Mag-log inShare
5
Huling Na-update:
2026-01-10 01:18:59หลังจากวันนั้น ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว หืม วันไหนงั้นเหรอ ก็วันที่ผมเสียตัวเสียตูดให้ไอ้ภพนั่นแหละ หลังจากวันนั้นมันก็ไม่ได้เอาผมอีกนะ แต่ก็มีจูบๆลูบคลำบ้าง จริงๆก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร แต่เพื่อนกันแบบนั้นมันมากเกินไปมั้ยวะ คิดก็ส่วนคิด ไม่กล้าถามมันหรอก ยังยืนยันคำเดิม ลูกผู้ชายสัจจะยิ่งชีพ
อ้อ ไอ้ที่เกริ่นๆว่าจะไปเที่ยวตอนปิดเทอมน่ะ จริงๆก็ว่าไปงั้นแหละ อยู่มาตั้งแต่เกิด ไม่รู้จะไปไหนอีก แต่สามวันข้างหน้าจะพาภพไปเที่ยวตรัง ทะเลสวย หมูย่างอร่อย อันนี้เอาหัวไอ้ภพเป็นประกันได้กะว่าจะเทียวไปเทียวมาแถวตรัง กระบี่ ภูเก็ต แล้วค่อยกลับสักอาทิตย์นึงก่อนเปิดเทอม ภพมันจะได้กลับบ้านที่กรุงเทพด้วย ถึงแม้เจ้าตัวมันจะไม่เต็มใจอยากกลับก็เหอะ งงๆกับกูมั้ยเนี่ย ไอ้คนที่พูดถึงมันเล่นเกมส์อยู่ในห้องนู่น ส่วนผมอยู่หน้าทีวีครับ ผมดูทีวีจนเซ็งเลยเดินเข้าไปดูในห้อง สมาธิมึงดีจังนะ กระโดดทับภพที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง มันหยุดเล่นเกมส์แล้ว หน้าจอโน๊ตบุ๊คเปิดเฟสบุ๊คค้างอยู่ ทันเห็นมันรีบปิดช่องแชท “แอบคุยกับสาวๆเหรอ” แซวมันขำๆ พลางเบียดน้องชายตัวเองกับตูดมัน เหอะๆ นอนนิ่งเลยนะมึง เสียวละสิ “มึง อยากเหรอ” มันถามกลับมาเสียงพร่า เอ่อ กูเหมือนจะพึ่งรู้ตัวว่าเล่นอะไรไม่เข้าท่า จะนำพาความเดือดร้อนมาสู่ตูด แล้วโดยไม่ทันตั้งตัว มันพลิกตัวมาคร่อมผมไว้ อีกแล้ว ดมๆลูบๆไซร้ๆ แล้วก็เดิมๆกูเสร็จมัน แต่ครั้งนี้อดทนไม่สลบไปก่อน รอให้มันทำจนเสร็จ สามรอบ เออ แม่ง มันเก่ง ยอมรับว่าที่ไม่สลบเหมือดเพราะมัวแต่เสียวอยู่ ถามว่าเจ็บมั้ยก็มีบ้าง แต่ไอ้ความเสียวมันมากกว่าไง เอาวะ ก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร “ภพ ทำไมมึงเชี่ยวจังวะ ตัวติดกันตลอดแล้วมึงเอาเวลาไหนไปฝึกเนี่ย” ถามในสิ่งที่สงสัย ขณะที่นอนให้มันเช็ดตัวทำความสะอาดให้ “หึ ติดใจรึไง” มันไม่ตอบ แต่เสือกทำหน้าเจ้าเล่ห์ถามกลับมา “พ่องสิ” ด่าเสร็จก็หันหลังหนี เขินไอ้เหี้ยยย มันหัวเราะหึหึ แบบถูกใจ มึงเป็นไรกับกูมากป่ะเนี่ย พักนี้แม่งก็ทำตัวแปลกๆ ก็ตั้งแต่ได้เสียกันนั่นแหละ ตามติดกูยิ่งกว่าเก่าอีก จะลงไปใต้หอมันยังตาม แต่ดีที่เอาใจใส่ยังกะกูเป็นเมียมันงั้นแหละ ไม่ต้องทำอะไร เรียกว่าจะเป็นง่อยกันเลยทีเดียว “หิวน้ำ” บอกหลังจากมันเอาผ้าและกะละมังไปเก็บในห้องน้ำ มันเดินออกไปสักพักก็กลับมาพร้อมแก้วน้ำ ยื่นมาให้ ดื่มจนหมด คิดต่อกูจะเอาไรอีกดีวะ “ภพจ๋า เมื่อยไปทั้งตัวเลย” บอกมันออดอ้อน มันเดินมานั่งข้างๆ นวดแขนนวดขาให้ สบายชิบหายเลยกู “เห็นกูยอมให้นี่ อ้อนกูจังเลยนะ” มันว่ายิ้มๆ ไม่ได้จริงจังไรมากผมหัวเราะเบาๆพลางกอดเอวมันไว้หลวมๆ เออ ยังกะคู่ผัวตัวเมียเลยกูกะมึง เสียงโทรศัพท์ของมันดังขึ้นมาขัดอารมณ์ ได้ยินแล้วหงุดหงิดโว้ยย เออ ลืมบอกไป ผมเป็นคนแปลกๆที่ไม่ชอบได้ยินเสียงโทรศัพท์ แม้จะเป็นริงโทนที่เป็นเสียงเพลงก็ตาม เพลงโปรดผมถ้าฟังเต็มเพลงจากเว็บหรือในทีวีหรืออะไรนี่ชอบนะ แต่พอมาเป็นเสียงเรียกเข้าเท่านั้นแหละ กูเกลียดขึ้นมาทันทีเลย ไอ้ภพมันรีบเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียง มันรู้ว่าผมไม่ชอบเสียงโทรศัพท์ ปกติ มันก็ตั้งสั่นไว้นะ แต่ครั้งนี้สงสัยจะลืมจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าไรมันหรอก “สวัสดีครับแม่ใหญ่” มันรับสายเสียงสุภาพ แม่ใหญ่มันโทรมา แม่ใหญ่คือเมียหลวงพ่อมัน ส่วนแม่มันเป็นเมียน้อยที่สอง พ่อมันยังมีเมียที่สาม ที่สี่อีก เห็นว่าเมียที่สี่นี่เพิ่งจะอายุยี่สิบสองปี ส่วนเรื่องโทรศัพท์เอาจริงๆหลังจากมันมาเรียนที่หาดใหญ่นี่เป็นครั้งที่สองที่เห็นคนที่บ้านโทรหามัน “ครับ ครับ ผมจะรีบกลับ ครับ สวัสดีครับ” ไม่รู้หรอกว่าแม่ใหญ่มันพูดว่าไง แต่เดาดูคงเป็นเรื่องสำคัญ แม่ง อยู่ๆก็เซ็งขึ้นมา “เทียน กูต้องกลับบ้าน” มันบอกก็พอจะเดาได้อยู่หรอก “เรื่องของมึง” พูดจบหันหลังนอนพลิกตัวไปอีกทางแล้วทำไมต้องอารมณ์เสียใส่มันวะ “ขอโทษ พ่อกูเสีย กูคงต้องไปงานเค้าว่ะ” มันว่าพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ แต่มันไม่ใช่ไง ฟังก็รู้ว่าฝืนอยู่ “ภพ” ได้แต่เรียกชื่อ แล้วกอดมันไว้ กอดแนบชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น แต่ไม่รู้จะปลอบยังไง ความสัมพันธ์ของมันกับพ่อรู้แค่ว่าไม่ดีเท่าไหร่ นอกจากนั้นเจ้าตัวไม่เคยจะยอมบอกอะไรเลย “ต้องไปเมื่อไหร่” ถามมันหลังจากที่มันเงียบไปนาน เวลาแค่ไม่ถึงนาที แม่งเอาภพคนเดิมของกูไปไว้ไหนวะ “วันนี้ กูขอดูเที่ยวก่อน” มันว่า ผมไล่มันไปอาบน้ำ บอกว่าเดี๋ยวเช็คให้ มันทำตามอย่างว่าง่ายเดินไปอาบน้ำ ส่วนผมเช็คตารางเที่ยวบิน เที่ยวต่อไปห้าโมง อีกสี่ชั่วโมง ผมเก็บของให้มันระหว่างที่มันอาบน้ำ รอไม่นานมันออกมา “เครื่องออกห้าโมง กูจองให้แล้วนะ เอ่อ มึงรอกูอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวกูไปส่ง” บอกมันเสร็จรีบพาตัวเองไปห้องน้ำ จัดการอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะยังไงภพมันก็เช็ดตัวให้รอบนึงแล้ว บ่ายสองโมง ถึงสนามบิน “มึงไม่ต้องอยู่รอกูหรอก กลับไปพักผ่อนเหอะ” มันบอก น้ำเสียงทอดอ่อน เอาไงดีวะ “ภพ กูไปกับมึงด้วยได้มั้ยวะ” จริงๆมันเป็นประโยคคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบหรอกนะ เพราะถึงยังไงก็จะไปตั๋วอะไรก็เผื่อตัวเองไว้เรียบร้อยแล้ว “ห้ามได้มั้ยละ” มันถามกลับมาทีเล่นทีจริง ยังไงก็ดีใจที่เห็นมันยิ้มออกมาได้ แม้จะนิดหน่อยก็เหอะ ไม่รู้ว่าจะผิดมากมั้ย แต่ไม่อยากให้มันเศร้า ตอนอยู่บนเครื่อง ต่างคนต่างเงียบมันไม่ได้พูดอะไร ผมก็ไม่อยากกวนใจ พอลงจากเครื่องมันพาผมขึ้นแท็กซี่ตรงไปที่วัด ส่วนกระเป๋าก็เอาไปด้วย เพราะมีแค่เป้สะพายใบเดียว
Pinakabagong kabanata
Friends เพื่อนยังไงวะ 15
การที่เราเฝ้ารอให้เวลามันเดินไปถึงจุดที่เราอยากให้เป็นมันโคตรจะช้าเลยในความรู้สึก แล้วผมรออะไร ก็รอเวลาเลิกเรียนนะสิ แล้วได้บอกไปยังว่าวันนี้มีลงช็อป โชคดีที่เป็นคาบแรกของการเรียนปฏิบัติการ อาจารย์เลยแค่พูดๆๆไปเกือบชั่วโมงครึ่ง อีกอย่าง วันนี้ทั้งวันไอ้ภพมันไม่คุยกับผมเลย เพื่อนในกลุ่มก็คงสังเกตเห็นนั่นแหละ แค่ไม่มีใครพูดออกมาพออาจารย์ปล่อยผมเป็นคนแรกที่รีบแยกตัวออกไปโดยไม่บอกใคร ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ศูนย์คอมฯหาที่กลบดานเฉยๆ รอให้พวกมันกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไปหอไอ้ภูมิ นั่งตรงเครื่องว่าง ก็ถูกแล้วไง เกิดไปนั่งเครื่องไม่ว่างจะไปแย่งคนอื่นใช้ก็คงไม่งาม จัดการเปิดคอมฯ ล้วงโทรศัพท์ออกมาตั้งเปลี่ยนจากแบบสั่นเป็นเงียบ เชื่อสิ ยังไงก็ต้องโทรมานั่งเล่นคอมฯไปเรื่อยๆจนเกือบสี่ทุ่มหยิบโทรศัพท์ จะกดโทรหาไอ้ภูมิ 67 สายที่ไม่ได้รับ เป็นของไอ้ภพ 46 สาย ที่เหลือก็ ไอ้พวกเพื่อนๆคนอื่นปะปนกันไป ยกเว้นไอ้ภูมิคนนึง กดโทรไปหาไอ้ภูมิบอกให้มันเข้ามารับที่ศูนย์คอมฯ แต่มันบอกไอ้เอกยังอยู่ที่ห้องมันให้รอไปก่อนไอ้เอกกลับห้องเมื่อไหร่จะมารับเอง ไอ้เหี้ยเอก แม่ง ตัดสินใจโทรไปหาไอ้เอก “ไอ้เหี้ยเทียนมึงอยู่ไหน
Friends เพื่อนยังไงวะ 14
