FORCED LOVE มาเฟียร้ายพ่ายรัก

FORCED LOVE มาเฟียร้ายพ่ายรัก

last updateHuling Na-update : 2025-08-25
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
33Mga Kabanata
4.8Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

คีริน คิมหันต์ มาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจทั้งในเงามืดและแสงสว่าง เขาใช้ชีวิตอย่างเยือกเย็น ไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามาในหัวใจนอกจาก “เธอคนเดียว” ที่เขารอคอยมาตลอดหลายปี พะพาย ธัญญารัตน์ ทายาทสาวนักธุรกิจที่เลือกหนีอดีตอันเจ็บปวดด้วยการบินไปเรียนต่างประเทศ แต่เมื่อกลับมา เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับคนที่เคยทำให้หัวใจแหลกสลาย… และคราวนี้เขาอยู่ในฐานะ “ผู้ถือหุ้นใหญ่” ของบริษัทครอบครัวเธอเอง อดีตที่คิดว่าลืมไปแล้วกลับถูกกระชากคืนมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่กดไว้ลึกแค่ไหนก็ปฏิเสธไม่ได้เมื่อสายตาของเขายังคงจดจ้องเธอเหมือนเดิม แต่ระหว่างทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยความเข้าใจผิด ความแค้น และผู้คนที่พร้อมจะเข้ามาแทรกกลาง

view more

Kabanata 1

บทที่ 01 พะพาย

「先輩、お疲れ様です。」

(ほんっとうに疲れた。それでもこれが上司としての仕事。ならばそれを真っ当するまで!ただちょっとでいいから私に優しくしてくれる部下が欲しい。一応義理で差し入れしてくれて嬉しくは思うんだが……なんかこうもっと仲良くなりたい。)

「おう、お疲れさん。楽しんでこいよ。」

(会社という組織に所属し労働をする以上仲良しこよしが一概に良いとは言えないし、友達作りに会社に来てる訳でもない。それでも俺はもう少し仲良くなりたい。感情面を抜きにしてもこのご時世だと部下のメンタルケアもしていかないといつパワハラで訴えられたり退職代行を使われてしまうかわからない。)

「はい、じゃあみんな行こうか。それでは先輩、お先失礼しますね。」

(誘われたかったなぁ……こっちから誘うと断りずらいだろうしパワハラとかになっちゃうかなぁ……。)

この物語の主人公である良いか悪いかで言えばそこそこ良いけれどもモテるほどかと言われる微妙な顔をした彼の名前は宮中 修司。今しがた後輩を見送った彼は39歳でとある大企業で課長をしているサラリーマン。若いうちに課長へ昇進できたことを大いに喜び、さらに上を目指すことをワインを片手に誓いそれはそれはよく働いた。だが今の彼は……鬼〇ろし片手に泣いていた。

(上層部は圧力かけてくるし、部下の育成は上手くいかないし!そもそも私は……いやもう心の中でまで取り繕う必要はないか。俺はこんな仕事することになってんだよ!いい大学に入って大きな会社に入って自分磨きを怠らずにコツコツやれば良いことあるって聞いたのに!なんで!こんなに悲しいんだよぉ!慕ってくれる部下はいない!帰りを待ってくれる恋人もいない!マッチングアプリに登録しても連絡をくれるのは一向に会ってくれないおそらくサクラの女のみ。どうしてこうなった!)

彼は上司にも部下にも恵まれなかった。上司は業務成績について彼に詰め寄り、仕事は彼に押し付ける。その上で彼の成果物は図々しくもむしり取り何もしていない上司が主導でことを進めたことにされる。ただのまるまる太った寄生虫である。

部下も部下でミスが多くその尻拭いに彼が奔走することが多々あり、ミスのフォローのために彼が会社に遅くまで残って作業をすることも多々あった。いつまで経ってもその部下のミスのフォローから開放されることは無く、そのミスをする部下が1人ではなく多数いるのも彼にとって不幸なことだろう。それでも彼は部下たちの成長を感じていたし、自らもまた若手の時はそうやってミスのフォローもしてもらっていた以上さほど不満はない。ただただ少しでも早く彼らが独り立ちすることを祈るだけである。

