วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 4 รับผิดชอบ [100%]

“ใช่ๆ ผีเข้า แบบพอหนูโยนตะกร้าเสร็จ ผีออกเลยพี่ หนูกลัวก็เลยหนี”

“คิดว่าควายมันเชื่อไหม” คำตอบคือไม่อยู่แล้ว เพราะควายมันฟังไม่รู้เรื่อง พอเห็นปฏิกิริยาของพี่เขาแล้วฉันเดาใจเขาไม่ถูกและอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดหรือรู้สึกยังไง แววตาคมจดจ้องมองเหมือนมหาสมุทรที่นิ่งสงบรอวันคลื่นจะถลาเข้าใส่  “ไปสถานีตำรวจ”

“มะ ไม่นะพี่หนูขอโทษ!” เขากำลังจะลากฉันไปโรงพักใช่ปะ บอกเลยว่าจะไม่ทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่จึงต้องใช้การแสดงที่ไม่รู้ว่าตัวเองแสดงห่วยแตกแค่ไหนถึงทำให้พี่เขาคลายมือที่ขยุ้มคอเสื้อฉันและเปลี่ยนมายืนกอดอกมองแทน “บ้านหนูจนมากพี่ก็รู้ใช่ไหม หนูต้องทำขนมขาย”

“แล้ว”

“หนูไม่มีเงินซ่อมกระจกรถ แต่หนูยืนยันคำเดิมนะว่าคนที่ทำมันไม่ใช่หนูอะ ผีต่างหากที่ทำ” โทษผีก็เอานะ ขอเอาตัวรอดก่อนก็แล้วกัน ฉันเม้มปากตัวเองพลางบีบน้ำตาที่ไม่มีสักหยดทำหน้าให้น่าสงสารขณะจับมือหนามากอบกุมเอาไว้ มือใหญ่มากตบฉันทีคือตายแน่นอน “ชีวิตหนูรันทดมาก ต้องปากกัดตีนถีบพี่รู้ไหมว่าเงินเก็บหนูมีน้อยสุดๆ ถ้าพี่แจ้งตำรวจ หนูต้องติดคุกกินข้าวแดงแน่ๆ”

“ก็ดี” ฉันถึงกับขมวดคิ้วสบตากับรุ่นพี่วิศวะ “จะได้มีข้าวกินสามมื้อ”

คนใจร้าย ใจดำที่สุด! ได้ฟังขนาดนี้ยังกล้าส่งฉันเข้าคุกอีกเหรอ

“พี่ไม่เชื่อถามญาติหนูก็ได้นะ ว่าหนูเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้ว ผีเข้าอะ”

“อย่ามาไร้สาระ” ไม่เชื่อแถมยังบอกว่าไร้สาระอีกต่างหาก เอาไงดีเพิร์ลพอคิดไม่ออกฉันก็เลยก้มหน้าคว้ากล่องแซนวิชในกระเป๋ายื่นให้รุ่นพี่วิศวะ เขาหรี่สายตามองพลางยังคงสีหน้าราบเรียบ

“กินแซนวิชก่อนสิคะ จะได้อารมณ์ดีเนอะ”

“...”

“ค่อยๆ คุยกันนะคะ หนูมีนมด้วยนะ” เอาของกินล่อคิดว่าจะได้ไหมเนี่ยเพิร์ลคำตอบคือ... ได้ผลเว้ยทุกคน รุ่นพี่วิศวะรับกล่องแซนวิชและเดินนำฉันไปยังโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและวิ่งดุ๊กดิ๊กเหมือนหมา ตามเขาไปนั่งมองร่างสูงที่หยิบแซนวิชขึ้นมากัดเข้าปากตามด้วยนมจืดที่อุตส่าห์ซื้อมากินเองแท้ๆ “หนูรู้ว่าค่ากระจกรถพี่ซ่อมมันแพงมาก หนูคงไม่มีปัญญาหาเงินมาชดใช้ได้ งั้นหนูขอเลี้ยงข้าวตอบแทนได้ไหมคะ”

พี่เขาไม่พูดอะไรเคี้ยวแซนวิชหน้านิ่งและล้วงมือหยิบกระดาษที่พับเป็นสี่เหลี่ยม คลี่มันให้ฉันดูพลางเอานิ้วจิ้ม

