Halcyon

<strong>อากาศขมุกขมัวของอังกฤษ</strong> ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตกในเวลาเย็นอีกแล้วระยะนี้ <strong>แซม แม็คเคนซี่</strong> ชายหนุ่มร่างสูงสมาร์ตวัยยี่สิบเจ็ดปี ลูกชายคนสุดท้องของมหาเศรษฐีตระกูลแม็คเคนซี่แห่งเมืองบอสตัน สหรัฐอเมริกา ถอดเสื้อกาวน์แขวนในล็อกเกอร์ส่วนตัวก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาลที่กำลังฝึกงานอยู่

ปีนี้ชายหนุ่มเรียนเป็นปีการศึกษาสุดท้ายของหลักสูตรแพทยศาสตร์บัณฑิตหลักสูตรห้าปี อีกไม่กี่เดือนก็จะจบ เมื่อจบแล้วก็จะได้เป็นจูเนียร์ด็อกเตอร์ทำงานอยู่โรงพยาบาล (Foundation Training) โดยมีซีเนียร์ด็อกเตอร์เป็นซูเปอร์ไวเซอร์ให้ ซึ่งการเป็นจูเนียร์ด็อกเตอร์นี้ก็จะได้เงินเดือนไปด้วย จากนั้นแซมตั้งใจจะเรียนต่อหลักสูตรแพทย์เฉพาะทางสาขาศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์ หรือ ออร์โธพีดิกส์ (Orthopaedic surgery) เป็นสาขาวิชาหนึ่งของวิชาศัลยศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับกระดูก ข้อ เส้นเอ็น และกล้ามเนื้อต่างๆ ของร่างกาย ซึ่งเป็นหลักสูตรเข้มข้นระยะเวลาถึงห้าปี

แต่มีข้อแม้ว่า ถ้าหากโซเฟีย แบรดดี้ เพื่อนรักของเขาจะยอมอยู่ที่อังกฤษต่อเป็นเพื่อนเท่านั้น เพราะทั้งสองมีข้อตกลงกันอยู่ว่าเมื่อจบแล้วแซมจะต้องไปประจำอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนของตระกูลแบรดดี้ ซึ่งเป็นของบิดาของโซเฟียเพื่อนรักของเขานั่นเอง

ร่างสูงสมาร์ตสวมเสื้อเชิ้ตสีเทากางเกงสแล็คสีดำรองเท้าหนังอิตาเลียนเป็นเงาวับก้าวขึ้นนั่งหลังพวงมาลัยรถสปอร์ตสีดำสองประตูคันหรู มือสะอาดสตาร์ทรถและค่อยขับเคลื่อนออกจากโรงพยาบาลสู่บ้านซึ่งเป็นแฟลตสามห้องนอนในย่านที่อาศัยของคนรวย แฟลตใหญ่ของโซเฟียที่เขาและหล่อนอาศัยอยู่ด้วยกันตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่อังกฤษเมื่อสี่ปีก่อน

กริ๊ง-กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น ชายหนุ่มกดรับที่หูฟังบลูธูทไร้สาย

“ว่าไง?” เขาถามออกไปทันทีเพราะรู้ดีว่าเป็นใคร

จะใครเสียอีกล่ะถ้าไม่ใช่ <strong>โซเฟีย แบรดดี้</strong> เพื่อนซี้จอมจุ้นจ้านของเขาเอง

“อยู่ไหนฮึนายแซม นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว”

น้ำเสียงดังโวยวายมาตามสาย ซึ่งเป็นเรื่องปกติหมายความว่าเขาไม่ได้ดั่งใจเจ้าหล่อน แต่ถ้าหล่อนพูดไพเราะหรือพูดดีนั่นก็จะตีความได้อีกแบบว่าหล่อนต้องการบางสิ่งบางอย่างจากเขา แซมมองดูนาฬิกาหน้ารถบ่งเวลาหกโมงเย็น

“เพิ่งลงเวร ทำไม” เสียงห้าวเอ่ยถามอย่างไม่เดือดร้อน ทำให้ได้ยินเสียงจิ๊กจั๊กไม่สบอารมณ์ดังมาเข้าหู

“ยังจะมาถามอีก คืนนี้นายมีเดตกับธัญญ่า นัดทุ่มตรงต้องไปรับเจ้าหล่อนที่แฟลตด้วย”

เสียงขุ่นตอบมา แซมส่ายหน้า หล่อนขยันจับคู่ให้เขาเสียจริง ยายเพื่อนจอมแส่คนนี้

“คราวหลังจะนัดใครให้กระผม ก็กรุณาบอกล่วงหน้าด้วยจะขอบคุณมาก” น้ำเสียงห้าวเอ่ยประชดประชันกลับ

