MasukShare
บทที่ 02 นักศึกษาฝึกงาน
Terakhir Diperbarui:
2025-09-30 21:56:51"ธันวาผมอยากเข้าห้องน้ำ" มือน้อยกระตุกบอกบอดี้การ์ดระหว่างลงลิฟต์สองต่อสอง
"ถึงชั้นล็อบบี้ผมพาไปครับ" จนบอดี้การ์ดตอบออกไปแต่เหมือนว่าหนุ่มน้อยก็เริ่มจะไม่พอใจ
"แต่ผมทนไม่ไหวแล้ว ผมจะเข้าตอนนี้" มือเล็กกุมเป้าแล้วบิดส่ายไปมา ทำเอาธันวาเริ่มตัดสินใจไม่ถูกแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะกดลิฟต์ชั้นที่ใกล้ที่สุดตอนนี้ให้เขา
ติ๊ง!
ทันทีที่ประตูเหล็กเปิดออกเด็กชายก็สะบัดแขนแล้วรวบรวมแรงที่มีผลักคนตัวโตที่ตั้งตัวไม่ทันจนชิดขอบลิฟต์ ก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งหนีออกมา มุดผู้คนที่กำลังที่กำลังรอต่อคิวเข้ามาในลิฟต์
"นายน้อย!" ธันวาตะโกนเรียกเสียงลั่น หยัดตัวเองมายืนขึ้นได้ก็คว้าเจ้านายตัวเล็กได้เพียงอากาศ หมายจะรีบวิ่งตามไปให้ทันแต่ก็ต้องมาติดกับพนักงานหลายคนที่รุมแย่งกันเข้ามาในลิฟต์
"โถ่เว้ย! แจ้งนายว่านายน้อยหนีไปแล้ว" มือขวาแตะหูฟังบอกพรรคพวกที่เหลือ กว่าเขาจะได้ออกจากลิฟต์แน่นอนเด็กซนคงวิ่งไปไหนต่อไหน
"ว้าว…คนเยอะจัง ~" ไคเรนที่กดลิฟต์อีกตัวพยายามหนีไม่ให้ธันวาตามมาง่าย ๆ ตาเป็นประกายเมื่อเขาทอดสายตามองเหล่าพนักงานที่นั่งทำงานบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศคร่ำเครียดตามประสาพนักงานออฟฟิศ แบบนี้สิเขาถึงจะหาคนมาเล่นด้วยได้ ถ้ามัวแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้องทำงานของคนเป็นพ่อหรือบ้านสวนของปู่แบบเดิม ๆ ก็น่าเบื่อหน่ายไม่ถูกใจเขาเลยสักนิด
ไคเรนรีบวิ่งเข้าหาผู้คนเหล่านั้นเพื่อพยายามหาคนเล่นด้วย แต่หลายคนก็เอาแต่ขมักเขม้นจริงจังอยู่กับการทำงานจนไม่มีใครสนใจเขาเลยสักคน
"เด็กที่ไหนเนี่ย ออกไปก่อนนะ พี่ต้องทำงาน" พนักงานสาวคนหนึ่งว่าด้วยใบหน้าคร่ำเครียด ก่อนที่ดันไคเรนออกแล้วเอื้อมมือรับสายจากโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วยุ่ง ไม่ยักเห็นจะมีใครจะสนใจหรือตื่นเต้นเหมือนกับเขาเลยสักคน คราวนี้เด็กน้อยจึงมองหาเป้าหมายใหม่ เริ่มมองคนที่ดูมีรอยยิ้มอารมณ์ดีที่สุด เพราะหวังว่าผู้คนเหล่านั้นคงใจดีมากพอที่อยากจะเล่นกับเขาด้วย และเมื่อเห็นเป้าหมายที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่ไกล ๆ หัวเราะคิกคักกับโทรศัพท์ราคาแพง ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งไปหาอย่างไม่รีรอ
ว้าย!!!
