I am your wife อย่าลืมว่าฉันเป็นเมีย

I am your wife อย่าลืมว่าฉันเป็นเมีย

last updateHuling Na-update : 2025-03-14
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
62Mga Kabanata
2.1Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เขาทำร้ายหัวใจของเธอที่มีความรักให้เขาเต็มร้อยจนแทบจะเหลือศูนย์ เธอพยายามอดทนเพื่อหวังว่าสักวันเขาจะเห็นหัวใจของเธอบ้าง ทว่าเมื่อรักคนอื่นแล้วต้องเจ็บ เธอก็ขอหันกลับมารักตัวเอง เมื่ออยากจะหลุดพ้น แต่เขากลับมายื้อเธอเอาไว้ เขาทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน ราเดน... มาเฟียผู้คลุมคลังอาวุธขององค์กร สนใจแต่งาน ไม่ได้สนใจการมีชีวิตครอบครัว เขามีสัมพันธ์กับผู้หญิงแค่ชั่วคราวเท่านั้น ไม่เคยอยากรู้สึกผูกพันธ์กับผู้หญิงคนไหน ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีของเด็กสาวรุ่นราวคราวหลานก็เพราะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเธอด้วยความจำเป็นเท่านั้น ปารวี... หญิงสาวโลกสวย อ่อนหวาน แอบรักราเดนตั้งแต่แรกเห็น ถึงแม้เขาจะไม่เคยเห็นเธอเป็นภรรยาจริงๆ แต่เธอก็ยังยกย่องเขาเป็นสามีและให้เกียรติเขาเสมอมา ยอมบอกกับทุกคนที่เข้ามาจีบว่ามีสามีแล้ว ทั้งที่เขาแทบจะลืมไปด้วยซ้ำว่าเคยเข้าพิธีแต่งงานกับเธอ

view more

Kabanata 1

ตอนที่1

I trudged through the forest, my eyes scanning the undergrowth for flowers to decorate the pack house. The air was cool and heavy with mist, carrying the damp scent of moss and old leaves. Each step I took squelched softly in the mud, the ground still wet from last night’s rain.

As an omega,the lowest rank in the pack,I was always given the tasks no one else wanted. Menial chores. Harsh punishments. Silence when I was wronged. That was the life someone like me had to live. A life where existing meant enduring.

Alpha Marcus had sent me to collect fresh blossoms for the ceremony. His words still echoed in my head: “Don’t come back with nothing, or you’ll regret it.” I knew better than to return empty-handed. The last time I failed him, I couldn’t sit properly for three days.

My stomach knotted at the memory.

I wandered deeper into the woods, keeping my senses sharp. The sun was only beginning to rise above the trees, casting golden fingers of light through the canopy. As I walked, my thoughts wandered,unwanted memories surfacing like bruises beneath the skin.

The way the pack sneered when I entered a room. The sting of Ryder’s voice when he called me “useless” in front of everyone. Not even Marcus, our Alpha, had said a word in my defense. Why would he? He was the one who allowed it all. He enjoyed watching me fall apart.

I spotted a patch of blue-white flowers nestled near a mossy rock. Their delicate petals looked like stars sprinkled on the ground. Beautiful. Maybe they would finally please him. Maybe they would make him forget how much he hated the sight of me.

I bent down, carefully reaching for them

Splat.

My foot slipped on wet mud, and I fell hard. My hands hit the earth with a dull thud, and the flowers tumbled from my grasp, crushed in the dirt. I stared at them, trembling. My fingers scrambled to gather the ruined blossoms, but it was no use.

They were ruined. Just like me. Useless,just like Ryder said.

Tears welled up in my eyes, but I blinked them away. I clenched my jaw. No crying. Not here. Not where the forest could echo my weakness.

But before I could rise, a voice called out from behind.

“Lila. The Alpha wants to see you.”

My stomach dropped. Of course he did.

By the time I arrived at the pack house, the sting in my cheek from the fall was nothing compared to the dread building in my chest. Marcus stood at the center of the room, arms crossed, eyes cold. His Beta, Ryder, smirked beside him, wearing that same cruel look he always had,as if my pain was entertainment.