最大の不幸は彼が優秀であったことだ。そして彼が善良だったこと。回せていたのだ。ミスを彼一人がカバーする形でも。故にその事が外に伝わることはない。上に伝わったところで上がアレな以上まぁさして変わらないとは思うが……

とはいえ彼を慕う部下がいなかったと言うと断じてそうではない。事実、忙しそうにしている彼に差し入れを持っていくものは多い。とはいえ……いつも膨大な仕事に忙殺されている彼を食事や飲み会に誘える剛の者はいなかったのである。

彼の思い描く上司と部下の関係はお互いに食事や飲み会に誘い合うというもの。誘われた部下達が彼にどんな返事をしたかというと『先輩!お願いしますもう寝てください!』である。とはいえ仕事を増やす原因でもある以上なんも言えない部下たちであった。

悲しき行き違いのせいで彼らはお互いにちょっぴり悲しそうにしていた。人間で言うところの両片思いというやつである。お互いがお互いを思い気遣うばかりに……おっと失礼。喋りすぎてしまったな。余はここいらでお暇させていただこうか。

余の名は創壊の███=█████という。それではまた会おう異界に住まう観測者たちよ。

「あ゙ぁぁぁ〜胃に穴あきそう…俺もうそんなに若くないから無理がきかないってのによぉ。最近忙しくて休みもとれてないし、俺……早死するんだろうなぁ。」

"ズキンッ"

「うっ……」

(急に頭痛が……それに立ちくらみも……ってここはまずい。あ、死んだなこりゃ。さすがにこの位置から階段を転げ落ちたら俺のボロボロの身体がポックリいっちまう。即落ち二コマかよ。いや、でもそれはそれでいいのかもしれない。)

"ゴンッ"

(それはそれでいいかもとは思ったけど、こんなオチはさすがにあんまりだろ。落ちたところ知らんやつがたん吐いたとこかよ最後までツイてない。いろいろ頑張ってはみたけど結局ろくな事なかっt……な……)