“เลี้ยงกี่มื้อ” คำถามของเขาแล่นเข้ามาในกายของฉัน ขนลุกทันทีที่เห็นราคาซ่อมกระจกรถสปอร์ต

“สะ สามหมื่นห้า!” โคตรพ่อโคตรแม่แพงบรรลัย

“กี่มื้อ” ร้อยมื้อก็ไม่จบไม่สิ้นแน่นอน ฉันบอกเลยว่าร้อยมื้อก็คือเลี้ยงข้าวเขาไปตลอดปีหรือตลอดไปกันล่ะเนี่ย

“หนู...” สบตากับรุ่นพี่ที่พลิกกล่องแซนวิชอ่านสติ๊กเกอร์ เอายังไงดีเพิร์ลถ้าหากพี่เขาตกลงให้เลี้ยงก็ต้องเลี้ยงปะ ดีกว่าเสียเงินเป็นก้อนเลยนะเว้ย อีกอย่างไม่ต้องเข้าคุกเข้าตะรางอีกหลักฐานชัดเจนขนาดนั้น ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดแน่นอน

“ตำรวจ” ขู่อีกแล้ว ขู่เก่งยิ่งกว่าแมวอีกนะ พ่อแมวดำ! “เพลิน”

“หนูชื่อเพิร์ล พี่...” เอ่อ พี่เขาชื่ออะไรไม่เคยถามเลยแหะ

“เจค”

“เรียนวิศวะโยธาปีอะไรคะ”

“สาม” วิศวะโยธาถูกต้องแต่ไม่คิดว่าอยู่ปีสามนะเนี่ย ช่างเรื่องนี้ก่อน เอาเรื่องปัจจุบันให้รอดนะเพิร์ล “เริ่มวันนี้”

“คะ! วะ วันนี้เลยเหรอ”

“ไปโรงพัก”

“ได้ค่ะ หนูเลิกเรียนบ่ายโมงพอดีเป๊ะ หนูจะมาหาที่คณะนะคะพี่เลือกร้านรอได้เลยหนูพร้อม” ฉันยิ้มให้กับพี่เจคที่จ้องหน้าฉันพลางหลุดขำออกมา เพราะปากยิ้มแต่ประเด็นคือน้ำตาคลอเบ้าแล้วตอนนี้ ถึงเขาจะไม่แจ้งตำรวจจับในทันทีพอเอามาขู่กันแบบนี้ก็กลัวขี้หดตดหาย

“จำไว้” พี่เจคลุกขึ้นกระดกนมจืดวางให้ฉันเก็บเอาไปทิ้งให้ “ทำผิดต้องยอมรับ ไม่ใช่หนี”

“...”

“ตอนนั้นไม่หนี คงเคลียร์ได้” ฉันผิดเองแบบเต็มๆ เลยใช่ไหม ก็คนมันพลาดและตกใจนี่นา คิดว่าการหนีปัญหามันจะทำให้ฉันไม่ถูกตามล่าสุดท้ายความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย “เจอกันบ่ายโมง เพลิน”

“หนูชื่อเพิร์ลนะ”

“ไม่สน”

พูดจบก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์จากไป ทิ้งฉันไว้กับกล่องแซนวิชที่ว่างเปล่าและขวดนมจืดที่ถูกดื่มจนหมด พอคิดว่าตัวเองจะต้องเลี้ยงข้าวเขาให้ครบสามหมื่นห้าพันบาท อยากจะเรียกไอ้โจ๊กขึ้นมาจากบึง มาแทะเนื้อฉันเถอะ!

“ยายหนูขอกลับช้าหน่อยนะ พอดีหนูต้องคุยกับอาจารย์เรื่องรายงาน”

(“เอ็งไม่ต้องมาทำเสียงหงอยเลย ข้าทำคุกกี้เอง ส่วนแซนวิชเอ็งค่อยกลับมาทำก็ได้”)

“ยายไม่ต้องรีบนะ ยังไงหนูก็ต้องหารถไปสนามอะ รถเข้าอู่หลายวันด้วย”

(“เออๆ เอ็งน่ะตั้งใจเรียนเถอะ ไม่ต้องห่วง ข้าเรียกนังแป้นมาช่วยแล้ว”)

