Beranda / วัยรุ่น / Jake Lack วิศวะไร้รัก / วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 4 รับผิดชอบ [50%]

Share

วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 4 รับผิดชอบ [50%]

Penulis: Sweet_Moon
last update Tanggal publikasi: 2025-12-24 16:54:35

Jake Lack #4

รับผิดชอบ

สิ่งที่คิดว่าเป็นเพียงความฝันมันเกิดขึ้นจริงยังไงทุกคน! พอตื่นเช้ามาทำแซนวิชที่จะเอาไปส่งตามออร์เดอร์ ฉันก็นั่งห่อเหี่ยวใจกว่าเดิมเสียอีก เรื่องที่ฉันทำมันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถลืมมันไปได้เลยสักนิด พอช่วยยายนวลทำข้าวแกงเสร็จตอนเช้ามืด ฉันก็เข้ามาทำแซนวิชปูอัดมายองเนสกับทูน่าโดยใช้ขนมปังโฮสวีทแบบตัดขอบเพราะลูกค้าชอบมากและมีแบบบางคนที่ชอบขอบก็มีเหมือนกันนะ

วันนี้ต้องไปคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วย เขาก็คงจะนอนที่บึงตามเคยนั่นแหละ ส่งของปุ๊บก็ต้องรีบชิ่งออกมาทันที ซ้อมหาทางหนีทีไล่เอาไว้ก่อนจะได้ไม่ต้องเจอหน้ารุ่นพี่อีกไง

“ทำบ้าอะไร” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าของไอ้ตังทำให้ฉันหันไปมองร่างสูงที่เปลือยท่อนบน เดินงัวเงียยกมือเกาศีรษะมีผ้าขนหนูสีขาวพาดบ่า เอิ่ม หุ่นไอ้ตังมันเพอร์เฟกเวอร์ นักกีฬาบาสอะนะต้องแข็งแรงตลอดเวลา ถึงจะเห็นหุ่นมันบ่อยจนชินตาแต่ระยะหลังมานี้ไม่ชินสักที พอมันเห็นว่าฉันยืนทำท่าตามในหัวเพื่อหนีรุ่นพี่ มันก็ยกมือปิดหน้าอกตัวเอง “มองอะไรวะ”

“ฉันจะฟ้องยาย”

“อะไร?”

“แกไปแอบสัก”

“อย่านะเว้ย” ไอ้ตังรีบวิ่งมาตะครุบตัวฉันพลางยกมือแตะริมฝีปากตัวเอง “ถ้าเธอบอก ฉันก็จะฟ้อง”

“เรื่อง”

“ทำกระจกรถคนอื่นแตก” ฉันจ้องหน้าไอ้ตังที่แสยะยิ้มราวกับถือไพ่เหนือฉัน ดูเหมือนมันจะไปแอบสักตรงเหนือขอบกางเกงบ็อกเซอร์มา มองไม่ออกหรอกนะว่ารอยสักเป็นรูปอะไรเห็นขีดๆ แบบนั้นรู้เลย “เอาดิ ฟ้องเลย”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

“รีบๆ มาเอาคืนนะยัยลามก!” ไม่วายเอาหัวโขกหัวฉันและเดินสะบัดตูดเลี้ยวซ้ายไปเข้าห้องน้ำ ต้องบอกก่อนนะว่าโซนครัวจะอยู่ห่างจากห้องน้ำพอควรจะมีกำแพงกั้นอีกทีซึ่งความสะอาดในครัวอันดับหนึ่งนะยายนวลสอนฉันเอาไว้

พอฉันทำแซนวิชเรียบร้อยและวันนี้มีบราวนี่กรอบอัลมอนด์ติดมาด้วยประมาณสิบห่อ พอแปะสติ๊กเกอร์แล้วสวยงามมากเลยนะเนี่ย เฮ้อ อยากจะให้ลูกค้าชิมแล้วสั่งเยอะๆ เหมือนกันนะเนี่ย ต่อให้จะต้องเหนื่อยแต่เห็นเงินแล้วชื่นใจนะ เตรียมของเรียบร้อยเอามาวางไว้บนโต๊ะหน้าบ้านเห็นยายนวลกำลังยืนเม้าท์กับคนข้างห้องพลางขายของไปด้วยฉันก็อมยิ้ม ด้วยเพราะห้องที่เราเช่าจะอยู่ริมสุดมันมีพื้นที่ให้จัดสรรสำหรับวางเตาอบและอุปกรณ์ทำขนมนี่ล่ะ ลุงต๋องจึงต่อเติมให้เป็นโซนแยกกับครัวที่เอาไว้ทำกับข้าวและทำขนม

