Episode 1 จีบได้ป้ะ?

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ” เสียงทุ้มโทนต่ำค่อนไปทางเรียบนิ่งเอ่ยถามคนในอ้อมแขน

วินาทีนั้นกรรณิการ์คล้ายตกอยู่ในภวังค์ เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติในระยะใกล้ รูปหน้าของเขาดูคมคาย ริมฝีปากหยักบางสีชมพูธรรมชาติ ดวงตาคมดุสีถ่านด้านหลังเลนส์แว่นใสไร้ขอบดูมีเสน่ห์ยากจะต้านทาน

เรือนผมสีดำถูกเซ็ตขึ้นเปิดหน้าผากกว้าง เผยให้เห็นโครงหน้าหล่อได้อย่างชัดเจน ผิวของเขาค่อนข้างขาว แต่ดูเหมือนจะสว่างน้อยกว่าผิวของเธอสักหน่อย

กรรณิการ์มองสำรวจใบหน้าดุจพระเจ้าสร้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวว่าเผลอจ้องเขานานเกินไป แต่เพราะกลิ่นโคโลญจน์อ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากร่างสูงตรงหน้าทำให้เธอไม่อยากผละออก

“ได้ยินรึเปล่าครับ?” เขาถามซ้ำขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวดูเหม่อลอย

คนที่เพิ่งได้สติขึ้นมารีบผละตัวออกจากอ้อมแขนหนา กรรณิการ์กระแอมเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา

ชายหนุ่มตรงหน้าจัดว่าหล่อมาก น่าแปลกที่เธอไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาเขาเท่าไหร่นัก หรือจะเป็นเด็กใหม่ก็ไม่แน่ใจ

แต่ดูจากสถานการณ์แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า...

“ขอโทษนะคะ”

“ไม่เป็นระ-”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ หญิงสาวก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนแล้ว

“ตอนนี้เรายังไม่สะดวกให้จีบน่ะ ไว้ค่อยทักเรามาใหม่นะ” รอยยิ้มหวานพราวเสน่ห์ถูกมอบให้กับชายหนุ่มร่างสูงล่ำ

ซึ่งจากที่คาดคะเนด้วยตาเปล่าแล้วน่าจะไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตร

คนถูกกล่าวหาว่าจะมาจีบยืนนิ่ง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาอ่านยาก

“ขอตัวก่อนนะคะ” กรรณิการ์บอกลาชายหนุ่มที่เพิ่งพบหน้า ก่อนจะเตรียมเดินเลี่ยงเขาออกไป

ทว่า...

“ขอโทษด้วยนะถ้ามันทำให้เธอคิดว่าฉันจะจีบ แต่ว่าเราก็แค่บังเอิญเดินชนกัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น รั้งให้หญิงสาวหยุดชะงักเท้าที่กำลังจะเดิน

และทันทีที่แก้ต่างให้ตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาก็เป็นฝ่ายเดินออกมาจากตรงนั้นก่อน ทิ้งให้หญิงสาวยืนเหม่อ ทำหน้าเหวออยู่ตรงนั้น

ครั้นคิดประมวลผลอยู่ครู่หนึ่ง กรรณิการ์ก็แทบอยากกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง

รสชาติของการถูกปฏิเสธเป็นแบบนี้เองอย่างนั้นเหรอ!

ใบหน้าสวยแสดงสีหน้าบึ้งตึงออกมา พลางมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไปจนสุดสายตา

ทัศนัยเดินกลับมาที่โต๊ะในโรงอาหาร ซึ่งมีเพื่อนสนิทอีกสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่

“ทำไมไปนานจังวะไทม์” เมื่อหันมาเห็นว่าคนที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำกลับมาแล้ว พชรจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“เจอคนแปลก ๆ นิดหน่อย” คนถูกถามตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งดังเดิม

ร่างสูงทิ้งกายลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับเพื่อนสนิททั้งสอง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง ไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใด ๆ ผ่านสีหน้าและแววตาเลยสักนิด

