มไม่พอใจมากกว่าเดิม

"ถ้าไม่พูดก็ลงจากรถไป"

เขาเองก็พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดออกมาเหมือนกันแถมยังจะไล่ฉันลงจากรถด้วย ตอนนี้เราเข้ามาอยู่ในรถของเขาเพราะวายุไม่อยากยืนคุยด้านนอกให้เป็นจุดสนใจคนอื่นๆที่ขับรถเข้าและออกจากที่นี่

จริงๆฉันไม่ได้ลีลาอะไรหรอก ฉันเองก็อยากจะคุยแต่แค่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อนเท่านั้นเอง

"อย่ากวนประสาทได้มั้ยวะ"

"จำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ"

ฉันโพล่งออกไปเมื่อเขาขึ้นเสียงใส่ วายุหันมามองหน้าฉันแล้วฉันก็มองหน้าเขา มองเขาด้วยสายตามีความหวังทั้งๆที่มันลิบหรี่เหลือเกิน

"ก็บอกว่าจำไม่ได้"

แล้วก็เป็นวายุเองที่หันหน้าหนีฉัน เขามองออกไปนอกรถที่ตอนนี้มีนักศึกษาเดินเข้ามาและขับรถออกไปจากที่นี่เหมือนกับคนก่อนๆ

"ทำไมต้องแค่นให้ฉันจำด้วย"

"เพราะนายไม่ควรลืมฉันไง"

"..."

หมับ~

"นายลืมฉันไม่ได้ วายุ"

"อะไรวะ!"

เมื่อฉันพูดกับเขาแต่เขาไม่แม้จะหันมาสนใจกันด้วยซ้ำฉันก็เลยคว้าต้นแขนเขาแล้วดึงให้หันมาหาแต่วายุก็สะบัดแขนออกจากฉัน เขาขึ้นเสียงใส่แล้วจ้องฉันด้วยดวงตาว่างเปล่า

"ก็มันลืมไปแล้ว ลืมไปแล้วได้ยินมั้ย"

"นายก็พยายามสิ พยายามจำฉันให้ได้"

แล้วเราก็เริ่มเถียงกัน

"ถ้าฉันอยากจำใครฉันจะทำ แต่ฉันไม่อยากจำเธอ...ฉันไม่ทำ ไม่พยายามอะไรทั้งนั้น!"

"ทำไมล่ะ ทำไม?"

ฉันเขย่าแขนเขา เสียงของฉันเริ่มสั่นรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้ให้ได้เลย

หมับ~

"เพราะเธอแม่งร้ายไง เธอทำร้ายฉัน ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ เธอจะให้ฉันจำคนที่ทำร้ายตัวเองเพื่ออะไรวะ"

คราวนี้เป็นวายุเองที่คว้าต้นแขนฉันบ้าง เขาเขย่าตัวฉันตามแรงอารมณ์ที่ประทุขึ้นมา เขาจ้องฉันอย่างเดือดดาล

"หรือเธอจะชดใช้"

เขากดเสียงพูดกับฉัน ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะกลัวท่าทางข่มขู่ของเขาแบบนี้ แต่ฉันไม่...

"ถ้าฉันจะชดใช้ล่ะ"

ฉันเงยหน้ามองเขา วายุไม่พูดแต่บีบแขนฉันจนเจ็บไปหมด

"อย่าให้ฉันต้องพูด"

เขากัดฟันด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ฉันรู้ว่าเขากำลังโมโหและปวดหัวด้วย

"ถ้าฉันจะทำ..."

"ไปโดดให้รถชนดิ เอาให้เป็นแบบฉัน หรือจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยก็ได้!"

ปึ้ก~

พอพูดประโยคทิ่มแทงจนฉันหน้าชา เขาก็ผลักฉันจนหลังกระแทกกับรถก่อนที่จะคว้ากระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนหน้าขาฉันไปพร้อมกับเดินออกจากรถ

"..."

ฉันรู้ว่าเขาลงจากรถไปแล้วและหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าฉันแล้วด้วย แต่คำที่เขาพูดมันทำให้ฉันอึ้งจนไปไม่เป็น

พูดแบบนั้น...มันเหมือนไล่ฉันให้ไปตาย!

ปึ้ง~

เขากระชากประตูรถฝั่งที่ฉันนั่งอยู่ให้เปิดออกอย่างแรงพร้อมทั้งคว้าต้นแขนฉันอีกครั้งแล้วกระชากให้ลงจากรถของเขา

พรึ่บ~

"อะ โอ้ย ฉันเจ็บ!"

ฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเซลงจากรถของเขาทั้งๆที่ยังนั่งอยู่เลย ฉันแทบจะหน้าคะมำลงพื้นแต่เพราะวายุบีบแขนฉันไว้แน่นก็เลยไม่ล้มแต่มันก็เจ็บแขนมากเหมือนกัน

"อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"