“So,” Marcus said slowly, drawing out each syllable, “you couldn’t even handle this simple task?”

“I’m sorry, Alpha. I,I’ll try again.” I kept my eyes down, focusing on the floor. My voice trembled, but I forced it to stay steady.

He didn’t care for apologies.

Slap.

His hand struck my cheek with enough force to twist my head sideways. The sound echoed through the chamber. My skin burned.

Ryder’s grin widened.

“Do better than try,” Marcus growled, then turned away as if I were already dismissed.

I didn’t cry. I didn’t speak. I just stood there, waiting, silent and small.

Before another word could be said, the door swung open. A guard stepped inside and whispered something urgently into Marcus’s ear. His expression shifted, surprise flickering into cold curiosity.

“Thane of the Blood Moon Clan has arrived,” he announced grimly.

Ryder stiffened. “What does he want?”

“I don’t know,” Marcus said, “but we’ll find out.”

Without another word, both men left, their silence more telling than any spoken worry. Something had changed.

I turned to leave, my cheek still burning with the fresh slap. My feet carried me toward my small quarters when a figure stepped into my path.

Akele. The Alpha’s daughter.

I barely had time to brace myself before she spoke.

“I heard you failed again,” she sneered, her voice honeyed with cruelty.

I didn’t respond. There was no winning with her. No point in feeding her fire. I just wanted to get to my room, curl into my blanket, and pretend I didn’t exist.

“Still slaving away, little omega?” Her voice oozed poison. “You really think doing chores will make you matter?”

“I’m just doing my part, Akele,” I muttered, keeping my voice calm.

She stepped closer, towering over me even though we were nearly the same height. Her smile didn’t reach her eyes.

“Your part? You’re a burden, Lila. A mistake the Moon Goddess should’ve never made.”

I looked up and met her gaze. Something inside me burned, just a flicker.

“You should watch your tongue.”

That was all it took.

With a snarl, she lunged at me, slamming me into the stone wall. Pain exploded in my back. Her claws dug deep into my shoulders, drawing blood.

“You’re pathetic,” she hissed. “You think someone like you deserves protection? You’re nothing.”

Her claws pressed deeper. My vision swam. I couldn’t breathe.

I wanted to scream. Fight. Run. But I was frozen,trapped in pain, drowning in helplessness.

“Enough.”

A voice, low and commanding, sliced through the air.

Akele froze. Her claws didn’t release immediately, but her shoulders stiffened.

“Let. Her. Go.”

This time it was colder. Sharper. A threat hidden in each word.

She hesitated… then finally withdrew her claws. I collapsed against the wall, gasping for breath, blood soaking into my tunic.

I looked up, dazed. A figure stood in shadow, face obscured, but I could feel his presence,calm, powerful, dangerous. The kind of presence that made even Alpha Marcus seem tame.

Who… is he?

No one had ever stepped in for me before. Not once. My heart pounded,not from fear this time, but something else. Confusion. Curiosity. The tiniest spark of hope.

Before I could think further, darkness closed in.

