วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 9 ชีวิตของพี่เจคที่โคตรจะซับซ้อน [30%]

Jake Lack #9

ชีวิตของพี่เจคที่โคตรจะซับซ้อน

มาถึงสนามแข่งรถก่อนบ่าย ฉันก็หอบหิ้วของที่คุณเต้สั่งเข้ามาในสนาม พี่เจคบอกจะรอแถวๆ ใต้ต้นไม้หลังอัฒจันทร์ พอเข้ามาถึงสตาฟก็บอกคุณเต้ให้มาดูข้าวกล่อง พร้อมจ่ายเงินให้กับฉันที่ยกมือไหว้ด้วยความดีใจ จากนั้นอาหารก็ถูกนำไปแจกให้กับนักแข่งที่มาซ้อมกับช่าง ข้าวกล่องมันไม่ได้เหลือหรอกแค่ยายนวลทำแถมมาเผื่ออีกห้ากล่อง ฉันจึงหยิบมาหนึ่งกล่องพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งขวด เดินออกจากสนามจังหวะนั้นก็ปะทะกับใครบางคนที่คุ้นตา

“เพิร์ล”

“พี่...” ชื่ออะไรวะ “พี่เงินใช่ไหม”

“ใช่ครับ น้องมาขายคุกกี้เหรอ”

“เปล่าค่ะ หนูเอาข้าวกล่องมาส่ง ว่าแต่พี่เงินมาซ้อมเหรอคะ” เขาพยักหน้ารับ เอิ่ม คนที่ขยันซ้อมแข่งทีไรก็เป็นรองเจคแลคกับคนที่ชนะทุกรอบดันขี้เกียจซ้อม เหลือจะเชื่อกับเขาจริงๆ

“คุกกี้วันนั้นให้เพิร์ลให้พี่กิน อร่อยมากเลยนะ”

“จริงเหรอคะ!” พอลูกค้าเอ่ยปากชมแบบนี้คนทำก็ดีใจจนเนื้อเต้นเชียวล่ะ

“ไว้ถ้ามาขาย พี่จะอุดหนุน”

“ขอบคุณนะพี่”

ฉันส่งยิ้มให้กับพี่เงิน เขาพยักหน้ารับและเดินสวนฉันเพื่อเข้าไปในสนาม พอทักทายกับพี่เงินเสร็จฉันก็เดินออกมามองหาพี่เจค ยกมือป้องดวงตาเพราะแสงแดดแรงเหลือเกินกระทั่งเห็นร่างสูงนอนเหยียดตัวตรงอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ให้ความร่มรื่น พร้อมสายลมเอื่อยๆ ที่พัดผ่านทำให้อากาศไม่ได้ร้อนมากนัก หากแต่ว่าเป็นฉันนะคงหลับไม่ลงหรอก เดินย่องมานั่งเคียงข้างพี่เจคที่สอดมือเข้าใต้ท้ายทอย เส้นผมสีดำปลิวไสวและดูเครื่องหน้าของพี่เจคตอนหลับเหมือนเจ้าชายนิทราจริงๆ นั่นแหละ

“พี่เจค” วางมือลงบนท่อนแขนและเขย่าเบาๆ “กินข้าวก่อนดิ พี่กินไรมายัง”

“ยัง” ตอบฉันทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิท

“ฝีมือยายหนูเอง ลองชิมดูรับรองว่าอร่อยจนพี่ลืมไม่ลงแน่” พี่เจคลุกขึ้นพลางเอามือเสยเส้นผมตัวเองขึ้น ขยับเอนหลังพิงกับต้นไม้ ชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งเมื่อรับกล่องข้าวไปเปิดดูสีหน้าของเขาก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร แม้กระทั่งตักข้าวเข้าปาก “อร่อยปะ”

“อือ” เป็นคำตอบที่ไม่ยาวและโคตรจะสั้นยิ่งกว่าหางหนู ฉันจึงกอดเข่าที่ชันขึ้นแหงนหน้ามองแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านใบหน้าและมีใบไม้บางส่วนที่แห้งคากิ่งไม้ร่วงโรยลงมาไม่มาก ทว่าก็ทำให้บรรยากาศดูสดใสขึ้นว่าไหม

“อากาศดีแบบนี้ เราน่าไปปิกนิกกันนะคะ”

“ออกเงิน”

“เหอะ พี่เจคหน้าเงิน”