คนชงกาแฟร้อนเสร็จหมาด ๆ หันมาโดยไม่ทันระวังประจวบเหมาะกับเด็กสี่ขวบที่วิ่งเข้ามา กาแฟที่อยู่ในถ้วยจึงลวกหกใส่เสื้อจนเธอต้องร้องกรี๊ดยกใหญ่ หญิงสาวที่มีรอยยิ้มในตอนแรกตอนนี้กลับเริ่มโวยวายยื่นไปคว้ากระดาษชำระรีบเช็ดเสื้อตัวแพงที่เพิ่งใส่ครั้งแรก และไม่วายที่จะส่งสายตามองตัวต้นเหตุที่กำลังเงยหน้ามองด้วยความสำนึกผิด
"ใครปล่อยลูกมาวิ่งเล่นแถวนี้เนี่ย!" หญิงสาวเปลี่ยนอารมณ์อย่างเห็นได้ชัดเจน ไม่แค่นั้นยังส่งสายตามองเด็กไม่ชอบใจที่สุด เพราะคนคนเดียวที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพเปรอะกาแฟเช่นนี้
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" และในขณะนั้นหญิงสาวในชุดนักศึกษาฝึกงานยืนแถวนั้นได้ยินเสียงก็รีบเดินมาดูเหตุการณ์อีกคน ก่อนที่จะเห็นเด็กชายกำลังยืนประจันหน้ากับพี่ในแผนกเดียวกันจึงออกปากถามหวังจะช่วยอะไรได้บ้าง
"มาก็ดีแล้ว เธอเอาเด็กคนนี้ออกไปเลยนะ เสื้อฉันเลอะกาแฟหมดแล้วเนี่ย เพราะแกคนเดียว" พนักงานสาวสวยใส่อารมณ์สุดฤทธิ์ จะเด็กหรือคนแก่หน้าไหนเธอก็ไม่สนทั้งนั้น เพราะนี่มันเสื้อแบรนด์เนมคอลเลกชั่นลิมิเต็ดเพิ่งจะถอยออกมาด้วย ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้เธออารมณ์ปรี๊ดเข้าไปใหญ่
"เอ่อ…เจ้าเด็กมากับพี่มา" นักศึกษาฝึกงานกวักมือเรียกด้วยความใจดี ไคเรนที่ยืนนิ่งจึงรีบเดินไปหากำลังจะจับมือพากันเดินออกไปแต่เหมือนว่าอีกคนจะยังไม่จบง่าย ๆ
"เดี๋ยว…เป็นเด็กเป็นเล็กไม่มีใครบอกเหรอว่าทำผิดต้องขอโทษ"
"…" ไคเรนชะงักเท้าแล้วหันกลับมาเผชิญอีกครั้ง คราวนี้เขายืนเงียบไม่ยอมทำตามจนอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต้องพูดขึ้น
"เอ่อ…เดี๋ยวหนูคุยให้ค่ะ ว่าแต่เราชื่ออะไรหื้ม…" หญิงสาวย่อตัวลงไปคุยด้วยรอยยิ้มกว้าง
"ผมชื่อไคเรนครับ" เพราะแบบนั้นเด็กชายจึงชอบใจใหญ่บอกชื่อโดยไม่ต้องยื้อให้เสียเวลา
"ชื่อน่ารักจัง พี่ชื่อนานะนะคะ ไคเรนฟังพี่นะ เมื่อกี้ไคเรนวิ่งมาชนพี่เขาใช่ไหม?" เด็กน้อยพยักหน้าหงึก ๆ
"ไคเรนชนพี่เขาจนกาแฟหกเลอะหมดเลย ไคเรนผิดไคเรนต้องขอโทษพี่เขาโอเคไหมคะ ดูสิพี่เขาทำหน้ายักษ์แล้วเห็นไหม" ประโยคสุดท้ายนานะเด็กนักศึกษาฝึกงานวันแรกกระซิบบอกเสียงเบาที่สุด ทำเอาไคเรนหลุดหัวเราะร่าชอบใจกับคำพูดของเธอ พาลทำให้อีกคนที่โมโหโทสะยิ่งอาการหนักกว่าเดิม
