ุ6

เมื่อเข้าไปในงานมันพาไปไหว้คุณท่าน คุณท่านคือย่าของมัน แม่ใหญ่ แม่สาม แม่สี่ และพี่น้องต่างแม่ของมันอีกสามคน

คงเพราะทุกคนอยู่ในบรรยากาศโศกเศร้า เลยไม่มีใครสนใจมันเท่าไหร่ มันพาผมไปกราบพ่อมัน ผมมองสลับระหว่างมันและรูปถ่ายพ่อมันดูยังไงก็ถอดแบบกันออกมา แต่พ่อมันจะดูคมกว่าเพราะผิวเข้มกว่า ภพมันเคยบอกผิวมันขาวติดแม่

สี่ทุ่ม ภพลาทุกคนกลับ ผมคิดว่ามันจะกลับบ้านใหญ่ แต่เปล่ามันพาผมไปโรงแรมใกล้ๆ ไม่ได้แปลกใจก็สมกับเป็นภพรักดี

“ทำไมพักที่นี่ล่ะ” ถามมันหลักจากเช็คอินเข้าห้องพัก

“กูไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับบ้านนู้น” มันบอกเสียงแผ่ว ไม่รู้สิ บรรยากาศรอบตัวมันดูหม่นๆ มันไม่เชิงจะเศร้านะ แต่มันไม่ดีอ่ะบอกไม่ถูก

“กอดหน่อยสิ” ภพว่าหลังจากที่ต่างเงียบกันมาพักนึง มันกางแขนออกรออยู่ที่ปลายเตียง ผมเดินเข้าไปให้มันกอดและกอดตอบมัน

มันค่อยๆนั่งลง ผมเองก็นั่งตามบนตักมันทั้งที่เรายังกอดกันอยู่อย่างนั้น ไม่รู้หรอกความคิดของภพน่ะ ไม่เคยคาดเดาออกเลยนอกจากมันจะแสดงออกมาให้เห็น ไม่ใช่ไม่เคยพยายามนะ แต่เป็นมันนั่นแหละที่พยายามปกปิดยิ่งกว่า

“เหนื่อยว่ะเทียน มึงรู้มั้ยกับคนบ้านนั้น กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับพวกเขาเลย พอเจอกันก็แค่นั้น เหมือนไม่ใช่ญาติ แค่รู้จักไม่ได้รู้สึกผูกพันอะไร แม้กระทั่งกับคนที่กูเรียกว่าพ่อ กูกับเขา เราเคยคุยกันแทบจะนับครั้งได้ ตั้งแต่เกิดมานี่คุยกันคงไม่ถึงสิบครั้งเลยมั้ง ไม่ใช่กูไม่เคยพยายามจะคุยนะ แต่มันไม่เห็นมีอะไรขึ้นมา มันเหมือนกับเวลาเราทักคนแปลกหน้า ครั้งเดียวแล้วก็ลืม” มันบอก น้ำเสียงมันฟังก็รู้คงทั้งเหนื่อยทั้งล้าเต็มที แต่เหมือนมันจะฝืนไว้ แต่ทำไมหัวใจผมมันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ เหมือนมันโดนรัดจนอึดอัด แต่ก็แค่นั้น ทำได้แค่นั่งฟังมันเงียบๆและกอดมันไว้ให้แน่นที่สุด รอฟังสิ่งที่มันกำลังจะบอกต่อ

“แล้วตอนที่แม่ใหญ่โทรมาบอกว่าเค้าเสีย กูแค่รู้สึกตกใจไม่ได้รู้สึกเสียใจเท่าไหร่ มันธรรมดามากเหมือนกับแค่รู้ว่ามีเพื่อนร่วมโลกตายไปคนนึงเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลย มึงว่ากูเลวมากมั้ยวะที่รู้สึกแบบนั้นกับเค้าน่ะ” มันหยุดไว้ด้วยคำถาม แต่ผมตอบไม่ได้หรอก ไม่ใช่มัน ไม่เคยเจอแบบมัน ไม่รู้ว่าตลอดมามันต้องอยู่กับความรู้สึกยังไง รู้แต่ว่าคงทรมานใจมากๆ เกลียดตัวเองขึ้นมาทั้งที่อยู่กับมันมานานขนาดนี้ แต่ไม่เคยรับรู้อะไรไม่เคยแบ่งเบาอะไรมันได้เลย อึก เผลอสะอื้นออกมาไม่ได้ตั้งใจ