“ค่าซ่อมกระจก” เขาเคี้ยวข้าวจนแก้มป่อง พอเห็นว่ามุมปากมีเมล็ดข้าวติดอยู่ฉันก็หัวเราะในลำคอพลางเอื้อมมือหยิบข้าวเม็ดนั้นออกและวางมันลงในกล่องตามเดิม การกระทำของฉันส่งผลให้พี่เจคจ้องหน้ากันนิ่งๆ ใช่ ฉันน่ะไม่เคยต้านทานแววตาที่ลุ่มลึกของพี่เจคได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นนัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นอีก เล่นงานหัวใจของฉันจนเต้นโครมครามราวกับกลองรบ จำต้องรีบเสมองไปทางอื่นสอดมือทาบทับตำแหน่งหน้าอกซ้ายที่เต้นแรงเสียจนแทบจะหลุดออกจากอก “ไปไหนต่อ”

“ไปขายแซนวิช”

“ที่ไหน”

“อยากไปด้วยกันไหมคะ น่าสนุกนะ” พี่เจคส่ายหน้าไปมา

“ง่วง”

“เอาแต่นอนเป็นเด็ก” ฉันบ่นพี่เจคพลางทำหน้าบูดใส่เขา “โลกใบนี้มีอะไรให้พี่เจคทำอีกเยอะแยะเลย นอกจากแข่งรถ”

“...” เขาตักข้าวกินราวกับฟังฉันพูดมากกว่าเขาพูดเอง

“มีหนูอยู่ด้วยทั้งคน โลกที่พี่เจคว่ามันน่าเบื่อ มันจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป”

“เช่น”

“ทำกระจกรถพี่เจคแตก” พูดจบฉันก็ระเบิดหัวเราะออกมาพลางเอามือทาบทับหน้าท้องของตัวเอง พอหันกลับไปมองพี่เจคก็พบว่าเขายกยิ้มมุมปาก ฉันจึงชี้นิ้วไปหาเขาที่ตักข้าวเข้าปาก “เห็นไหม พี่เจคยิ้มด้วย”

“ประสาท”

“ไปนะคะ” เกาะแขนพี่เจคพลางเขย่าเบาๆ “หนูเลี้ยงชานม”

“...” พี่เจคยังคงเงียบและตักข้าวกินคำสุดท้าย

“ไม่ให้หนูเลี้ยง ค่าซ่อมกระจกจะหมดช้านะ” ฉันทำตาปริบๆ ใส่พี่เจคหวังว่าจะน่ารักในสายตาของเขาบ้าง คำตอบคือไม่ทำให้พี่เจคหวั่นไหวเลยมีแต่ตัวเองนี่ล่ะที่หวั่นไหวเอง “พี่เจคไปยืนให้กำลังใจหนูก็ได้”

“น่ารำคาญ” ปากก็บอกว่าน่ารำคาญแต่คำตอบที่ได้กลับสวนทางกัน

“พี่เจครู้เบอร์โทรหนูได้ไงอะ”

“สติ๊กเกอร์” หมายถึงสติ๊กเกอร์ที่แปะบนกล่องแซนวิชสินะ

“เซฟเบอร์หนูไว้เลยนะ หนูก็จะเซฟเบอร์พี่เอาไว้เหมือนกัน”

นี่ถ้าใส่เบอร์ยายนวลไปพี่เจคโทรหายายนวลไม่อยากจะนึกภาพเลยนะ ยายคงซักไซ้ฉันมากกว่านี้แน่นอน พี่เจคยกขวดน้ำขึ้นดื่มจนหมดขวด เขาก็ล้วงมือหยิบกล่องบุหรี่ที่เขาชอบสูบขึ้นมาคีบไว้ตรงมุมปากจากนั้นก็จุดไฟแช็ก สูบเอานิโคตินเข้าปอดเฮือกใหญ่เขาก็เอี้ยวหน้าพ่นควันไปทางอื่น

“น้องไม่มา”

“ไอ้ตังมีซ้อมกีฬาค่ะ” ตอบพี่เจค “มันไม่ใช่น้องหนูหรอก จริงๆ แล้วหนูเป็นเด็กที่โดนพ่อทิ้ง”

“หมายถึงยังไง”

“ก็แม่หนูเสียตอนหนูอายุแค่ห้าขวบ ยายนวลกับพ่อไอ้ตังหรือลุงต๋องเป็นคนรับหนูไปเลี้ยงดู” น่าแปลกนะที่ฉันเอ่ยปากเล่าเรื่องส่วนตัวที่อยากจะลืมให้กับคนแปลกหน้าฟัง ใช่ คนแปลกหน้าที่ฟังและไม่คิดจะถามซอกแซก “ส่วนพ่อหนูก็ไปอยู่กับเมียน้อยตั้งแต่แม่หนูยังไม่ตาย แม่ฆ่าตัวตายก็เพราะเขา”

“...”

