วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 4 รับผิดชอบ [50%]

Jake Lack #4

รับผิดชอบ

สิ่งที่คิดว่าเป็นเพียงความฝันมันเกิดขึ้นจริงยังไงทุกคน! พอตื่นเช้ามาทำแซนวิชที่จะเอาไปส่งตามออร์เดอร์ ฉันก็นั่งห่อเหี่ยวใจกว่าเดิมเสียอีก เรื่องที่ฉันทำมันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถลืมมันไปได้เลยสักนิด พอช่วยยายนวลทำข้าวแกงเสร็จตอนเช้ามืด ฉันก็เข้ามาทำแซนวิชปูอัดมายองเนสกับทูน่าโดยใช้ขนมปังโฮสวีทแบบตัดขอบเพราะลูกค้าชอบมากและมีแบบบางคนที่ชอบขอบก็มีเหมือนกันนะ

วันนี้ต้องไปคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วย เขาก็คงจะนอนที่บึงตามเคยนั่นแหละ ส่งของปุ๊บก็ต้องรีบชิ่งออกมาทันที ซ้อมหาทางหนีทีไล่เอาไว้ก่อนจะได้ไม่ต้องเจอหน้ารุ่นพี่อีกไง

“ทำบ้าอะไร” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าของไอ้ตังทำให้ฉันหันไปมองร่างสูงที่เปลือยท่อนบน เดินงัวเงียยกมือเกาศีรษะมีผ้าขนหนูสีขาวพาดบ่า เอิ่ม หุ่นไอ้ตังมันเพอร์เฟกเวอร์ นักกีฬาบาสอะนะต้องแข็งแรงตลอดเวลา ถึงจะเห็นหุ่นมันบ่อยจนชินตาแต่ระยะหลังมานี้ไม่ชินสักที พอมันเห็นว่าฉันยืนทำท่าตามในหัวเพื่อหนีรุ่นพี่ มันก็ยกมือปิดหน้าอกตัวเอง “มองอะไรวะ”

“ฉันจะฟ้องยาย”

“อะไร?”

“แกไปแอบสัก”

“อย่านะเว้ย” ไอ้ตังรีบวิ่งมาตะครุบตัวฉันพลางยกมือแตะริมฝีปากตัวเอง “ถ้าเธอบอก ฉันก็จะฟ้อง”

“เรื่อง”

“ทำกระจกรถคนอื่นแตก” ฉันจ้องหน้าไอ้ตังที่แสยะยิ้มราวกับถือไพ่เหนือฉัน ดูเหมือนมันจะไปแอบสักตรงเหนือขอบกางเกงบ็อกเซอร์มา มองไม่ออกหรอกนะว่ารอยสักเป็นรูปอะไรเห็นขีดๆ แบบนั้นรู้เลย “เอาดิ ฟ้องเลย”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

“รีบๆ มาเอาคืนนะยัยลามก!” ไม่วายเอาหัวโขกหัวฉันและเดินสะบัดตูดเลี้ยวซ้ายไปเข้าห้องน้ำ ต้องบอกก่อนนะว่าโซนครัวจะอยู่ห่างจากห้องน้ำพอควรจะมีกำแพงกั้นอีกทีซึ่งความสะอาดในครัวอันดับหนึ่งนะยายนวลสอนฉันเอาไว้

พอฉันทำแซนวิชเรียบร้อยและวันนี้มีบราวนี่กรอบอัลมอนด์ติดมาด้วยประมาณสิบห่อ พอแปะสติ๊กเกอร์แล้วสวยงามมากเลยนะเนี่ย เฮ้อ อยากจะให้ลูกค้าชิมแล้วสั่งเยอะๆ เหมือนกันนะเนี่ย ต่อให้จะต้องเหนื่อยแต่เห็นเงินแล้วชื่นใจนะ เตรียมของเรียบร้อยเอามาวางไว้บนโต๊ะหน้าบ้านเห็นยายนวลกำลังยืนเม้าท์กับคนข้างห้องพลางขายของไปด้วยฉันก็อมยิ้ม ด้วยเพราะห้องที่เราเช่าจะอยู่ริมสุดมันมีพื้นที่ให้จัดสรรสำหรับวางเตาอบและอุปกรณ์ทำขนมนี่ล่ะ ลุงต๋องจึงต่อเติมให้เป็นโซนแยกกับครัวที่เอาไว้ทำกับข้าวและทำขนม

