Chapter 1-The Night She Belonged to a Stranger

Naghanda ng isang birthday party sa isang mamahaling hotel ang asawa ni Xiara Wren na si Joross Vander. Maraming mga top businessman and businesswoman ang dumalo rito. Everyone is wearing elegant gowns and top luxury suits.

“Joross, please. Hindi maganda ang pakiramdam ko.”

Mahina ang boses ni Xiara habang mahigpit na nakakapit sa braso ng kanyang asawa. Masyadong maliwanag ang chandelier sa ballroom, malakas ang musika at kasabay nito ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Parang umiikot ang buong mundo niya.

Kanina lang, maayos pa ang lahat. She was smiling, greeting their guests and pretending to be the happiest wife in the room. Pero ilang minuto matapos niyang inumin ang isang baso ng champagne, bigla siyang nakaramdam ng matinding pagkahilo.

Something was wrong.

“Can you take me home?” she pleaded, her eyes silently begging him to look at her.

Joross Vander glanced at her impatiently. Imbes na mag-alala, bahagya lamang siyang napabuntong-hininga habang inaayos ang mamahaling relo sa kanyang pulsuhan.

“Xiara, seriously? Birthday ko ngayon. Hindi mo ba kayang maghintay?”

“I'm not feeling well, Joross. Nahihilo ako. I think I need to lie down.”pabulong na sinabi ni Xiara habang nakahawak sa kanyang ulo.

“Then rest somewhere.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanyang dibdib. As if she were just another unwanted guest.

“Pero asawa mo ako,” bulong niya, halos hindi marinig sa lakas ng musika. “I just need you to take me home.”

For a brief moment, tumingin sa kanya si Joross. Ngunit hindi pag-aalala ang nakita niya sa mga mata nito. Inis. Pagkayamot. Para bang ang simpleng pangangailangan niya ay isa na namang abalang kailangan nitong tiisin.

“Fine. I'll get you a room upstairs. Stay there until you feel better. I'll come check on you later.”

Bago pa siya makasagot, may tumawag na sa pangalan ni Joross mula sa kabilang bahagi ng ballroom. He immediately turned away.And just like that, she was forgotten. Muling sumikip ang dibdib ni Xiara.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang pagkahilo na hindi niya maipaliwanag o ang katotohanang kahit hirap na hirap na siya, hindi man lang siya kayang unahin ng sarili niyang asawa.

Pero ngumiti pa rin siya because that was what she had been doing for the past two years. Smiling through the pain. Pretending that her marriage was worth saving and pretending that Joross might love her someday.

“Happy birthday, Joross,” mahina niyang bulong nang makitang lumayo ito.

Hindi niya alam kung para kanino pa ang pagbati. Para sa lalaking mahal niya o para sa lalaking unti-unting sumisira sa kanya?

---

“Ma'am, dito po muna kayo magpahinga.”

Inalalayan siya ng isang attendant papunta sa isang silid sa ikalawang palapag ng hotel. Tahimik ang hallway, malayo sa ingay ng party sa ibaba. Pagkapasok niya, agad siyang naupo sa gilid ng kama.

“Thank you,” mahina niyang sabi.

“Would you like me to call your husband, ma'am?”

“Yes, please.” Napatingin si Xiara sa p***o.

Kahit papaano, umaasa pa rin siya. Baka kapag nakita siya ni Joross na mag-isa, saka nito mapagtantong kailangan niya ang asawa niya. Baka kahit ngayong gabi lang, yakapin siya nito at sabihing everything would be okay.

Just maybe.

“Hailey.”

Napahinto ang kamay ni Xiara sa pag-aayos ng kumot.

Hailey Parks, ang babaeng matagal nang nakaukit sa puso ni Joross. Ang first love nitong hindi kailanman tuluyang kinalimutan, kahit pa pinili nitong pakasalan si Xiara.

Hindi niya kailangang marinig ang buong usapan para maintindihan. Joross was planning to see Hailey tonight.

Napakagat siya sa ibabang labi upang pigilan ang panginginig nito.

“It's okay,” sabi niya sa attendant, pilit na ngumiti. “You can go.”

Nang tuluyang magsara ang p***o, saka bumagsak ang mga luha niya.

“Why is it never me, Joross?”

Bakit kahit ibinigay niya ang lahat, parang kulang pa rin? She had loved him at first sight. She had chosen him against the wishes of those who once planned her future. She had given him her trust, her loyalty, and even the fortune she had inherited.

It was five hundred million pesos. That was the amount he used to build his business. Pero hindi niya kailanman sinukat ang pagmamahal sa pera. Hindi niya hiningi ang kayamanan ni Joross. Ang gusto lang niya ay ang puso nito.

Kahit isang gabing maramdaman niyang asawa siya nito, hindi isang obligasyong kailangang panindigan. Humiga siya at niyakap ang sarili.

“Please, just this once,” bulong niya sa madilim na silid. “Choose me.”

Pero walang sumagot. And eventually, exhaustion swallowed her tears.

---

Nagising si Xiara sa isang kakaibang pakiramdam.

May humahaplos sa kanyang mga binti. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, ngunit madilim ang silid. Tanging mahinang liwanag mula sa mga ilaw sa labas ng bintana ang tumatagos sa mga kurtina.

