I am your wife อย่าลืมว่าฉันเป็นเมีย

I am your wife อย่าลืมว่าฉันเป็นเมีย

last updateLast Updated : 2025-03-14
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
62Chapters
2.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาทำร้ายหัวใจของเธอที่มีความรักให้เขาเต็มร้อยจนแทบจะเหลือศูนย์ เธอพยายามอดทนเพื่อหวังว่าสักวันเขาจะเห็นหัวใจของเธอบ้าง ทว่าเมื่อรักคนอื่นแล้วต้องเจ็บ เธอก็ขอหันกลับมารักตัวเอง เมื่ออยากจะหลุดพ้น แต่เขากลับมายื้อเธอเอาไว้ เขาทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน ราเดน... มาเฟียผู้คลุมคลังอาวุธขององค์กร สนใจแต่งาน ไม่ได้สนใจการมีชีวิตครอบครัว เขามีสัมพันธ์กับผู้หญิงแค่ชั่วคราวเท่านั้น ไม่เคยอยากรู้สึกผูกพันธ์กับผู้หญิงคนไหน ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีของเด็กสาวรุ่นราวคราวหลานก็เพราะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเธอด้วยความจำเป็นเท่านั้น ปารวี... หญิงสาวโลกสวย อ่อนหวาน แอบรักราเดนตั้งแต่แรกเห็น ถึงแม้เขาจะไม่เคยเห็นเธอเป็นภรรยาจริงๆ แต่เธอก็ยังยกย่องเขาเป็นสามีและให้เกียรติเขาเสมอมา ยอมบอกกับทุกคนที่เข้ามาจีบว่ามีสามีแล้ว ทั้งที่เขาแทบจะลืมไปด้วยซ้ำว่าเคยเข้าพิธีแต่งงานกับเธอ

View More

Chapter 1

ตอนที่1

The North Pole Prison was located in—as its name suggests—the North Pole, specifically the northernmost part of the North Pole. It was situated more than 500 meters beneath the earth's surface, and it was there that the world's most vicious and well-known criminals were imprisoned!

It was a prison that no one in history succeeded in escaping from!

At that moment, an elevator had risen to the earth's surface from beneath. The elevator door opened slowly, and a man with a scruffy-looking face stepped out from inside.

"Congratulations on being released from prison." A burly man said in a coarse voice. He was in charge of guarding the place.

A bodacious middle-aged woman looked solemnly at the prisoner who had just stepped out of the elevator and said, "You'll be a free man after stepping out of that gate over there!"

Severin Feuillet, fresh out of prison, glanced at the door in front of him with mixed emotions. "I could've left this place whenever I wanted."

The middle-aged woman's red lips parted slightly, but she did not say a single word. After all, she could not refute what he had said. The multitude of evil people imprisoned beneath them included well-known secret agents, warlords, and even the leaders of several huge underworld organizations, yet all had been subdued by Severin. All those individuals were nothing to him.

There was war in the country of Dracodom three years ago, and it was an uphill task for the kingdom to resist the foreign powers that invaded it. Eventually, the kingdom's officials decided to send four young people to receive tutelage from Severin.

He taught them for only half a year and sent them back as full-fledged warriors who turned the tide of the war almost instantly. Their achievements then earned them recognition as Dracodom's renowned war heroes!

When Severin reached the gate, he stopped, turned around, and glanced intently at the tall castle-like building behind him. He then knelt down and kowtowed three times. "Old Wacko! I'll be leaving this place now! Thank you for taking care of me the past five years!"

Emotions began welling up inside of Severin. When he was first sent to that prison, he witnessed how a gray-haired old man was bullied and withheld from having any food. Severin then willingly decided to share half of his food to the man.

Everyone in prison called the old man a wacko because he was constantly mumbling about achieving immortality. Many ignored him, and some even abused him verbally, yet the Old Wacko seemed rather nonchalant about the whole thing. Severin was the only one who chatted with him every day, prompting the others to call Severin 'Little Wacko'.

Later, Severin discovered that the Old Wacko was actually an erudite savant, and the latter passed down all his knowledge to Severin.

The day that Severin left the prison was also the day the Old Wacko left, but their destinations were completely different. The thick steel gate closed behind Severin as he walked out.

"Greetings, Master!"