And I fell.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
62 Kabanata
ตอนที่1
ณ บ้านสีขาวสองชั้นหลังเล็กสไตล์มินิมอลริมธารน้ำตกท้ายไร่องุ่นที่มีชื่อว่า ไร่ผูกรักริมธาร บ้านหลังนี้เป็นบ้านของ ปารวี หญิงสาวโลกสวยจอมเพ้อฝันวัยยี่สิบสามเธอใช้เงินเก็บจากการทำงานเพียงหนึ่งปีสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาแยกจากบ้านของพ่อกับแม่ เพราะต้องการความเป็นส่วนตัวและฝันเอาไว้ว่าวันหนึ่งสามีของเธอจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้หญิงสาวในเดรสชุดนอนแขนยาวสีหวานนั่งกอดเข่าอยู่ที่ระเบียงชั้นบนของบ้าน เธอนั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวพราวระยับรายล้อมดวงจันทร์กลมโตด้วยแววตาที่เป็นประกายของความสุขริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเต็มที่เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่คิดถึงในดวงจันทร์ที่กำลังส่องสว่าง ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีที่เธอไม่ได้เห็นหน้าของเขา ทว่าภาพของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าชวนฝันคนนั้นก็ยังติดตราตรึงใจของเขาเสมอและเขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นราเดน...คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอนั่นเอง“ป่านนี้คุณจะเป็นยังไงบ้างคะ จะยังจำฉันได้รึเปล่า รู้ไหมว่าฉันไม่เคยลืมคุณเลยนะคะ” เสียงหวานใสเปล่งพูดถึงคนไกลด้วยสีหน้าระรื่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขห้าปีกว่าแล้วที่เธอมานั่งฝันหวานเช่นนี้ทุกครั้งที่พระจ
Magbasa pa
ตอนที่2
นั่นเพราะไม่พ้นพวกปากหอยปากปูที่ต่างก็นินทากันว่าตาของเธอเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานให้มีผัวตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ทั้งยังไม่ตบไม่แต่งกันเป็นทางการก่อนจะอยู่ด้วยกันอีก ทำให้ราเดนเลือกที่จะรับผิดขอบคำพูดของเขา โดยการเข้าพิธีแต่งงานเล็กๆ กับเธอที่หมู่บ้านของตาหลังจากจบสิ้นพิธีเขาก็ให้เงินเป็นทุนการศึกษาให้เธอเอาไว้ก้อนโต ชนิดที่ว่ามีเงินเรียนจนจบ แถมยังแบ่งมาเป็นทุนสำรองให้พ่อกับแม่ของเธอได้ทำไร่ทำสวนโดยที่ไม่ต้องไปกู้ยืมใครอีกหลายปีรู้ว่าตอนนั้นเขาทำไปเพราะต้องการรับผิดชอบให้เรื่องมันจบๆ ทว่าเธอไม่คิดแบบนั้น เธอรักเขาไปแล้ว รักตั้งแต่วันแรกที่เจอ ใครจะว่าเธอใจง่ายก็ว่าไปเถอะ ยังไงเธอก็ให้เกียรติว่าเขาเป็นสามีของเธอเสมอมา ใครมาจีบต่างก็รู้ว่าคำปฏิเสธของเธอที่บอกกับทุกคน ก็คือเธอนั้นมีสามีแล้ว แล้วก็รักสามีมากคิดแล้วก็ขำตัวเอง เธอรักเขาทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไร ชอบอะไรไม่ชอบอะไร รู้เพียงว่าเป็นผู้มีอิทธิพลที่รัสเซีย เขาเป็นรักแรก และเธอก็อยากจะให้เขาเป็นรักสุดท้ายในชีวิต แม้จะไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้วก็ตามและแล้ววันที่เธอลำบากใจก็มาถึง แม้จะรับปากกับเพื่อนรักไปแล้ว แต่ปารวีไม่ได้อยากไปงานแ