“เอก มารับหน่อย ที่หอ” โทรไปหาไอ้เอก ก็ไม่อยากไปเองนี่นา ขี้เกียจ“แล้วภพล่ะ” โว้ย ทำไมใครๆก็ต้องถามถึงมันวะ ไม่ได้ตัวติดกันซักหน่อยนะ แค่คิด ไม่ได้ไปพาลใส่เอกมันหรอก“ไม่รู้สิ ตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว” บอกมัน“อ่าว แล้วมันไปไหนวะ” ยังถามอีกนะมึง“ไม่รู้ มันไม่ได้บอก” พูดแล้วแม่งก็จี๊ดในอกขึ้นมาเลย “เออๆ เดี๋ยวกูไปรับ ภพมันคงมีเรื่องสำคัญจริงๆถึงได้ไปไม่บอกมึง” ไอ้เอกบอก ยังมีน้ำใจไปแก้ตัวให้ไอ้ภพ ชิ กูไม่สนมันเหอะรอไม่ถึงสิบนาที ไอ้เอกก็มารับตามที่บอก แต่เพราะมีไอ้ภูมินั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่ ผมเลยต้องไปนั่งเบาะหลัง“เป็นไง โดนเขี่ยทิ้งแล้วละสิมึง” ไอ้ภูมิทักขึ้นมา มันก็แค่ล้อเล่น แต่แม่ง กูจุกจริงว่ะพาลนึกไปถึงเรื่องเมื่อวานที่เห็นไอ้ภพมันอยู่กับผู้หญิง“เออ” ได้แต่รับคำมันไปแบบเนือยๆภูมิมันส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ ทำไมวะ กูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย “เห้ย กูไม่ได้เป็นอะไร พวกมึงคิดอะไรกันอยู่เนี่ย” บอกมันไป ก็แค่เซ็งนิดหน่อยเท่านั้นเอง“เหรอ หน้ามึงมันไม่ได้บอกว่านิดหน่อยเลยไอ้เทียน” ไอ้เอกมันว่ากลับมา หน้ากูมันแสดงอะไรออกไปวะ “อ้าว ก็บอกไม่ได้เป็นอะไรไง” ย้ำอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง ไม่อยากพ
Friends เพื่อนยังไงวะ 13
กินข้าวเสร็จ ก็ช่วยๆกันเก็บโต๊ะ โหน่งเป็นคนล้างให้ เจ้าตัวอาสาเองด้วยเหตุผลที่ว่า ชั้นเป็นกุลสตรีเพียงหนึ่งเดียว เอากับมันสิพวกมันอยู่เล่นเป็นเพื่อนจนเกือบสี่โมงก็ขอตัวกลับ แต่จนตอนนี้ภพยังไม่กลับมาเลย สำคัญกว่ากูอีกนะธุระมึงอ่ะอยู่คนเดียวก็เบื่อๆ หยิบกระเป๋าตังส์กุญแจรถ กุญแจห้องลงไปข้างล่าง กะแล้วว่ามอไซต์ต้องอยู่ ตรงไปโลตัสหน้ามอ. เดินเล่นในนี้นี่แหละ เดินๆเกือบสองชั่วโมง ไม่รู้ตัวเลยแฮะ ของในรถเข็นก็เยอะแม่งจะขนกลับไปไงวะ ก็เลยต้องเสียเวลาเดินเอาของไปเก็บอีกรอบ เหลือไว้แค่ของที่อยากได้จริงๆเดินออกประตูใกล้ลานจอดรถ มันต้องผ่าน MKไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอก ถ้าไม่ใช่หันไปเห็นภพเข้า มันนั่งอยู่กับผู้หญิง บอกได้เลยว่าสวย ดูเหมาะสมกันดี นั่งกิน นั่งคุยหัวเราะมีความสุข ดูท่าทางสนิทสนมกันมากไม่เคยจะเห็นภพพูดคุยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แล้วกับคนนี้ ใครกัน แต่ก็แค่นั้นจะคุยจะทำอะไรกับใครก็เป็นเรื่องของมันเลือกที่จะเดินออกมา ทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะใส่ใจ แต่ความรู้สึกอึดอัดข้างในนี่คืออะไรวะ ตรงออกมายังไม่ได้กลับหอ ไม่อยากจะกลับไปตอนนี้ ขี่รถวนรอบเมือง กินลมชมวิวไปเรื่อยๆมองดูนาฬิกา จะสี่ทุ่ม