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Usa Pimthai
Usa Pimthai
ตอนที่29ซ้ำอ่ะ แล้วคือกดพลาดเหรียญก้อเสียไปเฉยๆๆเลยอ่ะแทนที่จะได้อ่านตอนใหม่อ่ะ......
2025-09-19 00:21:12
1
1
33 Kabanata
บทที่ 01 พะพาย
พะพาย ธัญญารัตน์ คือชื่อฉันเอง ลูกสาวอดีตผู้บริหารนักธุรกิจอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ที่ตอนนี้วางมือให้ลูกชายคนโตบริหารต่อ และรอให้ฉันเข้ารับตำแหน่งรองประธานบริษัทหลังจากที่ฉันเรียนจบ และใช่…ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้ว จบมาได้เกือบครึ่งปีแล้วด้วย"เฮีย…" ฉันลากเสียงหวานเรียกเฮียพร้อมหรือพี่ชายของฉันเองที่อายุห่างกันเกือบห้าปี ในขณะที่มือบางถอดแว่นตากันแดดออกแล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาพี่ชาย"หมวย กลับมาไม่บอกเฮียเลย" ฉันพุ่งเข้าไปกอดเฮียที่ไม่ได้เจอกันนานมากตั้งแต่วันที่ฉันไปเรียน ก็ไม่ได้เจอกันเลย มีแค่คุยผ่านโทรศัพท์เท่านั้น"หมวยกลับมากับป๊าหม่าม้า" วันนี้เป็นวันแรกของการกลับประเทศตัวเอง และเหตุผลที่ฉันต้องกลับก็เพราะป๊ากับหม่าม้าฉันน่ะบินไปตามฉันถึงที่ ถึงถิ่นจนฉันหนีไม่ได้ เพราะฉันใช้เวลาเที่ยวเตร็ดเตร่ต่างประเทศไม่ยอมกลับ อยู่นานไปหน่อย ก็เลยต้องถูกบินตามกลับบ้านตามระเบียบ"หื้ม…ไม่เห็นป๊ากับหม่าม้าบอกเฮียเลย" เฮียพร้อมเลิกคิ้วหันไปหาหม่าม้าที่พึ่งเดินเข้ามายังตัวบ้าน"แกกลับมาให้ฉันเห็นหน้าด้วยหรือไง" หม่าม้าตอบกลับเฮีย จนเจ้าตัวยิ้มแห้งๆ ออกมา ท่าทียอมรับแบบนี้แสดงว่าหม่าม้าพูดจริงสินะ"เ
Magbasa pa
บทที่ 02 ยังไม่ลืม
ฉันมาถึงห้างก่อนเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง เลยว่าจะเดินช็อปปิ้งฆ่าเวลารอเพื่อนมาถึง ฉันเดินเข้าร้านนั้นร้านนี้ ไปเรื่อยๆ ก็ถึงเวลานัด รีบเดินเข้าไปร้านอาหารที่พวกเรานัดกันจนไม่นานสาวๆ ที่ฉันนัดวันนี้ก็มาถึง"ฮายค่า…ยัยคุณพาย" เสียงหวานเดินเข้ามาในร้านมาก็พูดขึ้น ฉันที่ก้มหน้าดูเมนูอาหารอยู่ก็สะดุ้งนิดหน่อย ก็ยัยนี่เล่นเสียงดังจนคนหันมามองเต็มไปหมดเลย ยัยนี่ที่หมายถึงคืิอเกรซ เพื่อนสนิทตั้งแต่ประถมที่เรียนตามกันมาจนถึงปีหนึ่งฉันก็ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ ยัยนี่นางเป็นนางแบบหุ่นดีสุดยอด นิสัยก็แรงๆ มั่นใจ ใครตบมาตบกลับคล้ายๆ ฉัน"เกรซมึงเบาเสียงหน่อย อายเขา" แล้วอีกที่เดินตามมาติดๆ กับเกรซก็รีบดึงให้เกรซนั่งลง คนต่อไปคือเพียงขวัญเพื่อนตั้งแต่ประถมเหมือนกัน ตอนนี้เป็นผู้บริหารบริษัทส่งออกแห่งหนึ่งของครอบครัว เป็นลูกสาวคนเดียวจึงต้องทำงานทุกอย่างของครอบครัวอย่างกับแรงงานทาส ธุรกิจที่บ้านมูลค่านับไม่ได้ล้วนแต่เป็นมันที่บริหารหมด มันเป็นคนเก่งศึกษางานตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยแล้ว"อายทำไมกูแค่ทักทายเพื่อนปะ?" เกรซก็คือเกรซ เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน"แล้วน้ำฟ้าอะ?" เพียงขวัญถามหาถึงเพื่อนอีกคน น้ำฟ้าย