Two middle-aged men, an old man, and a middle-aged woman all knelt down together. The jaws of all Dracodom's upper-class individuals would almost certainly drop to ground if they were to see the respect that those four people accorded to Severin. After all, they were none other than the Four War heroes who had just helped Dracodom win the war!

Severin frowned when he saw them. "Why are you folks here?"

The four of them stood up, and the old man cupped his hands respectfully before answering, "We, as disciples, are obliged to welcome our Master upon his release from prison!"

"I take it you're all doing well?" Severin asked curtly as he glanced at their medals.

"Master, we've been acknowledged as the Four Great War Heroes of Dracodom. It's not just power and glory that we've acquired…we have our own territories too!" The middle-aged woman explained to him the achievements that she and the others have made. It was obvious that she was quite proud of herself.

However, Severin replied without much expression, "Glad you didn't tarnish my reputation."

The four of them were secretly delighted, for it was not easy to get a compliment from Severin.

"Master, here's a Supreme VIP card. It has an overdraw of one and a half billion. The card is yours, so use it as and when you like. I'll top up the account whenever you spend any money!" The middle-aged woman handed over a bank card with a smile on her face.

A middle-aged man then asked, "Would you like a position? I can give you a territory so you can rule on a small-scale!"

Next, the old man said, "My granddaughter is a beautiful woman, Master. Perhaps you'd be interested to meet her..."

Finally, the middle-aged man suggested, "The province of Middlebridge still lacks a ruler, Master. Why don't you have a look at the place and see if you're keen?"

Severin, however, shook his head in disappointment. "All I want is for none of you to pester me. I'd like to spend my days in peace with my parents and Lucy, thank you very much. I've been meaning to make it up to them for my past mistakes! I don't even know if they're doing alright now."

"Won't you at least accept this card even if you don't want anything else?" The middle-aged woman looked anxiously at Severin.

All four of them had received wealth and power, courtesy of Severin. It was only natural, then, that they hoped to give him something in return!

"Give me a cell phone and leave your contact information in it. I'll pay you guys a visit once I have the time!" Severin smiled faintly and touched a minimalistic-looking ring on his finger. That was all he had left to remember the Old Wacko by.

"I'll give you a phone! Thank goodness I brought one with me!" The middle-aged man immediately took out a new cell phone and handed it to Severin. "Our phone numbers are all in there!"

Severin nodded. "Do you have a smoke?" The middle-aged man immediately took out a pack of cigarettes and handed them respectfully to Severin.

After lighting the cigarette and taking a big puff, he said with the utmost appreciation, "Thank you all. Don't you worry about me though. I am your master, after all, so I'm more than capable of surviving on my own! Besides, I've already reached 'that' level of attainment!"

"Did you just say 'that' level?"

The four of them exchanged shocked looks at each other.

"Could you bring me to the city of Brookbourn before nightfall?" Severin asked.

"Sure thing!" All four of them replied at once. As the sun was about to set, Severin had already appeared at the gate of Brookbourn.

"Are you sure there's nothing else you want, Master?" The middle-aged man seemed determined to convince Severin.

Severin smiled at him and looked at the familiar city before him. "You guys should go, or else you'll all be making the headlines if someone recognizes you!"

The four war heroes nodded, then immediately turned and walked toward the helicopter they came in.

Before long, Severin had reached the entrance to a middle-end residential area. He walked in and proceeded to make his way to the door of a familiar house. He sighed as he looked at the nostalgic house number, for it was supposed to be his matrimonial home with his fiancee, Lucy Orwell. Severin was set up some years ago, after he got drunk and gambled away his money. When he lost, he was forced to stamp his fingerprint on a contract to hand Lucy over to a rich kid named Easton Lough.

That night, Easton led Severin to the matrimonial home that Severin initially prepared for himself and Lucy. There, Easton planned to force himself on Lucy in front of Severin. It was Lucy's anguished screams that sparked a brief moment of sobriety in Severin, prompting him to smash a beer bottle right over Easton's head.

The Loughs was rich and well-connected, so they were able to send him straight to prison. They also made sure to let him know that the Loughs could tap into their connections to ensure that Severin would be imprisoned for ten years.

Severin's only consolation was Lucy promise to wait for his release so she could become his bride.

"I bet you'll be pleasantly surprised to see me after my early release!"

Severin reached out to open the door, but it was not completely closed, and a little push was all it took to open it. He thought to himself, 'The door's ajar, so Mom, Dad, and Lucy are probably all home!'