Friends เพื่อนยังไงวะ 12
“ใจร้าย” พึมพำเบาๆพอให้มันได้ยิน แต่มันไม่สนใจ เดินออกจากห้องไปเฉย เช็ดเองก็ได้วะลงมือเช็ดตัวเองลวกๆ คือเช็ดแบบขอไปทีอ่ะ เหมือนน้ำแม่งเย็นกว่าปกติ 64 เท่า เวอร์ไปงั้นแหละ แต่มันเย็นจริงๆนะ “ข้าวต้ม กินซะจะได้กินยา” มันเดินมาเหมือนรู้เวลา เอาข้าวต้มหมูมาให้ อืมกำลังอุ่นอยู่เลย ได้มาก็กิน แม้จะรู้สึกขมนิดๆแต่ก็ฝืนกินไปเกือบครึ่ง ไม่ไหวแล้ว“อีกหน่อยซิ กินไปแค่ครึ่งเดียวเอง” มันว่าคะยั้นคะยอ“ไม่ไหวอ่ะ จะอ้วก ต้องกินยาใช่มั้ย เอายามาสิ” บอกมันแบบเอาแต่ใจ ก็มันใจร้ายกับกูก่อนนะมันยื่นยามาให้ พร้อมกับแก้วน้ำ ก็แค่พารากินเข้าไป ยื่นแก้วน้ำคืนก่อนจะนอนหันหลังให้มันตอนนี้ไม่อยากเห็นหน้า อาจจะแปลกๆที่เพื่อนจะมาน้อยใจกัน แต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆนี่ คนไม่สบายแม่งก็ไม่ยอมตามใจนอนฟังความเคลื่อนไหวของมัน แต่ไม่เห็นจะได้ยินอะไร ออกไปยังวะ ค่อยๆหันไปดู แม่งก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม“ฮึ” ทำเสียงขึ้นจมูกใส่มัน รีบหันกลับไปนอนตามเดิม ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของมัน ตลกนักรึไง สักพักได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา ก็หันกลับไปดูอีกนั่นแหละ ครั้งนี้มันเดินออกไปแล้ว เออ อยากไปไหน อยากทำอะไรก็เรื่องของมึงไม่สนแล้ว
Friends เพื่อนยังไงวะ 11
“เป็นไงบ้างพวกมึง ปิดเทอมเล่นหายหัวไม่ยอมติดต่อกันบ้างเลย” เอกมันถามขำๆ หันไปยักคิ้วหลิ่วตากับภพ ไอ้ภพเองก็เสือกเล่นด้วย “เล่นชู้กันต่อหน้าต่อตาไอ้เทียนเลยนะพวกมึง” น้องหยกชายที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้น แต่แม่งเหมือนมันจะผอมลงป่าววะ“น้องหยกมึงไปทำเหี้ยไรมาเนี่ยแม่ง หมดแล้วน้องหยกผู้มีอันจะกินของกู” ปากผมมันถามในสิ่งที่สงสัยออกไป“ไม่ใช่น้องหยกของมึง” ไอ้น้องหยกยังไม่ทันจะตอบ ไอ้ภพมันแทรกขึ้นมาซะก่อน ตามมาด้วยเสียงโห่ฮิ้ววว พวกมึงโห่ทำเพื่อ“เออ ไม่ใช่น้องหยกของกู ตกลงมึงไปทำไรมาวะหยก แม่งขี้เหร่ชิบหายเลย” ผมหันไปตอบภพก่อนจะถามย้ำน้องหยกอีกครั้ง“เห้ยจริงดิวะเทียน กูผอมลงแล้วขี้เหร่เหรอ ชิบหายกู ไม่น่าเสือกบ้าจี้อดข้าวตามไอ้ตูนเลย