Magbasa pa
บทที่ 03 คนใจร้าย
"ช่วงบ่ายวันนี้มีประชุมเปิดตัวกับบอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นทุกคนเวลาบ่ายสองนะคะ แล้วก็มีเซ็นเอกสารอนุมัติโครงการของแผนก…" พี่นุ่นที่อยู่หน้าห้องของฉันเปิดประตูเข้ามาบอกรายละเอียดงานต่างๆ ที่ต้องทำในช่วงบ่าย"ขอบคุณค่ะพี่นุ่น" ฉันเอ่ยขอบคุณพร้อมกับจดจ่อกับเอกสารรายละเอียดต่างๆ ที่ต้องศึกษาของบริษัท"น้องพายให้พี่สั่งข้าวให้ไหมคะ?" พี่นุ่นเอ่ยถาม ฉันจึงละเอกสารไปดูนาฬิกาที่ข้อมือ บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้ว"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพายออกไปซื้อเอง ขอบคุณนะคะ" ฉันเอ่ยขอบคุณพี่นุ่นอีกครั้ง พร้อมกับปิดเอกสารแล้วหยิบของเพื่อออกไปทานข้าวขับรถออกมากินข้าวร้านที่ฉันเคยกินเมื่อคืน จะว่าถูกใจอาหารร้านนั้นก็ได้ เพราะฉันตั้งใจมาโดยเฉพาะเลยแหละ"รับอะไรดีครับ" วันนี้พนักงานที่มารับเมนูไม่ใช่คนนั้นแล้ว การแต่งตัวแตกต่างไปจากคนเมื่อคืนเลย คนนี้ดูเหมาะที่จะเป็นพนักงานเสิร์ฟมากกว่า"เอา....ค่ะ" ฉันเปิดดูเมนูอาหารแล้วสั่งกับพนักงาน"ครับ รอสักครู่นะครับ" แล้วพนักงานก็เดินออกไปหลังร้าน ฉันก็นั่งเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลารออาหาร"ได้แล้วครับ ส่วนนี้สิทธิพิเศษสำหรับทางร้าน มอบให้คุณครับ" พนักงานคนเดิมที่รับออเดอร
Magbasa pa
บทที่ 04 นักธุรกิจไฟแรง
ฉันทำงานล่วงเลยมาจนถึงเวลาหนึ่งทุ่ม อ่า…นี่แค่วันแรกก็เหนื่อยสุดๆ แล้วแฮะ บิดไล่ความเหนื่อยล้าชั่วครู่ก็รีบเก็บของใส่กระเป๋ากลับคอนโด วันนี้อารมณ์อยากทำอาหารง่ายๆ ทานเองก็มา ยัยพะพายเลยต้องแปลงโฉมจากผู้บริหารสุดเฟียต เป็นแม่บ้านแม่เรือนสะแล้วสิฉันเดินเลือกซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตราวกับคนจะทานด้วยกันสิบคน การทำอาหารเหมือนได้ระบายความเครียดเลย ยิ่งเวลาได้ช็อปปิ้ง เพลินจนลืมความทุกข์ในตอนเช้าไปเลยครืดดดดด!ในระหว่างที่กำลังทานข้าวอยู่ๆ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น ฉันรีบเปิดมาดูเล่น ขมวดคิ้วเล่นน้อยกับชื่อไลน์ที่ฉันไม่ค่อยคุ้นชื่อLINE(NANONT)คุณนนท์ : วันนี้ไม่มาทานข้าวเย็นที่ร้านเหรอครับ?รูปโปรไฟล์และข้อความทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าเขาคือใคร เจ้าของร้านอาหารคนนั้นฉัน : วันนี้คงไม่แล้วค่ะ พอดีฉันพึ่งเลิกงานคุณนนท์ : วันนี้ผมคงรอเก้อเลยนะครับฉัน : คุณนนท์รอฉันเหรอคะ?คุณนนท์ : ครับฉัน : ไว้โอกาสหน้าฉันจะไม่พลาดค่ะคุณนนท์ : ได้ครับ เจอกันครับฉันกดออกจากห้องสนทนาของคุณนนท์ นี่เขาดูชัดเจนมากเลยว่าจะจีบฉัน ส่วนฉันอาการตื่นเต้นที่ได้เห็นข้อความจากเขากลับไม่มีเลย แตกต่างจากเขาคนนั้นที่แค่เห็น
