Episode 2 หักเหลี่ยม

“เราสนใจนายอ่ะ จีบได้ป้ะ?”

คำพูดของกรรณิการ์สร้างความตกตะลึงระคนตกใจให้กับสองหนุ่มที่นั่งฟังอยู่

ทั้งพชรและศุภวิชญ์ต่างหันมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างทัศนัยซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ ปนงุนงง

สาวฮอตเป็นฝ่ายรุกว่าอึ้งแล้ว แต่นี่เพื่อนพวกเขายังโดนสาวสวยดีกรีอดีตดาวมหา’ลัยขอจีบซึ่ง ๆ หน้าอีก มันจะหล่อเท่เสน่ห์แรงอะไรเบอร์นั้น

แต่คนถูกขอจีบกลับไม่แสดงสีหน้าอาการอะไรออกมาแม้แต่น้อย เขาทำเพียงจ้องหน้าหญิงสาวนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เริ่มเปลี่ยนจากนิ่งสุขุมเป็นเบื่อหน่ายแทน

“ไร้สาระ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

กรรณิการ์นึกหมั่นไส้ท่าทางไม่สนใจอะไรของชายหนุ่มไม่น้อย แต่เธอก็ยังทำทียิ้มแย้มแล้วตื๊อเขาต่อ

มาถึงขนาดนี้แล้วเรื่องอะไรที่เธอจะถอยกลับไปมือเปล่า เขาทำเธอหน้าแตกละเอียดชนิดหมอไม่รับเย็บขนาดนั้น เธอคงจะยอมได้อยู่หรอก!

“เราจริงจังนะ ถือว่านายอนุญาตก็แล้วกัน งั้นขอไอจีหน่อยสิ แลกกับแหวนวงนี้” หญิงสาวยกเรื่องแหวนเข้ามาเป็นข้อต่อรอง

ทัศนัยนึกเหนื่อยใจอยู่ไม่น้อย เขาไม่เคยเจอผู้หญิงน่ารำคาญขนาดนี้มาก่อน หากเป็นปกติป่านนี้เขาคงลุกหนีไปแล้ว ไม่ยอมนั่งอยู่กับตัววุ่นวายอย่างนี้เป็นแน่

แต่เป็นเพราะแหวนที่อยู่ในมือเธอมันสำคัญกับเขามาก สุดท้ายจึงได้แต่จำใจให้ช่องทางติดต่อกับคนช่างตื๊อไป

ถ้าเธอทักมาค่อยปล่อยเบลอก็แล้วกัน

“มีแต่ไลน์”

“ไลน์ก็ได้ค่ะ” คนตัวเล็กว่าพร้อมหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด เปิดเข้าหน้าแอดเพื่อนในมือถือของตนเองขึ้นมาก่อนจะส่งมันให้กับชายหนุ่มหน้านิ่ง

ทัศนัยกรอกไอดีของตัวเองลงไป แล้วยื่นโทรศัพท์คืนให้หญิงสาว

“แหวน” เสียงทุ้มเอ่ยสั้น ๆ

ทว่ากรรณิการ์ที่รับมือถือมาเรียบร้อยแล้วกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นั่นคือการยัดแหวนสีเงินของทัศนัยลงในร่องอกของตนเองที่โผล่ออกมาให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ เพราะหญิงสาวปลดกระดุมเสื้อช็อปลงมาถึงสองเม็ด ซึ่งด้านในมีเพียงเกาะอกสีดำสวมซับอยู่

จังหวะนั้นทั้งพชรและศุภวิชญ์ต่างเผลออ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน ไม่คิดว่าคุณหนูสุดแซ่บจะแสบสันได้ถึงขนาดนี้

“ไว้เจอกันใหม่นะคะ” พูดจบก็ทำท่าส่งจูบขยิบตาให้เขาไปอย่างทะเล้น แล้วหมุนตัวเดินหนีออกมาทันที

ทิ้งให้คนที่ถูกสับขาหลอกนั่งหงุดหงิดอยู่ในใจ ข้อเสียของคนใจเย็นและพูดน้อยคงเป็นการที่เขาไม่อาจตะโกนเรียกผู้หญิงสุดเหลี่ยมคนนั้นให้คนทั้งโรงอาหารหันมามอง หรือจะวิ่งไปคว้าตัวเธอมาแล้วบังคับให้คืนแหวนมาได้

“โคตรแสบ” คล้อยหลังกรรณิการ์ไปแล้ว พชรก็ชิงพูดอย่างนึกขบขัน ใจก็แอบสงสารเพื่อนสนิทที่ถูกสาวหลอกขอไลน์

