I am your wife อย่าลืมว่าฉันเป็นเมีย

I am your wife อย่าลืมว่าฉันเป็นเมีย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-14
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
62Bab
2.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาทำร้ายหัวใจของเธอที่มีความรักให้เขาเต็มร้อยจนแทบจะเหลือศูนย์ เธอพยายามอดทนเพื่อหวังว่าสักวันเขาจะเห็นหัวใจของเธอบ้าง ทว่าเมื่อรักคนอื่นแล้วต้องเจ็บ เธอก็ขอหันกลับมารักตัวเอง เมื่ออยากจะหลุดพ้น แต่เขากลับมายื้อเธอเอาไว้ เขาทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน ราเดน... มาเฟียผู้คลุมคลังอาวุธขององค์กร สนใจแต่งาน ไม่ได้สนใจการมีชีวิตครอบครัว เขามีสัมพันธ์กับผู้หญิงแค่ชั่วคราวเท่านั้น ไม่เคยอยากรู้สึกผูกพันธ์กับผู้หญิงคนไหน ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีของเด็กสาวรุ่นราวคราวหลานก็เพราะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเธอด้วยความจำเป็นเท่านั้น ปารวี... หญิงสาวโลกสวย อ่อนหวาน แอบรักราเดนตั้งแต่แรกเห็น ถึงแม้เขาจะไม่เคยเห็นเธอเป็นภรรยาจริงๆ แต่เธอก็ยังยกย่องเขาเป็นสามีและให้เกียรติเขาเสมอมา ยอมบอกกับทุกคนที่เข้ามาจีบว่ามีสามีแล้ว ทั้งที่เขาแทบจะลืมไปด้วยซ้ำว่าเคยเข้าพิธีแต่งงานกับเธอ

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่1

Aurora knelt on the cold ground with her hands tied behind her back. Her shoulders ached, her wrists burned against the rope, and every breath sent another wave of pain through her body. But she bit down on her tongue and refused to make a sound.

Slash!

The cane struck her back again. She bit her lip so hard she tasted blood. Her body weakened beneath her, and she finally collapsed onto the ground. Her vision blurred as her eyes fluttered shut. A tear threatened to escape, but she forced it back.

Not in front of them.

"Is she dead?"

A boot nudged her side.

She remained still, refusing to open her eyes. The other guard crouched beside her and pressed two fingers beneath her nose. After a moment, he pulled his hand away.

"She's still breathing."

"She must be faking it," the first guard said coldly. "Just like a thief like her would."

His hand grabbed a fistful of her hair and yanked her head upward. Pain exploded across her scalp. Her eyes snapped open.

"Flog her again."

His grip tightened. She winced, but he didn't care. She was the illegitimate daughter, the one nobody wanted to claim.

Her heart hardened as she stared at the cane in the other guard's hand. He raised it above his head, preparing to strike again.

"Stop."

The voice echoed through the room.

Aurora froze. She knew that voice. Even in her worst nightmares, she would recognize it.

Veronica.

Her sister walked toward them with her chin held high, her long blonde hair falling perfectly over her shoulders. Her slender figure was wrapped in an expensive gown, and every step she took carried the confidence of someone who had never been forced to beg for anything in her life.

She reached the guard and roughly pulled his hand away from Aurora's hair.

"Enough."

Aurora stumbled backward, catching herself with her hands before she hit the ground.

"My sister has received the punishment she deserves," Veronica said calmly.

She crouched in front of Aurora, her expression suddenly softening.

"Are you alright?" Her hand moved toward Aurora's arm as though she genuinely cared. Aurora stared at her for a moment before smirking. Then she slapped her hand away.

"Stop pretending. It makes you look stupid."

Veronica stumbled backward and landed on the floor. The two guards immediately rushed toward her.

"Princess, are you alright?"

The concern in their voices was almost amusing. One of them turned toward Aurora, his expression darkening.

"Should we punish her for that?"

A faint smile appeared on Veronica's lips. She stood slowly and dusted off her gown.

"No. You don't have to."

She glanced at the guards.

"Leave. I have a private matter to discuss with my sister."

The guards hesitated before bowing their heads.

"Yes, Princess."

They walked out, and the heavy door slammed shut behind them. Silence filled the room. Aurora turned toward Veronica with a frown.