Magbasa pa
บทที่ 05 ไม่อยากมอง
ฉันทำงานมาได้สัปดาห์ที่สองก็ถึงวันหยุดของฉัน วันนี้กะจะนอนที่คอนโดไม่อยากไปไหน ขอพักผ่อนให้เต็มที่หน่อยแล้วกัน เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาแล้วเปิดหนังดู สักพักก็สายเข้าจากโทรศัพท์เฮียพร้อม"ว่ายังไงคะ คุณพร้อมพงศ์ หายไปเลยน่า"(กวนตีนละหมวย เดี๋ยวเถอะๆ)"คิคิ โทรหาหมวยมีอะไรคะ"(วันนี้วันเกิดธาวิน มันให้เฮียชวนหมวยไปด้วยอะ)"หมวยไม่อยากไปอะเฮีย นานๆ ทีหมวยจะหยุดนะ"(เพราะเฮียรู้ไงว่าวันนี้หมวยหยุด เฮียเลยรับปากมันไว้แล้ว)"เฮียจะรับปากใครถามหมวยก่อนไหม?"(เหอะหนา…มันบอกอยากเจอหมวย ตั้งแต่หมวยกลับยังไม่ได้เจอหมวยเลย)"ก็ได้ แต่หมวยให้เพื่อนไปด้วยนะ"(อืม…ชวนน้ำฟ้ามาด้วย)"แหนะๆ ยังไงอะเฮีย"(ไม่มีอะไรแค่นี้แหละ คืนนี้ที่บ้านธาวิน เฮียวางละ)ฉันวางสายจากเฮีย เขินแล้วชอบหนี สงสัยจะชอบเลขาตัวเองเข้าเสียแล้ว พี่ธาวินหรือพี่วินเป็นเพื่อนเฮีย พวกเพื่อนฉันกับเพื่อนเฮียเรารู้จักกัน เพราะแต่ก่อน ก่อนที่ฉันจะไปเรียนต่อเฮียชอบพาเพื่อนมาปาร์ตี้ที่บ้านแล้วชวนเพื่อนฉันมาด้วย เราเลยสนิทกัน แต่ที่ฉันไม่อยากไปเพราะมันมีเหตุผลมากกว่านั้นน่ะสิฉันนัดแนะเพื่อนๆ ฉันผ่านทางกลุ่มสนทนา ทุกคนก็โอเคว่างกันหมด หมดกัน
Magbasa pa
บทที่ 06 อดีตที่เจ็บปวด
"เออไอคีย์ทำไมมึงเงียบไปวะ" เฮียพร้อมพูดขึ้นแล้วหันไปทางเขา ทุกสายตากำลังจับจ้องเขาหมด เว้นแต่ฉันที่เบือนหน้าหนี ไม่อยากมองและไม่อยากสนทนาด้วย"เปล่า…" เขาตอบเสียงนิ่ง ฉันสัมผัสได้ว่าเขากำลังมองมาทางฉัน แต่เรื่องของเขายังไงฉันไม่สนใจเขาอยู่ดี"เห็นแต่ก่อนมึงกับพายสนิทกันจะตาย ทำไมไม่เห็นคุยกันเลย" พี่ไลอ้อนพูดขึ้นกับเขา"แล้วพี่จะไปยุ่งเรื่องเขาทำไมเล่า มาๆ กินกันดีกว่าค่ะ" เกรซพูดเพื่อเปลี่ยนประเด็นเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของฉัน ทำดีมากเพื่อนรัก…ช่วยต่อชีวิตฉันได้เยอะเลย"พาย…น้ำฟ้าไม่ดื่มเหรอ?" พี่ธาวินพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันยกดื่มแต่แก้วน้ำเปล่ามาชนแก้ว เช่นเดียวกับน้ำฟ้าที่ดื่มน้ำเปล่าตามกันโดยไม่แตะแอลกอฮอล์เลย"ไม่ล่ะค่ะ พรุ่งนี้พายต้องไปทำงาน" พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าบริษัท ขืนฉันดื่มไปนะ ไม่เป็นอันทำงานแน่นอน"ฟ้าก็เหมือนกันค่ะ เดี๋ยวบอสจะดุเอา" น้ำฟ้าพูดแล้วหันไปทำตาขวางใส่เฮียพร้อม"พายขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" ว่าจบฉันก็รีบลุกจากที่นั่งอยู่ รู้สึกถึงความอึดอัดของสายตาที่กำลังมองอยู่ตลอดเวลาไม่รู้จะมองอะไรนักหนา!"ครับ ตรงไปทางนั้นแล้วเลี้ยวขวานะครับ" พี่ธาวินชี้ทางให้ฉันเข้าไปในคฤ
