ตอนที่ 13 บทสาม Future Detective ภาคต้น

“ดิฉันจะดำเนินการเอกสารให้ท่านทันทีค่ะ” เลขาส่วนตัวบอกพลางเดินออกไปจากห้องทำงานทันที

            บีระพัฒน์คิดว่าเส้นทางที่ตนเองต้องการจีบคนจากตระกูลคนละขั้วอำนาจอาจเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด แม้จะไม่มีคนที่บ้านคอยขัดขวางก็ตาม

            ระหว่างที่กำลังจัดผ้าพันคอของตนเองในห้องสมุด หยิบกระจกใบเล็กมาส่องเพื่อจัดทรงผมสีส้มที่ชี้ไปมาจากการแอบงีบภายในห้องสมุดสักหน่อย

            เมื่อลืมตาขึ้นกลับพบว่าใครบางคนกำลังจ้องมองตนเองอย่างเปิดเผย ถือเป็นเรื่องพบได้ยากที่จะมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขา จึงไม่ลังเลที่จะดันแว่นเข้าไปให้ชิดกว่าเดิมแล้วมองอย่างตั้งใจ ปรากฏว่ากลับเป็นใครบางคนที่คิดถึงอย่างสุดหัวใจมาตลอดหลายปี

            ด้วยการร่ำเรียนมาอย่างดีทำให้สามารถปรับเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็ว แม้ในใจจะสั่นไหวมากแค่ไหนก็ตาม เหมือนใครบางคนกำลังตกตะลึงกับใบหน้าของเขาจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว

            “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมองขนาดนั้น” ชินภัทรตัดสินใจเอ่ยปากขอโทษพลางลุกขึ้นยืนโค้งศีรษะให้เก้าสิบองศา

          “ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสาคุณ”

บีระพัฒน์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก ยังไงซะตอนนี้เป็นเวลาสอบเลื่อนขั้นการมีคนมาจ้องมองบ้างก็ไม่ได้แปลกอะไร

ถึงแม้ว่าท่าทางจะเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก แต่ในใจดีใจจนแทบคลั่งไปแล้ว ตอบแค่ประโยคเดียวยังใจเต้นแรงขนาดนี้ วันหน้าจะเป็นหนักขนาดไหนกันนะ

เขาส่ายหัวไปมาด้วยความสับสนเล็กน้อย พลันกลับมาตั้งสติอีกครั้ง ตอนนี้จำเป็นต้องโฟกัสกับข้อสอบตรงหน้า อย่างน้อยที่สุดผ่านสักครั้ง ไม่ให้น่าเกลียดเกินไป

            “เฮ้อ...นึกว่าจะตายซะแล้ว ยังดีนะที่รอดกลับมาได้” ใบหน้าหล่อเหลาพึมพำเสียงเบา ร่างกายยังคงสั่นเทาด้วยความเครียดไม่หาย

          “โอ๊ะ!” ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวัง” ชินภัทรบอกด้วยน้ำเสียงอู้อี้พลางกุมหน้าอกด้วยความเจ็บ

            เมื่อมองเห็นว่าตนเองชนใครนั้นถึงกับหน้าถอดสีออกมาด้วยความตื่นเต้น เหงื่อไหลซึมตามกรอบใบหน้าหล่อเหลา เส้นผมสีชมพูที่เพิ่งย้อมมาใหม่ตั้งชันด้วยความหวาดกลัว

            หรือภารกิจที่ได้รับมอบหมายจะถูกเปิดเผยแล้วเหรอ!

“ไม่เป็นไรครับ แต่ว่าวันนี้เป็นครั้งที่สองแล้วนะ ที่คุณขอโทษผม อันนี้คือจีบอยู่หรือเปล่าครับ” บีระพัฒน์ตัดสินใจถามออกไปด้วยความสงสัย

            ในใจมีความอยากรู้อยากเห็นมากมายจนอดไม่ได้เลยถามออกไป ไม่งั้นอาจจะอกแตกตายจริงๆ ความชอบของรักแรกพบนี่มันยากจะตายทานเหลือเกิน

            แถมหลายปีที่ผ่านมายังมีความเครียดและกดดันสะสมอย่างหนักจนต้องเข้าพบจิตแพทย์มาหลายปี การระบายความรู้สึกออกไปไม่กี่ประโยค

            กลับช่วยให้อาการดีขึ้นกว่ากินยาและนอนพักรักษาสถานพักฟื้นตั้งหลายเท่าตัว ต่อไปถ้ามีโอกาสพบเด็กคนนี้อีกจะต้องพยายามซักถามให้ได้มากที่สุด

            เพื่อลดภาระทางใจที่กัดกินมานานเสียที

            “ถ้าตอนนี้คือไม่ใช่ครับ รอบแรกที่ห้องสมุดผมมัวแต่กังวลจนมองไปเรื่อยเปื่อยแล้วไปหยุดที่หน้าของคุณ รอบสองคือผมหวาดกลัวความคิดเจ้านายตัวเองจนผวาแล้วเผลอเดินชนต่างหากครับ” เด็กหนุ่มพูดความจริงทั้งหมดด้วยสีหน้าจริงจัง

“พอจะบอกชื่อให้ผมทราบหน่อยได้ไหมครับ ไม่คุ้นหน้าในงานสังคมเลย” บีระพัฒน์ถามออกไปด้วยความสงสัย แม้จะมองออกว่าอีกฝ่ายเป็นลูกหลานคนมีเงิน

            “ชินภัทร อุดรภาคครับ เจ้านายคนปัจจุบันคือคุณชายใหญ่ นนท์ภัทร ภูทนินทร์ ไม่ค่อยได้พบหัวหน้าตระกูลกับนายหญิงเท่าไหร่ ทั้งสองมักทำงานอยู่ต่างประเทศบ่อยๆ”

            ชินภัทรพูดแนะนำตนเองด้วยท่าทีสุภาพ เพราะแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้นเจือปนความหวาดกลัวอยู่ด้วย

            “บีระพัฒน์ วรวงศ์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก พอจะเข้าใจเหตุผลถึงความหวาดกลัวต่อเจ้านายแล้วล่ะ ถ้าเป็นคนผู้นั้นที่มีข่าวลือไปทั่ววงการธุรกิจ การเมือง ทั้งภาครัฐและเอกชน ผมเองก็รู้จักเหมือนกัน”

            บีระพัฒน์ยอมเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของตนเองบ้าง นาทีนี้คือจะไม่มีใครไม่รู้จักลูกชายของนายกรัฐมนตรีคนล่าสุดหรอก เพราะเพิ่งผ่านการเลือกตั้งมาได้แค่สองสัปดาห์เท่านั้น

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณบีระพัฒน์ ขอแสดงความยินดีกับท่านที่ได้กลายเป็นคุณชายที่โด่งดังที่สุดในวงการเมือง ตลอดทั้งแปดปีนี้คงต้องรบกวนให้ท่านนายกช่วยดูแลแล้วล่ะ”