“ยังไงนะ คนแปลก ๆ แบบไหนมึงเล่ามาดิ๊” พอร์ชหรือพชรยังคงซักถามอย่างต่อเนื่อง

ในบรรดากลุ่มเพื่อนสนิททั้งสามคน พชรเป็นคนที่ดูเข้าถึงง่ายที่สุด เพราะภาพลักษณ์เจ้าชู้ของหนุ่มแบดบอยประจำกลุ่ม ทำให้สาว ๆ ต่างกล้าเข้าหาเขามากกว่าคนหน้านิ่งปากหนักอย่างทัศนัย หรือหนุ่มเนิร์ดพูดน้อยอย่างศุภวิชญ์

“ก็แค่ผู้หญิงแปลก ๆ คนนึงหาว่ากูจะไปจีบเขา” ทัศนัยตอบกลับอย่างคนประหยัดคำพูด

“เดี๋ยวนี้เขามีมุกจีบแบบใหม่แล้วเหรอวะ ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะจีบมึง แต่บอกว่ามึงเป็นฝ่ายอยากจีบ เพื่อจะได้หาเรื่องเข้าใกล้มึงอะไรแบบนี้” พชรคิดเป็นเรื่องเป็นราวพลางยกยิ้มขบขันไปด้วย

ได้เห็นเพื่อนรักหน้านิ่งแสดงออกว่ากำลังเบื่อหน่ายกับประเด็นที่พูดคุยกัน ดูท่าแล้วชาตินี้มันคงไม่มีแฟนง่าย ๆ หรอก

พวกเขาทั้งสามคนเป็นเพื่อนสนิทกันมากว่าเจ็ดปีแล้ว นับตั้งแต่เรียนอยู่มัธยมปลายจนถึงมหาวิทยาลัยปีสี่ พวกเขาสามคนก็ตัวติดกันมาตลอด

และในบรรดาสามคนนี้ ทัศนัยเป็นคนเดียวที่ไม่เคยมีแฟนหรือคนคุยมาก่อน อย่าว่าแต่คนคุยเลย แค่พูดกับผู้หญิงให้เกินสามประโยคนั้นก็ยากกว่างัดฝาท่อระบายน้ำเสียอีก

“ไม่รู้สิ ไม่ได้สนใจ” ดวงตาคู่คมภายใต้เลนส์แว่นหลุบมองหน้าจอมือถือของตัวเอง

ทว่าก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นความผิดปกติบางอย่าง

“แหวนกูหาย” ทัศนัยพูดขึ้นเสียงเข้ม เมื่อมองสำรวจมือทั้งสองข้างของตัวเองแล้วไม่พบแหวนสีเงินที่เขาสวมติดนิ้วตลอดเวลา

“ลองหาในกระเป๋าเสื้อกับกระเป๋ากางเกงดูยัง” ศุภวิชญ์ที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นบ้าง

“หาแล้ว” คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม

แหวนวงนั้นมีความสำคัญกับเขามาก เพราะเป็นแหวนประจำตระกูล ซึ่งทัศนัยไม่เคยถอดมันออกจากนิ้วเลยนับตั้งแต่บิดามอบมันให้เขา หากไม่ใช่ตอนอาบน้ำหรือล้างมือ

เดี๋ยวนะ ล้างมือ...

“มึงทำหล่นไว้ไหนรึเปล่า?” พชรช่วยนึกถึงสิ่งที่พอจะเป็นไปได้

พวกเขารู้ถึงความสำคัญของแหวนวงนั้นดี เพราะทัศนัยใส่มันติดตัวตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะสามารถสั่งทำใหม่ได้ แต่เพื่อนเขาคงจะรู้สึกแย่น่าดูที่รักษาเอาไว้ไม่ได้

“นี่นาย”

พลันน้ำเสียงหวานของใครบางคนก็ดังแว่วมาจากด้านหลังของพชรกับศุภวิชญ์ และเมื่อเจ้าของเสียงเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ สองหนุ่มที่กำลังช่วยเพื่อนหาของอยู่ก็ถึงกับตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

กรรณิการ์เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินชนกับเธอเมื่อครู่ พร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้กับเจ้าของใบหน้าหล่อสะดุดตา แถมวาจายังสะดุดใจเธอไม่น้อย

แต่ทว่าเขากลับมีสีหน้าเรียบนิ่ง และไม่แม้แต่จะหันมามองเธอด้วยซ้ำ

คนอะไรหยิ่งเป็นบ้าเลย!