“หนูเกลียดเขา เกลียดผู้ชายใจโลเลแบบนั้นที่สุด” พูดไปก็รู้สึกคับแค้นใจเสียจนร้อนรุ่มในอก “เอาจริงถึงต่อให้หนูเกลียดเมียน้อยพ่อแค่ไหนที่ทำให้ครอบครัวของหนูแตกแยก แต่คนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้จริงๆ คือผู้ชายมักมากไม่รู้จักพอและใจโลเลอย่างเขามากกว่า”

เหตุผลของฉันมันก็ยังมีอยู่นะ ถึงยังไงการที่ใครบางคนมาทำลายความสัมพันธ์ครอบครัว แม้จะเข้ามาแบบตั้งใจหรือไม่ ฉันก็ต้องโทษคนของตัวเองก่อนถูกไหมล่ะ ถ้าหากไม่ยื่นมือไปเล่นด้วยมันจะจบลงแบบนี้หรือเปล่าล่ะ แต่ก็ช่างมันสิ สำหรับฉันแล้วนะตอนนี้ เวลานี้คือช่วงเวลาแห่งความสุข

“ถึงจะลำบากไปหน่อย แต่การได้เจอกับครอบครัวใหม่ที่ดูแลและไม่เคยทำร้ายจิตใจกัน มันดีจริงๆ นะ” ฉันพูดพลางอมยิ้มเมื่อมองท้องฟ้าที่แสนสดใส พอหันกลับไปมองพี่เจคก็พบว่าเขาเงียบไปเลย แถมใบหน้ายังคงเรียบนิ่งซึ่งปกติก็เรียบนิ่งอยู่แล้วไง เขากำลังเห็นใจฉันอยู่ปะเนี่ยพอเห็นว่าพี่เจคเหม่อจนบุหรี่ไหม้เกือบถึงก้นกรอง ส่งผลให้ขี้บุหรี่ตกลงใส่นิ้วมือของเขาจนพี่เจคสะดุ้งเล็กน้อย

หมับ

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ!” คว้ามือขวาของเขาขึ้นมาดูและเป่าให้ขี้บุหรี่ออกจากปลายนิ้ว พอเห็นว่ามันไม่ทำให้ผิวหนังของพี่เจคแดงหรือไหม้ฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “พี่เหม่ออะไรเนี่ย”

“เปล่า” ส่ายหน้าไปมาและดึงมือตัวเองกลับไป จากนั้นฉันก็เงยหน้ามองพี่เจคที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ไปได้แล้ว”

“ค่ะ”

มองแผ่นหลังกว้างที่เดินไปถึงรถของตัวเอง เมื่อกี้สีหน้าพี่เจคดูแปลกไปกว่าเดิมนะ ถึงจะไม่ได้สนิทสนมกันมากนักหากแต่ว่าใกล้ชิดกันมาก็สักพัก ก็เล็งเห็นว่าพี่เจคดูหน้าซีดมาก ลมแดดเหรอ? หรือเพราะนึกสงสารกับชีวิตอันแสนรันทดของฉันกันแน่ หากเป็นแบบนั้นพี่เจคเองก็มีหัวจิตหัวใจอยู่นะ ไม่ได้เย็นชาและด้านชาเสมอไปนี่นา

“อันนี้ชิ้นละสามสิบห้าค่ะ ทูน่าสลัดกับหมูสับไข่ดาว”

“เอาอย่างละสองชิ้น”

“ได้เลยค่ะ”

ฉันหยิบกล่องแซนวิชที่ลูกค้าสั่งใส่ถุงพลาสติกและยื่นให้กับลูกค้า หลังจากที่พี่เจคขับรถพาฉันออกจากพัทยาและพามาที่ห้างสรรพสินค้าหน้าห้างที่มีคนพลุ่กพล่าน ฉันห้อยกล่องพลาสติกที่มีแซนวิชอยู่ในกล่องและบางส่วนก็หยิบขึ้นมาโชว์ให้กับลูกค้า พอขายแบบไม่มีแผงลอยมันจะค่อนข้างประหยัดพื้นที่ไง นี่ก็ขายได้หลายชิ้นแล้วพอเสมองพี่เจคเขานั่งตวัดขาไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวนั่งกอดอกพลางหลับตาจนคนผ่านไปผ่านมามองเขาราวกับถูกมนต์สะกด

ขนาดหลับยังหล่อลากขนาดนี้ อย่าให้ตื่นนะ! หล่อลากยิ่งกว่า แง้มกล่องแซนวิชอยู่ในกล่องเหลืออยู่เยอะนะเนี่ย มีความคิดดีๆ แล้วดิเพิร์ล

“พี่เจค” ฉันตะโกนเรียกเขาอยู่สองสามครั้งกว่าคนขี้เซาจะตื่น พอเขาเห็นฉันก็ขมวดคิ้วพลางลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นฉันกวักมือเรียกเขาให้เข้ามาหา

“อะไร”

“หนูปวดท้อง” พยายามทำสีหน้าและแสดงละครให้เนียนที่สุด “พี่ขายของให้หนูหน่อย”

“ไม่”

“แต่ว่าหนูจะราดแล้วนะ” ยืนบิดไปบิดมาเต้นเร่าๆ จนพี่เจคขมวดคิ้วราวกับสงสัย “ขายตามราคาที่หนูติดไว้เลย”

“...”

“นะๆ ช่วยลูกหมาน้อยหน่อยนะคะ” ยกมือพนมและถูขึ้นลงจนพี่เจคถอนหายใจ ฉันจึงไม่รีรอให้พี่เจคตอบตกลงรีบเอาสายคล้องคอออกและเขย่งปลายเท้าคล้องคอให้เขาทันทีจนพี่เจคไม่ทันได้ตั้งตัว จัดแจงท่าทางให้พี่เจคยืนขายแบบมัดมือชก “หนูจะรีบมานะ

“เพลิน”

“แปบเดียว”

พี่เจคกำลังจะอ้าปากเรียกรั้งแต่ฉันก็รีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นพลางยิ้มขำเหมือนกับคนบ้า อันที่จริงอยากจะแกล้งเขานั่นแหละ หลับบ่อยดีนักให้ได้ทำอะไรที่แปลกแหวกแนวสักหน่อยคงเข้าท่าดีนะ แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งพี่เจคมากขนาดนั้นไง แวะเข้ามาในห้างเพื่อมาซื้อชานมไข่มุกเลี้ยงเขาเลยนะ ฉะนั้นหวังว่าหน้าตาของพี่เจคจะทำให้แซนวิชที่ฉันทำมาขายหมดเลยนะ พอได้แก้วชานมมาใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที เดินกลับมาก็พบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวท่าทางแลดูผู้ดีมากๆ ราวกับคุณหญิงคุณนายยืนเผชิญหน้ากับพี่เจค สำคัญคือแซนวิชที่เอาขึ้นมาขายมันไม่เหลือแล้วดูจากด้านบนที่ฉันวางเอาไว้ประมาณห้าหกอัน แต่ในกล่องไม่รู้หรอกนะเพราะมันทึบ

คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันทันทีเพราะพี่เจคแลดูมีสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ข้างๆ ผู้หญิงรุ่นป้ามีหญิงสาวที่คุ้นตามากแต่ฉันนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเธอเป็นใคร สีหน้าของเธอยามมองพี่เจคมันค่อนข้างเต็มไปด้วยความห่วงใย ฉันสาวเท้าเข้าไปใกล้ก็ได้ยินบทสนทนาที่เล่นเอายืนเท้าเอวรอดูเหตุการณ์ห่างๆ

“สภาพแกที่ไม่มีคุณท่านคลุมกะลาหัว ตกต่ำถึงขนาดมายืนขายแซนวิชเลยเหรอ” พี่เจคยังคงเงียบและจ้องหน้าผู้หญิงรุ่นป้าที่เบ้ปากใส่พี่เจค “นี่ละนะคนชั้นต่ำยังไงก็เป็นคนชั้นต่ำอยู่วันยันค่ำ”

“คุณป้าคะ พอเถอะค่ะ” หญิงสาวคนนั้นห้ามปรามคุณป้าคนนั้นที่ยืนต่อว่าพี่เจคเสียๆ หายๆ

[30%]

*---------------------------------------------------*