Magbasa pa
บทที่ 07 แผนการจับคู่
ตื่นเช้ามาในวันหยุดที่แสนสดใสด้วยการขับรถกลับบ้าน เพราะวันหยุดสัปดาห์ที่แล้วไม่ได้กลับ ครั้งนี้จึงตั้งใจออกจากบ้านแต่เช้าเพราะกลัวผู้เป็นแม่งอนเสียก่อนรถสปอร์ตสีขาวเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ฉันลงจากรถพร้อมกับปรายตามองชายชุดดำแปลกหน้าที่ยืนเฝ้าหน้าประตูอยู่สี่คน ไม่ค่อยมีความแปลกใจเพราะฉันรู้ว่าคนเหล่านี้เป็นคนของใคร"สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้สวัสดีผู้ใหญ่ทั้งสี่ท่านด้วยความนอบน้อม ก่อนที่จะเข้าไปนั่งระหว่างป๊ากับม้า โดยที่มีลุงคิณกับป้าแพรนั่งคุยกันพร้อมหน้า ซึ่งท่านสองคนคือพ่อกับแม่ของพี่คีริน"โตเป็นสาวแล้วสวยขึ้นเยอะเลยหนูพาย" ป้าแพรพูดพร้อมกับยิ้มเอ็นดูให้ฉัน"ขอบคุณค่ะ ป้าแพรยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ""บริษัทเป็นยังไงบ้างล่ะ" ลุงคิณถามฉันต่อ"ช่วงนี้อยู่ระหว่างพิสูจน์ตัวเองค่ะ หนักพอสมควร" ฉันตอบกลับไปตามตรง ตอนนี้ฉันต้องพิสูจน์ให้บอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นทุกคนไว้ใจให้ฉันบริหารบริษัท เพราะฉันยังเป็นเด็กจบใหม่ ยังไม่มีผลงาน มีอีกหลายคนที่กำลังจะจ้องแย่งตำแหน่งฉันทุกเมื่อ"ลุงเชื่อว่าหนูทำได้ ถ้ามีอะไรก็ปรึกษาตาคีรินได้นะ เราสองคนสนิทกันหนิ" ลุงคิณเสนอลูกชายเขา ฉันว่าต้องใช้คำว่า
Magbasa pa
บทที่ 08 มันเปลี่ยนไปแล้ว
ครืดดดดด!ฉันที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อัปเดตข่าวสารในโซเชี่ยลชะงักกับเสียงข้อความของแอปพลิเคชั่นที่เด้งขึ้น มือบางกดรีบกดเข้าไปอย่างไม่ต้องคิด ก่อนที่จะรัวตอบกลับใส่เจ้าของห้องสนทนาทันทีLINE(PROMP)พร้อม : หมวยถึงคอนโดยัง?พะพาย : ถึงแล้ว ทำไมเฮียไม่บอกว่านี่มันคอนโดพี่คีรินพร้อม : เฮียลืมบอก เฮียหาคอนโดอื่นที่ปลอดภัยแล้วไว้ใจไม่ได้ ยกเว้นคอนโดของไอคีรินมัน แต่มันไม่ค่อยกลับคอนโดอยู่แล้วส่วนใหญ่มันจะอยู่แต่บ้าน ห้องมันก็อยู่ข้างๆ ห้องหมวยนั้นแหละพะพาย : ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ งั้นหมวยไปนอนก่อนนะเฮีย ฝันดีค่ะฉันกดออกจากไลน์ของเฮีย ไม่ค่อยกลับคอนโดอะไรล่ะ เจ้าตัวโผล่มาอยู่นี่ไง แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ต่างคนต่างอยู่ก็แล้วกันครืดดดดด!แล้วเสียงสั่นเครือก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เฮียแต่กลับเป็นกลุ่มสนทนาของเพื่อนฉันแทนLINE(4)เพียงขวัญ : พวกมึงพรุ่งนี้กูบินไปฝรั่งเศสนะ กูว่าจะไปประจำบริษัทที่นู้นฉันขมวดคิ้วอ่านข้อความของยัยเพียงขวัญ รู้สึกได้ถึงความแปลกที่เป็นการไปแบบฉุกละหุกขอเพื่อน เท่าที่ฉันว่าเพียงขวัญต้องหนีใครสักคนนั่นแหละ ไม่งั้นคงไม่ตัดสินใจปุบปับขนาดนี้หรอกตอนเช้าฉันตื่นมาตอ
