วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 3 คุกกี้เสี่ยงทายหรือเสี่ยงตาย [100%]

ไอ้ตังอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงขาดห้วง ส่วนฉันเองก็หยุดดีดดิ้นและนิ่งค้างไปแปบหนึ่งเมื่อรถของรุ่นพี่วิศวะหรือเจคแลคจอดรถทันทีที่ตะกร้าสแตนเลสปลิวหลุดออกจากมือ มันไม่น่าจะปลิวไปไกลขนาดที่ว่า... ปักโดนกระจกรถด้านหลังของเขาจนฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยิ่งไปกว่านั้นรถของพี่เขาจอดกึกกระทั่งร่างสูงเปิดประตูรถลงมามองตะกร้าสแตนเลส

“ขะ ขึ้นรถไอ้ตัง”

“อะไรนะ”

“บอกให้ขึ้นรถไงโว้ย!”

ตะโกนให้ไอ้ตังที่ยืนเอ๋ออยู่ขึ้นรถและสตาร์ทขับออกไปทันทีโดยไม่สนใจว่ายางมันจะแบนหรือถูกบดจนพัง ฉันสนแค่ว่าตอนนี้ตัวเองต้องหนีไปให้เร็วที่สุด จึงเหยียบคันเร่งรถขับผ่านรุ่นพี่วิศวะที่ยืนหยิบตะกร้าสแตนเลสออกพร้อมชิ้นคุกกี้ที่ติดลอยไปด้วย เขาเหลือบมองฉันผ่านกระจกรถที่หวังขับหนีโดยเร็วที่สุด สายตาก็มองกระจกหลังไปด้วยจึงเห็นว่ารุ่นพี่ไม่ได้ขับรถตามจี้มา

“เพิร์ล เธอทำบ้าอะไรวะ รถแพงนะเว้ย”

“ถึงต้องหนีไง”

“เวรเอ๋ย! กระจกรถหรูๆ แม่งแพงจนขายของเป็นปีก็หามาใช้เขาไม่ได้นะ”

“เลิกโวยวายสักทีได้ปะ ฉันกำลังใช้สมาธิ” ในการบังคับรถที่ยางมันบดจนรถเซไปเซมาจนลงข้างทางอยู่แล้ว แค่คิดว่าขับออกมาได้ไกลพอควรจึงหักเลี้ยวรถจอดพลางพ่นลมออกทางริมฝีปาก ไหนๆ ก็บดยางเกือบถึงตัวเมืองแล้ว คิดได้ว่าต้องติดต่อใครสักคนฉันก็เลยกดต่อสายหาเมืองเหนือเพื่อนสุดเลิฟที่โทรไปไม่กี่วิก็รับสาย “ห้ามบอกยายนวล โอเคปะ รู้กันสองคน”

“เพิร์ล เจคแลคแม่งจำหน้าพวกเราได้แน่ จะไปขายของที่สนามได้ไงวะ”

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“จัดการยังไง เล่นเขวี้ยงตะกร้าไปปักคากระจกเขาแบบนั้นอะ!” ไอ้ตังยกมือกุมศีรษะตัวเองราวกับเคร่งเครียด เออ ฉันก็เครียดเหมือนกันนั่นแหละ “หนีมาแบบนี้เขาแจ้งตำรวจจับมีหวัง...”

“แกอย่าเพิ่งคิดไปไกลดิ ใครจะไปคิดว่าตัวเองจะแม่นขนาดนั้นวะ!”

“ใครใช้ให้เธอโมโหเขาวะ เขาจะช่วยหรือไม่มันก็สิทธิ์ของเขา เธอไม่มีสิทธิ์ไปทำลายข้าวของเขานะเว้ย”

“คนมันโมโหนี่นา” บ่นอุบก่อนจะเห็นแสงไฟกระพริบด้านหลัง พอเห็นร่างสูงที่ลงจากรถมาฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ลงจากรถไปหาเมืองเหนือที่รีบมาทันทีพร้อมรถลาก “ขอบใจนะเมือง”

“ไม่เป็นไร เธอกำลังลำบากจะให้ทิ้งเพื่อนแล้วตัวเองปาร์ตี้หัวราน้ำก็ไม่ได้ปะ”

“เพื่อนเลิฟ” ฉันเม้มปากพลางทำหน้าจะร้องไห้ “รักนายว่ะ”

“ขนลุกนะเว้ย ไปขึ้นรถดิ เดี๋ยวเคลียร์เรื่องรถให้”

เมืองเหนือเอามือลูบแขนตัวเอง ฉันกับไอ้ตังจึงพากันขึ้นมานั่งบนรถบีเอ็มฯ สี่ประตูสีดำของเมืองเหนือ ทันทีที่ฉันเข้ามานั่งที่ด้านข้างคนขับก็หันไปสบตากับไอ้ตัง “ยายถามฉันตอบเอง”

“เออ เคลียร์เองเลยนะฉันไม่ขอยุ่ง” ปัดความรับผิดชอบกันสุดๆ เลยไอ้เด็กเปรต! “ถ้าเจคแลคทำให้เราสองคนไปขายของในสนามไม่ได้ก็โทษความโง่เง่าของตัวเองก็แล้วกัน”

“บอกจะจัดการเองไง ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก” ถึงเขาจะเป็นนักแข่งก็ไม่ใช่เจ้าของสนามปะ เพราะคุณเต้เป็นคนอนุญาตให้เข้ามาขาย ส่วนเรื่องที่ฉันทำกระจกเขาร้าวมันก็แค่นิดเดียวเอง... มั้ง เรื่องนี้มันนอกประเด็นสนามไปแล้วไง

“แม่งทำอะไรไม่เคยจะคิดหน้าคิดหลัง”

“อย่าเล่นหัวได้ไหมวะ!” ไอ้ตังเอานิ้วจิ้มศีรษะฉันจำต้องปัดมือมันออกพัลวัน แถมมองค้อนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ใครมันจะไปรู้ว่าจะซวยขนาดนั้นอะ”

“ตะกร้าสแตนเลสเลยนะเว้ยเพิร์ล ถ้าพลาสติกก็คงไม่เครียดหรอก” ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองพลางเอามือลูบศีรษะ

“ฉันจะไม่ให้แกมายุ่งเรื่องนี้เลย พอใจปะ”

“เออ! ฉันเองก็ไม่ได้เกี่ยว ไม่ได้เป็นคนสั่งแถมห้ามด้วยซ้ำ”

“คนดี ดีเหลือเกิน” ประชดประชันแกมเหน็บแนมมัน โอเค ฉันจะรับผิดชอบเรื่องที่ตัวเองก่อเอง “กล้าทำก็กล้ารับ”

“แล้วเมื่อกี้หนีเขามาทำหอกไร” มันจ้องหน้าฉันพลางยักไหล่ไหว “หนีเพื่อ?”

“กะ ก็แค่กลับมาตั้งหลักก่อน”

“เหอะตั้งหลัก หนีชัดๆ” ไม่ได้หนี บอกแล้วไงว่าไม่ได้หนีแค่กลับมาตั้งหลักว่าจะเอายังไงต่อต่างหาก “กระจกรถสปอร์ตราคาเปลี่ยนไม่ล่อเป็นแสนเหรอ โหย กูอยากจะบ้าให้รู้แล้วรู้รอด”

“เลิกคิดเรื่องนี้แล้วเงียบปากซะ”

สั่งให้ไอ้ตังเงียบปากเนื่องจากเมืองเหนือเพื่อของฉันกลับขึ้นรถมาบอกว่ารถจะต้องเอาเข้าอู่ เพื่อนจะจัดการให้ ฉันเลยบอกว่าแค่ซ่อมยางพอนะทำอย่างอื่นไม่มีเงินจ่ายหรอก เมืองเหนือก็เลยตกลงจากนั้นเพื่อนก็ขับรถมาส่งฉันที่ห้องเช่า เห็นยายนวลกำลังนั่งชะเง้อมองพวกเราว่าทำไมถึงกลับมาช้า บนแคร่ไม้ตัวเดิมมีฝาชีสีน้ำเงินครอบอาหารอยู่ ไอ้ตังไม่รีรอที่จะลงจากรถไปก่อนเพราะความหิวโซ

“สวัสดีครับยายนวล”

“อ้าว หนุ่มเมืองเหนือเอง” ยายนวลฉีกยิ้มกว้างที่เมืองเหนือเดินไปสวมกอดยายนวล “เป็นไงมาไงเนี่ย”

“เพิร์ลโทรหาผมน่ะครับ รถมีปัญหาเลยเอาเข้าอู่”

“อ้าวเรอะ”

“ไม่เป็นไรหรอกยาย แค่ยางแบน” ตอบยายนวลที่เอ่ยปากชวนเมืองเหนือกินข้าวด้วย แต่เพื่อนต้องรีบกลับไปงานปาร์ตี้ต่อก็หมุนตัวเดินกลับไปที่รถพร้อมหิ้วถุงพลาสติกส่งมาให้ฉัน

“สติ๊กเกอร์ที่สั่งทำเสร็จละ”

“เท่าไหร่บอกในไลน์นะ เดี๋ยวโอนให้”

“เค งั้นฉันไปก่อน”

“ขอบใจนะเมือง” โบกมือให้เพื่อนที่ยกมือไหว้ลายายนวล ก่อนที่ฉันจะขยับไปนั่งใกล้ๆ และดึงสติ๊กเกอร์วงกลมขนาดเท่าเหรียญห้าบาทขึ้นมาดูพื้นสติ๊กเกอร์จะเป็นสีขาวและตรงกลางจะเป็นรูปคุกกี้กับแซนวิชที่เมืองเหนือออกแบบให้ พร้อมชื่อ ‘พาเพลินคุกกี้ & แซนวิช’ ตามด้วยเบอร์โทรของฉันด้านล่าง “เป็นไงยาย สวยปะ”

“เออ ดีๆ” ยายนวลดันกรอบแว่นสายตาและยื่นสติ๊กเกอร์ออกห่างเพื่อชมความสวยงาม

“ตอนแรกหนูจะเอาชื่อยาย แต่เมืองเหนือกับตาลบอกว่าแบบนี้เก๋กว่า”

“โอ๊ย เอ็งไม่ต้องมาใช้ชื่อข้า ชื่อเอ็งน่ะดีแล้ว”

“มันก็ไม่ใช่ชื่อเพิร์ลอยู่ดีปะยาย พาเพลินนะ” ไอ้ตังเถียงขึ้นมาพลางหยิบไก่ทอดเข้าปาก

“แล้วมันไม่ใช่ชื่อไอ้เพลินตรงไหนไอ้ตัง” ยายนวลดึงแว่นสายตาออกพลางยกมือตบที่ศีรษะมันจนไก่หลุดออกจากปาก ฉันถึงกับหลุดขำทันที “ชื่อมันก็ถูก”

“บอกว่าเพิร์ลไม่ใช่เพลิน”

“เพลินน่ะดีแล้ว ยายนวลเรียกแบบนี้ก็ใช้ชื่อนี้ไปเลย การค้าแบบปังๆ” เพราะออกเสียงค่อนข้างยากสำหรับคนแก่ ยายนวลจึงเรียกฉันด้วยชื่อเพลินตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ถึงได้บอกไงว่าคนเดียวที่เรียกฉันได้นะ “พรุ่งนี้หนูทำคุกกี้กับแซนวิช จะเอาแปะบนกล่องเลย เพิ่มมูลค่าสินค้าของเรา”

“เดี๋ยวนะ ข้าไม่เห็นตะกร้าที่ใส่ไปขายของ ไม่ได้หยิบจากรถมาเรอะ”

“เอ่อ...” พอยายนวลถามหาตะกร้าฉันก็สบตากับไอ้ตังที่ทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้ “หนูลืมไว้ที่รถน่ะยาย”

“กินข้าวได้แล้ว จะได้เข้าห้องไปพักผ่อนกัน”

ฉันมองหน้าไอ้ตังพลางชี้หน้ามันที่แลบลิ้นให้ พออาหารที่กินลงท้องจนอิ่มเราก็ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน พอฉันเข้ามาในห้องก็หยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำออกมานอกห้องเพื่อเข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านหลัง เมื่ออาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยก็ต่อด้วยไอ้ตังที่เอาหัวโขกศีรษะฉันจนเจ็บ จะตามเข้าไปยำมันก็ปิดประตูใส่หน้าฉันจนลมตีอย่างแรง

เห็นยายนวลนอนดูทีวีหลังจากปิดประตู จึงกลับเข้ามาในห้องพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงขณะกำลังเอาผ้าเช็ดเส้นผมสีดำของตัวเอง ภาพที่ตัวเองก่อเรื่องกับรุ่นพี่วิศวะก็ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด จริงๆ เริ่มเครียดแล้วดิเพิร์ล เพราะความโมโหหิวหรือเป็นเพราะว่าเขาเมินเฉยต่อการช่วยเหลือกัน อย่างน้อยก็มีน้ำใจถามไถ่กันสักนิดก็ยังดี แต่เขาไม่มีเลยมันก็เลยทำให้ฉันโกรธจนเผลอทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัย

สติหน่อยเพิร์ล... เขาเป็นนักแข่งรถใช่ปะ คงไม่ได้มายุ่งเรื่องบนอัฒจันทร์หรอก พอคิดตามที่ไอ้ตังบอกว่ากระจกรถสปอร์ตสุดหรูราคาเป็นแสน ฉันก็ห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงทันทีจึงกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดูเงินเก็บจากการขายของที่แยกเป็นส่วนๆ สำหรับเอาไว้สำรองยามเดือดร้อนแบบที่บ้านเดือดร้อนจริงๆ นะ เงินน่ะมันมีอยู่ประมาณสองหมื่นกว่าบาท แค่คิดว่าต้องเอาเงินก้อนนี้ไปชดใช้ค่ากระจกฉันก็อยากจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด

จะปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไปตลอดเหรอเพิร์ล มันดูเป็นคนที่แย่แบบหาที่สุดไม่ได้เลย เครียดจนคิดอะไรไม่ออกแล้วดิ ควรลืมมันไปดีปะ... เออใช่ๆ ลืมดีกว่า หลับตาตื่นขึ้นมาก็คงเป็นแค่ฝันนั่นแหละ

*-----------------------------------------------*