Kabanata 2

Autumn's Point of View

Sandaling dumaan ang gulat sa kaniyang mga mata. Hindi siya nakapagsalita, tumitig lamang siya sa akin na para bang nahihiwagaan siya sa mga sinasabi ko ngayon.

Hindi rin nagtagal at nag-iwas siya ng tingin, parang mas lalong nagalit. Nagtagis na naman ang kaniyang bagang.

“Stop it, Amber. Don't make me laugh with your jokes.”

Pinisil ng maliit na kamay ang puso ko. Gusto ko ulit matawa. Sana nga biro lamang iyon. Sana nga, hindi ganoon ang nararamdaman ko ngayon.

Ngunit iyon ang totoo, iyon ang nilalaman ng puso ko. Natatakot akong kapag maghiwalay kami ay hindi ko na kayang magmahal kagaya kung paano ko siya minamahal ngayon.

“Sa una pa lang, alam natin pareho na walang patutunguhan ang pagpapakasal nating dalawa. Napilitan ka dahil kailangan mo ng matitir’han, samantalang ako, napilitan dahil sa kondisyon ni Abuela. Pareho tayong namanipula ni Abuela para magpakasal sa isa’t isa.”

Tumalikod siya, hindi na gustong ibalik ang tingin sa akin. Habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman ang lamig at ang galit niya para sa akin.

“Pero ngayon, pwede na tayong maging malaya at itigil ang kabaliwan na ‘to. I’ll give you money and properties to start all over again. Sapat ang pera na ibibigay ko para makapagsimula ka ulit. Kung kulang, pwede kang lumapit sa akin at bibigyan kita ulit. May bahay ka rin na titir’han dahil ipapangalan ko sa’yo ang villa sa San Juan. May sasakyan ka rin na magagamit sa paglipat ng mga gamit mo papunta sa bago mong tirahan. Makukuha mo lahat ng kailangan mo at hindi ko iyon babawiin kung iyan ang ikinakatakot mo.”

Muli, parang pinipisil ng bakal na kamay ang puso ko. Mas lalong sumisikip ang dibdib ko.

Nakapagplano na siya ng mabuti para makumbinsi akong pumirma sa diborsyo.

“Klea is back… she needs me more than anything. And I need to stay by her side. Magiging hadlang ka lang sa amin kung ipipilit mo pa rin na manatili bilang asawa ko.”

Kung sinampal na lang niya sana ako, mas kakayanin ko pa ang pisikal na sakit. Pero itong mga binibitiwan niyang salita, hindi ko alam kung kakayanin pa ba ng puso ko at buong katawan.

“T-tama na, Rad…” nanghihina kong pakiusap.

Ngunit hindi niya yata iyon narinig dahil nagpatuloy pa rin siya.

“Bago siya umalis, pinangakuan ko siyang pakakasalan ko siya sa kahit saang simbahan na gusto niya. Pero dahil sa nangyari… umalis siya nang hindi nagpapaalam. Akala niya, mababago ng eskandalong kinasangkutan niya ang nararamdaman ko para sa kaniya. Ang hindi niya alam, walang makakapagpabago sa nararamdaman ko. I’ll forever cherish her. I will always think of marrying her.”

Parang ulan na bumuhos na lamang bigla ang mga luha ko. Nag-unahan sila dahilan para mabasa ang magkabila kong pisngi.

Sinubukan ko iyong palisin, ngunit patuloy pa rin sa pagbuhos ang mga lintik na luha.

Ito na yata ang pinakamasakit na salitang narinig ko sa tanang buhay ko.

He will forever cherish her. He will always think of marrying her.

Na sa kabila ng kinasangkutang eskandalo ni Klea noon, hindi pa rin nagbago ang nararamdaman niya para rito. Kahit na naging trending sa buong bansa ang mga larawan nito kasama ang sikat na celebrity actor na may asawa na, hindi pa rin pala nagbago ang pagtingin niya rito.

Patuloy niya pa rin pa lang minahal at mamahalin ang babaeng iyon.

Kagaya ko, bulag din siya sa pag-ibig.

“Klea?”

Nag-angat ako ng tingin nang marinig ang paglambing ng boses niya. Naabutan kong nakalagay sa kaniyang tainga ang speaker ng kaniyang cellphone.

Ni hindi ko napansin na tumatawag na pala ang babae sa kaniya.

Kung kanina, puno ng lamig ang kaniyang boses, ngayo’y lumambot iyon at naging malambing.

“Where are you?”

Hindi ko marinig ang sinasabi ng kausap niya, ngunit mayroon yatang nangyari dahil napuno ng pag-aalala ang tono niya.

Radleigh, the cold-hearted husband of mine, is now showing his emotion for another woman.

“Saang ospital? Pupunta na ako. Just wait for me.”

Mabilis niya rin na tinapos ang tawag. Nang humarap siya sa akin, para na lamang akong hangin na hindi niya makita, basta-basta na lamang niya akong nilagpasan at iniwan.

Pupuntahan niya si Klea, walang duda.

Nag-ugat na lamang ako sa kinatatayuan ko habang pinapakinggan ang mabibigat na yabag na papalayo sa akin.

Pupuntahan niya si Klea… at iiwanan niya ako.

Hindi ko alam na posible pa lang madagdagan ang pagkadurog ng durog na puso. Pinong-pino na iyon, mahirap nang pulutin ang mga pira-pirasong parte.

Umihip ang malamig na hangin, at kahit kanina pa nakaalis si Radleigh, nasamyo ko pa rin ang pamilyar niyang pabango. Bumigat ulit ang dibdib ko at namuo na naman ang luha sa gilid ng mga mata ko.

Dalawang taon na kaming kasal. Dalawang taon na rin akong nagtitiis sa piling niya at halos magpakaalipin sa pamilya niya.

Iniwan at kinalimutan ko na rin ang pinagmulan ko upang makasama lamang siya nang matagal.

Pinili kong manatili sa tabi niya at kalimutan ang maraming bagay sa nakaraan 'ko. Mas pinili kong isipin ang bukas na magkasama kaming dalawa. Dahil para sa akin, hangga't kasama ko siya, magiging masaya ako sa pinili kong buhay.

Pero ngayon, ipinamukha niya sa akin na ang dalawang taon naming pagsasama ay isang malaking kahibangan lang pala.

Sa dalawang taon naming pagsasama, habang mas minamahal ko siya ng sobra, siya nama'y tapat pa rin palang naghihintay sa pagbabalik ng kaniyang minamahal.

At ngayon na bumalik na si Klea, handa na siyang itapon na lang na parang basahan ang dalawang taon ng pagsasama naming dalawa.

Ang dalawang taon na 'yon... ay walang halaga... para sa kaniya.