กลับเข้าห้องมาเตรียมตัวไปเรียนบ้าง ฉันก็หยิบเสื้อนักศึกษามาสวมก่อนพลางหยิบยางรัดผมมารัดผมเป็นมวยไว้ตรงท้ายทอย จากนั้นก็มองหน้าตัวเองที่ทาเพียงแป้งฝุ่นคุมมันทาลิปมันกลิ่นแอปเปิ้ลเขียวเป็นอันเสร็จ เฮ้อ จะแต่งหน้ายังไม่มีเวลาจะสวยเลย แต่ก็นะคนจะน่ารักไม่ต้องแต่งก็น่ารักนั่นแหละ

“อ้าว”

อุทานออกมาเมื่อในตู้ไม่มีกระโปรงพลีทจึงเสมองตะกร้าข้างๆ จึงเห็นว่าฉันลืมซัก ตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่และไม่คิดจะใส่ก็คือกระโปรงทรงเอผ่าหลังรัดรูปยาวประมาณยี่สิบนิ้ว เพราะถ้าให้สั้นแบบคนอื่นใส่ฉันไม่กล้าหรอก ขนาดสวมตอนนี้ยังไม่ชินเลยแต่ก็ต้องใส่ให้ได้เพราะไม่มีกระโปรงพลีทแล้วอะดิ

“นึกคึกอะไรใส่กระโปรงตัวนี้” ไอ้ตังเอ่ยทักขณะที่ฉันนั่งสวมรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อ

“ลืมซัก”

“จะอวดว่าตัวเองหุ่นดีว่างั้น” ไม่ได้จะอวดเว้ย! ฉันฟาดมือลงบนแผ่นหลังของมันอย่างแรง

“ไม่ได้จะอวด แต่มันไม่มีเข้าใจปะ” แล้วประเด็นจะอวดทำไม ฉันไม่ได้หุ่นดีอะไรขนาดนั้นสักหน่อย มองค้อนไอ้ตังที่แอ่นตัวเพราะเจ็บที่ฉันฟาดมือลงบนหลังจนลูกค้าที่ซื้อข้าวแกงมองเราสองคนเพราะเสียงตบมันดังสนั่นเลย ไอ้ตังลุกขึ้นยืนหยิบแซนวิชยัดใส่กระเป๋าเป้เราสองคนก็ยกมือไว้ยายนวลเพื่อขึ้นรถเมล์ไปเรียนเฉกเช่นทุกวัน “สงสัยวันนี้ต้องเหมาแท็กซี่ไปสนาม”

“ยังจะมีหน้าไปอีกเหรอวะ ทำกระจกรถเจคแลคพังขนาดนั้น โดนหมอนั่นบอยคอตแน่”

“มันไม่เกี่ยวกันปะ นี่มันเรื่องนอกสนามแล้วนะ” ฉันเถียงไอ้ตังเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันเกินขอบเขตปะ ถ้าเกิดขึ้นในสนามก็จะเครียดกว่าเดิม ทว่าเรื่องมันไม่ได้เกิดในสนามนี่นาฉะนั้นฉันจะหน้าด้านไปขายของต่อเหมือนเดิม “อีกอย่างเขาคงไม่พูดหรอก”

“รู้ได้ไง”

“ปกติพูดนับคำได้ขนาดนั้น”

“หือ แล้วรู้ได้ไงว่าเขาพูดนับคำได้” ไอ้ตังสงสัยจนฉันทำหน้าเลิ่กลั่ก “เพิร์ล เธอมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันปะ”

“ไม่มี”

“เสียงสูงเพื่อ?”