"No, don't be naughty..."

When Severin came to the door of the master bedroom, he heard Lucy's familiar voice.

"What's going on here?"

Severin's heart tightened, and he suddenly felt an ache in his heart. He kicked open the door with a bam and glared at two people on the bed.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
62 Chapters
ตอนที่1
ณ บ้านสีขาวสองชั้นหลังเล็กสไตล์มินิมอลริมธารน้ำตกท้ายไร่องุ่นที่มีชื่อว่า ไร่ผูกรักริมธาร บ้านหลังนี้เป็นบ้านของ ปารวี หญิงสาวโลกสวยจอมเพ้อฝันวัยยี่สิบสามเธอใช้เงินเก็บจากการทำงานเพียงหนึ่งปีสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาแยกจากบ้านของพ่อกับแม่ เพราะต้องการความเป็นส่วนตัวและฝันเอาไว้ว่าวันหนึ่งสามีของเธอจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้หญิงสาวในเดรสชุดนอนแขนยาวสีหวานนั่งกอดเข่าอยู่ที่ระเบียงชั้นบนของบ้าน เธอนั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวพราวระยับรายล้อมดวงจันทร์กลมโตด้วยแววตาที่เป็นประกายของความสุขริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเต็มที่เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่คิดถึงในดวงจันทร์ที่กำลังส่องสว่าง ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีที่เธอไม่ได้เห็นหน้าของเขา ทว่าภาพของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าชวนฝันคนนั้นก็ยังติดตราตรึงใจของเขาเสมอและเขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นราเดน...คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอนั่นเอง“ป่านนี้คุณจะเป็นยังไงบ้างคะ จะยังจำฉันได้รึเปล่า รู้ไหมว่าฉันไม่เคยลืมคุณเลยนะคะ” เสียงหวานใสเปล่งพูดถึงคนไกลด้วยสีหน้าระรื่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขห้าปีกว่าแล้วที่เธอมานั่งฝันหวานเช่นนี้ทุกครั้งที่พระจ
Read more
ตอนที่2
นั่นเพราะไม่พ้นพวกปากหอยปากปูที่ต่างก็นินทากันว่าตาของเธอเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานให้มีผัวตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ทั้งยังไม่ตบไม่แต่งกันเป็นทางการก่อนจะอยู่ด้วยกันอีก ทำให้ราเดนเลือกที่จะรับผิดขอบคำพูดของเขา โดยการเข้าพิธีแต่งงานเล็กๆ กับเธอที่หมู่บ้านของตาหลังจากจบสิ้นพิธีเขาก็ให้เงินเป็นทุนการศึกษาให้เธอเอาไว้ก้อนโต ชนิดที่ว่ามีเงินเรียนจนจบ แถมยังแบ่งมาเป็นทุนสำรองให้พ่อกับแม่ของเธอได้ทำไร่ทำสวนโดยที่ไม่ต้องไปกู้ยืมใครอีกหลายปีรู้ว่าตอนนั้นเขาทำไปเพราะต้องการรับผิดชอบให้เรื่องมันจบๆ ทว่าเธอไม่คิดแบบนั้น เธอรักเขาไปแล้ว รักตั้งแต่วันแรกที่เจอ ใครจะว่าเธอใจง่ายก็ว่าไปเถอะ ยังไงเธอก็ให้เกียรติว่าเขาเป็นสามีของเธอเสมอมา ใครมาจีบต่างก็รู้ว่าคำปฏิเสธของเธอที่บอกกับทุกคน