เขายังคงมองแผ่นหลังของหญิงสาวไปจนลับสายตา ในใจก็แอบสงสารเพื่อนสนิทที่ถูกสาวสวยหักเหลี่ยมโหดแบบนี้

“เจอตัวเด็ดแล้วว่ะ” ตามมาด้วยศุภวิชญ์ที่หันกลับมาพูดแซวเพื่อน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังคงนั่งเงียบอยู่ตลอด

“อย่าบอกนะว่าน้องเขาคือคนที่มึงบอกว่าเขาคิดว่ามึงจะไปจีบ?” พชรถามเพื่อนที่ยังนั่งหน้าตึงอยู่ด้วยความใคร่รู้

ทัศนัยไม่ตอบ เขาทำเพียงมองตามแผ่นหลังบางของคนที่ชิ่งของสำคัญเขาไปอย่างนึกหงุดหงิด

“สงสัยจะใช่ ดูท่าน้องเขาไม่ปล่อยมึงง่ายแน่ รายนี้ไม่เคยพุ่งใส่ใครก่อน แต่ถ้าได้เป็นฝ่ายรุกก่อนกูว่ามึงหนีไม่รอดแล้วว่ะ” ศุภวิชญ์เอ่ยกลั้วหัวเราะ

เห็นเพื่อนสนิทจอมนิ่งถูกก่อกวนจนหน้านิ่วคิ้วขมวดได้ พวกเขากลับนึกสนุกมากกว่าเห็นใจ

ต่างจากทัศนัยที่เริ่มมีสีหน้าและแววตาอึมครึมลง ไม่เคยมีใครมาวุ่นวายกับเขาได้มากเท่าที่เธอคนนี้ทำ ทั้งที่เพิ่งเจอกันยังไม่ถึงหนึ่งวันด้วยซ้ำ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเส้นเลือดในสมองเต้นตุบ ๆ

ทางด้านกรรณิการ์ที่เดินกลับมาถึงโต๊ะหน้าคณะของตนเอง ซึ่งมีเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่างลลิตาและคุณากรนั่งรออยู่ ใบหน้าสวยก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันที

ร่างเพรียวเดินเข้าไปทิ้งกายนั่งลงข้างเพื่อนสาวคนสนิท แล้วกระแทกลมหายใจระบายความหงุดหงิดออกมา

“เป็นอะไรของแก แล้วไหนบอกจะไปซื้อขนมกับน้ำส้ม ทำไมกลับมาตัวเปล่า” ลลิตาถามคนที่พอกลับมาถึงก็เอาแต่ทำหน้าบึ้งถอนหายใจทิ้ง จนเธอกลัวว่าเพื่อนสาวคนสวยประจำกลุ่มจะแก่เร็วเกินวัย

“ไปเจอธันอะดิ มาตื๊อให้ฉันกลับไปคุยต่อ จนได้ยืนเถียงกันอยู่กลางโรงอาหารนู่น คนนินทากันฉ่ำ น่าอายชะมัด” กรรณิการ์บ่นร่ายยาวถึงเรื่องราวชวนหงุดหงิดให้เพื่อนสนิทฟัง

ซึ่งคุณากรที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ก็พลันเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง

“แล้วมันได้ทำอะไรแกรึเปล่า” มือหนาพับปิดหน้าหนังสือที่กำลังอ่านลง แล้วหันมาให้ความสนใจกับเพื่อนสนิทสาวแทน

เพราะเป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่มเพื่อนผู้หญิง ถึงจะรู้ว่าเพื่อนสนิททั้งสองสามารถดูแลตัวเองได้ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

กรรณิการ์ส่ายใบหน้าไปมาเบา ๆ เป็นเชิงปฏิเสธ

“ฉันว่าแกระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ ธันมันดูน่ากลัวแปลก ๆ อ่ะ” ลลิตาพูดเสริมขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างกัน

กลุ่มของพวกเธอมีกันอยู่สามคน ถึงแม้แต่ละคนจะมีสไตล์ที่แตกต่างกันไป แต่เรื่องหนึ่งที่มีเหมือนกันนั้นก็คือความเอาใจใส่คนรอบตัว และความเป็นห่วงที่มีให้กันอยู่เสมอ

“อือ ฉันจะระวังนะ ขอบใจที่เป็นห่วง” กรรณิการ์รับคำเสียงอ่อน ก่อนจะเผลอถอนหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่