"So you can finally show me your true self."

A dark chuckle escaped her lips.

"There is no need to pretend anymore.”

Veronica stared at her. Then she walked closer and grabbed the front of Aurora's torn dress.

"How was my gift?" she whispered. "I hope you liked it." Aurora's expression hardened.

This was the real Veronica. The Veronica she had always known. She reached into her bag and pulled something out.

Aurora's eyes widened. The necklace. The same necklace she had been accused of stealing. The necklace that had gotten her locked up and beaten. Her gaze snapped back to Veronica.

"So it was you."

She smiled.

"You accused me of stealing it.

Why?"Aurora's voice remained calm, but anger burned inside her.

"What did you gain from this?"

"Nothing."

She shrugged.

"Only your pain."

She leaned closer.

"If you ever get in my way again, Aurora, your head might be the next thing you lose.”

Aurora's fingers curled into fists. Veronica released her dress and walked toward the door. She stopped before leaving and glanced over her shoulder.

"You may leave now."

Her smile widened.

"After all, you don't know how many days your mother has left."

A cold laugh escaped her lips before she walked out.

Aurora stood frozen.

Her mother's face immediately filled her mind. She needed a kidney transplant, and Aurora's father—the Alpha of the Bloodcrest Moon Pack—had refused to help her. Aurora had begged the pack's elders and healers for help, but no one wanted to go against her father. And now her mother's life depended on time they didn't have.

Aurora clenched her fists as she stared at the door Veronica had disappeared through. Veronica had won this round. But Aurora refused to let her have the last word.

She dragged herself toward the exit, every step sending pain through her battered body. She had been locked up for five days for a crime she never committed, and now she was finally free. The moment she stepped outside, the cool breeze brushed against her face. She inhaled deeply. Fresh air had never felt so good.

She walked through the market, keeping her head lowered as people stopped to stare. She didn't want their pity. She never had. Then a woman's voice reached her ears.

"What a waste. The Alpha should have never slept with that maid and produced such a disgrace to our pack."

Another woman laughed.

"True. He must have been drugged. Her mother was never worthy of him in the first place."

Aurora stopped walking. Slowly, she turned toward them.

"If you were so perfect," she said coldly, "why did you never manage to catch the Alpha's attention?"

The women stared at her in shock.

"You—how dare you!"

Their voices followed her as she walked away. Their words still pierced through her, but she refused to let them see it. They could call her whatever they wanted.

Illegitimate.

Maid's daughter.

Disgrace.

She had heard worse. But none of those words mattered as much as one thing. Her mother was dying. And she needed to get to her.

⸻

Aurora stood outside the huge hospital, her hands clenched at her sides before she finally stepped inside. The sharp smell of antiseptic and bleach hit her nose as she hurried toward the reception desk.

"I'm here for Ward Three," she said calmly.

The receptionist looked up at her. Her eyes traveled over Aurora's torn dress and bruised face. She picked up a piece of paper from the container beside her and held it out to Aurora without saying a word. Aurora took it and walked toward the ward.

When she pushed the door open, her mother's weak figure came into view.

She looked even more fragile than Aurora remembered. Her lips were dry, her skin was pale, and an IV was attached to the back of her hand. Aurora walked toward her slowly, her eyes taking in every detail.

Tears filled her eyes. This time, she let them fall.

"Mother, I missed you," she whispered as she carefully wrapped her arms around her.

Her mother had always been her only friend. Nobody wanted anything to do with the daughter of a maid, even though Aurora was also the Alpha's daughter. To everyone else, her blood meant nothing because of who her mother was. But her mother had never looked at her that way. She had never made Aurora feel like she was a mistake.

The door creaked behind her. She quickly wiped her tears with the back of her hand and turned around.

The Beta stood in the doorway, his hands clasped behind his back as he stared at her.

"The Alpha has asked for your presence," he said coldly.