“หืม คนดี ร้องทำไมครับ กูไม่ได้เศร้าอะไรมากมาย อย่าร้องนะ อย่าร้อง” กลายเป็นมันที่ต้องปลอบลูบหัวลูบหลังผมแทน ผมแย่ขนาดตอนนี้ยังช่วยอะไรมันไม่ได้ก็ถือซะว่าผมร้องแทนมันก็แล้วกัน

“อึก ไม่ร้องแล้ว” บอกมันทั้งที่ยังสะอื้นไห้ ก็ไม่ใช่มันจะหยุดกันได้ง่ายๆซะเมื่อไหร่ล่ะ ทั้งไอ้น้ำตา ทั้งไอ้ความรู้สึกเศร้านี่

“เอาจริงๆนะ กูแค่อยากระบายให้ใครฟังเฉยๆ ไม่ได้จะเก็บกดอะไรหรอก ทั้งที่พ่อตัวเองตาย แต่กลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรมากนัก มึงจะว่ากูเหี้ยกูเลวหรือ..อุ๊บ” ไม่ทันที่มันจะพูดจบ ผมก็ปิดปากมันด้วยปากของผม แต่กลายเป็นมันที่จูบกลับมาแบบดูดดื่ม อา หอบหายใจเมื่อมันถอนปากออก

“กูเป็นเพื่อนที่ไม่ได้เรื่องชิบหาย ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับมึงเลย ช่วยอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง แม่ง” บ่นไปน้ำตาพาลจะไหลอีกรอบ

“อืม มึงเป็นเพื่อนที่ไม่ได้เรื่องจริงๆด้วย แล้ว อยากเป็น เห้ยย เทียน อย่าร้องๆกูพูดเล่น สำหรับกูมึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดแล้ว” มันบอกน้ำเสียงจริงจังบวกกับไอ้หน้าตาตื่นๆของมันทำให้ผมที่กำลังเศร้าหลุดขำออกมาทั้งน้ำตา

“ฮ่าๆ หน้ามึงตลกอ่ะภพ” บอกมันอย่างที่คิด ก็ไม่บ่อยหรอกที่มันจะหลุด จริงๆตอนภพมันอยู่กับคนอื่นมันจะนิ่งมาก ขนาดเพื่อนสมันมัธยมที่คบกันมาสามปี มันยังไม่สนิทอะไรกับเค้าขนาดที่จะเล่นหัวกันได้ ไม่ใช่ว่ามันถือตัวขี้เก๊กอะไรหรอก แต่มันจะนิ่งๆเฉยๆซะมากกว่า แต่แปลกตรงที่มันดันมาสนิทกับผมจนขนาดกินตับกัน คิดแล้วก็แปลกๆ

“ไอ้เหี้ย” มันว่าใส่หน้าผมเต็มๆ

“กูเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมึงจริงๆใช่ป่ะ” ถามมันขำๆ

“อืมสำหรับกูมึงเป็นทุกอย่างเป็นที่สุดของที่สุดอยู่แล้ว” มันบอกจริงจัง อยู่ๆก็ไม่กล้าสู้สายตากับมันซะงั้น

“อืม กูสัญญาจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมึงตลอดไป” ซื่อสัตย์และจริงใจ แต่เหมือนมันจะเกร็งตัวเพิ่มแรงกอดขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะปล่อยผมให้เป็นอิสระในที่สุด ผมเลยกลับมานั่งบนที่นอนข้างๆมัน

“นั่นสินะ เพื่อนที่แสนดี” มันว่าเหมือนจะพึมพำกับตัวเองมากกว่า ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

สักพักมันก็เดินออกมาแบบไม่ใส่อะไรเลย ผมมองมันด้วยความอิจฉาแวบหนึ่งก่อนจะไปอาบน้ำบ้าง

ออกมามันก็นอนดูทีวีอยู่ที่เตียง ใส่กางเกงนอนแค่ตัวเดียว ผมก็ทำตามมันแหละ หยิบกางเกงนอนมาใส่และไปนอนที่เตียงอีกด้านอย่างรวดเร็ว

“เทียนหอม อยากทำ” มันบอกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย