Im Schatten des Mondes: Die Gefährtin des verfluchten

Kabanata 1

“Ang ganda-ganda niyo po, Ma’am! Bagay na bagay sa inyo ang wedding gown!”

Halos paulit-ulit na lumalabas sa bibig ng shop manager habang tinitingnan si Carmelle na nakasuot ng wedding gown. Ang puting gown ay sakto sa kanya, yakap ang manipis niyang baywang, habang bumabagsak ang malambot na tela hanggang sa sahig na parang eksena sa isang fairytale. Kahit minimal lang ang makeup niya, hindi nawala ang natural na ganda ng mukha niya. Mas lalo pa nga itong naging matingkad, parang hindi na kailangan ng kahit anong dagdag.

Sa paligid ng fitting room, ilang staff ang tahimik ding napapatingin sa kanya.

“Ma’am, bagay na bagay po sa inyo. Parang hindi na kailangan ipa-alter,” sabi ng isang assistant habang inayos ang laylayan ng gown.

Ngumiti lang si Carmelle sa mga staff. “Thank you.”

Sandaling katahimikan bago muling nagsalita ang shop manager na tila may iniisip.

“Ma’am Carmelle, bakit po si Sir Anton hindi sumama sa fitting? Usually kasi, magkaiba ang taste ng lalaki at babae sa wedding dress.”

Bahagyang ngumiti si Carmelle, pero hindi umabot sa mata niya ang ngiti. “Busy siya sa company. Hindi siya makaalis. Ayos lang naman sa akin.”

“Ah, okay po.”

Hindi na sana dapat lumalim ang usapan, pero biglang nag-vibrate ang phone niya sa gilid ng upuan. Kinuha niya ito at tiningnan ang caller ID.

“Kim,” mahinang sabi niya bago sinagot ang tawag. “Hello?”

Sa kabilang linya, halatang hingal at emosyonal ang boses ni Kim.

“Girl, I saw Morgana and Anton!”

Sandaling natahimik si Carmelle.

‘Yung kaninang malambo na ekspresyon niya, unti-unting nanigas. Parang may pumitik sa loob niya, pero hindi niya agad ipinahalata.

Ang shop assistants, napatingin sa kanya nang mapansin ang biglang pagbabago ng aura niya.

“Where?” kalmado niyang tanong, pero ramdam na ang lamig.

“Sa hospital. Sa OB-GYN department, Carmelle.”

Doon na bahagyang umangat ang kilay niya. Parang may nakakatawang ideya sa isip niya.

“OB-GYN…” ulit niya. “Interesting place.”

Sa isip niya, alam na agad niya kung anong ibig sabihin ng ganoong eksena. Hindi naman siya ipinanganak kahapon para hindi maintindihan ang ganitong sitwasyon.

Sa kabilang linya, mas lalo pang nag-init si Kim.

“Carmelle, that Morgana is a bitch, and Anton is a jerk! Don’t marry him anymore!” halos sigaw na ni Kim sa kaibigan. “Seriously, you deserve better than this! Maghanap ka na lang ng ibang lalaki!”

Ngunit sa kabila ng galit ng kaibigan niya, nanatiling kalmado si Carmelle.

Kinuha niya ang baso ng tubig sa tabi, dahan-dahang uminom, parang walang nangyayari.

“Bakit ka mas galit pa kaysa sa akin?” tanong ni Carmelle.

Tumahimik sandali si Kim, pero halatang hindi pa rin humuhupa ang emosyon.

“Because this is not normal anymore. Two years ka niyang ginawang priority, Carmelle. Tapos ngayon, ilang araw na lang bago wedding niyo, lalabas siya ulit?”

Dahan-dahang lumamig ang tingin ni Carmelle.

“Choosing this timing… obvious na hindi lang coincidence ‘yan,” dagdag pa ni Kim.

Huminga nang malalim si Carmelle. “I’m hanging up now.”

“Wait, Carmelle, where are you going?”

Sandaling tumigil siya bago sumagot.

“Someone’s selling tea. I’ll go buy it myself.”

Pagkasabi niya no’n, pinatay niya ang tawag.

Natahimik ang buong dressing room.