“ไม่ต้องมาทำเสียงประชดเลย ก็นายทำตัวยุ่งเหลือเกินนี่ช่วงนี้ โซวเองก็ลืมน่ะ แต่ยายธัญญ่าเขานัดมา โซวเลยจะลองให้โอกาสหล่อนดู”

แม่สื่อกิตติมศักดิ์ประจำตัวเขาโดยที่เขาเองก็ไม่ได้แต่งตั้งสักนิดกล่าวเสียงชี้ขาด หล่อนช่างเจ้ากี้เจ้าการเหลือเกินและเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากตามใจหล่อน เห็นหล่อนทำแล้วมีความสุขจึงปล่อยๆ ไปตามเรื่อง

“เหรอ...ได้อะไรล่ะรอบนี้”

แซมถามดักคออย่างรู้ทัน เพราะเรื่องของเรื่องก็ไม่ใช่อะไร แต่เป็นเพราะว่าเจ้าหล่อนเป็นคุณหนูจอมงก ชอบของฝากของสมนาคุณเท่านั้นเอง หมอแซมคิวทองเลยต้องมีแม่สื่อหรือผู้จัดการส่วนตัวนามโซเฟียคอยจัดคิวจัดระเบียบสาวๆ ที่เข้ามาจีบให้

“บ้า อย่าหาความกันนายแซม”

ต่อว่าด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มนิดหนึ่ง แซมนึกออกว่าหล่อนกำลังทำหน้ายู่ปากจู๋ไปด้วยตอนนี้ อันที่จริงเจ้าหล่อนรวยมาก แซมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องอยากได้ของฝากถึงขนาดจะขายเพื่อนอย่างเขาให้ได้ก็ไม่ทราบ

มีบางครั้งที่หล่อนเผลอตัวเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า ของฝากจากยายลอเรนซ์เป็นกระเป๋ารุ่นลิมิตเต็ดที่หล่อนหาซื้อไม่ได้ หรือไม่ก็น้ำหอมฝรั่งเศสที่ยายนาตาชาให้นั้นผลิตไม่กี่ขวดในโลกและคุณหนูโซเฟียแห่งตระกูลแบรดดี้ก็พลาดไม่ทันคนอื่นอีกตามเคย

“เห็นแก่ของจนถึงขั้นเร่ขายเพื่อน ระวังเถอะน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า” แซมเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังอะไรนัก

“ไม่ต้องพูดมากเลยนายแซม รีบมาเร็วๆ โซวเตรียมชุดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ขับรถดีๆ ระวังๆ แต่อย่าช้า”

คำสั่งสุดท้ายก่อนเจ้าหล่อนจะวางสาย แซมส่ายหน้าแต่ปากหยักได้รูปก็จุดยิ้มบางออกมา เมื่อนึกถึงท่าทางของคนที่กำลังกระวนกระวายรอเขาอยู่ที่แฟลต ตลอดชีวิตที่คบหากันมาตั้งแต่เล็กจนโตนั้น เจ้าหล่อนเป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวที่เขายอมให้วุ่นวายชี้นิ้วบงการชีวิต

การที่เขาเรียนแพทย์นี้นอกจากจะเป็นความใฝ่ฝันส่วนตัวแล้ว เจ้าหล่อนก็เป็นฝ่ายสนับสนุนตัวยง ซึ่งเหตุผลที่อยู่เบื้องลึกเบื้องหลังนั้นแซมก็สงสัยว่ามันจะเกี่ยวกับการที่หล่อนต้องการให้เขาทำงานให้ในอนาคตนั่นเอง

“โซวหัวไม่ดี เรียนไม่เก่ง แซมเรียนแทนโซวนะคะคนดี”

เสียงหวานฟังไพเราะฉอเลาะอ้อนเวลาหล่อนปะเหลาะใช้ นั่นคือตอนก่อนจะจบไฮสกูล ครอบครัวของหล่อนมีโรงพยาบาลขนาดใหญ่ แต่โซเฟียไม่อยากเรียนหมอ บิดาของหล่อนซึ่งเป็นผู้อำนวยการบริหารก็ไม่อยากบังคับลูกสาวเดียว จึงปล่อยให้โซเฟียเลือกเรียนด้านการเงินและการบัญชีตามที่หล่อนต้องการ แต่เจ้าตัวกลับมาบังคับเพื่อนรักอย่างเขาแทนเสียนี่

เขาจึงแกล้งเอาเป็นข้ออ้างในบางครั้งว่าที่เขาเลือกเรียนนี่ก็เพราะหล่อน ให้นึกถึงบุญคุณเขาเอาไว้ให้มากๆ เวลานี้เขาสั่งการว่าถ้าเขาเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางอีกห้าปี เจ้าหล่อนก็จะต้องอยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่ต่อไป ไม่อย่างนั้นก็อย่าได้หวังว่าเขาจะตามใจหล่อนอีกแต่จะเป็นทางใครทางมัน