"นี่…ฉันให้ขอโทษ ไม่ใช่หัวเราะ ไอเด็กบ้า!" พนักงานสาวว่าจบหมายจะกระชากร่างเล็กอย่างไม่พอใจ ทว่านานะกลับดันเด็กไว้ด้านหลังก่อนจะเป็นฝ่ายเผชิญหน้ากับพี่ในแผนกด้วยตัวเอง
"หนูว่าพี่อย่าเอาเรื่องเลยนะคะ น้องยังเด็ก น้องคงไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ"
"เด็กแล้วยังไง เด็กฉันก็ตีสั่งสอนได้" ว่าแล้วเธอก็ง้างมือขึ้นสูงหมายจะฟาดลงบนใครสักคนในนั้น จะเด็กคนไหนในสองคนนี้เธอก็สามารถตบสั่งสอนได้ด้วยอายุงานที่นานกว่าทั้งนั้น แน่นอนว่าเธอเหนือกว่าใครในนี้ นานะจึงรีบกอดเด็กพาหลบหลังเธอเอาไว้แล้วหลับตาปี๋พร้อมรับแรงฝ่ามือที่กำลังจะกระทบบนใบหน้า
แต่แล้ว…
"ลูกผมให้ผมสั่งสอนเองดีกว่า"
Bab terbaru
LOST IN LOVE พ่ายรักท่านประธานลูกติด ตอนพิเศษ 05 ครอบครัวตัว ค.
"อาการที่คุณพ่อเป็นเรียกว่า Couvade Syndrome ค่ะ หรือเรียกง่าย ๆ ว่าแพ้ท้องแทนเมีย" ผมนั่งอึ้งตั้งใจฟังสูตินรีแพทย์หญิงกำลังพูดถึงอาการที่ผมเผชิญหลายวันที่ผ่าน หลังจากที่รู้ว่าเมียรักกำลังตั้งท้อง จากที่แค่อารมณ์อ่อนไหวมันก็เริ่มลุกลามไปถึงอาการคลื่นไส้ อาเจียน และอยากกินอะไรแปลก ๆ ตอนแรกพ่อของผมก็บอกมาคร่าว ๆ เพราะท่านเคยประสบมากับตัวเอง แต่ผมก็ยังไม่เชื่อเต็มที่กระทั่งได้ฟังจากปากหมอจริง ๆ"มีแบบนี้ด้วยเหรอครับ" ผมคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่าที่ฟังต่อกันมา ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีอยู่จริง ทั้งยังมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการอีกด้วย"อาการเหล่านี้มีหลายสาเหตุค่ะคุณพ่อ เกิดจากระดับฮอร์โมนโปรแลคตินเปลี่ยนแปลง เป็นฮอร์โมนเกี่ยวกับความผูกพันและพฤติกรรมพ่อแม่สูงขึ้น และฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนลดลงทำให้มีอารมณ์อ่อนไหวมากขึ้น หรือเกิดจากความเครียดและความกังวล จึงส่งผลต่อสภาพจิตใจ คล้ายกับว่าที่คุณแม่ บางครั้งเป็นเรื่องของความเห็นอกเห็นใจ จนร่างกายเกิดอาการคล้ายคนท้อง เช่น คลื่นไส้ ปวดหลัง น้ำหนักขึ้น อารมณ์แปรปรวน สุดท้ายก็อาจจะเป็นการที่ร่างกายปรับตัวเข้าสู่บทบาทคุณพ่อ สมองเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเป็นพ่
LOST IN LOVE พ่ายรักท่านประธานลูกติด ตอนพิเศษ 04 รวมตัวเฉพาะกิจ
