CHAPTER 1

ELIANA POV

“Ma!”

Halos mapasigaw ako nang biglang bumagsak si Mama sa sahig.

Kakapasok ko pa lang ng bahay galing sa paghahanap ng trabaho nang makita ko siyang nakahawak sa dibdib habang nanginginig. Bago pa ako makalapit, tuluyan siyang nawalan ng malay.

“Ma! Gising!” Nanginginig ang kamay kong hinawakan ang mukha niya. “Ma, please!”

Walang sagot.

Mabilis kong kinuha ang cellphone ko at tumawag sa emergency service. Ilang minuto lang, pero parang napakatagal bago dumating ang ambulansya.

Habang nakasakay kami papuntang hospital, hawak ko ang malamig niyang kamay.

“Please, Ma. Huwag mo akong iwan.”

Wala akong ibang iniisip kundi ang takot na baka tuluyan ko ring mawala ang nag-iisang pamilya ko.

Pagdating sa hospital, agad siyang isinugod sa emergency room. Naiwan akong nakatayo sa labas, nanginginig habang nakatingin sa mga doktor na abala sa loob.

Makalipas ang halos isang oras, lumabas ang doktor.

“Family member?”

“Ako po ang anak niya.”

“Your mother needs immediate treatment and further tests. Stable siya ngayon, pero kailangan natin siyang ma-monitor.”

Tumango ako agad. “Gawin niyo po lahat ng kailangan.”

Tinitigan ako ng doktor bago maingat na nagtanong, “May pambayad po ba kayo para sa admission at treatment?”

Parang biglang nawala ang lakas ng katawan ko.

“Magkano po?”

Binanggit niya ang estimated amount. Napayuko ako. Wala akong ganoong pera.

“Pwede po bang kahit partial muna? Babayaran ko po. Makakahanap ako ng paraan.”

“I understand, pero kailangan nating ma-process ang admission.”

“Please,” pakiusap ko habang pinipigilan ang luha. “May sakit po ang nanay ko. Huwag niyo naman siyang palabasin dahil wala kaming pambayad.”

Humigpit ang hawak ko sa bag ko dahil wala akong pera, wala akong trabaho, at may ₱2.3 million pa kaming utang.

Kinagabihan, nakauwi ako kasama si Mama matapos ma-stabilize ang kondisyon niya. Hindi man lang ako nakatulog nang maayos.

Nasa mesa sa tabi ng kama ang mga medical bill, listahan ng gamot, at mga papel ng utang.

₱2,300,000.

Ilang beses kong tinitigan ang halaga hanggang sa pumatak ang luha ko.

Hindi ganito dapat.

College graduate ako ng Culinary Arts. May pangarap ako. Gusto kong maging chef, magkaroon ng sariling restaurant, at magkaroon ng magandang buhay kasama si Mama. Pero pagkatapos mamatay ni Papa, nawala ang lahat ng plano namin.

Si Papa ang pangunahing kumikita. May maliit siyang negosyo na sapat para sa pang-araw-araw naming pangangailangan. Pero may mga loan at obligasyon pala itong naiwan. Nang mawala siya, wala nang nagpatuloy sa negosyo at patuloy namang nadagdagan ang utang.

Ngayon, pati gamot ni Mama, hindi ko mabili nang maayos.

“Anak…”

Napalingon ako.

Gising na si Mama.

“Ma.”

Lumapit ako at hinawakan ang kamay niya.

“Maghanap ka lang ng trabaho. Huwag mong isipin lahat ng ito.”

Napangiti ako kahit umiiyak. “Kailangan kong isipin. Ikaw ang kailangan kong alagaan.”

“Hindi ko gustong isakripisyo mo ang pangarap mo.”

“Pangarap lang iyon, Ma. Ikaw ang mas importante.”

Hindi na siya nakasagot. Niyakap ko siya nang mahigpit. Kinabukasan, naghanap ulit ako ng trabaho hanggang sa may nakita akong advertisement.

PERSONAL SLAVE

Napakunot-noo ako at binasa ko ang details.

Personal assistance, household duties, errands, schedule assistance.

May sariling room at libre ang pagkain, at ang sahod ay ₱150,000 kada buwan.

Napahawak ako sa dibdib ko. Sobrang laki ng salary. Hindi ito ang trabahong gusto ko, pero sapat ito para makabili ng gamot ni Mama at unti-unting mabayaran ang utang namin.

Matagal akong nakatitig sa application form hanggang sa pinindot ko ang APPLY.

Kinabukasan, tinanggap ako at bago ako umalis, tiningnan ko si Mama.

“Ma, may trabaho na ako.”

Ngumiti siya. “Sigurado ka ba diyan?”

“Oo.”

Hindi ko sinabi ang buong title. Hindi ko sinabi na magiging Personal Slave ako ng isang mayamang lalaki. Ang sinabi ko lang, “Malaki ang sahod.”

Dahil iyon lang ang mahalaga sa akin.

Pagdating ko sa Montenegro Mansion, muntik akong mapatigil sa gate.

“Holy shit…” bulong ko.

Napakalaki ng bahay. May malawak na garden, mahabang driveway, at security gate na parang papasok ako sa isang hotel.

“Miss Monteverde?”

Napalingon ako sa staff na sumalubong sa akin.

“Yes.”

“Welcome to Montenegro Mansion. The young master is inside. You need to meet him before starting your duties.”

Huminga ako nang malalim.

“Kael Montenegro?” tanong ko. Kasi iyon ang nakalagay kung sino ang pagsisilbihan ko.

“Yes.”

Hindi pa ako nakakasagot nang makarinig ako ng yabag mula sa hagdan.

Napatingala ako at doon ko siya unang nakita.

Matangkad, broad shoulders, magulong itim na buhok, at naka-black robe na halatang bagong galing sa shower. Pero ang mas nakakainis?

Diretso siyang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa, mabagal at walang hiya.

Napataas ang kilay ko.

“May problema ba?” tanong ko.

Bahagya siyang ngumisi.

“So you're the new Slave?”

Napakunot-noo ako.

“I have a name. Eliana.”

“I know your name. I just prefer calling you Slave.”

Napairap ako. “I'm an employee, not a slave. May contract ako.”

“You're quite bold.”

“I'm here to work. Hindi para maging entertainment mo.”

Tumawa siya nang mahina.

“Interesting.”

Napabuntong-hininga ako. “Pwede bang sabihin mo na lang kung ano ang first task ko?”

“Coffee.”

“Black?”

“Yes. Black. No sugar.”

Isinulat ko iyon sa notebook.

“Anything else?”

“Breakfast. Surprise me.”

Napatingin ako sa kanya. “I'm a Culinary Arts graduate.”

“I know.”

“Then don't complain about my cooking.”

“If you're good, I won't.”

Tumalikod ako para pumunta sa kitchen, pero narinig ko ulit ang boses niya.

“By the way, Eliana.”

Napalingon ako.

“You should get used to me looking at you.”

“Why?”

“Because I don't plan on stopping.”

Napailing ako sa kapal ng mukha niya.

“Bastos ka.”

Tumawa lang siya at habang papunta ako sa kitchen, narinig ko ang huli niyang sinabi.

“Let's see how long you last, Slave.”