Magbasa pa
ตอนที่3
อารยากับมุขรินทร์ยังไม่ทันจัดเตรียมเปิดกล่องเครื่องแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย ไก่หวานก็พาตัวปารวีกลับมาได้แล้ว“เร็วเว่ออะ” มุขรินทร์ยืนมองไก่หวานที่หิ้วปีกปารวีเข้ามาในบ้านตาค้าง“ฉันไม่อยากไปจริงๆ นะ” ปารวีเอ่ยเสียงอ่อนพลางส่งสายตาอ้อนวอนขอให้สองสาวช่วย“ไปแค่แป๊ปเดียวก็ได้ลูกปลา” มุขรินทร์รีบเข้าไปดึงตัวปารวีมานั่ง หากปล่อยให้ไก่หวานได้หิ้วปีกอยู่แบบนั้นมีหวังแขนได้เป็นรอยช้ำแน่“แน่นะ”“อืม พวกฉันก็ไม่อยากอยู่นานเหมือนกัน แต่ที่ไปเพราะไม่อยากให้ยัยพิ้งค์กี้ว่าพวกเราไม่กล้ารับคำท้ามันไง”และแล้วปารวีก็ไม่สามารถเลี่ยงที่จะไปงานแต่งของพันแพรวาอย่างที่ใจหวังได้ เธอต้องไปอาบน้ำแล้วก็มานั่งให้เพื่อนๆ ช่วยแต่งตัว กว่าจะเรียบร้อยก็ปาไปจนเวลาฟ้ามืดพอดี“ค่อยดูมีสง่าราศีขึ้นมาหน่อย” ไก่หวานชมเอ่ยชมเปราะขณะลงบลัชออนสีหวานที่หน้าแก้มปารวี น้อยครั้งนักที่เพื่อนเธอจะแต่งหน้าทำผมสวมชุดที่ดูเป็นผู้หญิง แต่พอได้แต่งตัวแล้วก็สลัดคราบสาวชาวไร่กลายเป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีชาติตระกูลในทันตา“คอยดูนะ คนในงานมองแกตาเป็นมันแน่” ไก่หวานหน้าระรื่น รู้ว่าที่พันแพรวาคอยหาเรื่องปารวีเพราะสวยและเรียนเก่งสู้ปารวีไม่ได้
Magbasa pa
ตอนที่4
“อ่อ...ไม่มีซองนะ ก็แกไม่ได้แจก” ว่าจบไก่หวานก็รีบต้อนเพื่อนๆ เข้าไปในงาน มาถึงโรงแรมหรูแล้วจะกลับเธอก็เสียเวลาเปล่า ไหนๆ ก็ไปหาอะไรรับประทานให้อิ่มท้องก่อนแล้วค่อยกลับจะดีกว่า“อีพวกนี้” พันแพรวานับหนึ่งแทบจะถึงพัน ข่มใจแล้วข่มใจอีกก็อดโมโหไม่ได้ หากวันนี้ไม่ใช่วันสำคัญของเธอคงได้เปิดศึกกับนังสาวสองปากดีนั่นแล้ว“ใจเย็นๆ เถอะน่า แขกผู้ใหญ่จะมาอีกหลายคน ทำหน้าดีๆ หน่อย” ปากพูดปลอบภรรยาแต่สายตาของหมวดตะวันยังคงมองตามหลังปารวีไม่วางตา ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเล็กน้อย รวมไปถึงเดรสสีเขียวอ่อนที่ขับสีผิว ทำให้ปารวีสะกดสายตาของเขาได้เป็นอย่างดี หากก่อนหน้านี้ไม่ติดว่าเธอมีสามีที่เป็นถึงระดับมาเฟีย เขาคงไม่เลิกยุ่งกับเธอง่ายๆ แน่“เลิกมองมันซะทีเถอะค่ะ” พันแพรวาหยิกแขนหมวดตะวันเต็มแรง“โอ้ย...ก็แค่ดูความเรียบร้อย”มีหรือเธอจะเชื่อคำพูดของเจ้าบ่าวตัวเอง ที่ตามหึงหวงไม่ชอบหน้าของปารวีอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะดูออกว่าหมวดตะวันยังอาลัยอาวรณ์กับปารวีอยู่ไม่น้อยทั้งที่มีเธออยู่ทั้งคนสี่สาวใช้เวลาอยู่ในงานพักใหญ่ จนรับประทานอาหารกันจนอิ่มจากนั้นจึงพากันกลับ ไก่หวานดูท่าจะมีความสุขที่สุดที่ไ
Magbasa pa
ตอนที่5