Aurora's eyes widened. Her father had never asked for her before. In fact, she hadn't seen him in an entire year. Her heart began to tremble. Anyone else might have been surprised that the Alpha had finally summoned his daughter. But she knew her father. Whenever he called for her, it was never good news.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
62 Bab
ตอนที่1
ณ บ้านสีขาวสองชั้นหลังเล็กสไตล์มินิมอลริมธารน้ำตกท้ายไร่องุ่นที่มีชื่อว่า ไร่ผูกรักริมธาร บ้านหลังนี้เป็นบ้านของ ปารวี หญิงสาวโลกสวยจอมเพ้อฝันวัยยี่สิบสามเธอใช้เงินเก็บจากการทำงานเพียงหนึ่งปีสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาแยกจากบ้านของพ่อกับแม่ เพราะต้องการความเป็นส่วนตัวและฝันเอาไว้ว่าวันหนึ่งสามีของเธอจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้หญิงสาวในเดรสชุดนอนแขนยาวสีหวานนั่งกอดเข่าอยู่ที่ระเบียงชั้นบนของบ้าน เธอนั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวพราวระยับรายล้อมดวงจันทร์กลมโตด้วยแววตาที่เป็นประกายของความสุขริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเต็มที่เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่คิดถึงในดวงจันทร์ที่กำลังส่องสว่าง ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีที่เธอไม่ได้เห็นหน้าของเขา ทว่าภาพของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าชวนฝันคนนั้นก็ยังติดตราตรึงใจของเขาเสมอและเขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นราเดน...คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอนั่นเอง“ป่านนี้คุณจะเป็นยังไงบ้างคะ จะยังจำฉันได้รึเปล่า รู้ไหมว่าฉันไม่เคยลืมคุณเลยนะคะ” เสียงหวานใสเปล่งพูดถึงคนไกลด้วยสีหน้าระรื่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขห้าปีกว่าแล้วที่เธอมานั่งฝันหวานเช่นนี้ทุกครั้งที่พระจ
Baca selengkapnya
ตอนที่2
นั่นเพราะไม่พ้นพวกปากหอยปากปูที่ต่างก็นินทากันว่าตาของเธอเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานให้มีผัวตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ทั้งยังไม่ตบไม่แต่งกันเป็นทางการก่อนจะอยู่ด้วยกันอีก ทำให้ราเดนเลือกที่จะรับผิดขอบคำพูดของเขา โดยการเข้าพิธีแต่งงานเล็กๆ กับเธอที่หมู่บ้านของตาหลังจากจบสิ้นพิธีเขาก็ให้เงินเป็นทุนการศึกษาให้เธอเอาไว้ก้อนโต ชนิดที่ว่ามีเงินเรียนจนจบ แถมยังแบ่งมาเป็นทุนสำรองให้พ่อกับแม่ของเธอได้ทำไร่ทำสวนโดยที่ไม่ต้องไปกู้ยืมใครอีกหลายปีรู้ว่าตอนนั้นเขาทำไปเพราะต้องการรับผิดชอบให้เรื่องมันจบๆ ทว่าเธอไม่คิดแบบนั้น เธอรักเขาไปแล้ว รักตั้งแต่วันแรกที่เจอ ใครจะว่าเธอใจง่ายก็ว่าไปเถอะ ยังไงเธอก็ให้เกียรติว่าเขาเป็นสามีของเธอเสมอมา ใครมาจีบต่างก็รู้ว่าคำปฏิเสธของเธอที่บอกกับทุกคน