พชรกับศุภวิชญ์หันมองหน้ากัน สลับกับมองหน้าเพื่อนสนิทที่ยังนั่งนิ่ง ก่อนจะเหลือบมองไปยังคนมาใหม่ด้วยความสงสัย

พวกเขารู้จักกรรณิการ์พอสมควร เพราะชื่อเสียง (เสีย) ในมหา’ลัยของหญิงสาวนั้นมีให้ได้ยินอยู่แทบทุกวัน

อย่างเหตุการณ์ที่เธอปฏิเสธคนคุยคนล่าสุดกลางโรงอาหารเมื่อเช้าก็กำลังเป็นที่พูดถึงกันอยู่ตอนนี้ แถมพวกเขาสองคนก็เห็นกับตาเนื้อ มีเพียงทัศนัยที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำและไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรพวกนี้ด้วย

“นี่ ได้ยินไหม เราพูดกับนายอยู่นะ” กรรณิการ์วางมือค้ำลงบนโต๊ะพลางจ้องใบหน้าของอีกคน เพื่อเน้นย้ำให้เขารู้ว่าเธอกำลังพูดกับเขาอยู่

ทัศนัยเงยหน้ามองหญิงสาวด้วยแววตานิ่งเรียบ มีเพียงหัวคิ้วเข้มซึ่งยังขมวดน้อย ๆ เพราะกำลังห่วงของสำคัญ

“มีอะไร” เขาถามเสียงทุ้มห้วนสั้น

ตอนนี้ทัศนัยแทบไม่มีกระจิตกระใจจะคุยกับใครแล้ว เขาอยากรีบตามหาแหวนของตัวเองให้เจอโดยเร็ว

คิ้วเรียวสวยกระตุกเล็กน้อยด้วยความขัดใจกับความประหยัดคำพูดของเขา ราวกับกลัวว่าถ้าพูดกับเธอมากเกินกว่านี้ ดอกพิกุลจะร่วงออกมาจากปากอย่างไรอย่างนั้น

แต่กรรณิการ์ก็เลือกที่กลบเกลื่อนความไม่สบอารมณ์นั้นเอาไว้ในใจ แล้วคลี่ยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะหยิบของบางอย่างออกมาวางตรงหน้าเขา

“นายทำหล่นตรงที่เราเดินชนกันน่ะ” หญิงสาวไขข้อข้องใจให้กับชายหนุ่มไปในตัว

แหวนเงินแท้ฝังเพชรเม็ดเล็ก ๆ ไว้ตรงกลางหนึ่งเม็ด และรอบวงแหวนมีรอยสลักเป็นลวดลายแสนประณีต ด้านในมีนามสกุลของเขาสลักเอาไว้

กรรณิการ์เก็บมันได้ตอนที่เธอเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว และกำลังจะเดินกลับไปที่ตึกคณะ แต่หางตาดันเหลือบไปเห็นแหวนวงนี้สะท้อนกับแสงแดดจนเกินเป็นประกายระยิบระยับ

ซึ่งจากตำแหน่งที่เจอเธอก็พอเดาได้ว่าน่าจะเป็นของผู้ชายที่เดินชนกันก่อนหน้านั้น เธอจึงคิดว่าควรเอามันมาคืนเจ้าของ

แต่เธอไม่ได้เอามาคืนฟรี ๆ หรอกนะ

“ขอบใจ” มือหนากำลังจะยื่นมาหยิบของสำคัญของตัวเองคืน

ทว่าหญิงสาวกลับคว้ามันไปเสียก่อน ทำเอาใบหน้าหล่อเริ่มฉายแววหงุดหงิดออกมาเล็กน้อย

“แค่ขอบใจเองเหรอคะ” คนตัวเล็กจงใจถามอย่างยั่วเย้า

สองหนุ่มที่นั่งมองเหตุการณ์ต่างลอบมองหน้ากันด้วยความสงสัยปนตื่นเต้น เพราะเพิ่งเคยเห็นใครรุกใส่เพื่อนสนิทของพวกเขาขนาดนี้ แถมคนรุกยังเป็นสาวฮอตในมหา’ลัยอีกด้วย ซึ่งนี่มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากกว่าอีก

“ต้องการอะไร” ทัศนัยยังคงใช้น้ำเสียงราบเรียบ

เขานึกรำคาญผู้หญิงคนนี้อยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าอะไรดลบันดาลให้เขาต้องเจอกับเธอ

“เราสนใจนายอ่ะ จีบได้ป้ะ?”