Chapter 1

“Sinasabi ko sa 'yo, Jeston, ngayon ang araw na dapat magpakasal kayo ni Nevaeh. Hindi ka pupunta? Aren’t you afraid na magalit siya?”

“Ano ka ba. Alam naman ng lahat na si Nevaeh parang sobrang dikit na plaster na mahirap alisin. Kahit malaman niyang hindi pumunta si Jeston dahil kay Neela, hindi siya maglalakas-loob na magalit.”

“Tama! Paano naman magiging mas mahalaga si Nevaeh kaysa kay Neela? Bata pa lang sila, lagi nang inaalagaan ni Jeston si Neela.”

Narinig ni Nevaeh ang usapan habang nakatayo sa labas ng private room ng hotel.

Parang biglang nanlamig ang buong katawan niya. Pakiramdam niya ay tumigil ang pagdaloy ng dugo sa kanyang mga ugat.

Ito pala ang lalaking minahal niya nang napakaraming taon. At ganito pala kababa ang tingin sa kanya.

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamao hanggang sa bumaon ang mga kuko sa palad niya.

Pero kahit masakit iyon, wala pa iyon sa kalingkingan ng sakit na nararamdaman niya sa puso.

Huminga siya nang malalim at dahan-dahang itinulak ang pinto. Bumukas ang pinto nang malakas. Biglang natahimik ang maingay na silid.

“Nevaeh…” sabay-sabay na napabulalas ang mga tao sa loob.

Sa may pintuan ay nakatayo ang isang napakagandang babae. Maputi ang balat, mahahaba ang mga binti, at ang suot niyang pink dress ay perpektong bumabagay sa kanyang hubog na katawan. Ang half-tie niyang buhok na parang Korean style ay lalo pang nagbigay sa kanya ng soft at elegant aura.

Napakaganda niya na halos hindi maalis ang tingin ng mga tao. Pero malamig ang mga mata niya ngayon.

Dahan-dahan niyang inikot ang tingin mula kay Jeston papunta kay Neela bago siya ngumiti nang mapait.

“Jeston, ito ba ang dahilan kung bakit wala kang time para pumirma ng marriage certificate natin?”

Saglit na nagpakita ang pagkapahiya sa mukha ng gwapong si Jeston. Tumayo siya at lumapit kay Nevaeh.

“Anytime naman pwede tayong pumirma ng certificate. Sandali lang naman sa judge iyon,” sabi niya. “Bihira lang makauwi si Neela galing abroad. Being her Kuya Jeston, normal lang na i-welcome ko siya.”

Napangiti si Nevaeh nang mapang-uyam.

“Isang beses lang din sa isang taon ang anniversary ng relasyon natin. Wala lang sa 'yo iyon? Alam mo naman na kapag hindi tayo sumipot sa usapan ngayon, next year na ulit ang susunod na pagkakataon.”

Matagal na nilang napagkasunduan iyon.

Gagawin nilang wedding anniversary ang araw ng kanilang relationship anniversary. Isang araw lang pero doble ang kahulugan para sana mas maging espesyal.

Pero malinaw na ngayon kay Nevaeh na ayaw talagang pakasalan siya ni Jeston. Ang taong gusto talaga nitong pakasalan ay si Neela. Ang childhood sweetheart nito na adopted sister din nito.

Siguro ay napansin ni Jeston ang pagbabago sa ekspresyon niya kaya muli nitong hinawakan ang kamay niya.

“Stop making a scene. Uuwi tayo mamaya, I’ll explain everything.”

Ngunit agad na binawi ni Nevaeh ang kamay niya at marahas na itinulak ito palayo.

Sa sandaling iyon ay nagsalita si Neela.

“Ate Nevaeh, sorry… kasalanan ko.” Mahina ang boses nito habang nakayuko. “Hindi ko alam na ngayon pala kayo magpapakasal.”

Mukha itong kawawa, para bang ito pa ang biktima.

Matagal nang naiirita si Nevaeh sa babaeng ito kaya hindi siya sumagot.

Unti-unting nagtaas ng ulo si Neela. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata at mukhang kawawa at inosente.

“Ate Nevaeh, please forgive me. I sincerely wish you and Kuya Jeston happiness.”

Pagkatapos ay ngumiti pa ito nang pilit. “Really, I wish you both the best.”

Napatawa si Nevaeh nang malamig. “Talaga ba? Kung talagang gusto mong maging maayos kami, hindi ka na babalik dito.”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Jeston. “Enough, Nevaeh! Huwag kang magsalita nang ganyan.”

“Bakit?” malamig na sagot ni Nevaeh. “Nasaktan ko ba ang pinakamamahal mong little sweetheart?”

Ang tingin niya kay Jeston ngayon ay parang sa isang estranghero.

Lalong dumilim ang mukha ni Jeston.

“Nevaeh, watch your words! Hindi ito ang lugar para sa mga kalokohan mo!”