ก็คือเธอนั้นมีสามีแล้ว แล้วก็รักสามีมากคิดแล้วก็ขำตัวเอง เธอรักเขาทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไร ชอบอะไรไม่ชอบอะไร รู้เพียงว่าเป็นผู้มีอิทธิพลที่รัสเซีย เขาเป็นรักแรก และเธอก็อยากจะให้เขาเป็นรักสุดท้ายในชีวิต แม้จะไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้วก็ตามและแล้ววันที่เธอลำบากใจก็มาถึง แม้จะรับปากกับเพื่อนรักไปแล้ว แต่ปารวีไม่ได้อยากไปงานแ
Baca selengkapnya
ตอนที่3
อารยากับมุขรินทร์ยังไม่ทันจัดเตรียมเปิดกล่องเครื่องแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย ไก่หวานก็พาตัวปารวีกลับมาได้แล้ว“เร็วเว่ออะ” มุขรินทร์ยืนมองไก่หวานที่หิ้วปีกปารวีเข้ามาในบ้านตาค้าง“ฉันไม่อยากไปจริงๆ นะ” ปารวีเอ่ยเสียงอ่อนพลางส่งสายตาอ้อนวอนขอให้สองสาวช่วย“ไปแค่แป๊ปเดียวก็ได้ลูกปลา” มุขรินทร์รีบเข้าไปดึงตัวปารวีมานั่ง หากปล่อยให้ไก่หวานได้หิ้วปีกอยู่แบบนั้นมีหวังแขนได้เป็นรอยช้ำแน่“แน่นะ”“อืม พวกฉันก็ไม่อยากอยู่นานเหมือนกัน แต่ที่ไปเพราะไม่อยากให้ยัยพิ้งค์กี้ว่าพวกเราไม่กล้ารับคำท้ามันไง”และแล้วปารวีก็ไม่สามารถเลี่ยงที่จะไปงานแต่งของพันแพรวาอย่างที่ใจหวังได้ เธอต้องไปอาบน้ำแล้วก็มานั่งให้เพื่อนๆ ช่วยแต่งตัว กว่าจะเรียบร้อยก็ปาไปจนเวลาฟ้ามืดพอดี“ค่อยดูมีสง่าราศีขึ้นมาหน่อย” ไก่หวานชมเอ่ยชมเปราะขณะลงบลัชออนสีหวานที่หน้าแก้มปารวี น้อยครั้งนักที่เพื่อนเธอจะแต่งหน้าทำผมสวมชุดที่ดูเป็นผู้หญิง แต่พอได้แต่งตัวแล้วก็สลัดคราบสาวชาวไร่กลายเป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีชาติตระกูลในทันตา“คอยดูนะ คนในงานมองแกตาเป็นมันแน่” ไก่หวานหน้าระรื่น รู้ว่าที่พันแพรวาคอยหาเรื่องปารวีเพราะสวยและเรียนเก่งสู้ปารวีไม่ได้
Baca selengkapnya
ตอนที่4
“อ่อ...ไม่มีซองนะ ก็แกไม่ได้แจก” ว่าจบไก่หวานก็รีบต้อนเพื่อนๆ เข้าไปในงาน มาถึงโรงแรมหรูแล้วจะกลับเธอก็เสียเวลาเปล่า ไหนๆ ก็ไปหาอะไรรับประทานให้อิ่มท้องก่อนแล้วค่อยกลับจะดีกว่า“อีพวกนี้” พันแพรวานับหนึ่งแทบจะถึงพัน ข่มใจแล้วข่มใจอีกก็อดโมโหไม่ได้ หากวันนี้ไม่ใช่วันสำคัญของเธอคงได้เปิดศึกกับนังสาวสองปากดีนั่นแล้ว“ใจเย็นๆ เถอะน่า แขกผู้ใหญ่จะมาอีกหลายคน ทำหน้าดีๆ หน่อย” ปากพูดปลอบภรรยาแต่สายตาของหมวดตะวันยังคงมองตามหลังปารวีไม่วางตา ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเล็กน้อย รวมไปถึงเดรสสีเขียวอ่อนที่ขับสีผิว ทำให้ปารวีสะกดสายตาของเขาได้เป็นอย่างดี หากก่อนหน้านี้ไม่ติดว่าเธอมีสามีที่เป็นถึงระดับมาเฟีย เขาคงไม่เลิกยุ่งกับเธอง่ายๆ แน่“เลิกมองมันซะทีเถอะค่ะ” พันแพรวาหยิกแขนหมวดตะวันเต็มแรง“โอ้ย...ก็แค่ดูความเรียบร้อย”มีหรือเธอจะเชื่อคำพูดของเจ้าบ่าวตัวเอง ที่ตามหึงหวงไม่ชอบหน้าของปารวีอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะดูออกว่าหมวดตะวันยังอาลัยอาวรณ์กับปารวีอยู่ไม่น้อยทั้งที่มีเธออยู่ทั้งคนสี่สาวใช้เวลาอยู่ในงานพักใหญ่ จนรับประทานอาหารกันจนอิ่มจากนั้นจึงพากันกลับ ไก่หวานดูท่าจะมีความสุขที่สุดที่ไ