แม่ง” ไอ้หยกมันถามแล้วบ่นๆ ตูนเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม จะเป็นคนที่เงียบๆ ไม่ใช่ว่ามันจะนิ่งขรึมอะไรหรอก ออกจะชอบยิ้มจนใกล้จะเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที แต่มันเป็นผู้ชายขี้อาย แค่มีคนไปมองหน้ามันค้างสัก 4 วิ หน้าแม่งจะเห่อแดงขึ้นมาหมดอ่ะ ยิ่งถ้าคนแปลกหน้าจ้องมันค้างแค่ 3 นาที มันเป็นลมใส่จริงๆนะ“เออดิ มึงรู้มั้ยสภาพมึงเหมือนพวกอดอยากหิวโซอะไรประมาณนั้นอ่ะแ
Friends เพื่อนยังไงวะ 10
กลับถึงหอบ่ายสาม จากบ้านผมมาหอใช้เวลาเดินทางแค่ครึ่งชั่วโมง ยิ่งถ้ารถไม่ติดแค่ยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว กลับมาก็นอนแผ่กันทั้งสองคน ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกกำลังอยู่ในอารมณ์ขี้เกียจ แบบไม่อยากทำอะไรกูอยากนอน นิสัยผมเลยล่ะ ชอบนอนที่หนึ่ง ผมเคยนอนหลับเต็มๆถึงสองวันเลยด้วยนะ โคตรภูมิใจ ไม่รู้ทำไปได้ไง แม่งดีนะไม่ตายอยู่ในห้อง เพราะอยู่ห้องคนเดียว ตอนนั้นไอ้ภพมันมีเรื่องด่วน รู้สึกว่าแม่ใหญ่เรียกตัวมันกลับบ้าน“เทียนหอม กว่าจะเรียนจบ มึงว่ากูจะจนกรอบมั้ยวะ” อยู่ๆภพก็พูดขึ้นมา อะไรของมัน“ทำไมครับคุณชายภพ กลัวจนเหรอมึง” ถามมันขำๆ“ป่าว แต่ตอนนี้กูไม่มีอะไรเลยนะ มึงก็รู้นี่ มีแต่ตัว มึงเลี้ยงกูด้วยละกัน” มันว่า หันไปมองหน้า ก็เห็นมันมองผมอยู่ก่อนแล้ว ทั้งปากทั้งตายิ้มแพรวพราวเจ้าเล่ห์ชิบหาย“เหรอ งั้นมึงออกไปเลยนะ ไปอดตายไกลๆกูเลย” ตอบแล้วยกยิ้มใส่มัน คนแบบภพรักไม่อดตายหรอก เท่าที่รู้มันไม่เคยแตะต้องเงินทางฝั่งพ่อมันเลย ที่ใช้จ่ายใช้เป็นค่าเทอมอยู่นี่ก็เป็นเงินฝั่งแม่มันทั้งนั้น แม่มันถึงจะเป็นเมียน้อย แต่ต้นตระกูลก็รวยมาก แม่มันเป็นลูกสาวคนเดียวและมีมันเป็นหลานตาเพียงตนเดียว พอตายายมันเสียสมบัติทั
Maaari mong magustuhan
We're the same นายกับฉันเหมือนกันเลยนะ
มินิซ่าส์1.8K viewsเพื่อนสนิทผมคลั่งรัก
เธียรนรา2.2K viewsมู่เหรินจอมคนอัจฉริยะ
พิมพ์สีทอง1.6K viewsพาลินโดรม
จินต์พิชา965 viewsพ่อกะแม่หยุดดิ๊! หยุดทะเลาะกันสักที เลี้ยงน้องไม่ไหวแล้ว!(mp
นรกสร้าง171 viewsตัวร้ายคนนั้นถ้าเจ้าไม่ต้องการ...ข้าขอนะ
ดอกหญ้าของหมาเฒ่า3.0K viewsนายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]
หย่งฟู่2.2K viewsดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg)
Melmee1.5K views