Tingnan mo nga naman. Kung makapagtanggol si Jeston sa kanyang “mabait na kapatid”. Kung ganoon ito ka-protective, eh di ibibigay na lang ni Nevaeh ang gusto niya.

“Ginawa niyo na nga, bakit takot pa kayong pag-usapan?” malamig niyang sagot.

Namula ang mga mata ni Neela at parang malapit nang umiyak. “Ate Nevaeh… hindi ganoon ang relasyon namin ni Kuya Jeston. Please stop thinking like that. Pwede bang huwag mo na akong pag-isipan ng masama tulad ng dati?”

Huminga ito nang malalim bago muling magsalita. “Kung alam ko lang na ang pagbalik ko ay magiging dahilan para mag-away kayo, hindi na lang sana ako umuwi.”

May halong iyak ang boses ni Neela at tila anumang oras ay tutulo ang kanyang mga luha.

Agad na naawa ang mga tao sa paligid. Hindi nila kayang makita si Neela na nasasaktan, kaya isa-isa nilang sinisi si Nevaeh.

“Nevaeh, mali na ang sinasabi mo. Magkapatid si Jeston at Neela. Pati ba naman iyon ay pagseselosan mo?”

“Tama! Tatlong taon na. Dahil hindi mo matanggap si Neela, napilitan siyang pumunta sa ibang bansa para bigyan kayo ng space. Ngayon uulitin mo na naman?”

“Mag-ingat ka. Baka kapag sumobra ka, iwan ka na talaga ni Jeston!”

Isa-isa silang nagsalita, parang si Nevaeh pa ang kontrabida sa sitwasyon.

Tahimik na pinanood ni Nevaeh ang mga taong nasa harap niya na galit na galit na tila ipinagtatanggol ang tama. Ngunit malamig lang ang kanyang mga mata, at kalmado ang kanyang mukha.

Noon, dahil kay Jeston, palagi niyang pinipilit na magpasensya sa mga tinatawag nitong kaibigan.

Kahit pa ginagawan siya ng biro, o kahit pa naririnig niyang pinapahiya siya ng mga ito sa likod niya habang kinakausap si Jeston, pinipili niyang manahimik. Kunwari ay wala siyang naririnig.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na. Wala na siyang balak magtiis.

Tumingin si Nevaeh sa kanila nang matalim, parang kutsilyo ang tingin niya.

“Isang kapatid na babae na araw-araw nakadikit sa sarili niyang kuya, tapos kayo pa ang may lakas ng loob magsabing tama iyon?”

Napakunot ang noo ng ilan sa kanila.

“Nahanginan ba ang mga utak niyo, o talagang mahilig lang kayo manood ng ganitong klase ng… bawal na relasyon?” malamig niyang sabi. “Kung gusto niyo ng show, I don’t mind stepping aside. Hayaan niyo silang mag-perform para sa inyo.”

Natigilan ang lahat.

Hindi nila inaasahan na ang dating mahinahon at sunud-sunuran na Nevaeh sa harap ni Jeston ay biglang magiging ganito kasakit magsalita.

Masakit sa tenga ang bawat salita.

“Nevaeh, bakit mo ako iniinsulto nang ganyan?”

Halos maiyak na si Neela. Namumula ang gilid ng kanyang mga mata at mukha siyang kawawa.

“Kung ayaw mo sa akin, okay lang… pero mahal na mahal ka ni Kuya Jeston. Ang dami na niyang ginawa para sa 'yo. Bakit hindi ka pa rin makuntento?”

Napakunot ang noo ni Nevaeh.

Maaaring hindi alam ng ibang tao, pero kilalang-kilala niya kung gaano kagaling magpanggap si Neela.

Sampung taon na silang magkakilala.

Limang taon silang naging magkasintahan ni Jeston.

Sa unang taon ng relasyon nila, birthday ni Nevaeh noon. Biglang tumawag si Neela kay Jeston at sinabi na naaksidente ito sa sasakyan.

Agad na iniwan ni Jeston si Nevaeh.

Sa pangalawang pagkakataon, Valentine's Day. Tumawag si Neela habang umiiyak, sinasabing nakipaghiwalay daw ang boyfriend nito at gusto na raw nitong magpakamatay.

Muli, iniwan ni Jeston si Nevaeh.

Pangatlong beses…

Pang-apat na beses…

Laging may dahilan si Neela para tawagin si Jeston. At sa bawat pagkakataon, si Nevaeh ang iniiwan.

Hanggang tatlong taon na ang nakalipas, bigla na lang sinabi ni Neela na mag-aaral ito sa ibang bansa.

At mula noon, si Nevaeh ang sinisisi ni Jeston at ng mga kaibigan nito sa pag-alis ni Neela.

Sila ang naniniwala na si Nevaeh ang dahilan kung bakit napilitan si Neela na umalis ng bansa.

Malamig ang tingin ni Nevaeh habang nakatitig kay Neela. Hindi siya kumukurap.