Baca selengkapnya
ตอนที่5
“เออ...เป็นฉันก็ทำ ถ้าฉันรัก แล้วก็จะไม่ปล่อยให้เค้ารอดมือฉันไปนานแบบแกหรอก แม่คุณเอ๊ย แม่นางเอก”“แล้วถ้าไปหาเค้าต้องทำยังไงบ้าง ตอนนี้เงินฉันก็ไม่ได้มีมากพอที่จะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายหลายหมื่น เงินก้อนที่มีก็ต้องเก็บเอาไว้ลงทุนทำไร่กับจ่ายค่าคนงาน” เธอพูดไปตามตรงเพราะเงินเก็บที่เธอสะสมมาก็เอาไปทำบ้านหมดแล้ว ส่วนเงินก้อนที่ราเดนเคยให้เอาไว้ก่อนหน้าก็หมดไปกับการซื้อที่ดินเพื่อขยายไร่ในไม่กี่เดือนก่อนนี้เอง“แกรักเค้ามากไหม” ไก่หวานดึงตัวปารวีให้ยืนขึ้น และเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยสีหน้าและแววตาจริงจังปารวีพยักหน้าหงึกๆ “ก็มาก มากจนคิดว่าไม่น่าจะรักใครได้อีก”“ค่าเครื่องทั้งไปทั้งกลับแล้วก็ค่าอยู่ค่ากินฉันจะออกให้ก่อน”“แต่ว่ามันเยอะมากเลยนะ” ปารวีไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าคนที่ขยันทำงานและงกเงินเพื่อจะเอามาเสริมสวยกับเก็บเงินเอาไว้ทำธุรกิจส่วนตัวอย่างไก่หวานจะยอมให้เงินเธอหลายหมื่นมาให้เธอยืมเพื่อบินไปรัสเซีย ไหนจะค่าอยู่ค่ากิน โดยที่ไม่รู้ว่าเธอกับราเดนจะได้เจอกันหรือเปล่า“แกไปสารภาพรักกับเค้า แล้วก็เอาเค้ามาเป็นของแกให้สำเร็จ แล้ววันนั้นแกก็เอาเงินมาคืนฉัน” ไก่หวานคิดดีแล้ว หากวันหน้าปารวี
Baca selengkapnya
ตอนที่6
ราเดนเดินเข้าไปใกล้กับเตียงของมารีน่าได้ หญิงสาวก็โผเข้ากอดพี่ชายเธอทันที“ทำไมถึงไม่คิดรักตัวเองบ้าง” ราเดนกอดน้องสาวของเขาเอาไว้แน่น แววตาดุดันเริ่มไหววูบ ทั้งสงสารทั้งโกรธเคืองที่น้องตนเลือกจบชีวิตอันมีค่าเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว อีกทั้งยังคับแค้นใจแพทริค น้องเขยนักธุรกิจเจ้าของสายการบินของสิงคโปร์มากจนอยากจะฉีกเนื้อผู้ชายคนนั้นเป็นชิ้นๆก่อนหน้าที่จะแต่งงานสัญญากับเขาอย่างดิบดีว่าจะรักและดูแลน้องสาวของเขาด้วยชีวิต ผ่านไปไม่ถึงปีก็นอกใจน้องสาวของเขาจนเธอช้ำใจจนคิดฆ่าตัวตาย เพราะเห็นคนในครอบครัวล้มเหลวเรื่องชีวิตคู่ เขาถึงได้ครองตัวเป็นโสดมาถึงทุกวันนี้ และเหตุการณ์ของมารีน่าก็ยิ่งทำให้เขารู้ว่าตัวเองคิดถูก“ฉันหวังกับเค้าไว้มากจริงๆ ไม่คิดว่าเค้าจะหักหลังฉัน” สาวเจ้ายังคงซุกหน้าสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของพี่ชาย“พี่จะไปฆ่ามัน”“ไม่นะคะ เค้าเป็นพ่อของลูกฉันนะ”“ลูก?” แววตาของราเดนฉายแววตกใจเป็นที่สุด เขายันตัวมารีน่าให้ผละออกจากตัวก่อนจะมองจ้องหน้าน้องสาวอย่างต้องการคำยืนยันอีกครั้งว่าที่เขาได้ยินไม่ผิด แล้วการที่มารีน่าทำร้ายตัวเองมีผลกระทบอะไรกะบหลานของเขาไหมมารีน่าพยักหน้าน้อยๆ “ใช่ค่ะ
Baca selengkapnya
ตอนที่7