“เปล่าเสียงสูงสักหน่อย แกอย่ามามั่วดิ”

“ฉันน่ะเชียร์ซิลเวอร์นะเว้ย แต่เธอเชียร์เจคแลค เราเป็นศัตรูกัน”

“ปัญญาอ่อน” ผลักศีรษะไอ้ตังจนกระแทกกับกระจกรถเมล์ มีครั้งไหนบ้างวะที่เราสองคนไม่ทะเลาะกันหรือไม่ตีกันเหมือนตอนยังเด็กอะ คำตอบคือไม่เลยเรายังคงเหมือนเด็กที่ตีกันทะเลาะกัน สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องและเป็นเหมือนเพื่อนสนิทมากกว่าด้วยซ้ำ ฉันน่ะมองไอ้ตังเป็นเหมือนคนในครอบครัวเฉกเช่นเดียวกับยายนวลและลุงต๋องเลย ถึงเราจะไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ ก็เถอะนะ ก็ดูหมอนี่มันทำตัวดิให้น่าโมโหให้น่าเป็นห่วงไหมแต่ละเรื่องเนี่ย “เรื่องสักฉันยังไม่ได้คิดบัญชี”

“แค่ไปสักนิดเดียว”

“แล้วคิดจะบอกฉันปะ ถ้าไม่สังเกตคงไม่รู้”

“เออ สัญญาว่าจะไม่สักแล้ว เค?” มองค้อนไอ้ตังที่หัวเราะในลำคอกระทั่งรถเมล์พามาหยุดที่หน้าโรงเรียนเอกชนที่ลุงต๋องตั้งใจส่งเสียมันเรียนโรงเรียนดีๆ ไอ้ตังก็ไม่ได้เกเรนะ เพราะถ้าหากเกเรเหรอป่านนี้คงไม่ช่วยกันทำมาหากินและเที่ยวเตร็ดเตร่ไปนานแล้ว แต่นี่เลิกเรียนปุ๊บก็กลับมาช่วยกันนอกเสียจากมีซ้อมกีฬาหรือต้องไปแข่งขันนั่นแหละมันถึงไม่ได้มาช่วย

ฉันมองร่างสูงที่โบกมือทักทายกลุ่มเพื่อนประมาณสี่ห้าคนที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียน บังเอิญเห็นว่ามีกลุ่มนักเรียนหญิงมองมาทางกลุ่มของไอ้ตังหนึ่งในนั้นยกมือโบกมือไอ้ตังที่ไม่ได้ทักทายกลับ แต่มันดันหันมามองฉันที่ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์นัย ไอ้ตัวแสบมีสาวแอบมองด้วยเว้ย แบบนี้ต้องแซว!

คณะวิศวกรรมศาสตร์

ใต้ต้นไม้หน้าบึงคณะไร้ซึ่งร่างสูงคุ้นตา มันทำให้ฉันหายใจหายคอได้สะดวกหน่อยนะเนี่ย พอไม่เห็นว่าเขาอยู่ตรงนั้นจึงคิดว่าเวลานี้เขาคงจะยังไม่มาเรียนแน่นอน ฉันก็เลยพาตัวเองมาถึงลานเกียร์เจอกับไอ้ปูนิ่มที่สั่งแซนวิชกินกับเพื่อน มันไม่เคยเบื่อจริงๆ นะบอกว่าบางทีตอนเช้าหรือช่วงสายไม่มีเวลากินข้าวก็เลยเลือกสั่งแซนวิชดีกว่า แถมโพทะนาไปทั่วคณะว่าแซนวิชฉันมันอร่อยโคตร มันก็เลยเรียกลูกค้าให้ฉันเสมอดังนั้นบางทีก็แถมของกินให้มันเป็นการเลี้ยงตอบแทน

“วันนี้นึกยังไงใส่กระโปรงทรงเอวะ”

“แปลกตาหรือไง” ทักตั้งแต่ไอ้ตังแล้ว เริ่มไม่มั่นใจแล้วดิ

“ไม่นะ ดูน่ารักดี”

“ห๊ะ!”

“พูดจริง” ไอ้ปูนิ่มชมฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ แถมยังเคี้ยวแซนวิชเต็มปากเนี่ยนะ “ปกติชอบแต่งตัวเซอร์ถุนไงเธอน่ะ”

“นี่”

“ไม่เชื่อถามพวกมันดิ” เพื่อนของไอ้ปูนิ่มพยักหน้าเป็นการการันตีว่าฉันสวมกระโปรงทรงเอแล้วน่ารัก “เพิ่งจะเห็นหุ่นเธอชัดๆ นะเพิร์ล”

“หุ่น เตี้ยตัน”

“ตรงไหนวะ เอวเป็นเอวขนาดนี้” มันพูดพลางเอามือทำเป็นรูปตัวโค้งบนตัวฉัน “มีสะโพกด้วย”

“เอ่อ...”

“มึงเลิกชมเพิร์ลเถอะไอ้ปู ยัยนี่วิญญาณหลุดละ ฮ่าๆ”

“แม่งพวกนายแกล้งฉันอะ”

“พูดจริง ไม่ได้แกล้งสักหน่อย”

มองค้อนไอ้ปูนิ่มกับกลุ่มเพื่อน พลางหลุบสายตามองตัวเองมันจริงอย่างที่พวกมันแกล้งฉันปะเนี่ย ถึงแบบนั้นพอส่งแซนวิชหมดจนเหลือเก็บไว้สามกล่องให้เมืองเหนือกับตาล ฉันก็พาตัวเองออกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์แบบไม่ต้องเร่งรีบหรือกลัวว่ารุ่นพี่คนนั้นจะนอนที่บึงใต้ต้นไม้

เดินผ่านทางลาดยาวออกไปยังหน้าคณะ ฉันก็ต้องสะดุดกับอะไรบางอย่างที่ไม่ได้ทันมองจนหน้าเกือบจะทิ่มลงบนพื้น “ว้าย!”

หมับ

“คิดจะหนี” น้ำเสียงเย็นยะเยือกและที่ทำให้รู้เลยคือที่ฉันสะดุดจนหน้าเกือบทิ่มก็คือสะดุดปลายเท้าของรุ่นพี่วิศวะ ที่หิ้วคอเสื้อนักศึกษาฉันด้วยมือเดียว ย้ำ! มือเดียวเท่านั้น พอฉันหันไปสบตากับเขาที่คงสีหน้าเรียบนิ่งจึงส่งยิ้มแห้งๆ

“ตายจริง ไม่คิดว่าจะเจอพี่” ก็เมื่อกี้เห็นว่าไม่ได้นอนตรงบึงใต้ต้นไม้นี่นา ไหงมายืนดักรอฉันตรงทางเดินได้ล่ะเนี่ย “ปกติเห็นนอนที่บึงหน้าคณะ”

“ฉันนอนได้ทุกที่” จะบอกว่าค่ำไหนนอนนั้นเหรอ อยากจะบ้า! “คุยกันหน่อยไหม”

“คะ คือว่า...”

“หรืออยากให้แจ้งตำรวจ”

“พะ พี่จะแจ้งตำรวจทำไม หนูทำอะไรผิด” เออ แถไปก่อนเพิร์ล อย่ายอมรับความจริงเด็ดขาดแถให้สีข้างถลอกก็ห้ามยอมรับเด็ด-ขาด

“อ้อ” พี่เขาลากเสียงจากนั้นมือซ้ายก็ล้วงหยิบมือถือสุดหรูราคาแพงขึ้นมา เอามันมาจดจ่อตรงหน้าฉันโดยที่หิ้วคอเสื้อฉันไปด้วยเหมือนเด็กเลยที่ถูกผู้ใหญ่หิ้วด้วยมือเดียวเนี่ย “เห็นอะไร”

“ไม่เห็นจะ...!” ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค คลิปกล้องจากรถของรุ่นพี่ก็เล่นเอาฉันเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า เพราะมันเห็นหน้าฉันชัดเจนมากทั้งหน้าและเสียง ตามเสียงตะกร้าสแตนเลสที่กระแทกกับกระจกรถ หนำซ้ำยังเป็นหลักฐานชั้นดีเห็นรถและป้ายทะเบียนชัดเจนแจ่มแจ้ง

“คุ้นหน้าหรือยัง”

“นะ นั่นไม่ใช่หนู” เอานิ้วจิ้มลงบนหน้าจอมือถือพลางสบตากับรุ่นพี่วิศวะ คิดดิเพิร์ล คิดด่วน! “หนูเป็นเด็กดีมากๆ ไม่เคยทำกิริยาแบบนั้นกับคนไม่รู้จักนะพี่”

รุ่นพี่วิศวะยังคงยืนนิ่งไม่พูดและไม่หือไม่อืออะไรเลย เขาขยุ้มคอเสื้อนักศึกษาจนมันรั้งลำคอของฉันแทบจะเป็นการรัดคอดีๆ นี่เอง เขาจะฆ่าฉันแล้วโยนศพให้ไอ้โจ๊กแทะเนื้อเล่นปะเนี่ย

“เมื่อคืนหนูไม่รู้ตัวเลย สงสัยผีเข้า”

“ผีเข้า” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

[50%]

*--------------------------------------------------*

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 12 หลบหน้า [100%]

    “เอ๊ะ”“ไม่สิ คนรู้ใจแบบปลอมๆ” พอหล่อนทักมาแบบนี้ฉันก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ เดี๋ยวนะ หน้าตาแบบนี้คุ้นจริงหากแต่ว่าฉันเจอคนมามากหน้าหลายตาไงก็เลยไม่ค่อยจะจำหน้าใครได้เสียเท่าไหร่ “ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรกับพี่เจค”“...”“แต่พี่เจคไม่มีทางดึงใครให้มาเป็นคนรู้ใจได้ง่ายขนาดนั้นหรอก” แลดูคำพูดเหมือนจะไม่มีอะไรนะ แต่มันมีไงทุกคน สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ลงท้ายแบบห้วนๆ ต่างจากกิริยาท่าทางที่เป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อม ไม่ใช่คนนี้ที่กอดพี่เจคที่สนามแข่งเขามีผู้หญิงกี่คนกันแน่? ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่เจคที่แสนเย็นชาคนนั้นจะเจ้าชู้ขนาดนี้“แล้วมาบอกฉันทำไม” คนยิ่งโกรธเขาเรื่องสนามแข่งอยู่ มาโยนไม้สุ่มไฟให้ลุกโชนอีกฉันก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นเป็นกอง “ถึงยังไงพี่เจคก็พูดออกจากปากเองไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นคนรู้ใจของเขา”“เธอไม่รู้จักพี่เจคดีพอ”“ใช่” ฉันไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ชอบใจที่เธอมากล่าวหาฉันราวกับตัวฉันไม่มีค่าพอให้พี่เจคดึงมาเป็นคนรู้ใจ ทั้งที่เรื่องตอนนั้นเขาพูดเองฉันไม่ได้รู้เรื่องสักหน่อย “แต่ล่าสุดพี่เจคขอให้ฉันอยู่ข้างๆ เขาแล้วล่ะ”ใบหน้าสวยหวานราวกับเจ้าหญิงถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย คนที่

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 12 หลบหน้า [50%]

    Jake Lack #12หลบหน้า‘น่าสนใจ’พี่เงินพูดคำๆ นี้ เล่นเอาฉันถึงกับไปไม่เป็นเลยดิ อะไรที่ว่าน่าสนใจกันนะ “พี่หมายถึงอะไรเหรอ”“อ่า พี่กำลังหมายถึงว่าเอาขนมไปวางตามร้านน่ะ”“ค่ะ” ยกมือเกาศีรษะตัวเองและตักไอศกรีมกิน อย่างพี่เงินเนี่ยนะจะมาสนใจฉัน หล่อ รวยขนาดนี้จะมาสนใจผู้หญิงที่โคตรจะธรรมดาอย่างฉันทำไมกัน“ไม่มีใครมาจีบเพิร์ลบ้างเหรอ”“ไม่นะคะ” ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครมาจีบฉันเลย อาจจะเพราะฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้และเอาแต่คิดเรื่องค้าขาย โฟกัสแค่เงินเป็นหลักละมั้ง“แล้วคนที่ชอบล่ะ ไม่มีบ้างเหรอ มันต้องมีบ้างสิ”“คนที่ชอบเหรอ...” ฉันทำหน้านึกคิดจู่ๆ ใบหน้าของใครบางคนก็แวบเข้ามาจนฉันถึงกับนิ่งไป พลางสะบัดศีรษะตัวเองเพื่อให้หลุดโฟกัส จะบ้าหรือไงไปคิดถึงหน้าผู้ชายใจร้ายคนนั้นทำไมกันล่ะเพิร์ล! “หนูไม่มีใครหรอกค่ะ”“อายุเท่าไหร่แล้วเราน่ะ”“สิบเก้าค่ะ”“บ้าน่า เด็กสาวรุ่นเพิร์ลพี่ควงมานับไม่ถ้วน จะไม่มีเลยเหรอคนที่ชอบน่ะ”“ค่ะ ไม่มี” ก็บอกอยู่ว่าไม่มีก็คือไม่มีดิ พี่เงินจะคาดคั้นฉันเพื่อ?! “หนูคงตายด้านเรื่องผู้ชายมั้ง”“ถึงว่าอยู่ใกล้พี่ เพิร์ลไม่เห็นหวั่นไหว”“ใครบอกพี่ว่าหนูไม่หวั่นไหว” ฉั

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 11 มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา [100%]

    “หนูไม่รู้เลยว่าพี่เงินจะเป็นซิลเวอร์ คิดว่าพี่แข่งแบบปกติด้วยซ้ำ”“ก็นะ พี่แข่งได้หลายประเภท แต่ที่ชอบคือแบบดริฟต์มากกว่า” เสียดายมาก! ซิลเวอร์ควรชนะเจคแลคบ้าง ไม่สิ มันจะมีอยู่หลายครั้งนะที่ซิลเวอร์ชนะเจคแลคน่ะ เหมือนคล้ายสลับๆ กันขึ้นอันดับหนึ่งมากกว่า“ไม่เตรียมตัวเหรอคะ”“อีกยี่สิบนาที พอดีพี่หิวน่ะเห็นเพิร์ลก็เลยแวะมาทัก”“งั้นพี่...” ก้มหน้าลงมองตะกร้าก็พบว่าแซนวิชมันหมดเหลือแค่ซองคุกกี้แค่ไม่กี่ซอง “เอาคุกกี้ไปกินรองท้องก่อนสิ”“จะดีเหรอ”“ดีสิคะ” ฉันฉีกยิ้มกว้างและยื่นซองคุกกี้โอ๊ตมีลให้พี่เงินสองอัน “เป็นคุกกี้โอ๊ตมีล เนื้อสัมผัสมันจะหนึบๆ หน่อยนะ หนูใส่ผลไม้แห้งกับอัลมอนล์ไปด้วย”“เท่าไหร่ รอบนี้พี่ขอจ่ายเงินนะ ไม่เอาฟรี”“แต่หนูอยากให้ เพราะได้รู้ว่าพี่คือซิลเวอร์” จะได้เอาเรื่องนี้ไปคุยโม้กับไอ้ตังให้มันหายงอนฉันสักที “รอบหน้าหนูค่อยคิดเงิน”“โอเค” เขาพยักหน้ารับพลางแกะคุกกี้กินพลางชูนิ้วโป้งให้เชิงบอกว่ามันอร่อย“คุกกี้มีพลังงานเป็นแหล่งของคาร์โบไฮเดตที่ดีสำหรับเพิ่มพลังงานในเวลาที่ต้องการได้ เพราะงั้นพี่กินคุกกี้หนูจะได้มีแรงแข่งไงคะ”“ความรู้แน่นมาก” เป็นไงฉันน่ะมันเก่

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 11 มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา [50%]

    Jake Lack #11มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขาชิงช้าสวรรค์ที่นั่งรถเมล์ผ่านประจำแต่ไม่เคยได้เหยียบย่างเข้ามา มีบริเวณพื้นที่กว้างขวางและติดริมแม่น้ำสายสำคัญ หนำซ้ำยามพลบค่ำไฟที่ตกแต่งรอบๆ หรือบนชิงช้าสวรรค์ก็สวยงามมาก พอเห็นคนที่รอต่อคิวกันฉันก็ห่อเหี่ยวใจทันที เพราะคนค่อนข้างเยอะจนฉันทำปากงอง้ำ“คนเยอะอะ จะได้นั่งกี่โมงก็ไม่รู้” ด้วยเพราะเป็นวันหยุด กว่าพี่เจคจะวนหาที่จอดรถได้ก็เกือบสิบนาทีเชียวนะ “พี่เจคไปนั่งตรงนั้นก่อนก็ได้นะ หนูไปต่อคิวซื้อตั๋วก่อน”“ไม่เป็นไร” พี่เจคตอบ “ไปด้วยกัน”พูดจบเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เดินนำฉันไปต่อคิว พอเห็นว่าฉันยืนเอ๋ออยู่ก็พยักหน้าให้มายืนต่อคิวด้วยกัน ฉันพาพี่เจคมาทรมานหรือเปล่าเนี่ย ความสูงของพี่เจคทำให้คนรอบข้างต้องหันกลับมามองเขากันใหญ่ ไม่ใช่แค่ความสูง ความหล่อเองก็เช่นกัน สาวน้อยสาวใหญ่บางคนมองพี่เจคแล้วก็เอามือปิดปากกรี๊ด แถมยังซุบซิบกันหากแต่ว่าคนข้างกายฉันกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากรอต่อคิวซื้อตั๋วที่รอประมาณสิบนาทีก็มาถึงคิวเราสองคน ตอนแรกฉันจะควักเงินจ่ายเองก็ไม่ทันพี่เจค เขาออกเงินให้เสร็จสัพกระทั่งเดินนำฉันขึ้นบันไดมารอขึ้นชิงช้าสวรรค์

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 10 เรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน [100%]

    อธิบายออกไปด้วยเหตุและผล หวังว่าจะทำให้เด็กอย่างมันเข้าใจว่าปัญหาที่เกิดขึ้นฉันเป็นคนก่อ ฉันก็ต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง “เรื่องที่เกิดขึ้นมันเกิดจากอารมณ์ของฉันล้วนๆ ไม่ได้เกี่ยวกับพี่เจคเลย”“เธอรู้ใช่ปะเพิร์ล หวั่นไหวน่ะได้” มันกำลังจะพูดถึงอะไรกันแน่ ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจ “แต่เธอกับเขา ไม่เหมาะกัน”“จะให้บอกอีกกี่ร้อยครั้งว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่เจค”“เขาอาจจะมีคนที่ชอบหรือคนรักแล้วก็ได้ ผู้ชายที่หล่อ รวยขนาดนั้นคิดว่าจะโสดให้เธอหวั่นไหวหรือไง”“ก็ช่างเขาสิ เขาจะโสด ไม่โสดมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” อันที่จริงพี่เจคจะมีใครหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว ที่ฉันทำอยู่ตอนนี้คือชดใช้ค่าซ่อมกระจกที่ตัวเองเป็นคนทำต่างหาก พี่เจคอาจจะกำลังสอนให้ฉันรู้จักรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำ ถ้าหากวันนั้นฉันไม่ขับรถหนีมันอาจจะเคลียร์จบตั้งแต่ตอนนั้น แต่ด้วยความโง่เง่าของฉันไงเรื่องถึงได้บานปลายมาถึงตอนนี้ “แล้วแกเป็นอะไร จะวีนฉันเพื่อ?”“ฉันอิ่มแล้ว” ไอ้ตังลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าเป้สะพายบ่า “กินกันสองคน คงจะดีกว่า”“ตัง”เรียกชื่อร่างสูงเสียงแผ่วเบาขณะไอ้ตังเดินออกจากร้านไป ฉันได้แต่สับสนและงุนงงกับเหตุกา

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 10 เรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน [50%]