กลับเข้าห้องมาเตรียมตัวไปเรียนบ้าง ฉันก็หยิบเสื้อนักศึกษามาสวมก่อนพลางหยิบยางรัดผมมารัดผมเป็นมวยไว้ตรงท้ายทอย จากนั้นก็มองหน้าตัวเองที่ทาเพียงแป้งฝุ่นคุมมันทาลิปมันกลิ่นแอปเปิ้ลเขียวเป็นอันเสร็จ เฮ้อ จะแต่งหน้ายังไม่มีเวลาจะสวยเลย แต่ก็นะคนจะน่ารักไม่ต้องแต่งก็น่ารักนั่นแหละ

“อ้าว”

อุทานออกมาเมื่อในตู้ไม่มีกระโปรงพลีทจึงเสมองตะกร้าข้างๆ จึงเห็นว่าฉันลืมซัก ตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่และไม่คิดจะใส่ก็คือกระโปรงทรงเอผ่าหลังรัดรูปยาวประมาณยี่สิบนิ้ว เพราะถ้าให้สั้นแบบคนอื่นใส่ฉันไม่กล้าหรอก ขนาดสวมตอนนี้ยังไม่ชินเลยแต่ก็ต้องใส่ให้ได้เพราะไม่มีกระโปรงพลีทแล้วอะดิ

“นึกคึกอะไรใส่กระโปรงตัวนี้” ไอ้ตังเอ่ยทักขณะที่ฉันนั่งสวมรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อ

“ลืมซัก”

“จะอวดว่าตัวเองหุ่นดีว่างั้น” ไม่ได้จะอวดเว้ย! ฉันฟาดมือลงบนแผ่นหลังของมันอย่างแรง

“ไม่ได้จะอวด แต่มันไม่มีเข้าใจปะ” แล้วประเด็นจะอวดทำไม ฉันไม่ได้หุ่นดีอะไรขนาดนั้นสักหน่อย มองค้อนไอ้ตังที่แอ่นตัวเพราะเจ็บที่ฉันฟาดมือลงบนหลังจนลูกค้าที่ซื้อข้าวแกงมองเราสองคนเพราะเสียงตบมันดังสนั่นเลย ไอ้ตังลุกขึ้นยืนหยิบแซนวิชยัดใส่กระเป๋าเป้เราสองคนก็ยกมือไว้ยายนวลเพื่อขึ้นรถเมล์ไปเรียนเฉกเช่นทุกวัน “สงสัยวันนี้ต้องเหมาแท็กซี่ไปสนาม”

“ยังจะมีหน้าไปอีกเหรอวะ ทำกระจกรถเจคแลคพังขนาดนั้น โดนหมอนั่นบอยคอตแน่”

“มันไม่เกี่ยวกันปะ นี่มันเรื่องนอกสนามแล้วนะ” ฉันเถียงไอ้ตังเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันเกินขอบเขตปะ ถ้าเกิดขึ้นในสนามก็จะเครียดกว่าเดิม ทว่าเรื่องมันไม่ได้เกิดในสนามนี่นาฉะนั้นฉันจะหน้าด้านไปขายของต่อเหมือนเดิม “อีกอย่างเขาคงไม่พูดหรอก”

“รู้ได้ไง”

“ปกติพูดนับคำได้ขนาดนั้น”

“หือ แล้วรู้ได้ไงว่าเขาพูดนับคำได้” ไอ้ตังสงสัยจนฉันทำหน้าเลิ่กลั่ก “เพิร์ล เธอมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันปะ”

“ไม่มี”

“เสียงสูงเพื่อ?”

“เปล่าเสียงสูงสักหน่อย แกอย่ามามั่วดิ”

“ฉันน่ะเชียร์ซิลเวอร์นะเว้ย แต่เธอเชียร์เจคแลค เราเป็นศัตรูกัน”