“ให้นายเลือกก่อน”“ขอบใจ อ่อ...ถ้าจะลากใครลงไปในน้ำ เสร็จธุระแล้วก็หาคนมาทำความสะอาดสระให้ฉันด้วย”“เออ” ซีโวลอดขมวดคิ้วพร้อมส่ายหัวน้อยๆ ตามหลังราเดนที่เดินนำหน้าเข้าไปหาสาวๆ ที่นั่งรออยู่บนโซฟา แค่เคยพาผู้หญิงลงไปสนุกกันในสระน้ำบ้านของราเดนครั้งเดียว เพื่อนตนก็ทำตัวเป็นสุนัขกัดเขาไม่เลิก ไม่เห็นแก่ความใจดีที่เขาอุตส่าห์พาสาวๆ มาให้แก้เครียดเอาเสียเลยซีโวลอด ชายหนุ่มแสนอัธยาศัยดี ใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่ ผมสีน้ำตาลตัดสั้นทรงวินเทจเซ็ตเนี้ยบ ตาคมดุดันนัยน์ตาสีนิล จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากหนาเป็นกระจับ มีรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์ แต่สาวๆ มักจะชื่นชมว่ารอยยิ้มของเขาทำเอาพวกเธอร้อนวูบวาบในร่างกายเมื่อเขายิ้มให้เขาเป็นชายหนุ่มวัยเลขสามปลายๆ ลูกชายเจ้าของสายการบินยักษ์ใหญ่ของรัสเซีย ทั้งยังมีหุ้นส่วนในธุรกิจคาสิโนขององค์กรณ์ราเดน แม้จะไม่ได้เป็นมาเฟียเต็มตัว แต่เขาก็มีอิทธิพลในมือไม่น้อย เพราะธุรกิจยักษ์ใหญ่หลายอย่างในรัสเซียเป็นของคนในตระกูลเขาเขาคบกับราเดนมาตั้งแต่สมัยเรียน กินนอนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ราเดนชอบไปอยู่ที่บ้านของเขา เพราะบ้านแม่ของราเดนอยู่ใกล้บ้านของเขา เขาและราเดนเลยสนิ
Baca selengkapnya
ตอนที่8
“อะไร” มุขรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น เพื่อนเธอขึ้นเครื่องบินมาแล้วยังจะต้องกลัวอะไรอีก“กลัวว่าเค้ามีคนของเค้าแล้ว”“เออ...ฉันก็คิดเรื่องนี้เหมือนกัน ก็ตั้งห้าปีกว่าแล้วนี่ มีหรือไม่มีพอไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”“แต่ฉันบอกแกไว้ก่อนเลยนะ ว่าถ้าฉันรู้ว่าเค้ามีเมียแล้ว ฉันจะกลับทันที”“อืม...แต่แกจะทำใจได้ใช่ไหม”“ถึงได้กลัวอยู่นี่ไง แต่ยังไงก็คิดว่าทำใจได้แหละ แค่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน”“แกยังมีพวกฉันเสมอ” มุขรินทร์จับมือเป็นกำลังใจให้ปารวี เพราะเพื่อนเธอมักจะชอบคิดอะไรล่วงหน้าไปก่อนเสมอ“ขอบใจอีกครั้งนะ”“อือ...เพื่อนกันน่า”ปารวีนั่งสูดหายใจเข้าออกลึกๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงเธอก็จะได้รู้แล้วว่าเรื่องที่เธอกำลังกังวลล่วงหน้ามันเป็นจริงหรือไม่จริงสองสาวเดินทางกันมาร่วมสิบสองชั่วโมง ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย พอลงจากรถแท็กซี่ได้ก็เริ่มสั่นสะท้านไปตามๆ กันเพราะอากาศค่อนข้างเย็นกว่าที่คิดเอาไว้“อากาศหนาวกว่าที่ฉันคิดเหมือนกันนะเนี่ย”“ที่นี่น่ะเหรอที่ทำงานของเค้าน่ะ” ปารวีไม่ได้สนใจอากาศตามเพื่อน เธอสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหลังจากลงจากรถมากว่า เพราะเธอเห็นกำแพงปูนสูงร่วมสามเมตรทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา เดาได้เลยว่าโก
Baca selengkapnya
ตอนที่9