Magbasa pa
บทที่ 09 อยากขอโอกาส
ความจริงแล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตผมยอมรับว่าผมนอกกายน้องจริงๆ ตอนนั้นผมยังไม่รู้ความรู้สึกของตัวเองว่ารู้สึกยังไงกันแน่ ผมคิดว่าผมแค่รักเธอเหมือนกับน้องสาวคนหนึ่ง ผมเลยพูดแบบนั้นออกไป ผมผิดที่มีคนอื่นในระหว่างที่ผมก็คบกับน้องอยู่ แต่นั้นเป็นครั้งแรกของผม เพราะความเด็กและน่ารักสดใสของพะพายทำให้ผมไม่กล้าแม้แต่จะคิดเรื่องอย่างว่ากับเธอ แต่ผมก็ผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อมีคนเข้ามาเสนอผมก็แค่สนองจนลืมนึกถึงความรู้สึกของน้องแต่เมื่อได้เห็นน้ำตาเธอผมกลับรู้สึกเจ็บที่ทำให้เธอต้องร้องไห้เพราะผม หลังจากนั้นความรู้สึกผมเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด ผมไม่ได้คิดกับเธอแค่น้องสาว เพราะความเคยชินที่อาจจะทำให้ผมคิดไปแบบนั้น แต่เมื่อเธอหายไปจากชีวิตมันกลับไม่ใช่ แต่สุดท้ายมันกลับไปแก้ไขไม่ทัน เพราะเธอหนีผมไปเรียนต่อต่างประเทศแล้วแต่ผมก็ยังให้คนของผมตามเธออยู่ตลอด โดยที่เธอไม่รู้ตัวจนถึงทุกวันนี้ ตอนนั้นผมคิดว่ายังไงน้องก็ต้องกลับมา ถึงความรู้สึกของน้องที่มีต่อผมจะไม่เหมือนเดิมแต่ผมสัญญากับตัวเองว่ายังไงผมก็จะรอเธอ ผมอยากจะกลับไปแก้ไขอดีตที่ผมเคยทำผิดกับเธอ แล้วทำให้เธอกลับมารักผมใ
Magbasa pa
บทที่ 10 เลิกยุ่งสักที
ผมเดินเข้ามาในห้องแล้วล้มตัวนอนบนเตียง พลางใช้ความคิดหาวีธีที่จะทำยังไงให้พะพายเธอกลับมารักผม คิดแล้วก็กลุ้มใจชิบ เธอไม่แม้แต่จะพูดถึงอดีตกับผมเลยสักนิดเดียวเฮ้อออ...ตอนเช้า"ไงนาย เมื่อคืนโดนไล่มาอะดิ" ตอนนี้ผมอยู่บนรถกับไอนธี ระหว่างทางที่กำลังจะเดินทางไปบริษัทไม่วายที่มันจะพูดกวนตีนผมอีกครั้ง"เออ" ผมตอบแบบไม่สบอารมณ์ มันรู้หมดแหละว่าผมเคยทำอะไรไว้กับพะพาย ผมเคยเล่าให้มันฟัง มันสมน้ำหน้าผมยกใหญ่"สมน้ำหน้า" มันพูดเบาๆ แต่เหมือนตั้งใจจะพูดให้ผมได้ยิน เรียกง่ายๆ ว่า…กำลังกวนประสาทผมอยู่นั่นแหละ"มึงด่ากูเหรอ?""เปล่าครับ ผมบอกว่าอยากกินราดหน้า" ผมไม่รู้จะเอายังไงกับมันแล้ว ไม่เคยให้คำปรึกษา แถมยังกวนตีนผมไม่เลิก"กินตีนไหม?" ผมตอบแบบเอือมๆ"ตีนไก่เหรอนาย""ตีนกูนี่แหละ" ทันทีที่ผมตอบมันจากนั้นมันก็หันมายิ้มแห้งๆ ผ่านกระจกชีวิตผมคงมีแต่ลูกน้องไว้กวนตีนไปวันๆผมเดินเข้ามาในบริษัทแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังห้องทำงาน บริษัทผมทำเกี่ยวกับการนำเข้ารถยนต์ แล้วยังมีเป็นหุ้นส่วนของบริษัทอื่นๆ รวมถึงบริษัทของพะพาย แม่ผมเคยลงหุ้นไว้กับน้าพิณแม่ของพะพาย พอแม่วางมือหุ้นก็เลยมาอยู่ในมือผม ธุรกิจมืดผมทำแค
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status