ตอนที่ 14 บทสาม Future Detective ภาคกลาง

ชินภัทรไม่ใช่คนที่เข้าสังคมเก่งเท่าไหร่ เลยพยายามประดิษฐ์คำพูดเท่าที่จะพูดอวยพรให้ได้ แถมยังรู้สึกตื่นเต้นกับความบังเอิญได้เข้าใกล้หนึ่งในเป้าหมายอยู่หลายครั้ง

            “ฮ่าๆๆ ขอบคุณนะ คุณรู้สึกทำให้ผมเอ็นดูสุดๆ ไปเลย อายุเท่าไหร่เนี่ย” บีระพัฒน์อดที่จะหัวเราะอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดูอย่างที่เอ่ยปากออกไป

          สมกับเป็นเจ้าเด็กที่ชอบเอาแต่ศึกษาเล่าเรียน จนไม่ค่อยเข้าสังคมเท่าไหร่ จะเห็นหน้าตาสักครั้งต้องเป็นงานใหญ่พอสมควร กับงานระดับชาติเท่านั้นแหละ

            ใบหน้าหล่อเหลากับเรือนผมสีชมพูนี้มันหาดูยากจริงๆ เห็นตอนแรกย้อมสีส้ม ตอนนี้เปลี่ยนเป็นชมพูกลับทำให้น่าเอ็นดูมากกว่าเดิม

            “สิบห้าครับ แล้วคุณล่ะบีระพัฒน์ล่ะครับ” เด็กหนุ่มตอบพลางเช็ดเหงื่อที่เริ่มไหล่ซึมจนเห็นได้ชัด ปกติไม่ค่อยใช้วาจาเป็นทางการแบบคุณชาย

            มักเป็นเด็กเรียนทั่วไปกับการฝึกฝนการต่อสู้มากกว่า ไม่รู้เลยว่าการคุยกับคนนอก ที่ไม่ใช่ทั้งเพื่อน ญาติ คนรับใช้ ต้องทำยังไงกันแน่

            ตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือแก้ผ้าเอาหน้ารอดไปก่อน ตอบคำถามที่อีกฝ่ายถามมาก็พอ อย่าต่อความยาวสาวความยืด

“สิบเจ็ดครับ ห่างกันสองปีเองนะ แต่คุณดูประหม่ามากเลยนะ ปกติไม่ค่อยได้คุยกับใครใช่ไหมเนี่ย” บีระพัฒน์พยายามชวนคุยในเรื่องทั่วไปก่อน

            ใจริงมีเรื่องด่วนกว่านั้นมาก แต่การพูดด้วยการเจอกันไม่ครั้งดูจะน่าเกลียดไปหน่อย ทำให้เป็นมารยาทก่อนแล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน

            เนื่องจากเขาสั่งให้คนตามสืบเรื่องเด็กคนนี้มานาน ความรู้ ความสามารถ เป็นที่ประจักษ์มานับไม่ถ้วน การขอความช่วยเหลือครั้งนี้ถือเป็นการเดิมพัน

            “ครับ ปกติถ้าไม่ได้ฝึกฝนการต่อสู้ เรียนหนังสือ ก็แทบจะไม่ได้ไปไหนเท่าไหร่” ชินภัทรยอมรับตรงๆ ไม่มีปิดบัง ไม่ได้อวดดีเหมือนคุณชายทั่วไปแบบบ้านอื่น

            ไม่มีใครรู้หรอกว่าหลายปีก่อนนั้น เจ้าตัวก็เหมือนคุณชายทั่วไปนั่นแหละ ไม่ต่างอะไรกันเลยสักนิด เพียงแต่ว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายในตระกูลภูทนินทร์

            คุณชายใหญ่ผู้เป็นประมุขปัจจุบันออกคำสั่ง ไม่ให้แพร่งพรายเรื่องภายนอกออกไป ทำให้มีเพียงข่าวลือจากบริษัท และโรงเรียนเท่านั้น

            ไม่มีใครสามารถเข้าแทรกแซงภายในคฤหาสน์หลังนี้มานับตั้งแต่ผู้นำคนปัจจุบันทำงานอยู่ ไส้ศึกถูกขับไล่ออกจนหมด

“สนใจมาอยู่บ้านฉันสักปีไหม จะพาอบรมให้ออกงานราบรื่น แถมยังคุยกับคนแปลกหน้าได้ดี” เขารู้สึกเอ็นดูเด็กหนุ่มตรงหน้ามากจนเอ่ยถามออกมา

            เอ่ยออกมาด้วยท่าทีเล่นทีจริง ต้องการพนันว่าขีดจำกัดของคนตรงหน้ามีมากน้อยแค่ไหน รวมถึงอยากรู้ถึงพลังที่แท้จริงในการโต้วาทีชั้นสูงของอีกฝ่าย

            หวังว่าจะมีอะไรน่าสนใจมากขึ้น ไม่งั้นคงน่าเบื่อแย่ ถ้าให้พูดอยู่คนเดียวแบบนี้ ปลาจะกินเบ็ดหรือเปล่านะ

            “คุณครับ เราเพิ่งเจอกันวันนี้เองนะ” ชินภัทรตอบกลับด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ถึงตอนแรกจะหวาดกลัวการถูกจับได้ การสนทนาไม่กี่ครั้งทำให้รู้ว่าคิดมากไปเอง

            ทำให้ฟื้นคืนสติกลับมาอย่างรวดเร็ว และเริ่มวิเคราะห์ด้วยความเร็วสูงอีกครั้ง พบว่าคนตรงหน้าต้องการทดสอบสงครามประสาท

“อยู่ดีๆ จะพาใครเข้าบ้านสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอกนะ คุณรู้จักผมดีแค่ไหนกัน ไม่เป็นห่วงความปลอดภัยภายในบ้านเหรอครับ น่าเป็นห่วงมากเลยนะ” ชินภัทรรีบปฏิเสธด้วยความตกใจ

            “คุณเป็นบุตรลำดับสามของตระกูลอุดรภาค แถมยังเป็นถึงคุณชายที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและแวดวงการเมืองอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเสียเมื่อไหร่”

            “แถมข่าวลือล่าสุดที่ว่าคุณต่อสู้บนลานประลองจนสามารถเอาชนะบอดี้การ์ดได้นับสิบชีวิต เพราะอยากเอาชนะเดิมพันกับพวกอาวุโสนั่นน่าประทับใจไม่น้อย”

            “คุณถูกเลี้ยงดูอย่างมาดีมาจากตระกูลภูทนินทร์ เลยไม่ค่อยรับรู้ข่าวสารด้านนอกสินะ ว่าคุณถูกจัดอันดับให้กลายเป็นว่าที่คุณชายผู้แข็งแกร่งหนึ่งในสิบของคนอายุต่ำกว่าสิบหกปีนะ”             บีระพัฒน์เห็นท่าทางเหล่านั้นจึงตัดสินใจอธิบาย

            “ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับ แต่ผมไม่ได้ดีใจเท่าไหร่ พอดีว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เห็นแต่ลูกราชาปีศาจกับลูกจอมมารอยู่ตลอดเวลา เลยไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนเก่งกาจอะไรครับ”

            “คุณชายใหญ่ถือครองอันดับหนึ่งมาทุกรุ่นอายุของการแข่งขันศิลปะการต่อสู้”