“เออ...เป็นฉันก็ทำ ถ้าฉันรัก แล้วก็จะไม่ปล่อยให้เค้ารอดมือฉันไปนานแบบแกหรอก แม่คุณเอ๊ย แม่นางเอก”“แล้วถ้าไปหาเค้าต้องทำยังไงบ้าง ตอนนี้เงินฉันก็ไม่ได้มีมากพอที่จะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายหลายหมื่น เงินก้อนที่มีก็ต้องเก็บเอาไว้ลงทุนทำไร่กับจ่ายค่าคนงาน” เธอพูดไปตามตรงเพราะเงินเก็บที่เธอสะสมมาก็เอาไปทำบ้านหมดแล้ว ส่วนเงินก้อนที่ราเดนเคยให้เอาไว้ก่อนหน้าก็หมดไปกับการซื้อที่ดินเพื่อขยายไร่ในไม่กี่เดือนก่อนนี้เอง“แกรักเค้ามากไหม” ไก่หวานดึงตัวปารวีให้ยืนขึ้น และเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยสีหน้าและแววตาจริงจังปารวีพยักหน้าหงึกๆ “ก็มาก มากจนคิดว่าไม่น่าจะรักใครได้อีก”“ค่าเครื่องทั้งไปทั้งกลับแล้วก็ค่าอยู่ค่ากินฉันจะออกให้ก่อน”“แต่ว่ามันเยอะมากเลยนะ” ปารวีไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าคนที่ขยันทำงานและงกเงินเพื่อจะเอามาเสริมสวยกับเก็บเงินเอาไว้ทำธุรกิจส่วนตัวอย่างไก่หวานจะยอมให้เงินเธอหลายหมื่นมาให้เธอยืมเพื่อบินไปรัสเซีย ไหนจะค่าอยู่ค่ากิน โดยที่ไม่รู้ว่าเธอกับราเดนจะได้เจอกันหรือเปล่า“แกไปสารภาพรักกับเค้า แล้วก็เอาเค้ามาเป็นของแกให้สำเร็จ แล้ววันนั้นแกก็เอาเงินมาคืนฉัน” ไก่หวานคิดดีแล้ว หากวันหน้าปารวี
Magbasa pa
ตอนที่6
ราเดนเดินเข้าไปใกล้กับเตียงของมารีน่าได้ หญิงสาวก็โผเข้ากอดพี่ชายเธอทันที“ทำไมถึงไม่คิดรักตัวเองบ้าง” ราเดนกอดน้องสาวของเขาเอาไว้แน่น แววตาดุดันเริ่มไหววูบ ทั้งสงสารทั้งโกรธเคืองที่น้องตนเลือกจบชีวิตอันมีค่าเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว อีกทั้งยังคับแค้นใจแพทริค น้องเขยนักธุรกิจเจ้าของสายการบินของสิงคโปร์มากจนอยากจะฉีกเนื้อผู้ชายคนนั้นเป็นชิ้นๆก่อนหน้าที่จะแต่งงานสัญญากับเขาอย่างดิบดีว่าจะรักและดูแลน้องสาวของเขาด้วยชีวิต ผ่านไปไม่ถึงปีก็นอกใจน้องสาวของเขาจนเธอช้ำใจจนคิดฆ่าตัวตาย เพราะเห็นคนในครอบครัวล้มเหลวเรื่องชีวิตคู่ เขาถึงได้ครองตัวเป็นโสดมาถึงทุกวันนี้ และเหตุการณ์ของมารีน่าก็ยิ่งทำให้เขารู้ว่าตัวเองคิดถูก“ฉันหวังกับเค้าไว้มากจริงๆ ไม่คิดว่าเค้าจะหักหลังฉัน” สาวเจ้ายังคงซุกหน้าสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของพี่ชาย“พี่จะไปฆ่ามัน”“ไม่นะคะ เค้าเป็นพ่อของลูกฉันนะ”“ลูก?” แววตาของราเดนฉายแววตกใจเป็นที่สุด เขายันตัวมารีน่าให้ผละออกจากตัวก่อนจะมองจ้องหน้าน้องสาวอย่างต้องการคำยืนยันอีกครั้งว่าที่เขาได้ยินไม่ผิด แล้วการที่มารีน่าทำร้ายตัวเองมีผลกระทบอะไรกะบหลานของเขาไหมมารีน่าพยักหน้าน้อยๆ “ใช่ค่ะ
Magbasa pa
ตอนที่7
“ให้นายเลือกก่อน”“ขอบใจ อ่อ...ถ้าจะลากใครลงไปในน้ำ เสร็จธุระแล้วก็หาคนมาทำความสะอาดสระให้ฉันด้วย”“เออ” ซีโวลอดขมวดคิ้วพร้อมส่ายหัวน้อยๆ ตามหลังราเดนที่เดินนำหน้าเข้าไปหาสาวๆ ที่นั่งรออยู่บนโซฟา แค่เคยพาผู้หญิงลงไปสนุกกันในสระน้ำบ้านของราเดนครั้งเดียว เพื่อนตนก็ทำตัวเป็นสุนัขกัดเขาไม่เลิก ไม่เห็นแก่ความใจดีที่เขาอุตส่าห์พาสาวๆ มาให้แก้เครียดเอาเสียเลยซีโวลอด ชายหนุ่มแสนอัธยาศัยดี ใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่ ผมสีน้ำตาลตัดสั้นทรงวินเทจเซ็ตเนี้ยบ ตาคมดุดันนัยน์ตาสีนิล จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากหนาเป็นกระจับ มีรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์ แต่สาวๆ มักจะชื่นชมว่ารอยยิ้มของเขาทำเอาพวกเธอร้อนวูบวาบในร่างกายเมื่อเขายิ้มให้เขาเป็นชายหนุ่มวัยเลขสามปลายๆ ลูกชายเจ้าของสายการบินยักษ์ใหญ่ของรัสเซีย ทั้งยังมีหุ้นส่วนในธุรกิจคาสิโนขององค์กรณ์ราเดน แม้จะไม่ได้เป็นมาเฟียเต็มตัว แต่เขาก็มีอิทธิพลในมือไม่น้อย เพราะธุรกิจยักษ์ใหญ่หลายอย่างในรัสเซียเป็นของคนในตระกูลเขาเขาคบกับราเดนมาตั้งแต่สมัยเรียน กินนอนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ราเดนชอบไปอยู่ที่บ้านของเขา เพราะบ้านแม่ของราเดนอยู่ใกล้บ้านของเขา เขาและราเดนเลยสนิ
Magbasa pa
ตอนที่8
“อะไร” มุขรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น เพื่อนเธอขึ้นเครื่องบินมาแล้วยังจะต้องกลัวอะไรอีก“กลัวว่าเค้ามีคนของเค้าแล้ว”“เออ...ฉันก็คิดเรื่องนี้เหมือนกัน ก็ตั้งห้าปีกว่าแล้วนี่ มีหรือไม่มีพอไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”“แต่ฉันบอกแกไว้ก่อนเลยนะ ว่าถ้าฉันรู้ว่าเค้ามีเมียแล้ว ฉันจะกลับทันที”“อืม...แต่แกจะทำใจได้ใช่ไหม”“ถึงได้กลัวอยู่นี่ไง แต่ยังไงก็คิดว่าทำใจได้แหละ แค่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน”“แกยังมีพวกฉันเสมอ” มุขรินทร์จับมือเป็นกำลังใจให้ปารวี เพราะเพื่อนเธอมักจะชอบคิดอะไรล่วงหน้าไปก่อนเสมอ“ขอบใจอีกครั้งนะ”“อือ...เพื่อนกันน่า”ปารวีนั่งสูดหายใจเข้าออกลึกๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงเธอก็จะได้รู้แล้วว่าเรื่องที่เธอกำลังกังวลล่วงหน้ามันเป็นจริงหรือไม่จริงสองสาวเดินทางกันมาร่วมสิบสองชั่วโมง ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย พอลงจากรถแท็กซี่ได้ก็เริ่มสั่นสะท้านไปตามๆ กันเพราะอากาศค่อนข้างเย็นกว่าที่คิดเอาไว้“อากาศหนาวกว่าที่ฉันคิดเหมือนกันนะเนี่ย”“ที่นี่น่ะเหรอที่ทำงานของเค้าน่ะ” ปารวีไม่ได้สนใจอากาศตามเพื่อน เธอสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหลังจากลงจากรถมากว่า เพราะเธอเห็นกำแพงปูนสูงร่วมสามเมตรทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา เดาได้เลยว่าโก
Magbasa pa
ตอนที่9
“เอ่อ...”“บอกเค้าไปสิ” คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดมุ่น ทั้งรีบสะกิดปารวียิกๆ“ฉัน คือฉัน...”“พูดมาเลย ผมฟังได้ทุกเรื่อง” ราเดนต้องเอ่ยเสริม หากรอให้หญิงสาวได้กล้าที่จะพูดออกมาเองคงได้ยืนรอกันอีกนานแน่“คือฉันไปงานแต่งเพื่อนค่ะ แล้วก็ถูกดูถูกว่าสามีดูแลไม่ดี ฉันก็เลย คือ... ฉันจะขอเงินคุณไปสร้างรีสอร์ทที่ไร่องุ่นค่ะ” ปารวีละล่ำละลักจนจบประโยคก็ยืนหลังตาก้มหน้างุด มือทั้งสองกำกันแน่น เธอไม่กล้าสบตากับราเดน เพราะเขาทำให้เธอหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะดวงตาดุดัน นัยน์ตาสีฟ้าทรงเสน่ห์ที่เธอคิดถึงยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ยิ่งเห็นเขาตรงหน้าความเขินอายเธอก็เพิ่มเป็นเท่าทวีคูณในทุกๆ เวลา รู้ได้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอคงแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้วส่วนมุขรินทร์ก็ยืนอ้าปากค้าง ปารวีดั้นด้นนั่งเครื่องมาตั้งไกล เพื่อพูดแค่นี้เองน่ะเหรอ หากรู้ว่าปารวีจะปอดแหกในหารสารภาพรักขนาดนี้รู้แบบนี้เธอให้เพื่อนเธอซ้อมพูดมาก่อนก็ดี“เรื่องแค่นี้คุณส่งข้อความมาบอกผมก็ได้”“เอ่อ...แล้ว คุณจะไปดูการสร้างด้วยตัวเองไหมคะ” อ้อมแอ้มถามเสียงอ่อน และยังไม่กล้าที่จะเงยหน้ามามองชายหนุ่มที่กำลังสนทนาด้วย“มีทีมวิศวะออกแบบแล้วก็ติดต่
Magbasa pa
ตอนที่10
“โอเค ฉันเข้าใจแกก็ได้ แต่ถ้าเค้ากลับมาแกก็ต้องบอกไปตามตรง เข้าใจไหม เค้าจะยินดีคบกับแกหรือว่ายังไงก็ค่อยมาปรึกษากันอีกที”“ไม่อะ ไม่พูดได้ไหม เอาไว้ให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนได้ไหม”“โอ้ย...นึกถึงเงินค่าเครื่องที่มาสิ อย่าให้เสียเปล่า อีกอย่างถ้าแกรีบพูด แกก็จะได้รู้ไงว่าเค้าจะเอายังไงกับแก จะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลกับคำตอบของเขาอีก”“ก็ได้” ปากที่พูดว่าได้ ใจตอนนี้กลัวจนหัวหด ไม่รู้ว่าหากเจอหน้าราเดนอีกครั้งเธอจะกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจหรือเปล่า ทำไมมันต้องยากลำบากขนาดนี้ด้วยกับแค่พูดสารภาพความในใจออกไปเมื่อได้เวลาของการรับประทานอาหาร เมเลอร์ก็พาสองสาวไปที่ห้องอาหารชั้นล่างที่ตอนนี้บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารไทยที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมเตะจมูกของสองสาวทำเอาพวกเธอท้องร้องไปตามๆ กัน“อาหารไทย” มุขรินทร์หันไปยิ้มร่าตาเป็นประกายกับปารวี คิดว่ามาที่นี่จะไม่ได้แตะอาหารไทยเสียแล้ว นับว่าราเดนต้อนรับพวกเธอได้ดีมากเลยทีเดียว“ผมมีเรื่องที่ต้องบอกพวกคุณครับ คือว่า วันนี้นายอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่ ธุระที่ต้องคุยอาจจะต้องเลื่อนไปก่อน นายบอกว่าถ้าพวกคุณอยากไปที่ไหนหรือทำอะไรให้บอกผมได้เลยครับ ผมจะอำนว
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status