ก็คือเธอนั้นมีสามีแล้ว แล้วก็รักสามีมากคิดแล้วก็ขำตัวเอง เธอรักเขาทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไร ชอบอะไรไม่ชอบอะไร รู้เพียงว่าเป็นผู้มีอิทธิพลที่รัสเซีย เขาเป็นรักแรก และเธอก็อยากจะให้เขาเป็นรักสุดท้ายในชีวิต แม้จะไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้วก็ตามและแล้ววันที่เธอลำบากใจก็มาถึง แม้จะรับปากกับเพื่อนรักไปแล้ว แต่ปารวีไม่ได้อยากไปงานแ
Read more
ตอนที่3
อารยากับมุขรินทร์ยังไม่ทันจัดเตรียมเปิดกล่องเครื่องแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย ไก่หวานก็พาตัวปารวีกลับมาได้แล้ว“เร็วเว่ออะ” มุขรินทร์ยืนมองไก่หวานที่หิ้วปีกปารวีเข้ามาในบ้านตาค้าง“ฉันไม่อยากไปจริงๆ นะ” ปารวีเอ่ยเสียงอ่อนพลางส่งสายตาอ้อนวอนขอให้สองสาวช่วย“ไปแค่แป๊ปเดียวก็ได้ลูกปลา” มุขรินทร์รีบเข้าไปดึงตัวปารวีมานั่ง หากปล่อยให้ไก่หวานได้หิ้วปีกอยู่แบบนั้นมีหวังแขนได้เป็นรอยช้ำแน่“แน่นะ”“อืม พวกฉันก็ไม่อยากอยู่นานเหมือนกัน แต่ที่ไปเพราะไม่อยากให้ยัยพิ้งค์กี้ว่าพวกเราไม่กล้ารับคำท้ามันไง”และแล้วปารวีก็ไม่สามารถเลี่ยงที่จะไปงานแต่งของพันแพรวาอย่างที่ใจหวังได้ เธอต้องไปอาบน้ำแล้วก็มานั่งให้เพื่อนๆ ช่วยแต่งตัว กว่าจะเรียบร้อยก็ปาไปจนเวลาฟ้ามืดพอดี“ค่อยดูมีสง่าราศีขึ้นมาหน่อย” ไก่หวานชมเอ่ยชมเปราะขณะลงบลัชออนสีหวานที่หน้าแก้มปารวี น้อยครั้งนักที่เพื่อนเธอจะแต่งหน้าทำผมสวมชุดที่ดูเป็นผู้หญิง แต่พอได้แต่งตัวแล้วก็สลัดคราบสาวชาวไร่กลายเป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีชาติตระกูลในทันตา“คอยดูนะ คนในงานมองแกตาเป็นมันแน่” ไก่หวานหน้าระรื่น รู้ว่าที่พันแพรวาคอยหาเรื่องปารวีเพราะสวยและเรียนเก่งสู้ปารวีไม่ได้
Read more
ตอนที่4
“อ่อ...ไม่มีซองนะ ก็แกไม่ได้แจก” ว่าจบไก่หวานก็รีบต้อนเพื่อนๆ เข้าไปในงาน มาถึงโรงแรมหรูแล้วจะกลับเธอก็เสียเวลาเปล่า ไหนๆ ก็ไปหาอะไรรับประทานให้อิ่มท้องก่อนแล้วค่อยกลับจะดีกว่า“อีพวกนี้” พันแพรวานับหนึ่งแทบจะถึงพัน ข่มใจแล้วข่มใจอีกก็อดโมโหไม่ได้ หากวันนี้ไม่ใช่วันสำคัญของเธอคงได้เปิดศึกกับนังสาวสองปากดีนั่นแล้ว“ใจเย็นๆ เถอะน่า แขกผู้ใหญ่จะมาอีกหลายคน ทำหน้าดีๆ หน่อย” ปากพูดปลอบภรรยาแต่สายตาของหมวดตะวันยังคงมองตามหลังปารวีไม่วางตา ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเล็กน้อย รวมไปถึงเดรสสีเขียวอ่อนที่ขับสีผิว ทำให้ปารวีสะกดสายตาของเขาได้เป็นอย่างดี หากก่อนหน้านี้ไม่ติดว่าเธอมีสามีที่เป็นถึงระดับมาเฟีย เขาคงไม่เลิกยุ่งกับเธอง่ายๆ แน่“เลิกมองมันซะทีเถอะค่ะ” พันแพรวาหยิกแขนหมวดตะวันเต็มแรง“โอ้ย...ก็แค่ดูความเรียบร้อย”มีหรือเธอจะเชื่อคำพูดของเจ้าบ่าวตัวเอง ที่ตามหึงหวงไม่ชอบหน้าของปารวีอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะดูออกว่าหมวดตะวันยังอาลัยอาวรณ์กับปารวีอยู่ไม่น้อยทั้งที่มีเธออยู่ทั้งคนสี่สาวใช้เวลาอยู่ในงานพักใหญ่ จนรับประทานอาหารกันจนอิ่มจากนั้นจึงพากันกลับ ไก่หวานดูท่าจะมีความสุขที่สุดที่ไ
Read more
ตอนที่5
“เออ...เป็นฉันก็ทำ ถ้าฉันรัก แล้วก็จะไม่ปล่อยให้เค้ารอดมือฉันไปนานแบบแกหรอก แม่คุณเอ๊ย แม่นางเอก”“แล้วถ้าไปหาเค้าต้องทำยังไงบ้าง ตอนนี้เงินฉันก็ไม่ได้มีมากพอที่จะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายหลายหมื่น เงินก้อนที่มีก็ต้องเก็บเอาไว้ลงทุนทำไร่กับจ่ายค่าคนงาน” เธอพูดไปตามตรงเพราะเงินเก็บที่เธอสะสมมาก็เอาไปทำบ้านหมดแล้ว ส่วนเงินก้อนที่ราเดนเคยให้เอาไว้ก่อนหน้าก็หมดไปกับการซื้อที่ดินเพื่อขยายไร่ในไม่กี่เดือนก่อนนี้เอง“แกรักเค้ามากไหม” ไก่หวานดึงตัวปารวีให้ยืนขึ้น และเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยสีหน้าและแววตาจริงจังปารวีพยักหน้าหงึกๆ “ก็มาก มากจนคิดว่าไม่น่าจะรักใครได้อีก”“ค่าเครื่องทั้งไปทั้งกลับแล้วก็ค่าอยู่ค่ากินฉันจะออกให้ก่อน”“แต่ว่ามันเยอะมากเลยนะ” ปารวีไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าคนที่ขยันทำงานและงกเงินเพื่อจะเอามาเสริมสวยกับเก็บเงินเอาไว้ทำธุรกิจส่วนตัวอย่างไก่หวานจะยอมให้เงินเธอหลายหมื่นมาให้เธอยืมเพื่อบินไปรัสเซีย ไหนจะค่าอยู่ค่ากิน โดยที่ไม่รู้ว่าเธอกับราเดนจะได้เจอกันหรือเปล่า“แกไปสารภาพรักกับเค้า แล้วก็เอาเค้ามาเป็นของแกให้สำเร็จ แล้ววันนั้นแกก็เอาเงินมาคืนฉัน” ไก่หวานคิดดีแล้ว หากวันหน้าปารวี
Read more
ตอนที่6
ราเดนเดินเข้าไปใกล้กับเตียงของมารีน่าได้ หญิงสาวก็โผเข้ากอดพี่ชายเธอทันที“ทำไมถึงไม่คิดรักตัวเองบ้าง” ราเดนกอดน้องสาวของเขาเอาไว้แน่น แววตาดุดันเริ่มไหววูบ ทั้งสงสารทั้งโกรธเคืองที่น้องตนเลือกจบชีวิตอันมีค่าเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว อีกทั้งยังคับแค้นใจแพทริค น้องเขยนักธุรกิจเจ้าของสายการบินของสิงคโปร์มากจนอยากจะฉีกเนื้อผู้ชายคนนั้นเป็นชิ้นๆก่อนหน้าที่จะแต่งงานสัญญากับเขาอย่างดิบดีว่าจะรักและดูแลน้องสาวของเขาด้วยชีวิต ผ่านไปไม่ถึงปีก็นอกใจน้องสาวของเขาจนเธอช้ำใจจนคิดฆ่าตัวตาย เพราะเห็นคนในครอบครัวล้มเหลวเรื่องชีวิตคู่ เขาถึงได้ครองตัวเป็นโสดมาถึงทุกวันนี้ และเหตุการณ์ของมารีน่าก็ยิ่งทำให้เขารู้ว่าตัวเองคิดถูก“ฉันหวังกับเค้าไว้มากจริงๆ ไม่คิดว่าเค้าจะหักหลังฉัน” สาวเจ้ายังคงซุกหน้าสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของพี่ชาย“พี่จะไปฆ่ามัน”“ไม่นะคะ เค้าเป็นพ่อของลูกฉันนะ”“ลูก?” แววตาของราเดนฉายแววตกใจเป็นที่สุด เขายันตัวมารีน่าให้ผละออกจากตัวก่อนจะมองจ้องหน้าน้องสาวอย่างต้องการคำยืนยันอีกครั้งว่าที่เขาได้ยินไม่ผิด แล้วการที่มารีน่าทำร้ายตัวเองมีผลกระทบอะไรกะบหลานของเขาไหมมารีน่าพยักหน้าน้อยๆ “ใช่ค่ะ
Read more
ตอนที่7