“หนูจะรีบกลับนะยาย” ถ้าหากยายรู้ว่าฉันหนีไปเลี้ยงข้าวผู้ชายคงจะบ่นยับน่าดูเลย แต่จะให้ยายนวลรู้เรื่องที่ฉันทำกับพี่เจคไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นยายคงต้องเอาเงินเก็บที่มีของยายชดใช้แน่ เพราะงั้นเรื่องนี้ฉันเป็นคนก่อก็ต้องรับผิดชอบแบบแมนๆ ไปดิ ถึงตอนแรกจะทำตัวขี้ขลาดตาขาวก็ตามที จะให้พี่เจคมามองว่าฉันปัดความรับผิดชอบไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อวางสายจากยายนวลฉันก็เดินมาหยุดที่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยืนรอพี่เจคอยู่ประมาณสิบนาทีเขาก็ออกมาพร้อมกับผู้ชายอีกสองคนที่หน้าตาหล่อมากๆ อยู่ด้วยกันสามคนนึกว่าเทวดาลงมาจุติเถอะ พี่เจคเห็นฉันยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเศร้าๆ เขาก็ไม่คิดจะสงสารกันเลยสักนิดเดียว ไม่มีเลยนะคนเราแล้งน้ำใจอย่างหาที่สุดไม่ได้!

“นึกว่าจะหนี”

“หนูไม่หนีแล้ว” บอกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“นี่มึงรู้จักกับน้องเขาด้วยเหรอไอ้เจค” พี่ผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นๆ คนนี้เอ่ยถามพี่เจค เคยเห็นที่ไหนกันนะนึกไม่ออกแหะ เขามองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าพลางอมยิ้ม “พี่ชื่อโฬม ไอ้ที่มัดผมชื่อเกียร์ เป็นเพื่อนไอ้เจค”

“หนูชื่อเพิร์ลค่ะ”

“เพลิน”

“หนูบอกว่าหนูชื่อเพิร์ล พี่เจคเรียกมั่วอะ”

“ตกลงชื่ออะไร?” พี่เกียร์ที่ผมยาวมัดรวบไว้กลางศีรษะเอ่ยถาม พลางพ่นควันบุหรี่ออกจากริมฝีปากแดงคล้ำ

“น้องเพลิน” พี่โฬมเป็นคนเรียกและใช่ เหมือนโดมิโนอะพอโดนดีดให้ล้มหนึ่งอันก็ล้มตามๆ กัน กลายเป็นว่าฉันถูกเพื่อนพี่เจคเรียกว่าเพลินเรียบร้อย “เอ๊ะเดี๋ยวนะ หนูทำคุกกี้ขายที่สนามปะ ทำไมพี่คุ้นหน้าหนูจัง”

“ชะ ใช่ค่ะ”

“จริงด้วย!” เอาแล้วเพิร์ล ลูกค้ารวยๆ เพิ่มอีกหนึ่งปะเนี่ย “พี่เป็นคู่หมั้นนินิว เมียพี่ชอบคุกกี้หนูมาก”

“อ้อ หนูก็ว่าคุ้นๆ พี่เพราะเคยเห็นพี่ด้านหลังยืนกับพี่นิวตอนดูแข่งรถ” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้กับพี่โฬม อะไรจะโลกกลมแบบนี้อะ “อย่าบอกนะคะว่าพี่นิวก็เรียนที่นี่”

“ถูกต้องนะครับ แต่นินิวยังไม่เลิกเรียน”

“ดีจัง หนูเรียนที่เดียวกับพี่นินิวด้วย พี่เขาใจดีกับหนูมากเลยค่ะ”

“ไปได้แล้วเพลิน” บอกว่าชื่อเพิร์ลไม่คิดจะฟังกันเลยหรือไงพี่เจค!

“เดี๋ยวดิ ตกลงมึงรู้จักกับน้องเพลินได้ไงเนี่ย”

“ขี้เกียจเล่า” พี่เจคตัดบทและเดินนำฉันไปเพียงแค่สามก้าวก็หันมา “เร็ว”

“ค่ะๆ หนูไปก่อนนะคะพี่โฬม” ดูแล้วพี่โฬมเป็นมิตรสุดเลยนะเนี่ย ส่วนพี่เจคเหรอมิจฉาชีพ! (ตัวเองมากกว่า)

*--------------------------------------------------------*