ใบหน้าสวยยังคงแสดงออกถึงความเบื่อหน่ายและดูหัวเสียเล็กน้อย

อาการนั้นของหญิงสาวทำให้เพื่อนสนิทอีกสองคนต่างหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย

ปกติกรรณิการ์มักจะร่าเริงและช่างพูดช่างจา แต่ท่าทางแบบนี้ของเพื่อนสนิทสาวแน่นอนว่าย่อมมีเรื่องให้คิดหนักอยู่เป็นแน่

“แกมีเรื่องอะไรอีกรึเปล่า ทำหน้าบึ้งจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบว์แล้วนั่น” ก่อนที่ลลิตาจะเป็นคนเอ่ยถามขึ้น พร้อมทั้งยื่นมือไปจิ้มกลางระหว่างคิ้วของคนที่นั่งอยู่ข้างกัน

ซึ่งคุณากรที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของลลิตา

คนที่ถูกสายตาสองคู่จ้องหน้าก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“จริง ๆ มันก็มี แต่ถ้าฉันเล่าให้ฟังพวกแกห้ามล้อฉันนะ” กรรณิการ์ทำท่าทางจริงจังขึ้นมาจนเพื่อนทั้งสองคนได้แต่มองหน้ากันอย่างงง ๆ แต่ก็ยอมรับคำไปก่อน

“อือหึ้ ได้ดิ” ลลิตาว่า

“ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นอยู่แล้ว” และตามด้วยคุณากร

คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะยอมเล่าเรื่องราวระหว่างเธอกับชายหนุ่มที่บังเอิญเดินชนกันตรงมุมตึกให้เพื่อนทั้งสองฟัง

“คือเมื่อกี๊ตอนแยกออกมาจากธันแล้ว ฉันไปเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าน่ะ”

“อ่าห้ะ แล้ว?” ลลิตาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พลางขยับตัวนั่งเท้าคางหันหน้าเข้าหาเพื่อนสาวอย่างให้ความสนใจ

“ตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะจีบ ก็เลยบอกไปก่อนว่าตอนนี้ยังไม่อยากคุยกับใคร แต่ตอนที่ฉันกำลังจะเดินออกมา เขาก็เรียกไว้แล้วบอกว่า...” กรรณิการ์เว้นช่วงประโยค พลางมองท่าทางตั้งใจฟังของเพื่อนทั้งสองแล้วก็เริ่มไม่อยากเล่าต่อไปจากนี้แล้ว

มันน่าอายจนเธอแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว แต่เพราะความอยากเอาชนะบวกกับความหมั่นไส้นิด ๆ หรืออาจจะมีความสนใจเข้ามาข้องเกี่ยวอีกเล็กน้อย ทำให้เธอเลือกที่จะเป็นฝ่ายพุ่งเข้าใส่เขาก่อนเอง

“เขาไม่ได้จะจีบฉันจริง ๆ แถมยังทำหน้าแบบเบื่อโลกใส่ฉันอีก ฮือ!” ใบหน้าสวยบึ้งตึงหนักขึ้นกว่าเก่าเมื่อเล่ามาจนถึงจุดนี้

พูดกี่ครั้งคิดกี่หนก็ยังรู้สึกหน้าชาไม่หาย

ทว่า...

“อุ๊บ! ก๊าก~ ฮ่า ฮ่า!” ลลิตาที่กลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ก็พลันหลุดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดังก๊าก

“ยัยเลิฟ! ไหนบอกว่าจะไม่ล้อไง!” เสียงหวานร้องถามเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกกระดากอาย

“ฮึบ!” ก่อนที่คุณากรจะรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อกลั้นเสียงขำเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

ทว่าไหล่ที่สั่นไหวของชายหนุ่มก็ทำให้กรรณิการ์รู้ว่าเขากำลังหัวเราะเธออยู่

“นี่พวกแกหยุดขำเลยนะ!” ใบหน้าสวยง้อง้ำอมลมจนแก้มเนียนป่องทั้งสองข้าง

“ยัยคุณหนูโดนเล่นแล้ว คิกคิก” ลลิตาที่ขำจนแทบเสียเส้นยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากหางตา เพราะหัวเราะจนท้องแข็งน้ำตาไหลไปหมดแล้ว

ส่วนคุณากรที่ไม่อยากหัวเราะเสียงดังเพราะเกรงว่าจะทำให้เพื่อนเสียความมั่นใจก็กลั้นขำเอาไว้อย่างสุดฤทธิ์

“ฉันจะงอนพวกแกแล้วนะ ฮึ่ย!”