    Jake Lack #10เรื่องจริง ไม่ใช่ฝันพรึ่บ‘อยู่ข้างๆ พี่ ได้ไหม’“เรื่องจริงหรือความฝันกันแน่วะเพิร์ล”ฉันกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียงนอน สลัดผ้านวมที่นอนคลุมโปงและมองไปรอบห้อง พลางยกมือตบแก้มตัวเองสองทีก็พบว่าคำพูดของพี่เจคยังคงวนเวียนในหัวสมอง เวลานี้ตีสามกว่าแล้ว ฉันยังข่มตานอนไม่หลับเลยให้ตายสิ!“คนบ้า พูดจาอะไรก็ไม่รู้”ให้หลังจากพี่เจคพูดคำนั้น เราสองคนก็แทบจะไม่พูดอะไรเลยจนพี่เจคพาฉันไปกินข้าวและพามาส่งที่หน้าปากซอยเข้าบ้าน ฉันเองก็อึ้งและอึ้ง จนกลายเป็นคนหูหนวกตาบอดขึ้นมาทันที พอเจอยายนวลกับไอ้ตังที่พอเห็นฉันก็บ่นยับว่าทำไมกลับช้าบลาๆ ก็นะไม่มีเวลาจะเถียงมันกลับ กลายเป็นว่าเหมือนชีวิตหยุดสตั๊นไปแปบหนึ่งกว่าจะชาร์จพลังกลับมาได้ จนถึงตอนนี้ข่มตาก็ยังไม่หลับเลยเอี้ยวตัวเปิดโคมไฟลิ้นชักหัวเตียง สายตาเหลือบไปเห็นกล่องบุหรี่ที่ฉันยังบ้าเก็บของเขามาทั้งที่ควรทิ้งมันไปได้แล้วใช่ปะ พอเห็นแบบนี้พอจะโยนทิ้งถังขยะมันก็ทิ้งไม่ลงอะ จำต้องเปิดลิ้นชักและโยนมันใส่เข้าไปแทน“เจอกันอีก คงต้องถามให้ชัดๆ ไปเลยว่าที่พูดจริงหรือแค่กำลังอ่อนไหว”ใช่ พี่เจคอาจจะกำลังอ่อนแอหรืออ่อนไหวจากคำพูดของป้าปาก

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 2 เจคแลค [50%]

    Jake Lack #2เจคแลค“นั่นเอ็งเอาเสื้อใครมาน่ะเพลิน”“อ๋อ” หันไปสบตากับยายนวลเมื่อเห็นว่าฉันเอาเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูออกจากกระเป๋าผ้า แขวนไว้ตรงขอบจับประตูตู้เสื้อผ้า ภายในห้องเช่ามันไม่ได้แคบมากขนาดนั้นนะ เพราะพื้นที่หลังบ้านกว้างขวางพอที่จะเป็นโซนสำหรับอบคุกกี้กับทำขนมหรืออาหารขาย ส่วนภายในจะมีห้อ

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 1 รุ่นพี่วิศวะโยธา [100%]

    “โอ๊ย ทำไมมันซวยแบบนี้วะเนี่ย” ลืมคืนให้เขาได้ไงกัน ประเด็นคือจะให้วิ่งกลับไปคืนทั้งที่วิ่งหนีเขามาเนี่ยนะ อยากจะบ้าตายของแท้เลยพรนับพัน! วันนี้ยังไม่ใช่วันที่ฉันจะต้องเอาเสื้อช้อปไปคืนเขาฉะนั้นขอยัดเก็บลงกระเป๋าสะพายผ้าสีเทาของตัวเองก่อนก็แล้วกันหมับ“กรี๊ด!”“กรี๊ดทำบ้าอะไรวะเพิร์ล ฉันเองเว้ย” ว

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 1 รุ่นพี่วิศวะโยธา [70%]

    ตูมจังหวะที่ตัวตะกวดมันตกใจเสียงกรีดร้องของฉันก็วิ่งลงบึงไปทันทีและฉันก็ทิ้งตัวลงนั่งฟุบลงบนพื้นหญ้าที่ถูกตัดจนเกรียนพลางยกมือทาบทับตำแหน่งหน้าอกด้านซ้าย เนื่องจากหัวใจเต้นแรงจากความตื่นกลัวและรวมไปถึงการลากผู้ชายที่ตัวโตกว่าฉันประมาณร้อยเท่าได้ เขาลุกขึ้นนั่งจึงลอบมองแผ่นหลังกว้างซึ่งเสื้อช้อปสีแ

  • Jake Lack วิศวะไร้รัก   วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 1 รุ่นพี่วิศวะโยธา [30%]

    Jake Lack #1รุ่นพี่วิศวะโยธาฯ“ยาย!”“จะตะโกนแหกปากลั่นห้องทำไมไอ้ตัง”“หาเสื้อนักเรียนไม่เจอ ยายเอาไว้ไหนอะ”“ในตู้ไง ไม่แหกตาดูก่อนเล่า ไอ้เด็กคนนี้” ร่างสูงของเด็กหนุ่มวัย 18 ปี ทำหน้าบูดบึ้งและหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้านต่อ ส่วนฉันก็หันมาสบตากับยายนวลวัย 73 ปี กำลังนั่งเตรียมของสำหรับทำขายในช่วงเช

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status