“ปัญญาอ่อน” ผลักศีรษะไอ้ตังจนกระแทกกับกระจกรถเมล์ มีครั้งไหนบ้างวะที่เราสองคนไม่ทะเลาะกันหรือไม่ตีกันเหมือนตอนยังเด็กอะ คำตอบคือไม่เลยเรายังคงเหมือนเด็กที่ตีกันทะเลาะกัน สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องและเป็นเหมือนเพื่อนสนิทมากกว่าด้วยซ้ำ ฉันน่ะมองไอ้ตังเป็นเหมือนคนในครอบครัวเฉกเช่นเดียวกับยายนวลและลุงต๋องเลย ถึงเราจะไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ ก็เถอะนะ ก็ดูหมอนี่มันทำตัวดิให้น่าโมโหให้น่าเป็นห่วงไหมแต่ละเรื่องเนี่ย “เรื่องสักฉันยังไม่ได้คิดบัญชี”

“แค่ไปสักนิดเดียว”

“แล้วคิดจะบอกฉันปะ ถ้าไม่สังเกตคงไม่รู้”

“เออ สัญญาว่าจะไม่สักแล้ว เค?” มองค้อนไอ้ตังที่หัวเราะในลำคอกระทั่งรถเมล์พามาหยุดที่หน้าโรงเรียนเอกชนที่ลุงต๋องตั้งใจส่งเสียมันเรียนโรงเรียนดีๆ ไอ้ตังก็ไม่ได้เกเรนะ เพราะถ้าหากเกเรเหรอป่านนี้คงไม่ช่วยกันทำมาหากินและเที่ยวเตร็ดเตร่ไปนานแล้ว แต่นี่เลิกเรียนปุ๊บก็กลับมาช่วยกันนอกเสียจากมีซ้อมกีฬาหรือต้องไปแข่งขันนั่นแหละมันถึงไม่ได้มาช่วย

ฉันมองร่างสูงที่โบกมือทักทายกลุ่มเพื่อนประมาณสี่ห้าคนที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียน บังเอิญเห็นว่ามีกลุ่มนักเรียนหญิงมองมาทางกลุ่มของไอ้ตังหนึ่งในนั้นยกมือโบกมือไอ้ตังที่ไม่ได้ทักทายกลับ แต่มันดันหันมามองฉันที่ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์นัย ไอ้ตัวแสบมีสาวแอบมองด้วยเว้ย แบบนี้ต้องแซว!

คณะวิศวกรรมศาสตร์

ใต้ต้นไม้หน้าบึงคณะไร้ซึ่งร่างสูงคุ้นตา มันทำให้ฉันหายใจหายคอได้สะดวกหน่อยนะเนี่ย พอไม่เห็นว่าเขาอยู่ตรงนั้นจึงคิดว่าเวลานี้เขาคงจะยังไม่มาเรียนแน่นอน ฉันก็เลยพาตัวเองมาถึงลานเกียร์เจอกับไอ้ปูนิ่มที่สั่งแซนวิชกินกับเพื่อน มันไม่เคยเบื่อจริงๆ นะบอกว่าบางทีตอนเช้าหรือช่วงสายไม่มีเวลากินข้าวก็เลยเลือกสั่งแซนวิชดีกว่า แถมโพทะนาไปทั่วคณะว่าแซนวิชฉันมันอร่อยโคตร มันก็เลยเรียกลูกค้าให้ฉันเสมอดังนั้นบางทีก็แถมของกินให้มันเป็นการเลี้ยงตอบแทน

“วันนี้นึกยังไงใส่กระโปรงทรงเอวะ”

“แปลกตาหรือไง” ทักตั้งแต่ไอ้ตังแล้ว เริ่มไม่มั่นใจแล้วดิ

“ไม่นะ ดูน่ารักดี”

“ห๊ะ!”

“พูดจริง” ไอ้ปูนิ่มชมฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ แถมยังเคี้ยวแซนวิชเต็มปากเนี่ยนะ “ปกติชอบแต่งตัวเซอร์ถุนไงเธอน่ะ”

“นี่”

“ไม่เชื่อถามพวกมันดิ” เพื่อนของไอ้ปูนิ่มพยักหน้าเป็นการการันตีว่าฉันสวมกระโปรงทรงเอแล้วน่ารัก “เพิ่งจะเห็นหุ่นเธอชัดๆ นะเพิร์ล”

“หุ่น เตี้ยตัน”

“ตรงไหนวะ เอวเป็นเอวขนาดนี้” มันพูดพลางเอามือทำเป็นรูปตัวโค้งบนตัวฉัน “มีสะโพกด้วย”

“เอ่อ...”