ในห้องนอนของเรามีแต่ความเงียบงันไร้เสียงของคนพูดคุย วันนี้เป็นคิวของผมและไคเรนที่ต้องมานอนปรับสารทุกข์สุขดิบด้วยกันสองคน ทว่าสิ่งที่เราทำคือกลับกำลังนอนมองเพดานโดยไม่มีใครพูดออกมา หลังจากสิ้นสุดงานวันเกิดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านทั้งผมและไคเรนก็เหมือนมีเรื่องให้คิดตลอดทั้งเย็น"แด๊ด/ไคเรน" อยู่ ๆ ทั้งผมและลูกก็ใจตรงกัน เรียกชื่อกันพร้อมใจเสียอย่างนั้น"ลูกพูดก่อน" ผมเป็นฝ่ายพยักพเยิดให้ลูกชายเป็นคนเริ่ม"แด๊ดพูดก่อนสิครับ" ทว่าคือเรื่องปกติที่เราสองคนจะเถียง ไคเรนกลับโยนมาให้ผมอีกครั้ง ถ้าไม่ติดว่ามีเรื่องสำคัญเราคงได้เถียงกันอีกยาว"ลูกคิดว่าเดลตา อิงดาว อิงฟ้าเป็นยังไง" สามคนที่ผมกำลังพูดถึงคือลูกของไอ้ดีแลนและเจโรมเพื่อนผมเอง ทั้งสามอายุหนึ่งขวบวัยกำลังน่ารักจึงอยากรู้ว่าไคเรนจะคิดเหมือนผมมากน้อยแค่ไหน"ยังไงเหรอครับ?" แต่คำถามผมคงยากไปสำหรับเด็กหกขวบ ผมคงต้องพูดออกไปตรง ๆ"ถ้าจะมีเด็กที่หน้าเหมือนไคเรน นาน่า หรือแด๊ดสักคนวิ่งเล่นในบ้านลูกจะโอเคหรือเปล่า?""แด๊ดหมายถึงขออนุญาตผมมีน้องใช่ไหมครับ" ผมพยักหน้ารับ ผมกำลังหมายถึงสิ่งนั้นนั่นแหละ"ผมอยากมีน้องครับ เรื่องที่ผมอยากจะบอกแด๊ด
LOST IN LOVE พ่ายรักท่านประธานลูกติด ตอนพิเศษ 03 เมื่อคุณแด๊ดถูกรัก
เช้าวันหยุดอีกวันทันทีที่ลืมตาขึ้นก็ไร้ร่างภรรยาสุดที่รักที่นอนด้วยกันทั้งคืน เวลาเช้า ๆ แบบนี้เธอคงออกไปหาไคเรนแล้ว คิดได้อย่างนั้นผมจึงเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะได้ลงไปทานข้าวพร้อมกัน"ไปไหนกันหมด" ผมถามป้านิดที่ห้องอาหาร หลังจากเดินตามหาสองแม่ลูกทั่วบ้านก็ไร้ร่างของพวกเธอ ไปไหนก็ไม่ได้บอกผมล่วงหน้าทั้งเธอยังไม่ส่งหรือตอบข้อความทั้งแม่ทั้งลูก"เห็นว่าไปเดินสวนนะคะ ได้ยินหนูนานะบอกว่าอยากจะปลูกต้นไม้เพิ่ม" ทำไมเธอไม่บอกผม…คำถามนี้แล่นเข้ามาในหัว ยอมรับตามตรงว่าผมเริ่มน้อยใจเพราะไม่เพียงแค่ลูกชายที่มีความลับ แต่รู้สึกเหมือนถูกปิดบังจากครอบครัวหรือเพราะผมทำอะไรผิดไปทำไมเหมือนถูกปฏิบัติอย่างหมางเมินขนาดนี้"นายจะรับอาหารเลยไหมคะ ป้าจะได้เตรียมให้เลย""ไม่ล่ะครับ ผมไม่หิว" ผมว่าจบก็เดินออกไปทันที ตรงเข้าไปห้องทำงานด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผมไม่เข้าใจว่าไอ้อาการน้อยใจที่นับวันก็ยิ่งทวีคูณมันมาอย่างไร โดยปกติก็ไม่ใช่คนที่จะคิดมากหรือคิดเล็กคิดน้อย หรือเพราะผมหลงภรรยามากเกินไปจึงทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นบ้า แค่ถูกเมียกับลูกทิ้งไปเดินสวนใกล้ ๆ กลับรู้สึกอยากร้องไห้เสียอย่างนั้นให