“ให้นายเลือกก่อน”“ขอบใจ อ่อ...ถ้าจะลากใครลงไปในน้ำ เสร็จธุระแล้วก็หาคนมาทำความสะอาดสระให้ฉันด้วย”“เออ” ซีโวลอดขมวดคิ้วพร้อมส่ายหัวน้อยๆ ตามหลังราเดนที่เดินนำหน้าเข้าไปหาสาวๆ ที่นั่งรออยู่บนโซฟา แค่เคยพาผู้หญิงลงไปสนุกกันในสระน้ำบ้านของราเดนครั้งเดียว เพื่อนตนก็ทำตัวเป็นสุนัขกัดเขาไม่เลิก ไม่เห็นแก่ความใจดีที่เขาอุตส่าห์พาสาวๆ มาให้แก้เครียดเอาเสียเลยซีโวลอด ชายหนุ่มแสนอัธยาศัยดี ใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่ ผมสีน้ำตาลตัดสั้นทรงวินเทจเซ็ตเนี้ยบ ตาคมดุดันนัยน์ตาสีนิล จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากหนาเป็นกระจับ มีรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์ แต่สาวๆ มักจะชื่นชมว่ารอยยิ้มของเขาทำเอาพวกเธอร้อนวูบวาบในร่างกายเมื่อเขายิ้มให้เขาเป็นชายหนุ่มวัยเลขสามปลายๆ ลูกชายเจ้าของสายการบินยักษ์ใหญ่ของรัสเซีย ทั้งยังมีหุ้นส่วนในธุรกิจคาสิโนขององค์กรณ์ราเดน แม้จะไม่ได้เป็นมาเฟียเต็มตัว แต่เขาก็มีอิทธิพลในมือไม่น้อย เพราะธุรกิจยักษ์ใหญ่หลายอย่างในรัสเซียเป็นของคนในตระกูลเขาเขาคบกับราเดนมาตั้งแต่สมัยเรียน กินนอนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ราเดนชอบไปอยู่ที่บ้านของเขา เพราะบ้านแม่ของราเดนอยู่ใกล้บ้านของเขา เขาและราเดนเลยสนิ
Read more
ตอนที่8
“อะไร” มุขรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น เพื่อนเธอขึ้นเครื่องบินมาแล้วยังจะต้องกลัวอะไรอีก“กลัวว่าเค้ามีคนของเค้าแล้ว”“เออ...ฉันก็คิดเรื่องนี้เหมือนกัน ก็ตั้งห้าปีกว่าแล้วนี่ มีหรือไม่มีพอไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”“แต่ฉันบอกแกไว้ก่อนเลยนะ ว่าถ้าฉันรู้ว่าเค้ามีเมียแล้ว ฉันจะกลับทันที”“อืม...แต่แกจะทำใจได้ใช่ไหม”“ถึงได้กลัวอยู่นี่ไง แต่ยังไงก็คิดว่าทำใจได้แหละ แค่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน”“แกยังมีพวกฉันเสมอ” มุขรินทร์จับมือเป็นกำลังใจให้ปารวี เพราะเพื่อนเธอมักจะชอบคิดอะไรล่วงหน้าไปก่อนเสมอ“ขอบใจอีกครั้งนะ”“อือ...เพื่อนกันน่า”ปารวีนั่งสูดหายใจเข้าออกลึกๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงเธอก็จะได้รู้แล้วว่าเรื่องที่เธอกำลังกังวลล่วงหน้ามันเป็นจริงหรือไม่จริงสองสาวเดินทางกันมาร่วมสิบสองชั่วโมง ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย พอลงจากรถแท็กซี่ได้ก็เริ่มสั่นสะท้านไปตามๆ กันเพราะอากาศค่อนข้างเย็นกว่าที่คิดเอาไว้“อากาศหนาวกว่าที่ฉันคิดเหมือนกันนะเนี่ย”“ที่นี่น่ะเหรอที่ทำงานของเค้าน่ะ” ปารวีไม่ได้สนใจอากาศตามเพื่อน เธอสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหลังจากลงจากรถมากว่า เพราะเธอเห็นกำแพงปูนสูงร่วมสามเมตรทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา เดาได้เลยว่าโก
Read more
ตอนที่9