“Sa tingin mo ba normal na relasyon ng magkapatid ang iwan ang napakahalagang araw ng kasal para lang magkasama kayo?”

Bahagyang tumaas ang kanyang baba para magpakita ng confidence.

“Halata naman. Isa sa inyo walang hiya, at isa naman sobra ang landi. Tapos ngayon ako pa ang sinisisi niyo at gusto niyo pang maging mabait ako sa inyo? I'm not that pathetic.”

Huminga siya nang mabigat. “Why? Because you're shameless?”

Namula sa hiya ang mukha ni Neela.

Hindi siya makasagot, kaya umiyak na lang siya. Sunod-sunod ang pagtulo ng luha niya, parang mga perlas na naputol ang sinulid.

Hindi na nakatiis si Jeston. Namumula ang mukha niya habang galit na sumigaw.

“Nevaeh, tama na! Aren't you being ridiculous?”

“It's just a marriage contract!” dagdag pa nito. “Kung hindi man ngayon sa anniversary, pwede namang sa birthday mo na lang. What’s the big deal? Bakit hindi ka na lang maging generous?”

Generous? Kung iyon ang gusto ni Jeston, kaya naman ni Nevaeh. Parang naging tahimik ang kanyang puso.

“Jeston,” mahinahon niyang sabi, “...maghiwalay na tayo.”

Napatigil ang lahat. Nagulat ang mga tao sa paligid.

Si Jeston ay natigilan din ng ilang segundo bago sumimangot.

“Break up na naman?” malamig niyang sabi. “Tatlong taon na ang nakalipas, sinabi mo rin iyan. Natakot si Neela na maghiwalay tayo kaya siya nagpunta sa ibang bansa. Hanggang ngayon hindi ka pa rin titigil? Gusto mo na naman ba siyang palayasin?”

Tumalim ang tingin niya kay Nevaeh.

“Nevaeh, ang tuso mo pala talaga! Pumayag na akong magpakasal sa 'yo pero hindi mo pa rin matanggap si Neela?”

“Gusto mo ba siyang tuluyang mamatay sa sama ng loob? Kung magpapatuloy ka sa ganitong ugali, hindi na ako magpapakasal pa sa 'yo!”

Habang pinapakinggan iyon, bahagyang yumuko si Neela.

Sa sandaling iyon, may dumaan na kislap ng tuwa sa mga mata nito. Halatang nasisiyahan ito sa pagtatanggol ni Jeston.

Nang marinig ni Nevaeh ang mga sinabi ni Jeston, bigla siyang natawa.

Napakaganda ng ngiti niya, parang isang rosas na biglang namulaklak.

“Sige,” sabi niya. “Huwag na tayong magpakasal sa judge. Hindi na rin natin kailangan ng wedding ceremony.”

Pagkatapos sabihin iyon, tumalikod siya at naglakad palabas.

Galit na galit si Jeston habang nakatingin sa kanyang likod.

“Nevaeh!” sigaw niya. “Kung lalabas ka sa pintong iyan ngayon at hindi ka magso-sorry kay Neela, I swear, hindi kita patatawarin!”

Nagtinginan ang mga tao sa paligid.

Sigurado sila na babalik si Nevaeh para magpakumbaba at humingi ng tawad dahil mahal na mahal niya si Jeston.

At gaya ng inaasahan nila, biglang tumigil sa paglalakad si Nevaeh.

Lumingon siya at tinignan silang lahat. Pagkatapos ay itinaas niya ang isang kamay na parang nanunumpa.

“Sige, since nandito na kayong lahat, makinig kayo,” malamig niyang sabi. “Ako, si Nevaeh Solene Dizon, ay nanunumpa na mula ngayon ay hiwalay na kami ni Jeston. Hindi na kami kailanman magpapakasal.”

“...If one of us breaks this promise, may that person be childless and die a horrible death!”

Matapos sabihin ang matitinding salitang iyon, hindi na niya pinansin ang mga taong nakatulala sa gulat.

Dire-diretso siyang lumabas ng private room.

Hindi na niya maalala kung paano siya nakasakay ng ride-hailing car.

Sa buong biyahe, isa-isa niyang binlock ang lahat ng contact ni Jeston.

Ang number nito. Sa Chat. Lahat ng paraan ng communications.

Hanggang sa biglang tumunog ang kanyang cellphone. Naputol ang kanyang pag-iisip.

Tiningnan niya ang screen. Isang numero.

Pamilyar iyon. Pero parang matagal na rin niyang hindi nakita.

Sa sandaling iyon, parang tumigil ang tibok ng kanyang puso.

Dahan-dahan niyang sinagot ang tawag.

Pagka-connect ng linya, isang mababa at kaakit-akit na boses ng lalaki ang narinig mula sa kabilang linya.

“Gusto mo bang magpakasal?” sabi ng lalaki.

Bahagyang natahimik ito bago muling nagsalita.

“If you want to get married… why not consider me?”