LOST IN LOVE พ่ายรักท่านประธานลูกติด ตอนพิเศษ 02 ช่องว่างระหว่างเรา
"ทำอะไรกันอยู่" ผมนั่งลงข้าง ๆ สองแม่ลูกที่กำลังพูดคุยด้วยใบหน้าคร่ำเครียด แต่พอมีผมเข้ามาเพิ่มเหมือนว่าบทสนทนาก็หยุดลงอย่างชะงัก แล้วพร้อมใจกันมองผมนิ่ง ๆ เม้มปากแน่นราวกับว่าไม่อยากให้ผมเข้าร่วมหรือได้ยินในสิ่งที่พูดกัน"เปล่าครับ ไม่มีอะไร" ไคเรนออกปากปฏิเสธในเวลาต่อมา ยิ่งสร้างความแปลกใจให้ผมใหญ่ ก็เห็นอยู่ว่าหน้าเครียดกันพอสมควร หรือเพราะปัญหาที่พวกเขาคุยกันก่อนนอนยังไม่เคลียร์ จึงต้องมาคุยกันเพิ่มเติมโดยไม่อยากให้ผมรู้เช่นเดิม"คุณแด๊ดหิวไหมคะ หนูไปหาของว่างมาให้นะ" ผมมองตามคนที่ว่าจบก็เดินออกไปในทันที พิรุธเห็น ๆ ทั้งแม่ทั้งลูก"ผมไปเอาเกมมาเล่นดีกว่า" ตามติดไปด้วยลูกชายของผมที่เดินหนีเข้าบ้านอีกคน ผมได้แต่ไตร่ตรองกับสองแผ่นหลังนั้นเงียบ ๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านบ้างแล้วตรงไปหาภรรยาที่วุ่นวายกับอาหารว่างตามที่บอกก่อนเข้ามา"เดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ คุณแด๊ดไปนั่งรอในสวนก่อนนะ" นานะบอกผมแล้วงุ่นง่านกับการหาขนมมาจัด แต่ผมรู้ว่านั้นเป็นเพียงแค่ข้ออ้างที่จะทำตัวยุ่งเพื่อกันผมถามในสิ่งที่เธอไม่อยากตอบ"มันไม่อันตรายมากใช่ไหมครับ" แต่ผมก็ยังไม่ถอย สิ้นเสียงของผมคนตัวเล็กก็หยุดทุกการกระท
LOST IN LOVE พ่ายรักท่านประธานลูกติด ตอนพิเศษ 01 ทวงคืนความเป็นผัว
สวัสดีครับ ผมไคโรเอง…ได้เจอกันจริง ๆ สักทีนะครับ วันนี้ผมจะมาเล่าชีวิตหลังจากที่ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตของผมคนหนึ่งครบหนึ่งปีพอดี เธอชื่อนานะที่ทุกคนคงจะรู้จักกันดี หญิงสาวที่อายุห่างกับผมถึงแปดปี ขณะที่ผมอายุย่างเข้าสามสิบเอ็ดส่วนเธอก็ยี่สิบสามปี ใช่…ผมมีเมียเด็ก แล้วเด็กคนนี้ก็ดันน่ารักจนผมอดใจไม่ไหวจับทำเมียซะเลย หนึ่งปีที่ผ่านมาผมทั้งรักและหลงเธอหนักกว่าเดิม ทั้งนิสัยและทัศนคติเรียกได้ว่าได้ใจผมไปเต็ม ๆ เธอรักผมและลูกมาก มากจนบางทีเธอก็ลืมนึกถึงตัวเอง แค่เพียงเห็นพวกเรามีความสุขเธอก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง โดยเฉพาะกับลูกชายตัวดีของผม เธอทั้งเอาใจใส่ ให้ความรักความอบอุ่นจนเด็กที่ไม่เคยได้รับจากแม่ที่แท้จริงรู้สึกจะรู้สึกขาดแคลน ได้รับจนผมรู้สึกว่ามันจะล้นเอาด้วยซ้ำ เพราะทุกลมหายใจของเธอมีแต่ไคเรน ทั้งเข้าและออกก็จะนึกถึงลูกอยู่เสมอ จนบางทีผมเองก็นึกน้อยใจ ก็เมียเล่นสนใจผมน้อยกว่าลูกในไส้ ใช่…ผมกำลังหวงเมียจากลูกของตัวเอง"คุณแด๊ด…อย่างอนสิคะ" นานะนั่งลงบนตักของผมพร้อมทั้งทำเสียงออดอ้อน ในขณะที่ผมเบือนหน้าออกไม่ยอมมองหน้าเธอ อาการนี้ทุกคนคงดูออกว่าผมกำลังงอนเมียหนักมาก"
LOST IN LOVE พ่ายรักท่านประธานลูกติด บทที่ 45 ท่านประธานลูกติด (END)
"นานะ…" เสียงเรียกได้ยินอย่างชัดเจนแต่กลับไม่ได้ทำให้นานะหันกลับมามอง เธอเดินตรงจะเข้าไปในบ้านหลังใหญ่โดยจับมือไคเรนไว้แต่อยู่ ๆ เด็กชายก็หยุดเดินดื้อ ๆ ทำเอานานะต้องหยุดตามก่อนจะปรายมองก็เห็นไคเรนที่หันไปมองคนเป็นพ่อที่ยืนทำหน้าเศร้าเพราะถูกเมียเมิน"เข้าไปข้างในดีกว่าครับไคเรน" นานะกระตุกแขนให้เจ้าเด็กเลิกสนใจคนไม่ทำตามคำพูด"แต่แด๊ดน่าสงสาร" ไคโรกำลังเรียกคะแนนความสงสารเพื่อให้เมียเด็กหันกลับมาสนใจ และใช่…เธอหันกลับมา แต่ก็สะบัดหน้าหนีไม่สนใจเหมือนเดิม"ถ้าไคเรนอยากอยู่กับแด๊ด งั้นนาน่าเข้าไปในบ้านก่อนนะครับ""ไม่ครับ ผมจะไปกับนาน่า" ถึงตอนนี้แม้แต่คนเป็นลูกก็ไม่คิดจะเข้าข้าง ทั้งไคเรนและนานะพากันเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่หันมามองอีกคนเลย"เพราะมึงเลยเมียกูโกรธไม่สนใจกูแล้ว" ไคโรหันมาเฉ่งธันวาที่ยืนเคียงข้าง เขาแค่หาคนเป็นแพะแทนซึ่งธันวาก็น้อมรับปล่อยให้คนอารมณ์ไม่ดีโทษเขาอย่างเต็มที่"ง้อยังไงล่ะทีนี้" ไคโรกุมขมับ เป็นครั้งแรกที่นานะโกรธจนไม่สนใจเขาเลยสักนิด คนน่ารักอ่อนหวานตอนโกรธใครก็น่ากลัวเหมือนกัน เขาเพิ่งเจอกับตัวก็คราวนี้"ลากขึ้นเตียงไหมนาย" คำแนะนำของผู้ช่วยทำเขาช้อนสายตามองอ
Anda juga akan menyukai
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ57.4K Dibacaรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด308.8K Dibacaเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat37.0K Dibacaคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.3K Dibacaยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก32.7K Dibacaหวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก
จิ่นจิ่นไม่ใช่ตัวร้าย703 Dibacaความลับของท่านประธาน NC 20+++
ปีศาจชอนซา1.9K Dibacaกินเด็ก (Set 1 ท่านประธานคลั่งรัก 4/4)
บีน่าเลดี้26.6K Dibaca