“เอ่อ...”“บอกเค้าไปสิ” คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดมุ่น ทั้งรีบสะกิดปารวียิกๆ“ฉัน คือฉัน...”“พูดมาเลย ผมฟังได้ทุกเรื่อง” ราเดนต้องเอ่ยเสริม หากรอให้หญิงสาวได้กล้าที่จะพูดออกมาเองคงได้ยืนรอกันอีกนานแน่“คือฉันไปงานแต่งเพื่อนค่ะ แล้วก็ถูกดูถูกว่าสามีดูแลไม่ดี ฉันก็เลย คือ... ฉันจะขอเงินคุณไปสร้างรีสอร์ทที่ไร่องุ่นค่ะ” ปารวีละล่ำละลักจนจบประโยคก็ยืนหลังตาก้มหน้างุด มือทั้งสองกำกันแน่น เธอไม่กล้าสบตากับราเดน เพราะเขาทำให้เธอหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะดวงตาดุดัน นัยน์ตาสีฟ้าทรงเสน่ห์ที่เธอคิดถึงยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ยิ่งเห็นเขาตรงหน้าความเขินอายเธอก็เพิ่มเป็นเท่าทวีคูณในทุกๆ เวลา รู้ได้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอคงแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้วส่วนมุขรินทร์ก็ยืนอ้าปากค้าง ปารวีดั้นด้นนั่งเครื่องมาตั้งไกล เพื่อพูดแค่นี้เองน่ะเหรอ หากรู้ว่าปารวีจะปอดแหกในหารสารภาพรักขนาดนี้รู้แบบนี้เธอให้เพื่อนเธอซ้อมพูดมาก่อนก็ดี“เรื่องแค่นี้คุณส่งข้อความมาบอกผมก็ได้”“เอ่อ...แล้ว คุณจะไปดูการสร้างด้วยตัวเองไหมคะ” อ้อมแอ้มถามเสียงอ่อน และยังไม่กล้าที่จะเงยหน้ามามองชายหนุ่มที่กำลังสนทนาด้วย“มีทีมวิศวะออกแบบแล้วก็ติดต่
Baca selengkapnya
ตอนที่10
“โอเค ฉันเข้าใจแกก็ได้ แต่ถ้าเค้ากลับมาแกก็ต้องบอกไปตามตรง เข้าใจไหม เค้าจะยินดีคบกับแกหรือว่ายังไงก็ค่อยมาปรึกษากันอีกที”“ไม่อะ ไม่พูดได้ไหม เอาไว้ให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนได้ไหม”“โอ้ย...นึกถึงเงินค่าเครื่องที่มาสิ อย่าให้เสียเปล่า อีกอย่างถ้าแกรีบพูด แกก็จะได้รู้ไงว่าเค้าจะเอายังไงกับแก จะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลกับคำตอบของเขาอีก”“ก็ได้” ปากที่พูดว่าได้ ใจตอนนี้กลัวจนหัวหด ไม่รู้ว่าหากเจอหน้าราเดนอีกครั้งเธอจะกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจหรือเปล่า ทำไมมันต้องยากลำบากขนาดนี้ด้วยกับแค่พูดสารภาพความในใจออกไปเมื่อได้เวลาของการรับประทานอาหาร เมเลอร์ก็พาสองสาวไปที่ห้องอาหารชั้นล่างที่ตอนนี้บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารไทยที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมเตะจมูกของสองสาวทำเอาพวกเธอท้องร้องไปตามๆ กัน“อาหารไทย” มุขรินทร์หันไปยิ้มร่าตาเป็นประกายกับปารวี คิดว่ามาที่นี่จะไม่ได้แตะอาหารไทยเสียแล้ว นับว่าราเดนต้อนรับพวกเธอได้ดีมากเลยทีเดียว“ผมมีเรื่องที่ต้องบอกพวกคุณครับ คือว่า วันนี้นายอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่ ธุระที่ต้องคุยอาจจะต้องเลื่อนไปก่อน นายบอกว่าถ้าพวกคุณอยากไปที่ไหนหรือทำอะไรให้บอกผมได้เลยครับ ผมจะอำนว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status