Nakaharap siya sa salamin, suot pa rin ang wedding gown. Ilang segundo niya itong tinitigan, parang sinusukat hindi lang ang damit kundi pati ang sarili niya.

Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang strapless bodice.

Isang malakas na tunog ng pagkapunit ang pumunit sa katahimikan ng kwarto.

Hinila niya pababa ang gown, walang pag-aalinlangan, hanggang sa tuluyang mapunit ang buong damit. Bumagsak ito sa sahig na parang basahan na lang.

Nagkatinginan ang mga staff, gulat, pero walang nagsalita. Natatakot sila kay Carmelle.

Kahit sino sa kanila ramdam na hindi ito simpleng tantrum lang.

Hindi na sila nagtanong.

Nagpalit si Carmelle ng sarili niyang damit sa loob ng ilang minuto. Paglabas niya, iba na ang aura niya. Mas malamig. Mas matigas.

At muli, nag-vibrate ang phone niya.

Nakita niya ang pangalan ni Anton sa screen.

Saglit niyang tinitigan bago sinagot.

“Come to the company after you’ve tried on the wedding dress,” malamig na boses nito sa kabilang linya.

Parang walang nangyari. Parang normal lang ang lahat.

For two years, Anton was gentle. Consistent. Careful. Pero ngayon, ibang-iba na.

May kung anong kumirot sa dibdib niya, pero hindi niya pinakita. Hindi siya sumagot. Pinatay niya ang tawag.

•••

Half an hour later.

Pagpasok ni Carmelle sa office ni Anton, nakita niya itong nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window, may kausap sa phone. Nakatagos ang liwanag ng araw sa kanya, ginagawa siyang mas lalo pang imposing tingnan.

Perfect ang profile niya. Clean. Expensive. Controlled.

Pagkalipas ng ilang segundo, ibinaba niya ang phone at umupo sa sofa.

“Come here,” sabi niya kay Carmelle.

Hindi siya umupo agad sa tabi nito. Umupo siya sa opposite sofa, diretso ang tingin.

Napansin agad ni Anton ang distansiya na ginawa niya. Mas lumamig ang ekspresyon niya.

“Where’s the dress?” tanong niya.

Hindi sumagot si Carmelle.

May narinig siyang click ng lighter. Sumunod ang amoy ng sigarilyo at kaunting gasolina sa hangin.

Napangiwi si Carmelle at bahagyang pinaypayan ang sarili.

Alam ni Anton na ayaw niya ng ganoon, pero wala siyang pakialam.

“Morgana is back,” diretsong sabi nito.

Sandaling katahimikan.

“The wedding will have to be postponed.”

Parang inaasahan na ni Carmelle, pero iba pa rin pala kapag narinig mo na mismo.

“So that’s it?” malamig niyang tanong.

“She’s sick,” dagdag ni Anton, parang walang pakialam sa nararamdaman ni Carmelle.

Kumuha siya ng envelope at iniabot kay Carmelle.

“Acceptance letter from Harvard. Go study there first.”

Parang utos iyon.

Hindi niya kinuha ang envelope 

Ngumiti siya nang bahagya, pero may halong panlalamig.

“Send me abroad?” mabagal niyang tanong. “So I’ll make space for her? Para malaya na kayong magsama?”

Nagbago ang ekspresyon ni Anton.

“Isn’t this the school you always wanted? Now you have the chance, Carmelle”

“Anton.”

Putol niya agad.

Isang segundo lang, lumapit siya sa kanya, kinuha ang envelope, at walang sabi-sabing pinunit iyon sa harap niya.

Hanggang naging maliliit na piraso na lang na lumipad sa sahig ng opisina.

May isa pang piraso na dumikit sa kamay niya. Tinanggal niya iyon at ibinato mismo sa mukha ni Anton.

“Don’t look at me like that,” malamig na sabi na sabi ni Anton.

Huminga si Carmelle nang dahan-dahan. “The wedding doesn’t need to be postponed,” sabi niya, diretso ang tingin. “Cancel it.”

Saglit na natigilan si Anton.

Parang hindi niya inaasahan na gano’n ang magiging sagot niya.

Pero si Carmelle, hindi na naghintay.

“Cancel it. Easier that way.”