May isang lalaking nakaupo sa gilid ng kama. Bago pa siya makapagtanong, naramdaman niya ang isang halik sa kanyang binti. Nanlaki ang mga mata niya.

“J-Joross?”

Hindi sumagot ang lalaki.

Bahagya siyang gumalaw, pilit na inaayos ang kanyang sarili. Ngunit mabigat pa rin ang kanyang katawan, at tila wala pa ring saysay ang kanyang mga salita sa magulong isip na dulot ng gamot.

“Joross, ikaw ba 'yan?”

Walang pa ring sagot. Tanging ang katahimikan ng silid ang bumalot sa kanila.

Dapat sana ay natakot siya. Dapat sana ay lumayo siya at humingi ng tulong.

Pero nang maramdaman niyang nanatili ang lalaki sa kanyang tabi, isang mapanganib na pag-asa ang sumibol sa kanyang puso.

Bumalik siya. Ang asawa niyang kanina lang ay iniwan siya nang walang pag-aalinlangan ay naroon ngayon, sa tabi niya.

Maybe he had changed his mind. Maybe he had finally realized that she needed him.

“Joross...” Nanginginig ang boses niya. “You came back.”

The man remained silent. At sa dilim, hindi niya nakita ang mukha nito. Hindi niya alam na ang lalaking katabi niya ay hindi ang asawa niyang hinihintay. Hindi niya alam na isang estranghero ang nasa kanyang silid.

Ang tanging alam niya, sa wakas, may isang taong lumalapit sa kanya nang hindi niya kailangang magmakaawa para sa atensyon nito.

“Do you...” Napalunok siya, nahihiya sa sarili niyang tanong. “Do you still find me beautiful?”

Walang sagot. Pumikit si Xiara, at isang luha ang dumaloy sa kanyang pisngi.

“Because sometimes, I feel like I'm the only one trying to make this marriage work.”

Sa pagkakataong iyon, bahagyang gumalaw ang lalaki. Ngunit hindi pa rin nito sinabi ang pangalang hinihintay niyang marinig.

At dahil sa kanyang kalagayan, sa kanyang pagkalito, at sa matagal nang pagkagutom sa pagmamahal, napagkamalan niyang ang katahimikan nito ay pagtanggap.

She mistook a stranger's presence for her husband's affection.

At ang gabing iyon, na dapat sana ay puno ng pagmamahal na matagal na niyang hinihintay, ay naging isang sandaling hindi na niya mababawi.

---

Kinabukasan, nagising si Xiara sa sinag ng araw. For a few seconds, she felt peaceful.

Then she noticed the unfamiliar arm resting beside her. Nanigas ang buong katawan niya. Dahan-dahan siyang lumingon. At nang makita ang lalaking natutulog sa tabi niya, para siyang nawalan ng hangin.

Hindi si Joross, hindi ang lalaking minahal niya at hindi ang asawang buong gabi niyang hinintay.

“Who... who are you?”

Walang sagot. Mahimbing pa rin ang tulog ng lalaki. Mabilis siyang bumangon, nanginginig ang mga kamay habang tinitingnan ang sarili. Nang maalala ang mga nangyari sa dilim, napahawak siya sa bibig upang pigilan ang hikbi—it was her first time.

Inakala niyang magiging bahagi ng pagmamahalan nila ng kanyang asawa ang nangyari pero ibinigay nya iyon sa lalaking hindi nya kilala.

“God... what have I done?”

Hindi na niya hinintay na magising ang estranghero. Kinuha niya ang kanyang mga gamit at halos tumakbo palabas ng silid.

Pagdating sa bahay, dumiretso siya sa banyo. Binuksan niya ang shower at hinayaang bumuhos ang malamig na tubig sa kanyang katawan.

She scrubbed her skin, desperately trying to erase the memory of the stranger's touch. Pero kahit ilang beses niyang kuskusin ang kanyang balat, hindi mawala ang takot sa dibdib niya.

“Please...” Humagulgol siya habang nakasandal sa dingding. “Please, let this be a nightmare.”

Ngunit hindi panaginip ang lahat. At hindi rin niya kayang baguhin ang nakaraan.

Nang makalabas siya ng banyo, agad niyang tinanong ang mga katulong.

“Nasaan si Joross?”

Nagkatinginan ang mga ito.

“Ma'am,” maingat na sagot ng isa, “hindi pa po umuuwi si Sir simula kagabi.”

Parang may pumutok sa loob ng dibdib ni Xiara. “W-What do you mean?”

“Hindi po siya bumalik pagkatapos ng party.”

Napatigil siya. Kung hindi umuwi si Joross at hindi ito ang lalaking kasama niya kagabi...

Then who was the man in that room? At higit sa lahat, bakit parang may kung anong pamilyar sa presensya nito na hindi niya maipaliwanag?

Hindi alam ni Xiara na habang pilit niyang kinakalimutan ang gabing iyon, ang lalaking iniwan niya sa hotel ay gising na rin. At ang unang pangalan na binigkas nito ay ang pangalan niya.

“Xiara Wren”

The woman who had disappeared from his life years ago and the woman he had spent years trying to forget.

Vincent Delacroix was back. And this time, fate had placed her right where he wanted her.