“มึงเลิกชมเพิร์ลเถอะไอ้ปู ยัยนี่วิญญาณหลุดละ ฮ่าๆ”

“แม่งพวกนายแกล้งฉันอะ”

“พูดจริง ไม่ได้แกล้งสักหน่อย”

มองค้อนไอ้ปูนิ่มกับกลุ่มเพื่อน พลางหลุบสายตามองตัวเองมันจริงอย่างที่พวกมันแกล้งฉันปะเนี่ย ถึงแบบนั้นพอส่งแซนวิชหมดจนเหลือเก็บไว้สามกล่องให้เมืองเหนือกับตาล ฉันก็พาตัวเองออกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์แบบไม่ต้องเร่งรีบหรือกลัวว่ารุ่นพี่คนนั้นจะนอนที่บึงใต้ต้นไม้

เดินผ่านทางลาดยาวออกไปยังหน้าคณะ ฉันก็ต้องสะดุดกับอะไรบางอย่างที่ไม่ได้ทันมองจนหน้าเกือบจะทิ่มลงบนพื้น “ว้าย!”

หมับ

“คิดจะหนี” น้ำเสียงเย็นยะเยือกและที่ทำให้รู้เลยคือที่ฉันสะดุดจนหน้าเกือบทิ่มก็คือสะดุดปลายเท้าของรุ่นพี่วิศวะ ที่หิ้วคอเสื้อนักศึกษาฉันด้วยมือเดียว ย้ำ! มือเดียวเท่านั้น พอฉันหันไปสบตากับเขาที่คงสีหน้าเรียบนิ่งจึงส่งยิ้มแห้งๆ

“ตายจริง ไม่คิดว่าจะเจอพี่” ก็เมื่อกี้เห็นว่าไม่ได้นอนตรงบึงใต้ต้นไม้นี่นา ไหงมายืนดักรอฉันตรงทางเดินได้ล่ะเนี่ย “ปกติเห็นนอนที่บึงหน้าคณะ”

“ฉันนอนได้ทุกที่” จะบอกว่าค่ำไหนนอนนั้นเหรอ อยากจะบ้า! “คุยกันหน่อยไหม”

“คะ คือว่า...”

“หรืออยากให้แจ้งตำรวจ”

“พะ พี่จะแจ้งตำรวจทำไม หนูทำอะไรผิด” เออ แถไปก่อนเพิร์ล อย่ายอมรับความจริงเด็ดขาดแถให้สีข้างถลอกก็ห้ามยอมรับเด็ด-ขาด

“อ้อ” พี่เขาลากเสียงจากนั้นมือซ้ายก็ล้วงหยิบมือถือสุดหรูราคาแพงขึ้นมา เอามันมาจดจ่อตรงหน้าฉันโดยที่หิ้วคอเสื้อฉันไปด้วยเหมือนเด็กเลยที่ถูกผู้ใหญ่หิ้วด้วยมือเดียวเนี่ย “เห็นอะไร”

“ไม่เห็นจะ...!” ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค คลิปกล้องจากรถของรุ่นพี่ก็เล่นเอาฉันเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า เพราะมันเห็นหน้าฉันชัดเจนมากทั้งหน้าและเสียง ตามเสียงตะกร้าสแตนเลสที่กระแทกกับกระจกรถ หนำซ้ำยังเป็นหลักฐานชั้นดีเห็นรถและป้ายทะเบียนชัดเจนแจ่มแจ้ง

“คุ้นหน้าหรือยัง”

“นะ นั่นไม่ใช่หนู” เอานิ้วจิ้มลงบนหน้าจอมือถือพลางสบตากับรุ่นพี่วิศวะ คิดดิเพิร์ล คิดด่วน! “หนูเป็นเด็กดีมากๆ ไม่เคยทำกิริยาแบบนั้นกับคนไม่รู้จักนะพี่”

รุ่นพี่วิศวะยังคงยืนนิ่งไม่พูดและไม่หือไม่อืออะไรเลย เขาขยุ้มคอเสื้อนักศึกษาจนมันรั้งลำคอของฉันแทบจะเป็นการรัดคอดีๆ นี่เอง เขาจะฆ่าฉันแล้วโยนศพให้ไอ้โจ๊กแทะเนื้อเล่นปะเนี่ย

“เมื่อคืนหนูไม่รู้ตัวเลย สงสัยผีเข้า”

“ผีเข้า” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

[50%]

*--------------------------------------------------*