“เอ่อ...”“บอกเค้าไปสิ” คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดมุ่น ทั้งรีบสะกิดปารวียิกๆ“ฉัน คือฉัน...”“พูดมาเลย ผมฟังได้ทุกเรื่อง” ราเดนต้องเอ่ยเสริม หากรอให้หญิงสาวได้กล้าที่จะพูดออกมาเองคงได้ยืนรอกันอีกนานแน่“คือฉันไปงานแต่งเพื่อนค่ะ แล้วก็ถูกดูถูกว่าสามีดูแลไม่ดี ฉันก็เลย คือ... ฉันจะขอเงินคุณไปสร้างรีสอร์ทที่ไร่องุ่นค่ะ” ปารวีละล่ำละลักจนจบประโยคก็ยืนหลังตาก้มหน้างุด มือทั้งสองกำกันแน่น เธอไม่กล้าสบตากับราเดน เพราะเขาทำให้เธอหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะดวงตาดุดัน นัยน์ตาสีฟ้าทรงเสน่ห์ที่เธอคิดถึงยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ยิ่งเห็นเขาตรงหน้าความเขินอายเธอก็เพิ่มเป็นเท่าทวีคูณในทุกๆ เวลา รู้ได้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอคงแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้วส่วนมุขรินทร์ก็ยืนอ้าปากค้าง ปารวีดั้นด้นนั่งเครื่องมาตั้งไกล เพื่อพูดแค่นี้เองน่ะเหรอ หากรู้ว่าปารวีจะปอดแหกในหารสารภาพรักขนาดนี้รู้แบบนี้เธอให้เพื่อนเธอซ้อมพูดมาก่อนก็ดี“เรื่องแค่นี้คุณส่งข้อความมาบอกผมก็ได้”“เอ่อ...แล้ว คุณจะไปดูการสร้างด้วยตัวเองไหมคะ” อ้อมแอ้มถามเสียงอ่อน และยังไม่กล้าที่จะเงยหน้ามามองชายหนุ่มที่กำลังสนทนาด้วย“มีทีมวิศวะออกแบบแล้วก็ติดต่
Read more
ตอนที่10
“โอเค ฉันเข้าใจแกก็ได้ แต่ถ้าเค้ากลับมาแกก็ต้องบอกไปตามตรง เข้าใจไหม เค้าจะยินดีคบกับแกหรือว่ายังไงก็ค่อยมาปรึกษากันอีกที”“ไม่อะ ไม่พูดได้ไหม เอาไว้ให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนได้ไหม”“โอ้ย...นึกถึงเงินค่าเครื่องที่มาสิ อย่าให้เสียเปล่า อีกอย่างถ้าแกรีบพูด แกก็จะได้รู้ไงว่าเค้าจะเอายังไงกับแก จะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลกับคำตอบของเขาอีก”“ก็ได้” ปากที่พูดว่าได้ ใจตอนนี้กลัวจนหัวหด ไม่รู้ว่าหากเจอหน้าราเดนอีกครั้งเธอจะกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจหรือเปล่า ทำไมมันต้องยากลำบากขนาดนี้ด้วยกับแค่พูดสารภาพความในใจออกไปเมื่อได้เวลาของการรับประทานอาหาร เมเลอร์ก็พาสองสาวไปที่ห้องอาหารชั้นล่างที่ตอนนี้บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารไทยที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมเตะจมูกของสองสาวทำเอาพวกเธอท้องร้องไปตามๆ กัน“อาหารไทย” มุขรินทร์หันไปยิ้มร่าตาเป็นประกายกับปารวี คิดว่ามาที่นี่จะไม่ได้แตะอาหารไทยเสียแล้ว นับว่าราเดนต้อนรับพวกเธอได้ดีมากเลยทีเดียว“ผมมีเรื่องที่ต้องบอกพวกคุณครับ คือว่า วันนี้นายอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่ ธุระที่ต้องคุยอาจจะต้องเลื่อนไปก่อน นายบอกว่าถ้าพวกคุณอยากไปที่ไหนหรือทำอะไรให้บอกผมได้เลยครับ ผมจะอำนว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status